Δηλώνουμε ἐκ προοιμίου πώς ΔΕΝ ἦταν ἡ χειρότερη περίοδος γιά τήν ΥΠΥ. Θυμόμαστε πολύ καλά λ.χ. τήν θητεία Λώζου (καί ὄχι μόνο) καί τά πεπραγμένα κάποιων ἁρπακτικῶν πού παρεπιδημοῦσαν στούς διαδρόμους τῶν ἀπόρρητων κονδυλίων χάριν τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος (τό “ἐθνικοῦ” συχνά ἀπουσίαζε). Εἴπαμε ὅμως ὅτι τά τελευταῖα χρόνια κάπως ξεφύγαμε ἀπό ἐκεῖ, ἀλλοίμονο ἄν συγκρινόμαστε μέ τήν ξεφτίλα τῶν ἡμερῶν τοῦ Σημίτη. Δυστυχῶς ἡ ἀπόλυτη ἀκαταλληλότητα τοῦ νῦν διευθυντῆ Ο. Καφόπουλου ἄφησε νά χαθεῖ μιά ἑλληνική εὐκαιρία στή Θράκη, σέ μιά φάση πού ἡ Τουρκία ἔχει ἄπειρα προβλήματα τά ὁποῖα ἔχουν ἀντίκτυπο καί στόν τόπο μας.
Καί τώρα; Ἀσχέτως τοῦ ποιός θά τόν ἀντικαταστήσει, ἕνα μόνο ἔργο ἔχει νά ἐπιτελέσει στήν περιοχή: τήν ἀποκατάσταση τῆς νομιμότητας καί τήν στερέωση τῆς θεσμικότητας. Ὅλα μας τά προβλήματα θά μποροῦσαν νά εἶχαν λυθεῖ ἄν ἐπιβάλετο παντοῦ καί ἄτεγκτα ὁ νόμος κι ἄν θωρακίζαμε ὡς πολιτεία μέ σοβαρότητα τήν λειτουργία τῶν θεσμῶν πού ἐπισήμως ἀναγνωρίζουμε. Νά τό ποῦμε μέ παραδείγματα.
Α. Στό τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς αὐτή τή στιγμή ὑπηρετοῦν – πέρα ἀπό τόν Γενικό Πρόξενο – καί τέσσερεις ὑποπρόξενοι (χώρια γραμματεῖς καί ἄλλοι φαρισαῖοι). Ὅποτε λοιπόν γίνεται ἐκδήλωση προξενικοῦ συλλόγου σέ κάποιο μειονοτικό χωριό, ἕνας ἀπό τούς πέντε θά εἶναι εὔκαιρος νά πάει, μάλιστα μποροῦν νά καλύψουν καί 4-5 ἐκδηλώσεις μαζί. Ποιός Ἕλληνας ἁρμόδιος καί τουρκομαθής θά τούς συνοδέψει; Εἶναι φανερό πώς πέρα ἀπό ὅσα προβλέπονται γιά τήν συνοδεία τῶν διπλωματῶν, ζοῦμε καί σέ μία περίοδο πού ἡ ἔνταση λόγῳ τῶν διώξεων τῆς FETO μπορεῖ νά μεταφερθεῖ καί στόν τόπο μας, ἄρα γιά λόγους ἀσφαλείας ΟΛΩΝ πρέπει νά κοπεῖ μαχαίρι ἡ σημερινή κατάσταση, τό “μπάτε σκῦλοι, ἀλέστε”. Κανείς τους νά μήν κάνει βῆμα μονάχος! ΥΠΥ, ΕΥΠ, Κρατική Ἀσφάλεια, 2ο Γραφεῖο, θά πρέπει νά συντονιστοῦν γιά νά μήν ψαχνόμαστε μιά μέρα ἔχοντας …πέσει ἀπό τά σύννεφα.
Β. Ὡς πολιτεία ἀναγνωρίζουμε συγκεκριμένους μουφτῆδες καί διαχειριστικές Ἐπιτροπές. Τί σημαίνει ὅμως μιά Μουφτεία χωρίς ὑπαλλήλους, χωρίς ἰμάμηδες, χωρίς θρησκευτική δραστηριότητα; Τά βήματα πού γίνανε πρόσφατα (παρά τήν ἀνυπαρξία τῆς ΥΠΥ!) πρέπει νά ἐπιταχυνθοῦν: ὀργανόγραμμα τῶν Μουφτειῶν, στελέχωσή τους, ἔλεγχος στούς ἱεροδιδασκάλους. Ἡ ἀργομισθία δέν εἶναι δικαίωμα κανενός! Τέλος, ἡ κοσμογονία πού ζήσαμε μέ τήν θητεία τοῦ Σελήμ Ἰσά στήν Διαχειριστική Ἐπιτροπή Κομοτηνῆς ἐκθέτει ὅλους τούς προκατόχους (καί τούς προϊσταμένους τους) ἀλλά καί ὅσους χαφιέδες συνεχίζουν νά τόν ὑποσκάπτουν. Εἶναι ντροπή καί ἡ τελική εὐθύνη ἀνήκει στόν ἴδιο τόν Κοτζιά.

