Καραΐσκος Κώστας

Προ λίγων ημερών ο τελοσπάντων πρωθυπουργός μας θριαμβολόγησε από την Αλεξανδρούπολη για τον σταθμό LNG που θα κατασκευαστεί με ευρωχρηματοδότηση στα 6,2 μίλια από την θρακική ακτή δηλ. έξω (!) από τα χωρικά μας ύδατα. Αναμένεται η λειτουργία του σε 1,5 χρόνο, εξυπηρετεί τις αμερικανικές εξαγωγές (πανάκριβου) σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη κι ο Μητσοτάκης αμόλυσε πλήθος πομφόλυγες, παρουσίᾳ των ξένων επισήμων (Πέτκωφ, Κοβατσέφσκι, Βούτσιτς, Μισέλ). Είχε λχ το θράσος να αναφερθεί σε πρωτοβουλίες «μακριά από αδιέξοδους ανταγωνισμούς» ενώ μιλούσε για «εκβιασμούς της Μόσχας» και «ταχύτατη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο»! Στο παγιωμένο πια κλίμα του λυσσαλέου αντιρωσισμού αυτά δυστυχώς δεν ξενίζουν. Αξίζει όμως να δούμε εν τάχει την 30χρονη πορεία της ελληνικής Θράκης, την πλατωνική σχέση της με τη Ρωσία και το σημερινό πέρασμά της απέναντι, μαζί βέβαια με όλη τη χώρα.

Η γεωπολιτική αξία του θρακικού οικοπέδου επανανακαλύφθηκε με την πτώση του ανατολικού μπλόκ. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης πρώτος ανέδειξε τις δυνατότητες, μα ως φωνή διανοουμένου βοώντος εν τῃ ερήμῳ. Το 1993 ο επιχειρηματίας Ν. Γρηγοριάδης πρότεινε τη δημιουργία του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης μήκους 280 χλμ που θα έφερνε στην Ελλάδα ρωσικό πετρέλαιο, παρακάμπτοντας τα Στενά. Η πρόταση υποστηρίχθηκε από τους διαδοχικούς Έλληνες πρωθυπουργούς και μετά από 12 χρόνια συναντήσεων, επαφών και υπογραφών οριστικοποιήθηκε από τους Πούτιν –Παρβάνωφ – Καραμανλή, με την προοπτική να λειτουργήσει το 2010. Όμως μετά από πάμπολλες καθυστερήσεις τον Ιούνιο του 2010 ο Μπορίσωφ αποχώρησε από το σχέδιο υλοποίησης του αγωγού, καθώς απέρριψε την …περιβαλλοντική μελέτη (γνωστές οι βουλγάρικες οικολογικές ευαισθησίες…), κάτι εξαιρετικά βολικό για τον ΓΑΠ που ξεφούρνιζε παρόμοιες αιτιάσεις.

Ο αγωγός South Stream αναγγέλθηκε το 2007, όταν Eni και Gazprom υπέγραψαν μνημόνιο για την κατασκευή του. Tο 2008 Βούλγαροι, Σέρβοι, Ούγγροι και Έλληνες υπέγραψαν συνεργασίες για τα κομμάτια του αγωγού που τους αφορούσαν. Το 2009 στο Σότσι, Πούτιν, Μπερλουσκόνι και οι εταιρείες αερίου της Ρωσίας, της Ιταλίας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Ελλάδας υπέγραψαν συμφωνίες για την κατασκευή των τμημάτων του αγωγού που τους αφορούσαν. Σε 13 μήνες είχαν ήδη συμφωνήσει και Κροάτες, Σλοβένοι, Γάλλοι… To σχέδιο όμως ακυρώθηκε το 2014 πάλι με πρόσχημα τη Βουλγαρία και δρομολογήθηκε ο Turk Stream που φτάνει στην Αν. Θράκη από την περιοχή του Κρασνοντάρ και από το 2019-20 προμηθεύει την Τουρκία ρωσικό αέριο (συμπληρωματικά με τον προϋπάρχοντα Blue Stream), με την προοπτική να προμήθευε αργότερα και Βουλγαρία, Σερβία, Σκόπια.

Βεβαίως δεν ναυάγησαν όλα τα επενδυτικά σχέδια στην περιοχή, δεν ήταν όλα …ρωσικά: ο τουρκοελληνικός αγωγός μήκους 280 χλμ Καρατζάμπεη – Κομοτηνή εγκαινιάστηκε το 2007 φέρνοντας φυσικό αέριο από το τουρκικό δίκτυο, χωρίς κανένας να ανησυχεί για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις στην ευαίσθητη περιοχή. Το 2007 επίσης σχεδιάστηκε ο TAP που από ενάμιση χρόνο φέρνει με αμερικανική επίνευση το αζέρικο αέριο από το κοίτασμα Σάχ Ντενίζ προς Ελλάδα, Αλβανία και κυρίως (85%) Ιταλία. Στη χώρα μας δεν πληρώνει τέλη διέλευσης, κάνει απλώς μικροδωρεές στους δήμους από τους οποίους διέρχεται. Μάλιστα ο κλάδος IGB που ολοκληρώνεται με πυρετώδεις ρυθμούς θα προμηθεύει από την Κομοτηνή τη Βουλγαρία αέριο – κυρίως αμερικανικό – για να καλύψει μέρος των αναγκών της, τώρα που κόπηκε το ρώσικο. Επίσης σχεδιάζεται να δοθεί αέριο σε 34 ελληνικές πόλεις όπου πλέον προχωράνε τα εσωτερικά δίκτυα. Ούτε εδώ σκοτίζεται κανείς για την εξάρτησή μας από τον τουρκοαζέρικο αγωγό, δυτικών βεβαίως συμφερόντων (ΒΡ κ.α).

