Δὲν θὰ ἀνατρέξω ὅμως καὶ πάλι στὰ 180 χρόνια τῆς ἀπόλυτης θυμηδίας. Ἀρκετὰ μὲ τὰ ἱστορικὰ μνημόσυνα καὶ τὶς ἀναδρομές, ποὺ ὅσο καὶ ἂν ρίχνουν φῶς σὲ κάποια αἴτια, λειτουργοῦν ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὡς βολικὰ ἐνίοτε ἄλλοθι γιὰ ὅσους ἔχουν στὴν ὅποια δεδομένη στιγμὴ τὶς εὐθύνες. Γιατί οἱ εὐθύνες αὐτὲς ὑπάρχουν καὶ δὲν μποροῦν βεβαίως νὰ παραγνωρίζονται…

     Τί εἴδαμε λοιπὸν αὐτὲς τὶς μέρες στὸ προσκήνιο; Ἀπὸ τὴ μία, εἴδαμε αὐτὴ τὴν κοπρομάζωξη τῶν τσόγλανων, ποὺ μέσα στὴν ἀνία καὶ τὴ μηδενιστική τους κατάθλιψη (καὶ θ’ ἀφήσω βεβαίως κατὰ μέρος γιὰ σήμερα τουλάχιστον τὰ σενάρια περὶ παρεισφρυόντων ΚΥΠατζήδων καὶ λοιπῶν πρακτόρων), ἀφήνουν τὶς βίλες τῶν πλούσιων μπαμπάδων τους καὶ διεισδύουν μέσα στὶς ὁμάδες τῶν φοιτητῶν (καὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ βεβαίως ποὺ οἱ τελευταῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ὄντως δὲν παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν τυφλὴ βία, θ’ ἀφήσω ἐπίσης κατὰ μέρος καὶ τὸν πομπώδη καγχασμό μου γιὰ τούτη τὴν ἀπερινόητη σύγχρονη παρωδία τοῦ αὐτοφερόμενου ὡς φοιτητικοῦ κινήματος – τί νὰ φταῖνε ἄλλωστε κι αὐτὰ τὰ ἀγράμματα καὶ ἀνιστόρητα παιδιὰ τῶν κινητῶν καὶ τῶν ὀρθάδικων, ἔτσι ποὺ τὰ κατάντησαν οἱ κωλοέλληνες μιζογονεῖς τους, οἱ κάφροι καθηγητές τους καὶ τὰ ἐγκάθετα Ὑπουργεῖα Παιδείας τοῦ ψευδοκράτους – τί νὰ φταῖνε κι αὐτά, ποὺ μέσα στὴν ἀνερμάτιστη χαζομάρα τους πειστήκανε ἀπὸ τοὺς ἀλαβανοδραγασάκηδες ὅτι ἀναβιώνουν ἄφνω τὸ «1-1-4» καὶ τὸν Μάη τοῦ ’68;). Παρεισφρύουν ἀνάμεσά τους καὶ οἱ ἄλλοι ὅμως, τὰ θρασύμια μὲ τὶς κουκοῦλες, ὑπὸ τὶς ἔμμεσες μάλιστα εὐλογίες ἐκείνης τῆς (σχεδὸν ἐκτὸς νόμου πλέον στὴ συνείδησή μας) κοινοβουλευτικῆς φασιστοπλέμπας τῶν ψευτοαριστερῶν ρεβυζιομηδενιστῶν τῆς ἀπόλυτης ντροπῆς, ὑπὸ τὰ ἐπινευστικὰ ἀνθυπομειδιάματα τοῦ (πνευματικῶς ἄλλωστε διαβρωμένου ἀπὸ τοὺς τελευταίους) συναγελασμοῦ τῆς σοσιαληστρικῆς θυμηδίας καὶ βεβαίως καὶ ὑπὸ τὶς θριαμβευτικὲς ἰαχὲς τῶν μεγκαντενοβοθροκάναλων, ποὺ ἀνοίγουν σαμπάνιες κάθε βράδυ καὶ παρακαλοῦν νὰ χυθεῖ κι ἄλλο αἷμα γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ στήνουν καθ’ ἑκάστην τὸ σαρκοβόρο πάρτυ τους στὰ ξεφτιλισμένα τους παράθυρα. Αὐτοὶ εἶναι ὅλοι γιὰ μένα στὴ μία πλευρά. Συνοδοιπόροι καὶ συναλῆτες. Μία οὐσία καὶ μία ὑπόστασις. Ὁμότροπος παρακμὴ καὶ ὁμοούσιος ξεφτίλα…

     Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως τί; Ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἴδαμε μία σύναξη ἀχρήστων ποὺ παριστάνει τὴν κυβέρνηση τοῦ μορφώματος. Μία σύναξη, ποὺ ὅταν ἐξελέγη, ὅλα ἔδειχναν ὅτι εἶχε μπροστὰ της (ἀέρα καὶ χαλαρά) τρεῖς μὲ τέσσερις τουλάχιστον τετραετίες – καὶ τοῦτο βεβαίως ὄχι ἐπειδὴ ἐτύγχανεν καὶ τόσης πολλῆς πιὰ ὑπολήψεως, ἀλλὰ ἐπειδὴ τοιαύτη ἐτύγχανεν ἡ χαλάρωσις ποὺ εἶχε προκαλέσει εἰς τοὺς ἡμετέρους σφιγκτήρας ἡ ἄκρως ἐπώδυνος βίαια διείσδυσις τῆς φρικώδους σημιτικῆς λαίλαπας. Οὐδεὶς ἐχέφρων νοῦς εἶχε φυσικὰ ποτὲ δώσει στὶς περὶ ἐπανιδρύσεως τοῦ κράτους ἐξαγγελίες καὶ στὶς λοιπὲς λεκτικὲς πομφόλυγες τοῦ ἐπωνύμου ἀνηψιοῦ περισσότερη σημασία ἀπὸ ὅση πραγματικά τούς ἄξιζε (ἤτοι ἑνὸς χρησιμοποιημένου σκατόχαρτου). Ἡ ἐντολὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα πῆραν ἦταν γιὰ μία ἁπλὴ διαχείριση τῶν πραγμάτων, ἕνα ἄκρως στοιχειῶδες (μὲ τὴν πλέον ἁπλοϊκὴ κυριολεκτικὰ σημασία τοῦ ὅρου) νοικοκύρεμα τοῦ χάους ποὺ περιδεεῖς βλέπαμε γύρω μας, καθὼς διαολοστέλναμε τὴν σοσιαληστρικὴ πληγή. Ἂν συνέβαινε αὐτό, ἐτούτη ἡ παρέα θὰ παρέμενε στὴν ἐξουσία μᾶλλον ὥς τό … 2064 καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἁπλὴ δική μας αἴσθηση: τὸ ἀπέδειξαν ἀκόμη κι αὐτὲς οἱ τόσο ἀμφιλεγόμενες δημοσκοπήσεις ποὺ ὥς τὸ καλοκαίρι τοὺς ἔβγαζαν μπροστὰ κι ἂς ὑπῆρξαν (πλὴν ἀπειροελαχίστων ἐξαιρέσεων) ἕνα ἀπόλυτο μηδενικὸ ἐδῶ καὶ μία τετραετία. Ἕνα ἀπόλυτο μηδενικὸ σχεδὸν στά πάντα…