Όπως επανειλημμένως γράψαμε, ο προξενικός μηχανισμός εκτουρκίζει το φρόνημα και το φαίνεσθαι όλων των μουσουλμανικών πληθυσμών της ελληνικής Θράκης και σήμερα παρουσιάζουμε ένα ακόμη στοιχείο για την τεκμηρίωση αυτής της δράσης στον χώρο των μουσουλμάνων Τσιγγάνων (Ρομά). Οι δυο φωτογραφίες που βλέπετε κατωτέρω αναρτήθηκαν από τον πρόεδρο του τουρκόψυχου συλλόγου Διδυμοτείχου Σουλεϊμάν Ματζίρ (νάτος στη φωτογραφία να βγαίνει – από πού αλλού; από το τουρκικό Προξενείο!) και είναι ο “έλεγχος” σχετικά με την πορεία που έχει ο γιος του στα μαθήματα Κορανίου που ακολουθεί στο Διδυμότειχο. Το έγγραφο αυτό φυσικά είναι ακριβώς το ίδιο με το αντίστοιχο στην Τουρκία. Θα σχολιάσουμε δύο πράγματα, τη μορφή και το περιεχόμενό του.
Τι βλέπουμε λοιπόν πάνω πάνω; Ο φορέας που το εκδίδει είναι η “GUMULCINE S. MUFTULUGU”. Πέρα από το ότι η Κομοτηνή αναφέρεται παντού και πάντα από τους τουρκόφρονες έτσι, δηλαδή με την οθωμανική παραφθορά της βυζαντινής ονομασίας Κουμουτζηνά, είναι κι αυτή η κοροϊδία με τον τουρκομουφτή: υποτίθεται ότι αναγνωρίζεται ως μουφτής “όσων τον δέχονται ως τέτοιον” και πήρε τον τίτλο του Secilmis Muftusu, δηλαδή “εκλεγμένος μουφτής” αντί του διορισμένου (ήτοι του κανονικού). Τώρα λοιπόν βάζει απλώς παντού αυτό το S. καί …καθάρισε! Υπάρχει άραγε ΕΝΑΣ χωρικός που να ξεχωρίζει τον ρόλο αυτού του πούστικου γράμματος εκεί στη μέση;
Και πάμε στο περιεχόμενο. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι (όπως διακρίνεται) δεν αξιολογείται μόνο η επίδοση του μαθητή ως μαθητή Κορανίου αλλά ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ και οι εξής παράμετροι που αναφέρονται πάνω δεξιά: Σεβασμός έναντι των μεγαλυτέρων – Εφαρμογή των κανόνων – Οργανωμένη και σχεδιασμένη εργασία – Εκπλήρωση των καθηκόντων που του δίνονται – Ικανότητα συνύπαρξης με τους φίλους του.
Είναι προφανές πως το κρατικό τουρκικό σύστημα εκπαίδευσης (έκφανση του οποίου είναι και τα μαθήματα Κορανίου) οδηγεί στην δημιουργία ενός ατόμου – στρατιώτη. Όμως για ποιαν πατρίδα; Αν αναλογιστεί κανείς το περιεχόμενο των εγχειριδίων στα Κοράν κουρσού, όπως το ξαναδείξαμε (εθνικός ύμνος Τουρκίας, οθωμανικά εμβατήρια κτλ), η απάντηση είναι εύκολη. Από κει και πέρα, το λεγόμενο και “ελληνικό κράτος” τι έχει να πει;

Μ.Κ.

