Η μουφτεία Κομοτηνής είναι το σημαντικότερο θεσμικό όπλο της Ελλάδας στον μειονοτικό χώρο. Αυτό που κατά τα τελευταία χρόνια επί του συγχωρεμένου πρώην μουφτή Μέτσο Τζεμαλή είχε αλλάξει το κλίμα στην περιοχή και την εικόνα της χώρας μας διεθνώς. Σήμερα λειτουργεί ως μπούμεραγκ, όπως το επισημάναμε ήδη προ οκταμήνου (https://slpress.gr/ethnika/o-moyftis-komotinis-ta-dielyse-kai-perase-quot-apenanti-quot-i-athina-koimatai/) και μάλιστα με ρυθμό ολοένα και καταστροφικότερο. Το αν ως προσωπικότητα ο κάθε Τζιχάτ Χαλήλ υπολείπεται των απαιτήσεων της θέσης δεν έχει να κάνει μόνο με την κορυφή του θεσμού αλλά και με όλο το προσωπικό του οποίου προΐσταται: τους ιεροδιδασκάλους, τους μουεζίνηδες, τους μουτεβελήδες… Αν κάποιος είναι γενναιόδωρος, μεγαλόψυχος, αγαπητός ως άνθρωπος είναι προφανώς διαφορετικό σε πολλά επίπεδα από το να είναι φραγκοφονιάς, κομπλεξικός και ανθρωποδιώκτης.

Ανθολογώ κατωτέρω μερικά ενδεικτικά περιστατικά, αφού πρώτα σημειώσω πως μεταξύ του νόμιμου μουφτειακού θεσμού και του παρακρατικού κυκλώματος της «αιρετής» τουρκομουφτείας γίνεται μία μάχη για τον έλεγχο των τεμενών της πόλης και των γύρω χωριών. Οφείλει να γίνεται δηλαδή μια τέτοια μάχη, εφόσον ο νόμιμος μουφτής καλείται να αποδείξει την αποδοχή του θεσμού από την μουσουλμανική κοινωνία. Τι βλέπουμε όμως; Πρόσφατο δελτίο Τύπου της πρακτόρικης «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δ. Θράκης» κατηγορούσε τη χώρα μας για την αντικατάσταση δύο ιμάμηδων από ισάριθμα τεμένη της Ροδόπης (Σάπες και συνοικισμός Χάρμανλη Κομοτηνής). Με την ελπίδα πως κάποιο έδαφος κερδήθηκε ψάξαμε τις δύο περιπτώσεις αλλά …άνθρακας ο θησαυρός. Στη μεν πρώτη το μόνο που κερδίσαμε ως αποτέλεσμα προσωπικής κόντρας τοποτηρητή – ιμάμη ήταν το απόλυτο μηδέν, ενώ στο Χάρμανλη ο ένας ιμάμης του τουρκομουφτή Σερήφ (ο Νιχάτ Καπλάν) αντικαταστάθηκε από …άλλον ομόσταβλό του (Καμπέρ Μεχμέτ)! Οι λόγοι και στις δύο περιπτώσεις δεν είχαν να κάνουν με οποιοδήποτε εθνικό συμφέρον αλλά ίσως με πράγματα απτά και μετρήσιμα… Επίσης στο παραδοσιακά φιλελληνικό χωριό της Χλόης, ο νυν ιμάμης πρόσκειται επίσης στον Σερήφ, αφού τον προκάτοχό του τον είχε διορίσει ο Τζεμαλή και ο Τζιχάτ τον απέπεμψε! Δεν θα επωφελείτο το προξενικό κύκλωμα από τέτοιο δώρο; Στα Παγούρια ο νόμιμος και αγαπητός ιεροδιδάσκαλος Ισμαήλ Μπας έχασε τη θέση του για να σταλεί εκεί άλλος, απόφοιτος δημοτικού σχολείου, που δεν έγινε αποδεκτός από τους χωρικούς και ουσιαστικά η θέση έμεινε κενή. Σε άλλη περίπτωση άνθρωπος από την προξενική πλευρά ήρθε με την δική μας αλλά σκέφτεται να ξαναλλάξει εξαιτίας της μεροληπτικής αντιμετώπισής του από τον τοποτηρητή. Στον Ασώματο η θέση του ιμάμη επίσης κενή, τα ίδια και στον Δοκό, παρότι οι μεν κάτοικοι αναμένουν κάποιον, οι δε ιεροδιδάσκαλοι (που τους πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες) μένουν επί της ουσίας αργόμισθοι, χωρίς θέση να υπηρετήσουν αυτό για το οποίο αμοίβονται! Ακόμα και στο κεντρικότερο τέμενος της θρακικής πρωτεύουσας, στο Εσκί Τζαμί, όπου ήταν η έδρα του τουρκομουφτή Σερήφ αλλά κερδήθηκε χάρη στις ενέργειες της Διαχειριστικής Επιτροπής Μουσουλμανικής Περιουσίας (ΔΕΜΠ) και του προέδρου της Σελήμ Ισά, η θέση του μουεζίνη δεν έχει καλυφθεί εδώ και έναν χρόνο! Έχει άραγε να κάνει με το γεγονός ότι ο Τζιχάτ κρατάει τη θέση του στο τέμενος αυτό και πιθανόν να επιστρέψει;