Πολύ σημαντική ήταν η παραχώρηση της βάσης στην Αλεξανδρούπολη, όπου προβλέπεται να εγκατασταθούν 400 περίπου Αμερικανοί. Ήδη με την ουκρανική κρίση είδαμε στρατιωτικό υλικό να προωθείται από το λιμάνι προς Βουλγαρία-Ρουμανία και η εγγύτητα με τη Ρωσία και τα Στενά δείχνει τη σημασία της. Η πόλη έχει φυσικά στοχοποιηθεί από τους Ρώσους και μόνη μας παρηγοριά μένουν οι τούρκικες υστερίες κατά των ΗΠΑ, αφού είναι σαφές ότι η Άγκυρα δεν θέλει έναν αστάθμητο, ισχυρό ξένο παράγοντα στην Ε/Τ μεθόριο, το έδειξε και με την πρόσφατη υπέρπτηση στα 2,5 μίλια από το αεροδρόμιο. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει τίποτε για τον ρόλο που ενδεχομένως θα παίξουν σε μια κρίση οι Αμερικανοί, όπως είδαμε λχ και στη Ροζάβα.

Τέλος, ώς τον Δεκέμβριο ολοκληρώνεται η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, που από τον Γενάρη του 2019 το χρησιμοποιούν τζάμπα οι ΗΠΑ (δεν είμαστε τίποτε μίζεροι…) κι όπου μετέχουν 4 επενδυτικά σχήματα, ένα του ΟΛΘ με τον Ιβάν Σαββίδη μέσα, κι ένα αμερικανικό με την ΤΕΡΝΑ. Θα στοιχημάτιζε άραγε κάποιος για την επικράτηση του πρώτου;…

Κάπως έτσι λοιπόν εννοεί το αθηναϊκό καθεστώς την «γεωπολιτική ανάδειξη» της περιοχής μας. Να εξυπηρετούνται οι Αμερικανοί και οι 4-5 ολιγάρχες που εμπλέκονται επιχειρηματικά, χωρίς το παραμικρό όφελος για τη χώρα ή για τη Θράκη (σαν εκείνα που προέβλεπε λχ ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης). Αρκεί να πληγούν τα ρωσικά συμφέροντα και να μας ρίξει ένα βλέμμα στοργικό ο Πάιατ… Κι όλα αυτά όταν μέχρι προ τριετίας αναπτύσσονταν στην περιοχή σχέσεις με τη Ρωσία αυτοδιοικητικές, εκκλησιαστικές, μορφωτικές, πρωτόκολλα συνεργασίας, φιλοξενίες μαθητών κτλ κτλ. Το 2019 κάποιος γύρισε τον διακόπτη κι όλα έσβησαν σαν όνειρο.

Το γεωπολιτικό ξύπνημα της κόρης έφερε το απαγορευμένο φλέρτ και πλέον ο κηδεμόνας αποκαθιστά την ηθική τάξη με εγκλεισμό στο ευρωπαϊκό Κωσταλέξι.

(Κείμενο παρέμβασης του Κώστα Καραΐσκου στην ημερίδα για τη Γεωπολιτική του Ελληνισμού, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης 28/5/2022)

Εἶναι σαφές σέ καθέναν καλόπιστο καί ἐνεργό πολίτη ὅτι διάγουμε μέρες ἀνατροπῆς ὅλων τῶν σταθερῶν πού τίς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες νομίσαμε ὅτι θά ὁρίζουν στό ἑξῆς τόν ἰδιωτικό καί δημόσιο βίο μας. Προφανῶς τό πείραμα τῆς «πανδημίας» πῆγε καλά γιά τούς σχεδιαστές του καί ἔχουμε πλέον τήν μεταφορά του ἀπό τό ὑγειονομικό στό διεθνοπολιτικό πεδίο, μέ τά ἴδια ἀκριβῶς βήματα. Βασική προϋπόθεση γιά τήν ἐπιτυχία του εἶναι ἡ ἀποδόμηση κάθε στέρεης γνώσης πού προφυλάσσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν μεθοδευμένη σύγχυση, τόν παράλογο φόβο καί τήν τελική χειραγώγηση. Καθώς λοιπόν βλέπουμε στόν λόγο τῶν ἀφεντικῶν ὅτι τή θέση τοῦ χθεσινοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ» τήν ἔχει πάρει ἡ χώρα τοῦ Πούτιν, ἄλλοι συνειδητά κι ἄλλοι ἀσυνείδητα ἔχουν ἀναλάβει τήν κατεδάφιση τῆς εἰκόνας τῆς Ρωσίας. Παρακολουθοῦμε φιλότιμες προσπάθειες νά μήν γίνει καμμία συσχέτιση («συμφηφισμό» τό λένε) εἴτε μέ τά προηγηθέντα, ἀπείρως εἰδεχθέστερα, ἐγκλήματα τοῦ ΝΑΤΟ εἴτε μέ ὅσα ἔγιναν στήν ἴδια τήν Οὐκρανία μετά τό 2008 καί ἰδίως μετά τό 2014. Παράλληλα ὁρισμένοι μεριμνοῦν γιά τήν «κατάλληλη» παρουσίαση τῶν χιλιόχρονων ἑλληνορωσικῶν σχέσεων μά στήν προσπάθεια αὐτήν ἀντιστέκονται σθεναρά πέντε ἀναμφισβήτητες ἀλήθειες πού ἀξίζει νά θυμόμαστε. Τίποτε πιά δέν εἶναι αὐτονόητο καί (ὅπως εἴδαμε τήν τελευταία διετία) τό νά ἀποδεικνύεις ὅτι δέν εἶσαι ἐλέφαντας εἶναι κρίσιμο – ἰδίως ὅταν ἔχει ἐξαπολυθεῖ κυνήγι ἐλεφάντων.