     Καὶ ὅμως. Ἐτούτη ἡ μάζωξη κατόρθωσε νὰ καταδυθεῖ σὲ ἐπίπεδο κατώτερο ἀκόμη καὶ τοῦ μηδενός. Κατόρθωσε μὲ τὴ διακριτικότητα σμήνους ἀκρίδων νὰ κατακλέψει σὲ τέσσερα χρόνια πιὸ πολλὰ ἀπ’ ὅσα ἔκλεψαν οἱ ἄλλοι σὲ εἴκοσι (ἢ μᾶλλον νὰ τὰ κάνει νὰ φαίνονται πιὸ πολλά, γιατί, ἂν δὲν τὸ καταλάβατε, ἐτοῦτοι σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἐπιστημονικὰ ἐπαΐοντες στὸν ἐν λόγῳ τομέα προκατόχους τους ἀποδείχτηκαν τελικὰ ἄχρηστοι ἀκόμη καὶ στὸ νὰ κλέβουν). Κατόρθωσε νὰ δώσει τὸ δικαίωμα στοὺς αὐτουργοὺς τῆς μειοδοσίας τῶν Ὑμίων, τοῦ ἐνδοτισμοῦ τῶν ζεϊμπέκικων, τῆς ξεφτίλας τοῦ Ὀτζαλάν, τῆς μεγαλοαπάτης τοῦ ΧΑΑ, τοῦ αἴσχους τῶν ταυτοτήτων καὶ τῆς παρωδίας τῆς σύγκλισης, νὰ ξανασυρθοῦν ἔξω ἀπὸ τὶς ἀνήλιαγες τρῦπες τους καὶ νὰ ξανααρθρώσουν λόγο (ἔστω καὶ διὰ τῆς φρικώδους ἑλληνικῆς τοῦ ἀρχηγοῦ τους). Κατόρθωσε νὰ πετάξει στὰ σκουπίδια ὅλες τὶς μεγάλες εὐκαιρίες ποὺ παρουσιάστηκαν γιὰ νὰ περισώσει τὰ παραπαίοντα ἐθνικά μας θέματα (καὶ εἰδικὰ ἐκεῖνο τοῦ Ψευτομακεδονικοῦ – κυρίως ἀπὸ τὸ Βουκουρέστι καὶ ἑξῆς). Κατόρθωσε νὰ φέρει ἀλαλάζον στὸ προσκήνιο τὸ γνωστὸν χυδαῖον μαρξορεβυζιοπουστρολατρευτικὸν ἀνθυποντενεκεδοσινάφιον, γιὰ νὰ ἐξεμεῖ χολὴν μετὰ ὄξους καὶ νὰ ἐκσπερματώνει ἐπὶ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων ἡμῶν, ἐπειδὴ μερὶς τουλάχιστον τοῦ κυβερνητικοῦ ἀνεμομαζώματος ἀποφάσισε νὰ κάνει μπίζνες στὰ Βαλκάνια μὲ 3-4 πεπτωκότες καλογέρους. Κατόρθωσε νὰ ἐκνευρίσει, νὰ ἐξεγείρει, νὰ κλονίσει, νὰ σκανδαλίσει. Καὶ κατόρθωσε ἐν τέλει μέχρι καὶ τὸ ἀπολύτως ἀκατόρθωτο: νὰ μᾶς φέρει ante portas ὡς δυνάμει πρωθυπουργὸ ἕναν διανοητικά (άντε μην το πω!), στὸν ὁποῖο ὑπὸ φυσιολογικὲς συνθῆκες οὐδεὶς μὲ IQ πάνω ἀπὸ 30 θὰ ἐμπιστευόταν ούτε τη θέση του βοηθού κηπουρού για το εξοχικό του…

     Φυσικὰ ὅμως, αἰσθάνομαι ὑποχρεωμένος νὰ πῶ κλείνοντας (καὶ ἂς φαίνεται ἀντιφατικὸ μετὰ τὰ προαναφερθέντα) ὅτι ἐτοῦτος ὁ συρφετὸς ἐξακολουθεῖ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ μὴν εἶναι ἡ χειρότερη κυβέρνηση ὅλων τῶν ἐποχῶν. Γιὰ ὅσο τουλάχιστον δὲν βγαίνουμε ὡς ἐπαῖτες στοὺς δρόμους, γιὰ ὅσο δὲν ἔχουμε ὡς Ὑπουργὸ Παιδείας τὴ Δαμανάκη ἢ τὴ Ρεπούση καὶ γιὰ ὅσο τὰ σύνορα τοῦ γελοίου ψευδοκράτους παραμένουν ἀκόμη ἀνατολικά της Θεσσαλονίκης, τὸ ἀπόλυτο ρεκὸρ τῆς χυδαίας σημιτικῆς συμμορίας εἶναι καὶ θὰ παραμένει ἀκατάρριπτο. Ὥς πότε ὅμως θὰ μπορεῖ αὐτὸ νὰ λειτουργεῖ ὡς ἄλλοθι γιὰ τὴ μίζερη παρεούλα τοῦ ἀνηψιοῦ καὶ τῆς ἀνυπαρξίας; Ὥς πότε θὰ πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ὑποχρεωμένος νὰ παραμένει ἐγκλωβισμένος στὴ συγκεκριμένη λογικὴ τοῦ μὴ χείρονος ὡς βελτίστου (ἤτοι τοῦ ἀπολύτως ἀνυπάρκτου σὲ σχέση μὲ τὸν ἀπολύτως ἐπικίνδυνο), μήπως καὶ προχωρήσει κάπως πιὸ ἀργὰ ἡ πορεία τοῦ κατήφορου γι’ αὐτὸ τὸ τρισάθλιο, θλιβερὸ (πλέον δὲ καὶ φλεγόμενο) μπουρδέλο ποὺ λέγεται Ἑλλάς;