Πάνε πολλά χρόνια που τέτοιες ομιλίες με θέματα σαν το δικό μου έγιναν σε όλη την Ελλάδα αλλά με λύπη μου βλέπω ότι δυό δεκαετίες μετά είμαστε ακόμη στο σημείο μηδέν. Το θέμα μου είναι η ελληνική και η τουρκική στάση απέναντι στην πομάκικη ταυτότητα. Κι όταν λέω τουρκική στάση εννοώ τη στάση των ανθρώπων της Τουρκίας μέσα στην ελληνική Θράκη, μέσα στην πατρίδα μας. Γιατί – κι αυτό είναι το εξωφρενικό – το τουρκικό κράτος δίνει μέσα στην δική του επικράτεια πολύ περισσότερα δικαιώματα στους Πομάκους από όσα αφήνει να αναγνωριστούν για εμάς μέσα στην Ελλάδα!

Πρώτα πρώτα να θυμίσω ποια είναι η επίσημη γραμμή της Ελλάδας για το ζήτημα:  η χώρα μας δέχεται πως υπάρχει μόνο μια θρησκευτική μειονότητα στην Θράκη, με τρεις εθνοτικές ομάδες στο εσωτερικό της: τουρκογενείς, Πομάκους και Ρομά. Για την Τουρκία όλοι είμαστε Τούρκοι. Κι ενώ η πατρίδα μας λέει την αλήθεια, δεν κάνει σχεδόν τίποτε για να την αναδείξει ή για να υπερασπίσει την πραγματικότητα από τις πλαστογραφήσεις της άλλης πλευράς. Μόνοι μας οι Πομάκοι, κυρίως στον νομό Ξάνθης, προσπαθήσαμε να βρούμε βοήθειες από δω κι από κει, ώστε να καταγράψουμε τη γλώσσα μας, τα τραγούδια μας, τα παραμύθια μας, να διασώσουμε τις φορεσιές μας, τους χορούς μας, τις παραδόσεις μας. Όχι βέβαια όλοι οι Πομάκοι. Πολλοί έχουν ταυτιστεί με την τούρκικη πολιτική που μας θέλει όλους Τούρκους, τουλάχιστον στην συνείδηση αν όχι και στην καθημερινή γλώσσα. Άλλοι το κάνουν από συμφέρον και άλλοι γιατί δεν θέλουν φασαρίες. Ακόμα περισσότεροι είναι όσοι δεν εκφράζονται δημόσια για το θέμα αυτό. Και λίγοι είμαστε όσοι δηλώνουμε ανοιχτά την ρίζα μας και την ταυτότητά μας, πληρώνοντας συχνά ένα μεγάλο τίμημα. Αξίζει εδώ να πω ότι όταν πρωτοφτιάξαμε τον Σύλλογο Πομάκων νομού Ξάνθης, τα ονόματα όσων υπέγραφαν το καταστατικό μας μπήκαν σε όλα τα τζαμιά της περιοχής και στις τουρκόφωνες εφημερίδες. Οι πιέσεις στις μικρές κοινωνίες των χωριών για αυτούς που τους έλεγαν «πουλημένους» και άλλα παρόμοια ήταν αφόρητες, κάποιοι έσπασαν και απέσυραν τις υπογραφές τους, όμως ο Σύλλογος άντεξε κι έφτασε μέχρι σήμερα. Κι αφού δεν κατάφεραν να μας εξαφανίσουν οι άνθρωποι του τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής (αυτοί που κάθε μήνα παίρνουνε μισθό κανονικό για να κάνουν τη δουλειά της Άγκυρας), τώρα λένε απλώς ότι είμαστε μετρημένοι άνθρωποι όσοι δηλώνουμε Πομάκοι και αυτό δεν αλλάζει τον «τούρκικο χαρακτήρα της μειονότητας». Βέβαια δεν λένε τι νιώθουν πραγματικά οι άνθρωποι, τι ξέρουν βαθειά μέσα τους ότι είναι, άσχετα που φοβούνται να το πούνε δημοσίως, για να μην έχουν τα προβλήματα που είχαμε όλοι εμείς που ξεκινήσαμε κάποτε.