Πρώτη ἀλήθεια ἡ καταστατική ἀντιπαλότητα Ρωσίας – Τουρκίας. Αὐτό τό στοιχεῖο εἶναι τόσο προφανές, ἀκόμη καί μέ μιά ματιά στόν χάρτη ἤ στούς 17 ρωσοτουρκικούς πολέμους, πού κανείς δέν τολμάει νά τό ἀμφισβητήσει εὐθέως. Ἔτσι ἐπιχειρεῖται ἡ ἔμμεση ὑπονόμευσή του. Συχνά ἀκοῦμε ἀφόρητες δοκισησοφίες τοῦ τύπου «ἡ Ρωσία ἐνδιαφέρεται μόνο γιά τά συμφέροντά της», λές καί ἡ χώρα μας ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα ἐνδιαφέρεται γιά κάτι ἄλλο! Λές καί ἡ βυζαντινή Αὐτοκρατορία μας βάπτισε τούς Ρώς ἔχοντας κύριο μέλημα τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους ἤ λές καί τό κυπριακό μας κράτος βασίστηκε ἐπί δεκαετίες στήν ρωσική ὑποστήριξη γιά λόγους ἰδεολογίας. Ἀπό ἄλλη πλευρά πάλι ὑπερπροβάλλονται κάποιες τακτικές κινήσεις τῆς Μόσχας, πού δῆθεν ἀνατρέπουν τήν γενική εἰκόνα: ἡ πρόσφατη σύμπλευση Πούτιν – Ἐρντογάν ἤ ἡ παλιότερη στήριξη τοῦ …Λένιν στόν Κεμάλ. Ὑποθέτω πώς δέν ἔχουν ἀκούσει τίποτε γιά τίς τρεῖς τουλάχιστον ἐπίσημες προσπάθειες ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας στόν 20ό αἰώνα ἤ γιά τήν πρόταση τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου νά βραβευτεῖ ὁ Κεμάλ μέ Νόμπελ Εἰρήνης… Τά ἀντιπαραδείγματα εἶναι ἀμέτρητα, ὁ χρονικός ὁρίζοντας τῶν ἐξαιρέσεων αὐτῶν πολύ περιορισμένος, ὡστόσο μιά ζημιά στήν κοινή γνώμη συντελεῖται.

Δεύτερη ἀλήθεια ἡ ρωσική ὑποστήριξη τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄμεση ἀπόρροια τῆς προηγούμενης. Ὅσο καί νά μήν ἀρέσει σέ κάποιους, ἡ ἵδρυση ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους χρωστάει πάρα πολλά στή Ρωσία. Ὅλη ἡ ἐκτός Ἑλλάδος προετοιμασία τοῦ Ἀγώνα ἔγινε σέ ρωσικό ἔδαφος, ἀμέτρητοι ἀγωνιστές καί ἐθνικοί εὐεργέτες ἀνδρώθηκαν ἐκεῖ (κορυφαῖα παραδείγματα ὁ πρῶτος καί ἅγιος Κυβερνήτης μας, οἱ Ὑψηλάντηδες, ὁ Ἰωάννης Βαρβάκης κτλ κτλ), ἐνῶ καί ἡ ἴδια ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία ἀπό τόν Σουλτάνο ἔγινε πραγματικότητα ὄχι λόγῳ Ναυαρίνου ἀλλά μόνο μετά τήν συντριβή τῶν Ὀθωμανῶν στόν ρωσοτουρκικό πόλεμο τοῦ 1828. Τό ἀγαπημένο ἀφήγημα τῆς καθεστωτικῆς ρωσοφαγίας εἶναι τά Ὀρλωφικά καί μάλιστα συγκεκριμένες πλευρές τους, οἱ ὁποῖες «ἀποδεικνύουν» τή ρωσική ὑποκρισία καί τήν καταστροφική ποδηγέτηση τῶν εὔπιστων Ρωμιῶν. Τούς παρακαλοῦμε νά μᾶς ποῦν παραδείγματα ἄλλων Μεγάλων Δυνάμεων πού …θυσίασαν τά ἐθνικά τους συμφέροντα γιά χάρη μιᾶς ὑπόσχεσης πού ἐπισήμως ποτέ δέν ἔδωσαν.

Τρίτη ἀλήθεια ἡ ρωσική στροφή στόν πανσλαβισμό, κάπου στά μέσα τοῦ 19^ου αἰώνα. Ἕνα στοιχεῖο πραγματικό, πού ὅμως παρουσιάζεται ἀποκομμένο ἀπό τίς ἱστορικές συνθῆκες, ὡς ἀνέκαθεν ὑφιστάμενο καί ὡς ἀπόδειξη ἑνός ἀνομολόγητου «ἀνθελληνισμοῦ». Δέν συνδέεται μέ τόν Κριμαϊκό πόλεμο ὅπου οἱ Δυτικοί συνέπραξαν μέ τόν Σουλτάνο κατά τοῦ τσάρου, τερματίζοντας τή ρωσική παρέμβαση ὑπέρ τῶν χριστιανῶν κατοίκων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Δέν λέγεται πώς ἐπί τῆς οὐσίας ἐξέλιπαν οἱ ἐλπίδες τῆς Μόσχας γιά μιά παραγωγική συμμαχία μέ τήν Ἑλλάδα, ἀφοῦ ἡ τελευταία μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Ὄθωνα νά ταχθεῖ μέ τή Ρωσία (μέ ἐθελοντικό σῶμα στήν Κριμαία καί μέ ἐξεγέρσεις στήν τουρκοκρατούμενη Ἤπειρο-Μακεδονία-Θεσσαλία) βρέθηκε μέ τήν Ἀθήνα κατεχόμενη ἐπί 3 χρόνια ἀπό τά ἀγγλογαλλικά στρατεύματα. Δέν λέγεται πώς τό «ρωσικό» κόμμα, παρότι συμπεριελάμβανε τίς πιό ἔντιμες μορφές τοῦ Ἀγώνα, δέν κυβέρνησε τήν Ἑλλάδα μετά τόν Καποδίστρια παρά μόνο γιά μερικούς μῆνες. Μέ τήν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἰδιοκτησία τῶν Ἄγγλων, τί ἀκριβῶς θά ἀνέμενε κάποιος ἀπό τήν ἀντίπαλή τους Ρωσία;