                                                                 Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Και κατ’ αρχάς ένα σχόλιο για τα όσα ακούστηκαν περί των ευθυνών της κυβέρνησης για την τραγωδία. Θα συμφωνήσουμε φυσικά για το ότι οι ευθύνες της ήταν τεράστιες όσον αφορά την τρομερή δυσκινησία του κρατικού μηχανισμού, ΑΦΟΥ ξέσπασαν οι πυρκαγιές, καθώς και γι’ αυτή τη γελοία ερμαφρόδιτη κατάσταση που επικρατεί με την Πυροσβεστική και τον Οργανισμό Πολιτικής Προστασίας. Επειδή ακούστηκαν όμως και απίστευτες μπούρδες περί ευθυνών στην πρόληψη των πυρκαγιών (με αποκορύφωμα το αμίμητο περί ανικανότητας στην περιφρούρηση των δασών μας – λες και πρόκειται δηλαδή για κανα…αμφιθέατρο), εκεί καραφλιάσαμε εντελώς. Θα μου πείτε τώρα βεβαίως: δεν έχει δηλαδή η κυβέρνηση ευθύνες για το ότι κάποιοι πήγαν να κατακάψουν τη χώρα; Η απάντηση φαίνεται μάλλον απλή: ασφαλώς και έχει «ευθύνες» και μάλιστα βαρύτατες. Με τη διαφορά όμως πως ενώ για τις προηγούμενες οφείλουμε να την κράξουμε, γι’ αυτές τις τελευταίες πολύ απλά την επαινούμε. Αν θυμάστε μάλιστα για τον ίδιο ακριβώς λόγο (και εν τέλει μόνο γι’ αυτόν) την επαινούμε εδώ και καιρό – και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

     Ακούσαμε όμως και πάρα πολλούς τηλεφωστήρες και τηλεμαϊντανούς να θεωρούν ανοησίες τα περί οργανωμένου σχεδίου, σύμφωνα μάλιστα με δημοσκόπηση το ίδιο φέρεται να πιστεύει και ο 1 στους 3 Έλληνες. Εγώ ωστόσο αναρωτιέμαι: τι εννοούν δηλαδή όσοι αρνούνται τα περί οργανωμένου σχεδίου; Προδήλως, είτε πως όλα ήταν τυχαία (εκεί π.χ. που κωλοτρίβονταν ο Τάσος και η Γκόλφω μες στα πουρνάρια, πετάχτηκαν σπίθες, λαμπάδιασε η παραπλεύρως κείμενη κουκουναριά και μετά το σύμπαν κατέληξε…Αρκάδι), είτε ότι οφείλονταν και σε μεμονωμένες ενέργειες (να βρε, καθόταν ας πούμε ο κυρ-Θανάσης ο οικοπεδοφάγος και είπε: «Ρε δεν πάω να μπουρλοτιάσω το ρημαδοκατσάβραχο, όπου δεν πάει ούτε 4Χ4, να φτιάξω πέντε βίλες με πισίνα και να ντουμανιάσω μετά και την Ολυμπία, να φτιάξω κι ένα σπα πάνω στα παλιομάρμαρα»;). Λοιπόν για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα (και χωρίς τελικά να υποτιμούμε καθόλου ούτε τον παράγοντα τύχη, ούτε τον παράγοντα λαμογιά ούτε και την γνωστή άθλια κατάσταση με τους πυλώνες της ΔΕΗ), θα πούμε μόνο το εξής: όποιος θεωρεί ότι αυτό το απίστευτο που συνέβη φέτος καθ’ όλο το καλοκαίρι με αποκορύφωμα φυσικά την τελευταία βδομάδα του Αυγούστου, μπορεί να ερμηνευθεί με βάση μόνο τα παραπάνω (που άλλωστε ανέκαθεν ίσχυαν) κατά την προσωπική μου άποψη τυγχάνει πολύ απλά και λίαν επιεικώς διανοητικά καθυστερημένος. Το ότι αντίθετα η τραγωδία οφείλεται ως επί το πλείστον σε απολύτως οργανωμένο σχέδιο για μένα είναι κατ’ αρχάς το μόνο απολύτως προφανές. Την ίδια γνώμη άλλωστε έχουν τελικά και οι περισσότεροι. Με τη διαφορά όμως ότι οι πιο πολλοί δεν κατάλαβαν από ποιους προήλθε αυτό το σχέδιο. Αλλά κι απ’ όσους κατάλαβαν, ελάχιστοι τόλμησαν να το πουν…