Σήμερα έχουν γίνει αρκετά πράγματα για το Πομάκικο θέμα, από ιδιωτικές πάντα πρωτοβουλίες, όμως πολύ περισσότερα περιμένουν ακόμα κάποιον να τα κάνει. Κι όταν λέμε κάποιον εννοούμε κάποιον δημόσιο φορέα, δίνω μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα:

1)      Τα έθιμά μας έχουν όλα καλυφθεί με τούρκικο χρώμα και κανείς δεν τολμάει να πει μια λέξη. Άραγε γιατί όλα τα μουσουλμανικά πανηγύρια της Θράκης γίνονται στο βουνό, όπου πάντα κατοικούσαν οι Πομάκοι και κανένα δεν υπάρχει στον κάμπο, όπου ζει και πολύς περισσότερος κόσμος; Η απάντηση είναι απλή, είναι όλα κατάλοιπα του παραδοσιακού μας πολιτισμού, αφού εμείς έχουμε στο βουνό ρίζες που πάνε πολλούς αιώνες πίσω. Αντίθετα, οι Τούρκοι που ζούσανε πάντα στα πεδινά δεν έχουν τίποτε απολύτως, ίσως επειδή κι αυτοί ήρθαν σχετικά πρόσφατα, με τις μετακινήσεις των μουσουλμανικών πληθυσμών από τις βαλκανικές χώρες που απελευθερώνονταν τα τελευταία 100-150 χρόνια. Κι όμως, τώρα στα έθιμά μας και στα πανηγύρια μας εμείς είμαστε πια από έξω, οι διοργανωτές είναι Τούρκοι, έρχονται χορευτές, τραγουδίστριες, αγάδες, παλαιστές, ακόμη και θεατές από την Τουρκία. Πού είναι το τοπικό Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο να καταγράψει την πραγματικότητα, να ψάξει στο παρελθόν τι γινόταν, να πει την αλήθεια; Αν εξαιρέσεις δυο τρείς ανθρώπους κανένας δεν ασχολήθηκε μαζί μας, ούτε κι όταν έγιναν συγκεκριμένες προτάσεις, ακόμα και για χρηματοδότηση (θυμίζω την πρόταση του κ. Εμφιετζόγλου για την πομάκικη γλώσσα, όταν η προσφορά του για δεκαετή χρηματοδότηση ούτε καν συζητήθηκε!).

2)      Ο πολιτισμός και η γλώσσα μας δεν υπάρχουν για το ελληνικό κράτος πουθενά. Όλοι ακούμε τόσα χρόνια για την πολυπολιτισμικότητα και για τον «πλούτο της διαφοράς», όμως για μια μεγάλη ομάδα Ελλήνων πολιτών, για τους Πομάκους, αυτά είναι σαν να μην υπάρχουν. Μας διδάσκουν στα μειονοτικά σχολεία τουρκικά, στα δικαστήρια, στα νοσοκομεία και στις εκλογές έχει μεταφραστές στα τουρκικά και τώρα μάς ετοιμάζουν, λέει, και νηπιαγωγεία στα τουρκικά. Πού είναι η μητρική μας γλώσσα που την κατοχυρώνει και η Συνθήκη της Λωζάννης; Ακόμα και μια τοπική τηλεόραση που είχε ειδήσεις στα πομάκικα σταμάτησε και τώρα μεταδίδει ειδήσεις στα τουρκικά, όπως κάνει και το κρατικό ραδιόφωνο! Αξίζει εδώ να πούμε ότι η αλλαγή έγινε μετά από παρέμβαση του δημοτικού συμβουλίου Μύκης, του δήμου μας δηλαδή, στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό! Ούτε και το αίτημα στην κρατική ΕΡΑ ποτέ απαντήθηκε, παρότι βλέπουμε ότι έχουν μπει δελτία ειδήσεων στα αραβικά για τους πρόσφυγες και μετανάστες που απλώς περνάνε από την Ελλάδα. Δηλαδή τόσες χιλιάδες μόνιμοι κάτοικοι της Θράκης δεν δικαιούνται να ακούσουν τη γλώσσα τους, παράλληλα με τα τουρκικά που υπάρχουν τόσα χρόνια;