Τέταρτη ἀλήθεια ἡ σοβιετική ἔμμεση συμμετοχή στόν ἑλληνικό Ἐμφύλιο, καί δή στήν τελευταία του φάση πού πῆρε ἀποσχιστικά χαρακτηριστικά. Παρότι δέν εἶναι ἐντελῶς δόκιμο νά ἀποδώσει κάποιος ἐθνικά χαρακτηριστικά στήν σοβιετική πολιτική, ἄς τό δεχθοῦμε γιά τήν οἰκονομία τῆς συζήτησης. Εἶναι ξεκάθαρο πώς ἄν κάποιος ἀναζητήσει ἐκτός Ἑλλάδος εὐθῦνες γιά τήν τραγική ἐκείνη περίοδο, θά τίς ἐντοπίσει κατά βάσιν στή γηραιά Ἀλβιώνα. Ἐξ ὅσων θυμᾶμαι τό χαρτάκι στή Γιάλτα μᾶς τοποθετοῦσε στήν ἐπικράτειά της, γιαυτό καί δέν ἦταν ὁ Στάλιν πού ἔκανε Χριστούγεννα στήν Ἀθήνα τό 1944. Ἀπό κεῖ καί πέρα καλό εἶναι νά μήν μεταφέρει κάποιος τίς εὐθῦνες τοῦ ΚΚΕ στούς μέντορές του, ὅπως δέν πρέπει νά μεταφέρει κανείς τήν εὐθύνη τῶν ἐγκλημάτων τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀπό τά κονκλάβια τῶν καρδιναλίων στόν Θεό. Οἱ πρωταγωνιστές τῆς τραγικῆς ἐκείνης σελίδας ἦταν ὅλοι ἐνήλικες καί καμμία μετάθεση εὐθυνῶν σέ μακρυνές, σκοτεινές δυνάμεις δέν εὐσταθεῖ.

Πέμπτη ἀλήθεια ἡ ὁριοθετημένη δημοκρατία τῆς εἰκοσαετίας Πούτιν. Σύμφωνα μέ τά δυτικά φερέφωνα ἡ ἰσχύς τοῦ Ρώσου προέδρου καί ἡ λειτουργία κάποιων δομῶν ἐξουσίας ἀπάδουν ἑνός «δημοκρατικοῦ» πολιτεύματος, ἐξ οὗ καί οἱ συχνές ἀναφορές στόν «δικτάτορα» καί στό «καθεστώς» τῆς Μόσχας. Δυστυχῶς γι΄ αὐτούς ἡ …πλέρια δημοκρατία τοῦ Γιέλτσιν, ἐκείνη τῆς ἐκπόρνευσης τῶν πάντων στή Ρωσία, ἔχει τελειώσει. Τό μέγιστο οἰκονομικό ἔγκλημα (διαστάσεων γενοκτονίας) τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τερματίστηκε ὁριστικά καί ὁ Βλαδίμηρος μέ τό ἐπιτελεῖο του ἀντιμετώπισαν τό χταπόδι τῆς χαζαρικῆς ὀλιγαρχίας κόβοντας τά 3-4 πόδια του καί βρίσκοντας ἕνα modus vivendi μέ τά ὑπόλοιπα. Παράλληλα ἀνέστησε τή χώρα του, τῆς ξανάδωσε κῦρος, ἰσχύ καί προοπτική, κόντρα σέ μιά φαρισαϊκή Δύση πού τόν δαιμονοποίησε ἤδη ἀπό τήν πρώτη προβολή ἀντίστασης στή νεοταξίτικη ἀτζέντα. Δέν εἶναι τυχαία ἡ δημοφιλία τοῦ Ρώσου προέδρου μεταξύ τῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν σιχαθεῖ νά κυβερνῶνται ἀπό ἀνδρείκελα καί μηδενικά πού τούς ὁδηγοῦν ἀπό ἦττα σέ ἦττα, πρός τόν Καιάδα τῶν ἐθνῶν. Ὅσο γιά τίς «περιορισμένες» ἐλευθερίες τῶν Ρώσων τύπου Ναβάλνι καί …Pussy Riots, μποροῦμε νά τίς συζητήσουμε κάπου μόλις κάνουμε τό ὑποχρεωτικό μας rapid test…

Τώρα πού πῆρες τόν δρόμο πρός τά Σοῦσα, καί μάλιστα ὅπως λές αὐτοβούλως (δηλαδή αὐτοβούλως ὑπάκουσες στήν Πρεσβεία…), δυό λόγια μόνο μποροῦμε νά ποῦμε, χωρίς ἐλπίδα νά εἰσακουστοῦν. 

Τάχθηκες ἐνόπλως κατά τῆς Ρωσίας καί κατέστρεψες τά ἐθνικά μας συμφέροντα ἐπικαλούμενος τό διεθνές δίκαιο, τό ἀπαραβίαστο τῶν συνόρων καί τά δικαιώματα τῶν ἀμάχων, ἐπειδή τά προσέβαλε ἡ ἐπέμβαση τοῦ Πούτιν. Μάλιστα. Αὐτός λοιπόν πού πᾶς νά βρεῖς αὔριο, μήπως ἔχεις ἀκουστά τί πολιτική ἔχει στά ἴδια θέματα; Πόσο σέβεται τό διεθνές δίκαιο καί μάλιστα ἐμπράκτως πάνω στήν πατρίδα μας – κι ὄχι σέ κάποιαν Οὐκρανία; Πόσο λαμβάνει ὑπόψιν τά ἀναγνωρισμένα σύνορα στό Αἰγαῖο καί στήν Κύπρο – ὄχι στό Ντονμπάς; Πόσο σκοτίζεται γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα ἑκατομμυρίων πολιτῶν τῆς ἴδιας του τῆς χώρας, κυρίως κουρδικῆς (κι ὄχι μόνο) καταγωγῆς;

Εμείς ανήκουμε σε εκείνους που (ακόμα) προσβλέπουν στη Ρωσία του Πούτιν για πολλά, χωρίς ωστόσο να μπερδεύουμε την πραγματικότητα με τις φαντασιώσεις. Σήμερα αυτή η χώρα είναι το μοναδικό ανάχωμα – σε επίπεδο κρατικής υπόστασης – στην αποδόμηση των κοινωνιών και του ανθρώπινου προσώπου. Η Νέα Τάξη της (αντι)φασιστικής πολιτικής ορθότητας, της επιβεβλημένης «πολυπολιτισμικότητας», της καθιερωμένης μαζικής λαθρομετανάστευσης, της αποχαλινωμένης ιδιωτικοποίησης στο οικονομικό πεδίο, της δημοκρατικοφανούς ολιγαρχίας των παρασκηνίων, της απηνούς δίωξης των παραδοσιακών αξιών του πολιτισμού βρίσκει από χρόνια στον Βλαδίμηρο και στο καθεστώς του την πιο συγκροτημένη αντίσταση. Βεβαίως δεν αγνοούμε τις αδυναμίες της σημερινής Ρωσίας και τους συμβιβασμούς του Πούτιν με ποικίλα ισχυρά συμφέροντα αλλά αυτά είναι αναμενόμενα σε μια διακυβέρνηση που πήρε μια γιγάντια χώρα από το κατώφλι της εξαφάνισης και της ξανάδωσε την παλιά της αίγλη. Η λύσσα των καθεστωτικών κατά οτιδήποτε ρωσικού δείχνει ότι μάλλον ο χρόνος δεν δουλεύει για αυτούς.