Εμείς δεν αναμένουμε λύση ή απαντήσεις σε τοπικό επίπεδο, το τι συμβαίνει είναι γνωστό στους πάντες. Την λύση καλείται να τη δώσει η Κυβέρνηση που φέρει την ευθύνη και η οποία επίσης γνωρίζει. Το σύστημα στην (κομβική) Ροδόπη συνεχίζει να αποσυντίθεται, οι συνειδητοί Έλληνες πολίτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος αποθαρρύνονται και όσοι αυτοπροσφέρονται για πράκτορες της Βαρβαρίας επιχαίρουν. Ό,τι ακόμα λειτουργεί οφείλεται στην μοναδικά παραγωγική και δημοφιλή ΔΕΜΠ – που ευτυχώς η θητεία της προ ημερών ανανεώθηκε! – αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει αυτή η παρανοϊκή συνύπαρξη δύο θεσμών που ο ένας πασχίζει να κατεδαφίσει ό,τι χτίζει ο άλλος. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, θα λέγαμε σε όσους αναμένουν συνολική και ταυτόχρονη ρύθμιση της στελέχωσης των τριών μουφτειών. Ούτε στην Ξάνθη ούτε στο Διδυμότειχο διακυβεύεται κάτι τόσο κρίσιμο όσο στην Κομοτηνή, είναι άμεση ανάγκη να εισακουστούν οι αναφορές των αρμοδίων υπηρεσιών, η κοινή λογική και το δημόσιο συμφέρον. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε ως χορηγοί της υπονόμευσης της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη!