     Ποιο ήταν λοιπόν το σχέδιο; Η απάντηση είναι απλή και έχει ασφαλώς προφανή σχέση και με τη γνωστή δήλωση του πρωθυπουργού περί τρομοκρατίας (όθεν και ακολούθησαν πλείστοι άλλοι τόνοι βλακείας, πάνω στην απόπειρα να ερμηνευθεί η σχετική ατάκα). Τα συνασπιστήρια παρεξηγήθηκαν εκλαμβάνοντάς το ως μομφή για τον ευρύτερο χώρο τους (ε, θα είδαν φαίνεται τα αρχιγιουσουφάκια του συστήματος κάνα σουρεαλιστικό όνειρο ότι τυγχάνουν φορείς αριστερής ιδεολογίας και…αντιεξουσιαστικής δράσης), κάποιοι άλλοι (εμφανέστατα οπαδοί των καρτούν) μίλησαν για κατάλοιπα της 17 Νοέμβρη, ενώ οι πιο extreme κρετίνοι έκαναν λόγο ακόμη και για Αλ Κάιντα (και όχι φυσικά πως δεν είναι συναρπαστικό το σενάριο να χτύπησε η εν λόγω οργάνωση στον χώρο όπου έδρασαν και τόσα ακόμη μυθολογικά τέρατα, όπως η Λερναία Ύδρα, το Λιοντάρι της Νεμέας κλπ, αλλά λέμε επί του παρόντος να το αφήσουμε για τους παραγωγούς της Ζήνας). Και πάλι μόνο ελάχιστοι μπόρεσαν να δουν το μόνο λογικό και να συνδέσουν τον όρο «τρομοκρατία» όχι με την…μυθολογία, αλλά με την πραγματικότητα, συνεπώς δε και με τον μόνο πραγματικό ουσιαστικά παράγοντα, που (επισήμως ή ανεπισήμως) παράγει αυτή τη στιγμή τρομοκρατία επί του πλανήτη. Αλλά τώρα βέβαια και ο Καραμανλής δεν θα μπορούσε να ξεστομίσει επισήμως τέτοιο βαρύ πράμα (όθεν προφανώς και η ψιλοαδερφίστικη διατύπωση περί…ασυμμέτρου απειλής), καθότι κατά πώς έλεγε και ο θειός του «υπάρχουν στην πολιτική πράγματα που γίνονται, αλλά δεν λέγονται». Άντε, και όποιος (ξανα)κατάλαβε, (ξανα)κατάλαβε…

     Εν τέλει δε, ένα έχω να ομολογήσω: ετούτη η ολοφάνερη έξωθεν απόπειρα να αποσταθεροποιηθεί πολιτικά η χώρα και να τεθεί εκποδών ο Καραμανλής (ώστε και τα νεοταξίτικα φερέφωνα να πάρουν την ηγεσία της χώρας και τα άλλα νεοταξίτικα φερέφωνα την ηγεσία της ΝΔ – και εννοώ φυσικά το γνωστό γαλάζιο «εκσυγχρονιστικό» σκυλολόι), δεν τον καθιστά στα δικά μου τουλάχιστον μάτια μόνο πιο συμπαθή, αλλά – κυρίως – θεωρώ ότι βάζει και μερικές ακόμη ψηφίδες στο παζλ για το ποιο ίσως είναι εν τέλει το βασικό διακύβευμα των προσεχών εκλογών. Μπορεί να μην έκανε απολύτως καμία…επανίδρυση του κράτους, μπορεί να απέτυχε παταγωδώς στα περισσότερα πράγματα, μπορεί να μας εξόργισε και με την τελευταία προκλητική του αδράνεια στο θέμα του βιβλίου της Ιστορίας, με τα δύο όμως έστω που έκανε, μπήκε σίγουρα στο μάτι του Μεγάλου Αδελφού, επιχείρησε έστω και δειλά μία αναπροσαρμογή του ρόλου του ελλαδικού προτεκτοράτου στα αναδιαμορφούμενα (από τον αδελφό Βλαδίμηρο) διεθνή δεδομένα και τώρα ασφαλώς καλείται να πληρώσει τα επίχειρα… (Ε, κι όποιος δεν κατάλαβε ακόμη και τώρα, ας παραιτηθεί πάραυτα από συνδρομητής και ας πάει ν’ αγοράσει καμιά φυλλάδα του Λαμπράκη)…

                                                                                                                            Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