Κι ας έρθουμε στην ελληνοτουρκική πτυχή. Τι άλλο θα περιμέναμε να κάνει η Ρωσία από αυτό που κάνει σήμερα με την Τουρκία; Όταν της προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία να διασπάσει το ΝΑΤΟ, έπρεπε να την αγνοήσει εν ονόματι της …ορθόδοξης πίστης των Ρώσων; Όταν της ανοίγεται τέτοια αγορά για την χειμαζόμενη από τετραετίας οικονομία της, μπορούσε να απαντήσει αρνητικά; Μόνο ένας τρελλός θα ισχυριζόταν κάτι τέτοιο σε συζήτηση εκτός καφενείου.

Για το δε άλλο σκέλος, τις σχέσεις Μόσχας – Αθήνας, ποιος ευθύνεται που βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο; Εμείς βλέπουμε μιαν Ελλάδα που στην καταστατική της δυτική ένταξη έχει τα τελευταία χρόνια προσθέσει και έναν παθιασμένο εναγκαλισμό με τα υπερατλαντικά αφεντικά και με όλο το καθεστωτικό μπλοκ, του σιωναζιστικού Ισραήλ συμπεριλαμβανομένου. Ο αγωγός Turkish Stream προσφέρθηκε να φέρει μέχρι τον Έβρο το φυσικό αέριο της Ρωσίας κι εμείς κάναμε ότι δεν καταλάβαμε, τους κυπραίικους S-300 τους αποθηκεύσαμε επί δύο δεκαετίες στην Κρήτη χωρίς μια βολή, την πυρηνική ενέργεια ούτε καν την συζητάμε ως χώρα βλέποντάς την ως ταμπού…Ακόμα και η Λευκωσία, που παραδοσιακά στηρίχθηκε στις ρώσικες διπλωματικές και οικονομικές πλάτες, βάζει όλο και περισσότερα αυγά της στο καλάθι των άσπονδων φίλων της. Λοιπόν, τι ακριβώς θέλουμε; Όντως η πολιτική μοίρα του Κώστα Καραμανλή μετά την προσέγγισή του με τη Μόσχα είναι αποθαρρυντική για νέα ανάλογα εγχειρήματα, αλλά αν έχουμε αποδεχθεί την μπανανιακή φύση του ελληνικού κράτους ως τετελεσμένη και δεν κάνουμε τίποτε για την μεταβολή της, δεν έχουμε και κανένα δικαίωμα να μιλάμε. Ας μείνουμε στην αγκάλη της μητριάς Δύσης, και να είμαστε κι ευχαριστημένοι όσο «απλώς» μας απομυζά, γιατί υπάρχει πάντα – ιδίως στις μέρες μας – κι ο θανάσιμος κίνδυνος να μας ρίξει με ψευτοπατριωτικά προσχήματα εναντίον του ΝΑΤΟϊκού αποστάτη. Και τότε…

Πρόκειται για τον Αμερικανοεβραίο – σήμερα με βρετανική υπηκοότητα – μεγιστάνα William Browder, ιδρυτή του Hermitage Capital Management, από το γνωστό συνάφι που αγόρασε για ψίχουλα τον πλούτο της Ρωσίας με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Μάλιστα ήταν ο μόνος από τους Εβραίους ολιγάρχες που δεν ζήτησε καν να λάβει ρωσική υπηκοότητα. Κάποια στιγμή λοιπόν έγινε έλεγχος στις επιχειρήσεις του και βρέθηκε φοροδιαφυγή με εταιρείες μαϊμού, παρένθετα πρόσωπα και άλλα συναφή κόλπα που του πρότεινε ο οικονομικός ελεγκτής Sergei Magnitsky που είχε προσλάβει. Ο Magnitsky φυλακίστηκε και μετά 10 μήνες πέθανε στη φυλακή (2009), ενώ στον Μπράουντερ απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα. Τότε ο τελευταίος άρχισε μια καμπάνια εναντίον του Πούτιν, λέγοντας ότι ο Magnitsky ήταν δικηγόρος του και θανατώθηκε στη φυλακή γιατί είχε ανακαλύψει “ιστορίες διαφθοράς” Ρώσων αξιωματούχων. Το αμερικανικό Κονγκρέσο ψήφισε στις 14-12-2012 την Magnitsky Act, με την οποία υιοθετώντας (με το αζημίωτο, όπως έδειξαν στο NTV τα ντοκουμέντα χρηματισμού γερουσιαστών – Μπεν Κάρντιν κ.ά. – από τον Μπράουντερ και τους αδερφούς Ζίφφ) το αντιρωσικό στόρυ, απαγόρευσαν την είσοδο στις ΗΠΑ δεκάδων Ρώσων και πάγωσαν καταθέσεις τους ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων! Έτσι, για το απολύτως τίποτε, όπως ακριβώς και στις επόμενες ανάλογες μονομερείς αποφάσεις των ΗΠΑ και των ευρωλούστρων τους. Τότε οι Ρώσοι ζήτησαν να καταθέσει ενόρκως ο λεγάμενος και η στάση του ήταν απολύτως αποκαλυπτική: επί δύο χρόνια πάσχιζαν να του επιδώσουν την κλήτευση και κείνος έφευγε σαν λαγός (υπάρχουν σχετικά βίντεο στο Διαδίκτυο). Η Ιντερπόλ αρνήθηκε να τον συλλάβει γιατί έκρινε πως η Ρωσία κρύβει πολιτικά κίνητρα πίσω από τις κατηγορίες για φοροδιαφυγή αλλά οι Ρώσοι σκοπεύουν να ζητήσουν και την αμερικανική βοήθεια κατά του Μπράουντερ και των συνεταίρων του αδελφών Ζίφφ.