Πρῶτον τό τουρκο-κόμμα DEB πού ἀναφερόμενο στόν νόμο γράφει ὅτι «τίθεται σέ κίνδυνο ἡ θρησκευτική ἐλευθερία τῆς Τουρκικῆς Μειονότη-τας Δ. Θράκης, κάτι πού ἀποτελεῖ μιά μεγάλη ἀπώλεια γιά τή δημοκρατία στήν περιοχή καί στή χώρα»! Ποῦ τό βασίζουν αὐτό τό τελευταῖο; Στό ὅτι κατά τή γνώμη τους «εἶναι δικαίωμα τῆς Μειονότητας νά ἔχει λόγο σέ θέματα (…) θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης»! Καί ποιός τούς ἀφαίρεσε τό δικαίωμα λόγου; Κανείς, φυσικά, ἁπλῶς δέν μπορεῖ νά …νομοθετεῖ ὁ κάθε μειονοτικός τενεκές ἤ πράκτορας. Ἐπιμένουν ὅμως ὅτι ἡ ἐφαρμογή τοῦ νόμου «ἀναφέρεται στήν ἐλευθερία θρησκείας, συνείδησης καί λατρείας καί θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης, πού στοχεύει στήν ἀφαίρεση αὐτοῦ τοῦ δικαιώματος ἀπό τήν μειονότητα, ὅπως καί ἡ ἀγνόηση τῶν σχετικῶν ἐκκλήσεων τῆς μειονότητας γιά αὐτό τό θέμα, ὁδήγησαν ἕνα βῆμα πίσω τήν δημοκρατία τῆς Ἑλλάδας.»
Δεύτερος φορέας στό ἴδιο μῆκος κύματος ἦταν ἡ «Ἕνωση Θρησκευτικῶν Λειτουργῶν Τζαμιῶν Δ. Θράκης» (Ἀχμέτ Ἀρίφ Ἐμίν, Ὀρχάν Μπουλμπούλ), δηλαδή τό σωματεῖο τῶν ἰμάμηδων πού πληρώνονται – καί φυσικά κατευθύνονται – ἀπό τό τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς. Στήν ἀνακοίνωσή τους διαβάζουμε ὅτι συνεδρίασαν μέ θέμα τόν νόμο καί μιλᾶνε γιά «διορισμό ἰμάμηδων στά τεμένη» πού «δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει ἀποδεκτός καί ἀποτελεῖ μιάν ἄδικη ἐπιβολή καί παραβίαση διεθνῶν συνθηκῶν». Πάνω σ’ αὐτό πρέπει νά διευκρινισθεῖ ὅτι κανένας ἱεροδιδάσκαλος δέν διορίστηκε σέ κανένα τέμενος καί αὐτή εἶναι ἁρμοδιότητα τοῦ μουφτῆ καί μία δυνατότητα βασικά γιά τό μέλλον. Ἐπίσης ἡ ἀνακοίνωση προσθέτει (μᾶλλον προσεκτικά) ὅτι «τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν δέν εἶναι ὑποχρεωτικό ἀλλά κατ΄ ἐπιλογήν μάθημα. Μαθητές πού δέν θέλουν νά μετάσχουν, θά πρέπει οἱ κηδεμόνες τους νά ὑποβάλουν στήν διεύθυνση τοῦ σχολείου αἴτηση ἐξαίρεσης. Στό σημεῖο αὐτό οἱ διευθύνσεις τῶν σχολείων δέν μποροῦν νά κάνουν κάτι σχετικά μέ τίς ἀπουσίες. Δέν θά ἔχει δηλαδή καμμία ἐπίδραση στόν μέσο ὅρο βαθμολογίας τῶν μαθητῶν μας».
