Η παρουσία και κυρίως η ομιλία του δημάρχου Ιάσμου Ροδόπης, Οντέρ Μουμίν, στην Προύσσα αναδείχθηκε ως μέγα θέμα πανελληνίως και όχι αδίκως. Οι φράσεις του Οντέρ για το ανοιχτό όραμά του που «θα αγκαλιάζει τη μητέρα πατρίδα», οι διαβεβαιώσεις του πως παρότι τελείωσε ελληνικό Λύκειο και Πανεπιστήμιο δεν έχει χάσει τίποτε από «τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό» του, η απαγγελία μιλιταριστικού ποιήματος, η μομφή του προς τον μειονοτικό ανθυποψήφιό του πως τον αντιπολιτεύεται «σε ενότητα μαζί με τον Έλληνα» και –το κυριότερο– η αναφορά του στον «γνωστό εχθρό απέναντι» (!) εξόργισαν όσους Έλληνες διαθέτουν ακόμη μιαν εθνική αξιοπρέπεια.

Ἡ παρουσίαση τῆς νέας ἐπιχειρηματικῆς δραστηριότητας τοῦ Λεβέντ Σαδίκ Ἀχμέτ (12/10/2016), μέ τό συσκευαστήριο καί τήν ἐμπορία τῶν κερασιῶν τῆς Ροδόπης (στή φωτογραφία ὁ χῶρος ὅπου πέφτουν τά θεμέλια, λίγο πρίν τήν εἴσοδο τῆς Φωλιᾶς) ἔφερε πάλι στήν ἐπικαιρότητα τό ἐρώτημα γιά τίς ἐπενδύσεις πού θέλουμε ὡς περιοχή ἤ ὄχι. Δύο παράμετροι ἀμφιβολίας συνυπάρχουν στήν συγκεκριμένη περίπτωση. Ἡ μία εἶναι αὐτή πού ἀφορᾶ τά ἐθνικά μας συμφέροντα καί ἡ ἄλλη ἀφορᾶ τά οἰκονομικά συμφέροντα τῶν ἴδιων τῶν παραγωγῶν.

Ἀναφορικά μέ τήν πρώτη θυμίζουμε ὅτι μιλᾶμε γιά τό πρόσωπο πού ἤδη ἐμπορεύεται τό 80% τοῦ ἑλληνικοῦ βαμβακιοῦ (μέ τήν DCD Trading), πού πέρασε γιά λίγο ὡς μάνατζερ ἀπό τήν Μπασμάς ΑΕ μέ τούς 8.000 καπνοπαραγωγούς τῆς Θράκης καί πού ὁ πατέρας του ὡς σύμβολο ἀπό τόν τάφο – καί ἡ μητέρα του ἀπό τή θέση της ὡς τιμώμενο πρόσωπο – ἐλέγχουν τό DEB. Μιλᾶμε γιά δεσμό αἵματος μέ τήν πραγματική ἡγεσία τοῦ ἀλυτρωτικοῦ κόμματος τῶν τουρκοφρόνων τῆς Θράκης, γιά τίποτε λιγότερο. Μπορεῖ κανείς νά ἀγνοήσει αὐτόν τόν παράγοντα; Πῶς νά τόν ξεχάσει ὅταν ἡ ἐπιχειρηματική παρουσίαση τῆς 12ης Ὀκτωβρίου εἶχε πρῶτο τραπέζι τόν Τοῦρκο Πρόξενο Κομοτηνῆς τόν ὁποῖον καί προσφώνησε πρῶτα πρῶτα ὁ Λεβέντ; Ἤ ὅταν μοιράστηκαν φυλλάδια μόνο στήν τουρκική γλῶσσα, ὅταν τό ὄνομα τῆς ἱδρυόμενης ἐπιχείρησης εἶναι τούρκικο, ὅταν ὅλες οἱ ἐπιγραφές ἦταν πρῶτα στά τουρκικά καί μετά στά ἑλληνικά κτλ κτλ;

Ὅμως ὑπάρχει καί ἡ οἰκονομική – ἀναπτυξιακή πλευρά τοῦ θέματος. Στά κερασοχώρια τῆς συγκεκριμένης περιοχῆς (ἡμιορεινά τῆς Ροδόπης) λειτουργεῖ ἀπό χρόνια ἕνας συνεταιρισμός τῶν παραγωγῶν ὁ ὁποῖος τώρα ἀγνοεῖται παντελῶς (οὔτε κἄν ἀναφέρθηκε ἀπό τόν Λεβέντ στήν ὁμιλία του), ἐνῶ χρειάζεται ἐπειγόντως οἰκονομική στήριξη. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, οἱ Τοῦρκοι εἰδικοί πού ἦρθαν ἀπό τήν Προύσσα (κέντρο τῆς γιγάντιας κερασοπαραγωγῆς τῆς γείτονος) ζητοῦν ξήλωμα τῶν τοπικῶν ποικιλιῶν καί εἰσαγωγή νέων ὡς ἀποδοτι- κότερων ἀπό τήν Τουρκία. Ὅλα αὐτά δέν ἤχησαν πολύ εὐχάριστα στά αὐτιά κάποιων μειονοτικῶν κερασοπαραγωγῶν πού δέν βλέπουν τό μέλλον τους ἀναγκαστικά συνδεδεμένο μέ τό ἐπιχειρηματικό ἄνοιγμα τοῦ πολυπράγμονος Λεβέντ, ἐξ οὗ καί ἡ μικρή προσέλευση παραγωγῶν στήν παρουσίαση. Τό μέλλον θά δείξει ἄν τελικά θά εὐδοκιμήσει ἡ προσπάθεια καί ποιό συμφέρον θά ἐξυπηρετήσει.