Η μεγάλη πλάκα όμως έγινε όταν ο Μπράουντερ επιστράτευσε τον Ρώσο αντιφρονούντα και σκηνοθέτη Αντρέι Νεκράσωφ για να κάνει ταινία την ιστορία του. Ο τελευταίος είχε ήδη κάνει ταινία τον θάνατο του πρώην πράκτορα Λιτβινένκο στη Βρετανία, είχε μιλήσει για “ρωσικές προβοκάτσιες” που προκάλεσαν τον 2ο πόλεμο της Τσετσενίας και είχε ταχθεί με τη Γεωργία στον πόλεμο του 2008. H EE έδωσε το χρήμα και ο Νεκράσωφ ξεκίνησε να σκηνοθετεί τον ύμνο του στους μαχητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Browder-Magnitsky. Έλα όμως που ανακάλυψε ότι οι λεγάμενοι ήταν οι “κακοί” και βρήκε μια συνέντευξη του Μαγκνίτσκι στη φυλακή όπου έλεγε ότι φοβάται μην τον σκοτώσει ο Μπράουντερ! Έκανε λοιπόν την ταινία έτσι όπως είδε την πραγματικότητα – έκτοτε στράφηκε υπέρ της Ρωσίας του Πούτιν – και μετά ο εμπνευστής της έτρεχε να την …λογοκρίνει! Κι ενώ το πέτυχε τον περασμένο Απρίλιο στην Ευρωβουλή – όπου είναι γνωστό το τι απέχθεια επιπολάζει για το θάρρος και την αλήθεια – στην Αμερική παίχτηκε και παρουσιάστηκε από τον θρυλικό Seymour Hersh. Σημειωτέον ότι το φιλμ δεν παίχτηκε ούτε στα εθνικά κανάλια ARTE της Γαλλίας και ZDF της Γερμανίας, ενώ είχε προγραμματιστεί η προβολή του για τις 3 Mαΐου 2016! Η Ευρώπη που λέγαμε…

Τελικά ποιος θα αγγίξει τον Μπράουντερ, συνεταίρο του Λιβανοεβραίου τραπεζίτη Edmond Safra πού καταχράστηκε το ρωσικό δάνειο των 4 δισ., ιδίως αν αληθεύει πως ο εγγονός του Έρλ Μπράουντερ, πρώην ηγέτη του Κ.Κ. των ΗΠΑ, δούλευε για τη CIA και μετά για την MI6 με κωδικό όνομα Σολομών (Russia-1, 13.04.2016);

Ἡ εἴδηση πρό ἡμερῶν ἀπό τίς ΗΠΑ ἦταν ἀποκαλυπτική: τό Radio Free Europe/Radio Liberty συμπράττει μέ τό διαδικτυακό περιοδικό Interpreter. Τό μέν πρῶτο χρηματοδοτεῖται ἀπό τό ἀμερικανικό κράτος (παλιότερα εὐθέως ἀπό τήν CIA), τό δέ δεύτερο ἀπό τό Institute for Modern Russia, μιά δεξαμενή “σκέψης” πού σκάρωσε στό Μανχάταν ὁ ἐξόριστος ὀλιγάρχης Mιχαήλ Χορντορκόφσκι. Ὁ διευθυντής τοῦ Interpreter, Michael Weiss, δήλωσε ἐνθουσιασμένος γιά τήν σύμπραξη πού θά δημιουργήσει ἕναν τόσο ἰσχυρό ὀργανισμό (παρα)πληροφόρησης.

Βεβαίως ἡ λεγόμενη ρωσοφοβία δέν εἶναι κάτι τό νέο στίς ΗΠΑ καί θεωρεῖται λίγο πολύ ἡ συνέχεια τῆς ἀντικομμουνιστικῆς πολιτικῆς πού γνωρίσαμε στά χρόνια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Ὅμως τό πρᾶγμα παίρνει ὅλο καί εὐρύτερες διαστάσεις καί κανένας δέν ἀναρωτιέται τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο δαιμονοποιεῖται ἔτσι ἡ χώρα τοῦ Πούτιν. Παρότι αὐτή μετέχει στό ἴδιο διεθνές σύστημα, παρότι παίζει μέ τούς ἴδιους κανόνες, στοχοποιεῖται μέ τρόπο πού ποτέ δέν εἴχαμε δεῖ κατά τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Συνεχεῖς κυρώσεις, ἀσύλληπτη προπαγάνδα (ΜΗ-17 στήν Οὐκρανία, “ὑπονόμευση τῆς ΕΕ”…), στόχος ἐπιθέσεων (στό Σινά, στή Συρία κτλ)… Δέν μπορεῖ παρά νά ἔχει νά κάνει μέ θέματα καί πέραν τῶν γεωπολιτικῶν – οἰκονομικῶν συμφερόντων.
Κατά τή γνώμη μας ἡ Ρωσία τοῦ Πούτιν εἶναι τό τελευταῖο ἀνάχωμα κατά τῆς μετάλλαξης τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους πού προωθεῖ τό παγκόσμιο καθεστώς. Εἶναι ἡ μόνη ὑπαρκτή ἀντιπρόταση στήν πολυπολιτισμικότητα, στήν πολιτική ὀρθό-τητα καί στήν δι’ αὐτῶν μεθοδευμένη διάλυση κάθε λογικῆς κι ἀντίστασης. Ὅλη ἡ ἀτζέντα τῆς Νέας Τάξης (μετανάστες, ὁμοφυλοφιλία, καταστροφή τῆς Ἱστορίας κτλ) στή Μόσχα τά βρίσκει σκοῦρα καί τά ἀφεντικά τῆς ὑφηλίου δέν ἀνέχονται τέτοιες ἑστίες ἀντίστασης. Ἄς σκεφτοῦμε μόνο ποιόν ἄλλον ἡγέτη χώρας ἔχουμε δεῖ νά προσκυνάει εἰκόνες, πέραν τοῦ Βλαδίμηρου (καί φυσικά δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ γνησιότητα τῆς πίστης του ἀλλά τό ἐκπεμπόμενο μήνυμα).
Κάπου ἐδῶ τίθεται τό ἐρώτημα καί γιά κάθε πολιτική πρόταση ἐν Ἑλλάδι. Ποιά θέση παίρνουμε στό μέγιστο αὐτό ζήτημα, μέ δεδομένες μάλιστα τίς ἱστορικές μας σχέσεις καί τούς πολιτιστικούς δεσμούς μας μέ τή Ρωσία;