3)      Είναι δεδομένο ότι μέσα στην μουσουλμανική κοινωνία οι Πομάκοι είμαστε οικονομικά και κοινωνικά πιο κάτω από τους τουρκογενείς. Αφού το ελληνικό κράτος εφαρμόζει πολιτικές θετικών διακρίσεων, όπως κάνει συνολικά με τα παιδιά της μειονότητας για τα ελληνικά Πανεπιστήμια, γιατί δεν κάνει κάτι συγκεκριμένο για μας; Γιατί δεν θεσπίζει μια προνομιακή μεταχείριση ειδικά για τους ορεσίβιους Πομάκους; Το μέτρο που πήρε πρόσφατα η Κυβέρνηση για δωρεάν δορυφορική σύνδεση με τα ελληνικά κανάλια, ενδιαφέρει κυρίως εμάς που ζούμε σε σημεία απομακρυσμένα. Χρειάζεται τέτοιον εξοπλισμό ο Τούρκος αστός στην Ξάνθη; Θα μπορούσε να δοθεί λοιπόν στον πομακικό πληθυσμό του ορεινού όγκου, έτσι, ονομαστικά. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση να φέρει ευρωπαϊκά προγράμματα ειδικά για εμάς, είτε για κατάρτιση – εκπαίδευση, είτε για τις υποδομές στα χωριά μας (δρόμοι, αντιπλημμυρικά, Internet…) που είναι πολύ πίσω. Επίσης ο Στρατός θα μπορούσε να μεταχειρίζεται κάπως ιδιαίτερα τα παιδιά των φτωχών Πομάκων που κατατάσσονται ή μετατίθενται, ώστε να διευκολύνεται και η επιβίωση των οικογενειών τους. Κτλ κτλ.

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω για την πρόσκληση τους διοργανωτές, όλους εσάς για την προσοχή σας και όλους τους Θρακιώτες φίλους που μας βοήθησαν αυτά τα χρόνια να αντέξουμε την τουρκική πίεση και την ελληνική αδιαφορία. Εύχομαι την επόμενη φορά να μπορώ να ευχαριστήσω και κάποιους δημόσιους φορείς που θα έχουν κάνει κάτι από όσα είπα προηγουμένως. Σας ευχαριστώ και πάλι.

Εμινέ Μπουρουτζή, Σύλλογος Πομάκων ν. Ξάνθης

Αθήνα, 11-12-2016

Παρακολουθώ με πολύ σκεπτικισμό και ιδιαίτερο προβληματισμό τις τελευταίες κλιμακούμενες εντάσεις στην Θράκη, που δημιουργούνται από συγκεκριμένα πρόσωπα της μειονότητας που εκδηλώνουν πλέον απροκάλυπτα τα έντονα φιλοτουρκικά αισθήματα τους, εκμεταλλευόμενοι την χλιαρή αν όχι απαθή στάση της Ελληνικής Πολιτείας. Η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δείχνει να συνδέεται άμεσα με την κατάσταση στην Τουρκία, καθώς η κορύφωση της έντασης από πλευρά της τουρκικής κυβέρνησης λόγω των εσωτερικών της προβλημάτων σκόπιμα διαχέεται στην Θράκη, καθώς όλοι οι ντόπιοι παράγοντες είναι εξαρτώμενοι και κατευθυνόμενοι από το καθεστώς Ερντογάν. Δεν ήταν μόνο η περίπτωση της οδηγίας Κεραμάρη για την χρήση της επίσημης γλώσσας του κράτους που μεταφράστηκε σε «απαγόρευση της τουρκικής», ούτε η διαστρέβλωση της ανάρτησης της δασκάλας στον Εχίνο που προκάλεσε την ακαριαία αντίδραση των «τουρκολάγνων» της περιοχής.