Οἱ Τουρκμένοι τῆς Συρίας, λαός συγγενικός μέ τούς Τούρκους, κατοικοῦν στά ΒΔ, κοντά στά σύνορα μέ τήν Τουρκία. Ποτέ δέν εἶχε ἀνακύψει πρόβλημα μεταξύ αὐτῶν καί τοῦ καθεστῶτος Μπάαθ, οὔτε καί στά πρόσφατα χρόνια τοῦ Μπασάρ ἀλ Ἄσαντ. Τώρα ὅμως πού ἡ χώρα τελεῖ ὑπό διάλυση, ἡ Τουρκία τούς ἐξόπλισε καί ἔστειλε 250 παρακρατικούς φασίστες γιά νά τούς ὀργανώσουν. Μάλιστα ὁ ἐπικεφαλῆς τους, ὀνόματι Alpaslan Çelik, κατάγεται ἀπό τό Κεμπάν τοῦ Ἐλαζίγ καί εἶναι γιός τοῦ ἐκεῖ δημάρχου. Τόν εἴδαμε στό Χατάι μετά τήν κατάρριψη τοῦ ρωσικοῦ ἀεροσκάφους νά δικαιολογεῖ στούς δημοσιογράφους τήν ἀντίδραση τῆς Τουρκίας, τήν δολοφονία τοῦ ἑνός Ρώσου πιλότου ἀπό τήν συμμορία του καί νά μιλάει γιά τήν «ἀπελευθέρωση μιᾶς ἀκόμη τουρκικῆς πατρίδας»!
Συμπεράσματα γιά θρακική χρήση: Καμμία σημασία δέν ἔχει τό ποῦ βρίσκονται σήμερα οἱ ἑλληνοτουρκικές σχέσεις, αὐτές μποροῦν νά ἀλλάξουν δραματικά ἄν αὐτό ὑπαγορεύει τό βουλιμικό συμφέρον τῆς Ἄγκυρας. Ἔστω κι ἄν τό πλαίσιο τοῦ ΝΑΤΟ λειτουργεῖ σέ ἕναν βαθμό σταθεροποιητικά, μιά χρήσιμη «τουρκική» μειονότητα μπορεῖ νά ἀποτελέσει τήν θρυαλλίδα γιά ἀφάνταστες ἐξελίξεις. Ἀκόμα κι ἄν ὁ τοπικός πληθυσμός δέν ἐπιθυμεῖ νά μπλέξει σέ ἄγρια κόλπα, πῶς θά μποροῦσε νά ἀντιδράσει βλέποντας νά ξεφορτώνεται ὁπλισμός καί νά ἔρχονται ἀπό τή «μητέρα – πατρίδα» πολεμιστές πού θά τόν «ἀπελευθερώσουν»; Πόσο μᾶλλον ἄν οἱ ἐπαφές αὐτές ἔχουν καθιερωθεῖ ἀπό χρόνια, μέ πηγαινέλα τῶν διαφόρων παρακρατικῶν, πού τούς ἀγκαλιάζει καί ἡ σύνολη τοπική μειονοτική «ἡγεσία», προσπαθώντας νά προετοιμάσει ψυχολογικά τόν πληθυσμό!