Ἀπό τήν μακρά συνέντευξη τοῦ Leonid Ρ. Reshetnikov στό argumenti.ru μεταφέρουμε ἐδῶ ἐπιλεγμένα σημεῖα:
Ἀρχικά διευκρινίζει ὅτι ἡ ἀποκάλυψη τῆς ὑπηρεσίας του (SVR) εἶχε νά κάνει μέ τήν ἀναδιάρθρωση πού ἔγινε στόν χῶρο, καθώς ἔπρεπε νά ἐφοδιαστεῖ ἡ Προεδρική διοίκηση μέ ἀνάλογη ὑπηρεσία. Κάτι ἀντίστοιχο μέ τόν ρόλο τῶν Stratfor καί RAND Corporation στίς ΗΠΑ. Ὁ Ρεσέτνικωφ χαρακτηρίζει πάντως τούς Ρώσους συναδέλφους του ὡς τούς καλύτερους στόν κόσμο, κυρίως ὅσους εἰδικεύονται σέ περιφερειακές ἀναλύσεις.
Στήν ἐρώτηση γιά τόν σχεδιασμό τῆς RAND στήν Οὐκρανία, δηλώνει ὅτι εὐθύς ἐξαρχῆς ἡ ὑπηρεσία του ἔδωσε ἀναλύσεις γιά τίς δραστηριότητες τῶν Ἀρχῶν τοῦ Κιέβου καί πληροφορίες γιά τά ἀντιρωσικά αἰσθήματα πού ἀναπτύσσονταν στήν κύρια Οὐκρανία, ὅπως καί γιά τίς φιλορωσικές τάσεις στήν Κριμαία. Στό σημεῖο αὐτό σημειώνει πώς ἐνισχύθηκε τό ἔργο τῶν φιλορωσικῶν ΜΚΟ ἀλλά γενικά αὐτές οἱ τελευταῖες δέν προσέχθηκαν ὅσο ἔπρεπε, παρότι «θά μποροῦσαν νά ἀναπληρώσουν 10 πρεσβεῖες καί 10 ἱκανότατους πρέσβεις». Τώρα μόνο βλέπει κάποια ἀλλαγή, μετά ἀπό ἄμεσες ὁδηγίες τοῦ Πούτιν καί συμπληρώνει: «Θεοῦ θέλοντος, αὐτή ἡ ἀνάπτυξη δέν θά ὑπονομευτεῖ». Ἀναφορικά μέ τό μέλλον τῆς Οὐκρανίας βλέπει πόλεμο: «Δυστυχῶς ἡ πιθανότητα εἶναι πολύ μεγάλη. Πρίν ἕναν χρόνο ἡ ἰδέα τῆς ὁμοσπονδιοποίησης τῆς Οὐκρανίας ἦταν ἀκόμη ζωντανή. Τώρα ὅμως τό Κίεβο θέλει μόνο πόλεμο. Κυρίως ἐπειδή στό πηδάλιο τῆς χώρας εἶναι ἄνθρωποι ἰδεολογικά ἀντιρῶσοι, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι ἁπλῶς ὑποχείρια τῶν ΗΠΑ ἀλλά κυριολεκτικά χρηματοδοτοῦνται ἀπό ἐκεῖνες τίς δυνάμεις πού κρύβονται πίσω ἀπό τήν ἀμερικανική Κυβέρνηση». Στό ἐρώτημα γιά τίς ἐπιδιώξεις στήν Οὐκρανία τῆς «παγκόσμιας ὑπερκυβέρνησης» λέει: «Δέν χρειάζονται ὁμόσπονδη Οὐκρανία, πού δέν θά ἐλέγχεται ἐπαρκῶς καί ὅπου θά εἶναι ἀδύνατον νά ἐγκατασταθοῦν στρατιωτικές βάσεις καί ἀντιαεροπορικά συστήματα. Καί τέτοια σχέδια ὑπάρχουν. Ἀπό τό Λουγκάνσκ καί τό Χάρκοβ οἱ τακτικοί πύραυλοι Κρούζ φτάνουν πέρα ἀπό τά Οὐράλια, ὅπου βρίσκονται οἱ κύριες δυνάμεις πυρηνικῆς ἀποτροπῆς. Αὐτή ἡ περιοχή εἶναι σήμερα ἐκτός βολῆς ἀπό τήν Πολωνία, τήν Τουρκία καί τή ΝΑ Ἀσία. Αὐτός εἶναι ὁ κύριος στόχος τους. Ἔτσι, οἱ ΗΠΑ θά πολεμήσουν γιά τό Ντονμπάς μέχρι τόν τελευταῖο Οὐκρανό (…) Τό κύριο στρατηγικό καθῆκον εἶναι μιά ἑνιαία Οὐκρανία ὑπό τόν πλήρη ἔλεγχό τους, γιά τή μάχη κατά τῆς Ρωσίας. Τό ἀέριο ἤ ἡ ἀγροτική γῆ εἶναι ἁπλῶς ὡραῖα μπόνους. Ἐπίσης στόχος εἶναι ἡ διακοπή τῶν δεσμῶν μεταξύ τῶν ἀμυντικων βιομηχανιῶν Ρωσίας καί Οὐκρανίας». Ἀπό στρατιωτική ἄποψη παραδέχεται ὅτι ἡ Ρωσία ἔχασε, μέ «ἀποζημίωση» τήν Κριμαία καί τήν ἀντίσταση τῶν πολιτοφυλακῶν στή ΝΑ Οὐκρανία. «Ὅμως οἱ ἄνθρωποι πού καταλαβαίνουν ὅτι ἡ Οὐκρανία καί ἡ Ρωσία συνδέονται στή βάση δέν ἔχουν πεῖ τήν τελευταία τους λέξη, οὔτε στήν Ὀδησσό, οὔτε στό Χάρκοβ, οὔτε