Ἐκεῖνος πού ἔδωσε ὅμως ρέστα ψευδολογίας, τρομοκράτησης τοῦ κόσμου καί κινδυνολογίας ἦταν ὁ τουρκομουφτῆς Ξάνθης Ἀχμέτ Μετέ (ἀκόμα κι ὁ …ὁμότεχνός του τῆς Κομοτηνῆς, Ἰμπράμ Σερήφ ἦταν μετριοπαθής μπροστά του). Ὁ βραβευθείς προχθές στήν Πόλη ἀπό τόν Ἐρντογάν (φωτό) φασίστας λοιπόν μίλησε γιά «ἰμάμηδες χωρίς σουνέτ», γιά «διδασκαλία τοῦ Κορανίου στά ἑλληνικά» (ἄρα;;;!!!), γιά «διώξεις τῆς τουρκικῆς μειονότητας», γιά κράτος πού «δέν σέβεται οὔτε ἀνθρώπινα δικαιώματα οὔτε θρησκευτικές ἐλευθερίες» καί ἄλλα ἐμπρηστικά, ὅλα πρόσφορα γιά μήνυση περί διασπορᾶς ψευδῶν εἰδήσεων καί πρόκλησης σέ στάση. Βεβαίως ἀνησυχεῖ πού σχεδόν κανένας δέν συμμερίζεται στό σκεπτικό του καί χαρακτηρίζει «λάθος» τή σιωπή τῆς μειονότητας, ἀναφέρεται σέ «ἄτομα πού ὑπέβαλαν αἴτημα νά μήν μετάσχουν τά παιδιά τους σ’ αὐτά τά μαθήματα» καί σέ μαθητές πού δῆθεν «ἀπευθυνόμενοι στούς ὑπαλλήλους πού κάνουν αὐτά τά μαθήματα τούς εἶπαν ¨Δέν εἶστε μέλη τῆς μειονότητας, γιατί δέν μᾶς μιλᾶτε τουρκικά;¨». Καί συνεχίζει: «Τά παιδιά εἶναι δικά μας. Δέν μπορεῖ τό κράτος νά ἀποφασίζει τό πῶς, ποῦ καί μέ ποιόν τρόπο θά τό ἐκπαιδεύσω (…) Ὅταν γίνεται ἐπίθεση στή θρησκεία, τότε πλέον ἀπομένει στόν καθένα τό τί θά κάνει. Πλέον εἶναι θέμα ἤθους τῶν σπιτιῶν μας. Προσέξτε, θέμα ἤθους δηλώνω». Μέ λίγα λόγια ἀνήθικος ὅποιος δέν ἐξεγείρεται κατά τοῦ κρατικοῦ …παιδομαζώματος!!! Καί συνεχίζει νά τό χοντραίνει: «Ἐάν μιά μέρα στή Δ. Θράκη σταματήσουν νά ἀκούγονται τά ἐζάν ἤ διαβάζονται στά ἑλληνικά ἤ στά σχολεῖα κάτω ἀπό τό Ἰσλάμ ἀρχίσει νά γίνεται καί ἐκμάθηση τοῦ χριστιανισμοῦ, τότε ἡ εὐθύνη θά εἶναι στίς πλάτες ἐτούτων. Ἄς σκεφτεῖ καλά καθένας πῶς θά ἀπολογηθεῖ στόν Ἀλλάχ». (ἐφ. «Γκιουντέμ», 16/1/2014). Εἶμαι πραγματικά περίεργος νά δῶ τήν ἀντίδραση τοῦ νεότευκτου συλλόγου τῶν ἱεροδιδασκάλων. Νά δοῦμε ἄν θά ἀντιδράσουν σέ τοῦτες τίς αἰσχρές συκοφαντίες οἱ ἄνθρωποι πού ἐπέλεξαν ἁπλῶς νά κάνουν τό καθῆκον τους μισθοδοτούμενοι ἀπό τήν ἑλληνική πολιτεία νομίμως κι ὄχι νά τά παίρνουν μυστικά καί μαῦρα ἀπό τό Προξενεῖο ξένης χώρας.