Στέκομαι ιδιαίτερα σε δύο περιστατικά: Α). Κάτοικοι του χωριού Μελίβοια Ξάνθης έκαναν παράπονα για τον αυτοαποκαλούμενο «εκλεγμένο» μουφτή Αχμέτ Μετέ (που λέτε ;) στη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας ! Ναί, δεν είναι αστείο, καθώς σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Τρακιανίν Σεσί» κάτοικοι των Μελιβοίων  διαμαρτυρόμενοι για την απουσία του παραμουφτή Ξάνθης και των θρησκευτικών λειτουργών που υπάγονται στην παραμουφτεία από το χάτεμ που διοργάνωσε κάτοικος της κοινότητας, έγραψαν στο facebook το ακόλουθο μήνυμα: «Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τη στάση της μουφτείας Ξάνθης σχετικά με το χάτεμ που έγινε σήμερα στο χωριό μας, παρόλο που προσπαθήσαμε να ενημερωθούμε από την μουφτεία Ξάνθης. Εντέλει δεν υπήρξε καμία ανακοίνωση ή αποτέλεσμα. Η μη συμμετοχή του μουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε στην τελετή χάτεμ, όπως και η μέσω μηνύματος εντολή «μην μετέχετε στην τελετή χάτεμ» προς όλους τους ιμάμηδες της μουφτείας είναι ακατανόητη. Το θέμα τέθηκε στην Διεύθυνση  Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκικής Δημοκρατίας (!). Μετά από αίτημα της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων, η κατάσταση τους μεταφέρθηκε και γραπτώς. Οποιαδήποτε πληροφορία προέλθει από την Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων θα κοινοποιηθεί.

Δηλαδή οι κάτοικοι ενός ελληνικού χωριού, αναφέρονται στην Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας, για να ελέγξει τον κο Μετέ για την συμπεριφορά του! Ομολογούν α). ότι για αυτούς δεν υπάρχει ελληνικό κράτος, β), ότι ο κος Μετε υπάγεται σε μια  Υπηρεσία του επίσημου Τουρκικού Κράτους, και ελέγχεται από αυτήν, άρα εργάζεται (ίσως και πληρώνεται) για να εξυπηρετεί συμφέροντα άλλου κράτους, γ). Η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας αποδεχόμενη τον ρόλο της στη περιοχή, ζήτησε επίσημη γραπτή ενημέρωση από τους κατοίκους, δ). Η εντολή που έδωσε (ο Μετε) σε ολους τους ιμάμηδες της περιοχής να μην μετέχουν στο χάτιμ, καταδεικνύει ότι ο συγκεκριμένος ελέγχει ένα ολόκληρο δίκτυο ιμάμηδων της επιλογής του εξαρτώμενους από αυτόν, που ενεργούν παράλληλα με το σύστημα του νόμιμου Μουφτή Ξάνθης, αλλά ανεξάρτητα από αυτόν. ε). Ότι η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας οργανώνει, ελέγχει και μάλλον χρηματοδοτεί ένα ολόκληρο δίκτυο ιμάμηδων υπό το εκλεκτό της, κο Μετε, το οποίο αναπτύσσεται και ευημερεί στην Θράκη (διότι κάτι ανάλογο υπάρχει και στην Κομοτηνή και στον Έβρο υπό τον Ιμπραήμ Σερίφ).  Στ). Είναι τέτοια η αφασία του ελληνικού κράτους, που οι κάτοικοι των Μελιβοίων (και όχι μόνο) έχουν ξεπεράσει τα προσχήματα και αισθανόμενοι πλέον ισχυροί και ανεξέλεγκτοι, αποκαλύπτουν τις εξαρτήσεις τους, τις χρηματοδοτικές πηγές τους, τα αφεντικά τους. Δεν πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας ότι η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας διαχειρίζεται τεράστια κονδύλια μεγαλύτερα και από πολλά υπουργεία της γείτονος. Αναρωτιέται κανείς αν η έξαρση και ο πενταπλασιασμός των θρησκευτικών εκδηλώσεων (χάτιμ, σουνέτ, μεβλίτ, κά,) που πλέον εξελίσσονται σε θεσμό επίδειξης δύναμης και βίαιου εκτουρκισμού, αποτελούν εκδήλωση της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας που ασκείται από αξιωματούχους θρησκευτικών υποθέσεων και καταδεικνύει την συνολική μεταστροφή της γείτονος σε μια θεοκρατικού τύπου δημοκρατία με συμμαχίες σε αμιγώς ισλαμικού χαρακτήρα καθεστώτα, η οποία όμως ψάχνει να δημιουργήσει θύλακες θρησκευτικού φανατισμού και στην Θράκη με προεξάρχοντες βραχίονες τους δύο αυτοαποκαλούμενους «εκλεγμένους» μουφτήδες. Εχω την αίσθηση ότι όλες αυτές οι δράσεις τελούνται υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας, η οποία έχει αναγάγει την Δυτική Θράκη σε ελεγχόμενη περιφέρεια της.