στό Ζαπορόζιε, οὔτε στό Τσερνίγκωφ. Κάποια στιγμή ἡ σιωπή θά σπάσει καί τό καπάκι θά ἐκραγεῖ. Γιά τό Ντονμπάς θεωρεῖ ὀλιγοπίθανο τό σενάριο τῆς Ὑπερδνειστερίας, λόγῳ μεγέθους καί μιλάει γιά προσωρινή ἀνάπαυλα καί ἀνακωχή. «Ἄς ξεχάσουμε τή Νοβορωσία ὡς τμῆμα τῆς Οὐκρανίας», λέει. Καί συστήνει ἐμπιστοσύνη στόν Πρόεδρο, ὁ ὁποῖος παρακολουθεῖ τίς παρασκηνιακές διαδικασίες στήν Εὐρώπη πού ἵσως φέρουν ἀποτέλεσμα χωρίς μεθόδους τύπου Κριμαίας.
Χαρακτηρίζει τόν ἰσλαμικό ἐξτρεμισμό ἄκρως ἐπικίνδυνο γιά τή χώρα: «Ὑπάρχει μιά πολύ δύσκολη κατάσταση στό Τατζικιστάν, μιά ἀστάθεια στήν Κιργιζία καί τό πρῶτο χτύπημα μπορεῖ νά δοθεῖ στό Τουρκμενιστάν. Μιλᾶ γιά ἕναν δύσκολο τομέα, ὄχι μόνο ISIS ἀλλά καί τοῦ ΝΑΤΟ πού θά διατηρήσει τίς βάσεις του στό Ἀφγανιστάν, ὡς μέρος τοῦ σχεδίου περικύκλωσης καί πίεσης τῆς Ρωσίας, μέ σκοπό τήν πτώση τοῦ Πούτιν καί τόν διαμελισμό τῆς χώρας. Ψάχνουν τό ἀδύνατο σημεῖο. Θά εἶναι τό Καλίνιγκραντ; Ὁ Καύκασος; Ἡ Ἄπω Ἀνατολή; Ἡ μάχη δέν εἶναι μεταξύ Οὐκρανῶν καί Ρώσων ἀλλά μεταξύ παγκόσμιων συστημάτων, ἡ Ρωσία ὡς διαφορετικός πολιτισμός φέρνει ἄλλο παράδειγμα στόν κόσμο. Ἦταν ὁ ὀρθόδοξος πολιτισμός τῆς ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ μπολσεβίκοι τόν κατέστρεψαν ἀλλά παρήγαγαν ἄλλες ἰδέες καί τώρα ἔρχεται τό 3ο, μιά καλή συμβίωση τῶν προηγουμένων πού θά δοῦμε σέ 5-6 χρόνια. Ὅσο γιά τήν «τρομοκρατία» λέει πώς ἡ Ἀμερική τήν δημιουργεῖ, τήν θρέφει, τήν ἐκπαιδεύει καί τήν ἐξαπολύει. Μπορεῖ νά σκοτώσει κάποιον «λυσσασμένο σκῦλο» ἀλλά οἱ ὑπόλοιποι σκληραίνουν.
Γιά τό ποιός κινεῖ τά νήματα δέν ἔχει ἀμφιβολίες: «Ὑπάρχει μιά κοινότητα κατουσίαν ἄγνωστη στό κοινό πού ὄχι μόνο ἐγκαθιστᾶ τούς προέδρους τῶν ΗΠΑ μά καί ἀποφασίζει τούς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ γιά καθέναν. Εἶναι οἱ πολυεθνικές ἀλλά ὄχι μόνο αὐτές. Συμβαίενι μιά ἀναδόμηση τοῦ παγκόσμιου χρηματοοικονομικοῦ στυστήματος, μιά ἐμφανής προσπάθεια ἀναθεώρησης τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος, χωρίς τήν ἐγκατάλειψή του. Ἡ ἐξωτερική πολιτική ἀλλάζει δραματικά. Οἱ ΗΠΑ ξαφνικά παρατοῦν τό Ἰσραήλ, γιά χάρη τῶν σχέσεών τους μέ τό Ἰράν, πού εἶναι στή ζώνη περικύκλωσης τῆς Ρωσίας πού φέρει μιά πολιτισμική ἐναλλακτική γιά τή Δύση». Θυμίζει τόν ἀντιαμερικανισμό τῆς δεξιᾶς Οὑγγαρίας, τῆς ἀριστερῆς Ἑλλάδας καί τά ἀνάλογα αἰσθήματα σέ Ἰταλία, Γαλλία, Αὐστρία… Ἄν ἡ Ρωσία ἀντέξει, προσδοκᾶ ἐξελίξεις στήν Εὐρώπη, παρότι ἀποκλείει τήν ἄρση τοῦ ἐλέγχου τῆς τελευταίας ἀπό τίς ΗΠΑ: «Ἡ Ἀμερική τήν κρατᾶ μέ πολλές ἁλυσίδες: τά τυπογραφεῖα τῆς Fed, τήν ἀπειλή τῶν ἔγχρωμων ἐπαναστάσεων καί τήν φυσική ἐξόντωση ἀνεπιθύμητων ἡγετῶν». Σχετικά μέ τό τελευταῖο ἐπιμένει πώς ἡ CIA δέν εἶναι τυπική ὑπηρεσία πληροφοριῶν, αὐτό εἶναι τό ἔσχατο καθῆκον της. Τά κύρια εἶναι ὀργάνωση πραξικοπημάτων καί ἐξάλειψη πολιτικῶν ἀντιπάλων.