Ἀκόμη πιό πρόστυχα ἦταν τά σχόλια τοῦ ἄλλου ἰσλαμοφασίστα «δημοσιογράφου» Τζενγκίζ Ὀμέρ στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης: «Σαφής ἡ πρόθεση τοῦ κράτους μέ στημένους ἰμάμηδες νά ἐνσταλάξει στούς μαθητές μας τήν Ὀρθοδοξία (…) Ἐάν σέ ἰσλαμική χώρα ὅπως ἡ Τουρκία, τό κράτος ἐπιβάλει σέ χριστιανική μειονότητα ἕνα ἰσλαμικό δόγμα τί θά γινόταν; (…) Τό κράτος μή ὑπολογίzοντας νόμους, θέλοντας νά ἀποκόψει τήν μειονότητα καί νά τή στρέψει ἐνάντια στήν ταυτότητά της, μέ πόρους ἀπό τήν Ε.Ε. καί μέ μισθοφόρους θά ἐπιβάλει θρησκεία».
Περιττεύει κάθε σχολιασμός. Ἄς δοῦμε ὅμως καί τά λόγια τοῦ βουλευτῆ (Σύριζα) Χουσεΐν Ζεϊμπέκ γιά τό θέμα, πού δέν ἀποπνέουν τόν φανατισμό τῶν προηγουμένων ἀλλά πού δέν παύουν νά κινοῦνται στήν ἴδια γραμμή: «…Ἀξιότιμοι κηδεμόνες, πολύτιμοι μαθητές πού ἀποτελεῖτε τό μέλλον μας, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν πού μπῆκε στά δημόσια δημοτικά καί γυμνάσια δέν εἶναι ἕνα ὑποχρεωτικό ἀλλά ἕνα κατ΄ ἐπιλογήν μάθημα. Ἐπιθυμῶ νά ἀναφέρω πώς οἱ μαθητές πού δέν ἐπιθυμοῦν νά μετάσχουν στό μάθημα, μποροῦν νά ἐξαιρεθοῦν προσκομίζοντας στή διεύθυνση τοῦ σχολείου μιά αἴτηση (…) Δέν ἔχω καμμιά ἀμφιβολία πώς ἡ μειονότητα ἔναντι τῶν ἀνεπιθύμητων μέτρων πού δέν μᾶς ἀξίζουν, θά δώσει στήν μνημονιακή κυβέρνηση τήν δέουσα ἀπάντηση, μποϋκοτάροντας τήν ἐφαρμογή τους.» («Ροντόπ Ρουζγκαρί», 16/1/2014).
Ὅ,τι καί νά πεῖς εἶναι λίγο. Δέν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορά πού ἕνα εὐεργετικό μέτρο γιά τήν μειονότητα συναντᾶ τέτοια λυσσώδη ἀντίδραση ἀπό τό σύνολο τῶν μειονοτικῶν φορέων. Νά θυμήσουμε τί ἔγινε μέ τήν είσαγωγή τῶν ἀγγλικῶν καί τῆς γυμναστικῆς στά μειονοτικά σχολεῖα; Τί ἔγινε μέ τήν ποσόστωση γιά τά ἑλληνικά ΑΕΙ; Ὅποτε πάει ἡ ἑλληνική πολιτεία νά προσφέρει δυνατότητες καί εὐεργεσίες στόν μουσουλμανικό πληθυσμό βρίσκει ἀπέναντί της τό τούρκικο μένος. Μιλώντας μέ φίλο μουσουλμάνο ἄκουσα τό προφανές: «Δέν εἴμαστε στά καλά μας. Τό κράτος μᾶς δίνει δωρεάν μαθήματα Κορανίου στά σχολεῖα, ἀπό δικούς μας ἀνθρώπους, καί οἱ «ἐκπρόσωποι» τῆς μειονότητας φωνάζουν ἐναντίον! Πῶς τό ἐξηγοῦν αὐτό σέ κάποιον τρίτο αὐτοί πού φωνάζουν;» Ἔλα, ντέ!
Πάντως οἱ μειονοτικοί βουλευτές στή συνάντηση μέ τόν περιφερειακό διευθυντή Ἐκπαίδευσης Σ. Μελισσόπουλο εἶπαν ὅτι θ’ ἀφήσουν τόν κόσμο ν’ ἀποφασίσει μόνος του. Θά δοῦμε.