Ἰδού λοιπόν ἕνα παράδειγμα διαφωτιστικό, αὐτό τοῦ Μουσταφᾶ Ντουντάρ, δημάρχου Ὀσμάνγκαζι Προύσσας. Προχθές εἴδαμε τόν Ντουντάρ, πού κατάγεται ἀπό τή Δροσιά τῆς Ροδόπης, νά ὀργανώνει ἀποστολή βοήθειας – τρόφιμα καί ροῦχα, λέει… – μέ 2 φορτηγά γιά τούς Τουρκμένους τοῦ Μπαϊρμπουτζάκ. Στίς δηλώσεις του στόν Τῦπο ἐξέφραζε τήν ἀπορία του τί δουλειά εἶχαν τά ρωσικά ἀεροσκάφη στά σύνορα τῆς χώρας του, συμφωνοῦσε πώς πολύ καλά ἀντέδρασε ἡ Τουρκία καί πώς ἔτσι θά συνεχίσει…
Ὁ ἴδιος λοιπόν Ντουντάρ εἶναι τακτικός πελάτης καί στή Ροδόπη: ὁ δῆμος του εἶναι ἀδελφοποιημένος μέ τόν μειονοτικό δῆμο Ἀρριανῶν – Φιλύρας καί πηγαινοέρχεται ἀπρόσκοπτα* μέ τά ἴδια ἀλυτρωτικά μυαλά καί μέ συναφεῖς πρωτοβουλίες. Σέ παλιότερες φωτογραφίες πού δημοσιεύσαμε στά tourkikanea.gr τόν βλέπαμε νά δωρίζει σέ μειονοτικούς παράγοντες τῆς Θράκης (π.χ. στόν τότε δήμαρχο Ἀρριανῶν Ἰμπραήμ Σερήφ, βλ. φωτό) πίνακες μέ τίς σημαῖες τῆς Τουρκίας καί τῆς «ἀνεξάρτητης Δ. Θράκης», μέ τόν «ἐθνικό ὕμνο» τῆς τελευταίας, κτλ κτλ. Τί ἄλλο περιμένουμε νά φέρει γιά νά τοῦ κόψουμε τόν βήχα; Καλάσνικωφ; Καί τί ἐγγυήσεις μποροῦν νά βαρύνουν γιά τό αὔριο τῆς ἑλληνικῆς Θράκης;
Ἀπάντηση: οἱ πάγιες. Κοινωνική συνοχή, ἐθνική ἀποφασιστικότητα καί στρατιωτική ἰσχύς.

Στίς 3 Ἰουλίου στήν Προύσσα τό ἐκεῖ τμῆμα τῆς (ἄτυπης) μειονοτικῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς διοργάνωσε τό 7ο Πανηγύρι τῶν Δυτικοθρακιωτῶν Τούρκων. Ἀπό τόν γνωστό τουρκοθίασο συμμετεῖχαν νῦν καί πρώην μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς, μειονοτικοί δήμαρχοι καί κοινοτάρχες, ἄλλοι παρατρεχάμενοι τοῦ Προξενείου τῆς Κομοτηνῆς καί ἐπικεφαλῆς ἦταν ὁ ψευδομουφτῆς Ἰμπραήμ Σερήφ.

Ἐκεῖ λοιπόν, μέσα σέ τούρκικες σημαῖες, πορτραῖτα τοῦ Κεμάλ καί χάρτες τῆς «Δυτικῆς Θράκης», κι ἐνῷ συγκεντρώνονταν ὑπογραφές μεταξύ τῶν παρισταμένων ὑπέρ τῆς καταπιεζόμενης τουρκικῆς ταυτότητας τῆς μειονότητας στή Θράκη, παρίστατο κι ἕνας μέ ἑλληνικό ὀνοματεπώνυμο: Ὁ Στέλιος Χατζηευαγγέλου, δήμαρχος Τοπείρου! Ὁ διεθνιστής αὐτός πολιτικός ἦταν ὁ πρῶτος Ἕλληνας πού συμμετεῖχε ποτέ στήν ἀλυτρωτική φιέστα τῶν φανατικότερων ἀπόδημων Τούρκων, ἐπικεφαλῆς τριῶν λεωφορείων ἀπό τήν περιοχή του (πληρωμένα προφανῶς ἀπό τό δημοτικό ταμεῖο), ἀπηύθυνε χαιρετισμό καί τιμήθηκε μέ ἀναμνηστική πλακέτα. Δέν μάθαμε ἄν ὑπέγραψε καί τό περιφερόμενο χαρτί ἀλλά καθόλου δέν θά μᾶς ἐξέπληττε.

Δέν ξέρουμε ἄν ὑπάρχει κάποιο ἐπιχείρημα πού νά μπορεῖ νά ὑποστηρίξει τήν ἀναγκαιότητα μιᾶς ἐλάχιστης ἀξιοπρέπειας καί φιλοπατρίας. Καί εἶναι δεδομένο ὅτι σέ μερικές περιπτώσεις πέραν τῶν ἀνωτέρω ὑπάρχουν προβλήματα καί ἄλλης φύσεως, π.χ. ἀντίληψης. Ὅταν ὅμως κάποιος ἐκπροσωπεῖ ὡς δήμαρχος τήν τοπική κοινωνία ὀφείλουν νά ὑπάρχουν καί κάποια ὅρια. Μποροῦν ὅλα νά προσπερνῶνται ὡς πολιτικαντισμοί ἤ ὡς ἀφέλειες; Καί οἱ τεμενάδες στό Τουρκικό Προξενεῖο καί ἡ συγκρότηση ψηφοδελτίων μέ συμπαγεῖς κεμαλικές ὁμάδες καί οἱ ἀμέτρητες χάρες καί οἱ ἀναστολές τῶν ἀναδασμῶν γιά νά μήν θιχτοῦν οἱ (μειονοτικοί) καταπατητές δημοσίων ἐκτάσεων καί … καί… καί… Ὅταν ὁ ἄλλος χτίζει μ’ αὐτά μιά καρριέρα ἐπαγγελματία δημάρχου νομίζουμε ὅτι καμμία ἀνοχή δέν δικαιολογεῖται.