Ζητοῦµε συγγνώµη ἀπό τούς εὐαίσθητους ἀναγνῶστες µας ἀλλά θά τούς ὑπενθυµίσουµε ἕνα πρόσφατο τραγικό συµβάν, πού κάπως συνδέεται καί µέ τήν θρακική πραγµατικότητα. Μιλᾶµε γιά τόν θάνατο τοῦ Ραούφ Ντενκτάς.

Ὅπως ὅλοι ξέρουµε, ὁ Ντενκτάς ἔπαιξε γιά πολλές δεκαετίες στήν Κύπρο τόν πρῶτο ρόλο γιά ὅσα δραµατικά συνέβησαν στό νησί. Ἀπό τήν ἐποχή πού ἔκανε τόν εἰσαγγελέα τῶν Ἄγγλων κατά τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, µέχρι τήν τουρκική εἰσβολή καί τήν ἵδρυση τοῦ ψευδοκράτους στό βόρειο τµῆµα τοῦ νησιοῦ.

Μέ βάση αὐτόν τόν ρόλο γνωρίζουµε ὅτι ἡ ἀντίδραση τῶν περισσοτέρων Ἑλλήνων θά ἦταν περίπου «ψόφησε ἐπιτέλους τό γουρούνι», «σκατά στόν τάφο τοῦ λυσσασµένου σκύλου» καί ἄλλες παρόµοιες ἀναφορές στό ζωικό βασίλειο. Ὅµως, πέραν τοῦ ὅτι «ὁ νεκρός δεδικαίωται», ἐµεῖς (κι ἐσεῖς) δέν ἀνήκουµε σέ τούτη τήν ξενοφοβική, µίζερη µερίδα, ἀφοῦ ἀναγνωρίζουµε ὡς ἰσότιµη τήν ἀλήθεια τοῦ Ἄλλου, ὅπως λέει καί ἡ σύγχρονη ἐπιστήµη.

Κάποιοι, µᾶλλον σεσηµασµένοι, συνέλληνές µας ὅµως πᾶνε ἀκόµα παραπέρα. Γιά παράδειγµα ἡ µειονοτική ἡγεσία τῆς Θράκης πού τίµησε τόν νεκροθάφτη τῆς Μεγαλονήσου (βλέπε καί τό πρωτοσέλιδο τῆς ξανθιώτικης τουρκοφυλλάδας «Μιλλέτ»).

Βεβαίως, θά µοῦ πεῖτε, τί περιµένεις ἀπό ἕνα ἔντυπο πού δέν χάνει εὐκαιρία νά τιµἠσει κάθε τουρκόφωνο φασίστα; Ὁ ὅµοιος στόν ὅµοιο…

Δέν εἶναι ὅµως µόνο ἡ ὅποια τουρκοφυλλάδα πού τιµᾶ τούς σφαγεῖς τῆς Μεγαλονήσου. Ἡ ἴδια ἡ «θρησκευτική ἡγεσία» τῆς µειονότητας πού αὐτοπροσδιορίζεται ὡς τουρκική, παρέστη στήν ἐπίσηµη κηδεία τοῦ κοπρο-Ραούφ. Δίπλα στούς Γκιούλ, Ἐρντογάν, Νταβούτογλου, Μπαγίς καί λοιπούς φιλέλληνες, βρέθηκε ὁ τουρκοµουφτής Κοµοτηνῆς Ἰµπραήµ Σερήφ, ὁ «συνάδελφός» του τῆς Ξάνθης Ἀχµέτ Μέτε καί ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς Ὁµοσπονδίας Βαλκανίων Ρούµελης (καί πρώην πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἀλληλοβοήθειας Τούρκων Δυτικῆς Θράκης) Φερρούχ Ὀζκάν, τακτικός πλέον µουσαφίρης µας.

Τό µήνυµα εἶναι σαφέστατο καί πρός πάσα κατεύθυνση: τό τουρκικό παρακράτος ἔχει ἀγκαλιαστεῖ πλέον ἀπό τήν κυβέρνηση τοῦ ΑΚΡ καί ἐξωπετιέται µόνον ὅποιος µένει πιστός σέ συµµορίες τοῦ παρελθόντος. Ὅσο γιά τούς εἰκονιζόµενους, µᾶς δηλώνουν (πάλι) ξεκάθαρα τί ἐννοοῦν µέ τόν λεγόµενο ἐθνοτικό τους αὐτοπροσδιορισµό: Τό «εἴµαστε Τοῦρκοι» γι’ αὐτούς σηµαίνει «εἴµαστε πράκτορες τῆς Ἄγκυρας, ἕτοιµοι γιά ὅλα», σάν τόν Ραούφ πού τώρα πιά χαριεντίζεται µέ τίς παρθένες τοῦ ἰσλαµικοῦ παραδείσου…

Στίς 3 Ἰουλίου στήν Προύσσα τό ἐκεῖ τμῆμα τῆς (ἄτυπης) μειονοτικῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς διοργάνωσε τό 7ο Πανηγύρι τῶν Δυτικοθρακιωτῶν Τούρκων. Ἀπό τόν γνωστό τουρκοθίασο συμμετεῖχαν νῦν καί πρώην μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς, μειονοτικοί δήμαρχοι καί κοινοτάρχες, ἄλλοι παρατρεχάμενοι τοῦ Προξενείου τῆς Κομοτηνῆς καί ἐπικεφαλῆς ἦταν ὁ ψευδομουφτῆς Ἰμπραήμ Σερήφ.

Ἐκεῖ λοιπόν, μέσα σέ τούρκικες σημαῖες, πορτραῖτα τοῦ Κεμάλ καί χάρτες τῆς «Δυτικῆς Θράκης», κι ἐνῷ συγκεντρώνονταν ὑπογραφές μεταξύ τῶν παρισταμένων ὑπέρ τῆς καταπιεζόμενης τουρκικῆς ταυτότητας τῆς μειονότητας στή Θράκη, παρίστατο κι ἕνας μέ ἑλληνικό ὀνοματεπώνυμο: Ὁ Στέλιος Χατζηευαγγέλου, δήμαρχος Τοπείρου! Ὁ διεθνιστής αὐτός πολιτικός ἦταν ὁ πρῶτος Ἕλληνας πού συμμετεῖχε ποτέ στήν ἀλυτρωτική φιέστα τῶν φανατικότερων ἀπόδημων Τούρκων, ἐπικεφαλῆς τριῶν λεωφορείων ἀπό τήν περιοχή του (πληρωμένα προφανῶς ἀπό τό δημοτικό ταμεῖο), ἀπηύθυνε χαιρετισμό καί τιμήθηκε μέ ἀναμνηστική πλακέτα. Δέν μάθαμε ἄν ὑπέγραψε καί τό περιφερόμενο χαρτί ἀλλά καθόλου δέν θά μᾶς ἐξέπληττε.

Δέν ξέρουμε ἄν ὑπάρχει κάποιο ἐπιχείρημα πού νά μπορεῖ νά ὑποστηρίξει τήν ἀναγκαιότητα μιᾶς ἐλάχιστης ἀξιοπρέπειας καί φιλοπατρίας. Καί εἶναι δεδομένο ὅτι σέ μερικές περιπτώσεις πέραν τῶν ἀνωτέρω ὑπάρχουν προβλήματα καί ἄλλης φύσεως, π.χ. ἀντίληψης. Ὅταν ὅμως κάποιος ἐκπροσωπεῖ ὡς δήμαρχος τήν τοπική κοινωνία ὀφείλουν νά ὑπάρχουν καί κάποια ὅρια. Μποροῦν ὅλα νά προσπερνῶνται ὡς πολιτικαντισμοί ἤ ὡς ἀφέλειες; Καί οἱ τεμενάδες στό Τουρκικό Προξενεῖο καί ἡ συγκρότηση ψηφοδελτίων μέ συμπαγεῖς κεμαλικές ὁμάδες καί οἱ ἀμέτρητες χάρες καί οἱ ἀναστολές τῶν ἀναδασμῶν γιά νά μήν θιχτοῦν οἱ (μειονοτικοί) καταπατητές δημοσίων ἐκτάσεων καί … καί… καί… Ὅταν ὁ ἄλλος χτίζει μ’ αὐτά μιά καρριέρα ἐπαγγελματία δημάρχου νομίζουμε ὅτι καμμία ἀνοχή δέν δικαιολογεῖται.