Β). Το Τουρκικό κόμμα DEB απευθυνόμενο στο ελληνικό κράτος, πρόσφατα έδωσε στην δημοσιότητα μια σκληρή ανακοίνωση (που βρίσκεται στο επίσημο ιστολόγιο του κόμματος). Αξίζει να σταθούμε σε ορισμένα σημεία αυτής της ανακοίνωσης:  Ξεκινά με την εξής φράση «Εσείς μπορείτε, όπως κάνατε και μέχρι σήμερα να χρησιμοποιείτε όλη την κρατική δύναμη για να μας αφαιρέσετε τα δικαιώματα που μας αναγνώρισε η Λωζάννη!» Κατηγορείται το ελληνικό κράτος ότι επιχειρεί με την κρατική ισχύ να αφαιρέσει τα δικαιώματα της μειονότητας ενάντια στην Συνθήκη της Λωζάννης, ενώ στηλιτεύεται η πρωτοβουλία των αρχών να επέμβουν στα παραρτήματα του Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης για να ελέγξει τις δραστηριότητες του συγκεκριμένου συλλόγου. Εχει δημοσιευτεί παλιότερα στο τύπο η συντονισμένη προσπάθεια χειραγώγησης της  μουσουλμανικής μειονότητας από διάφορα περίεργα σωματεία με προσχηματικές και πομπώδεις ονομασίες, τα οποία διαχειριζόμενα μεγάλα ποσά (άγνωστης προελεύσεως;) αναπτύσσουν δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με την διάδοση του τουρκικού ισλάμ στην περιοχή και την χρηματοδότηση δράσεων διάδοσης της τουρκικής κουλτούρας. Ένας εξ αυτών, ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας ιδρύει και λειτουργεί τα λεγόμενα παρανηπιαγωγεία στα οποία υπό το προσχηματικό τίτλο του παιδικού σταθμού εκπαιδεύει τα μουσουλμανόπαιδα από πολύ μικρά στο ισλάμ και στην λατρεία του τουρκισμού, φτιάχνοντας ένα δίκτυο τέτοιων εκπαιδευτηρίων ως παράλληλο εκπαιδευτικό παρασύστημα ενάντια στην εκπαίδευση που παρέχει και επιμελείται το ελληνικό κράτος. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να αποκαλυφθεί ο ρόλος αυτών των σωματείων, οι πηγές χρηματοδότησης τους, η σχέση τους με το Τουρκικό Προξενείο και ο ρόλος όλων των εμπλεκομένων προσώπων σε αυτά. Οσο και αν ενοχλεί η (επιτέλους) έστω και  αργή αφύπνιση του ελληνικού κράτους, η αλήθεια πρέπει να αποκαλυφθεί.

Η ανακοίνωση συνεχίζει : «Εσείς μπορείτε χωρίς να δέχεστε σαν συνομιλητή την τουρκική μειονότητα δυτικής Θράκης,  με χρήση της πολιτικής ισχύος να καταργείτε την θρησκευτική και λατρευτική αυτονομία των μειονοτικών με αντιδημοκρατικούς νόμους σαν αυτόν των ¨240 ιμάμηδων¨!» Αναφέρεται σε τουρκική μειονότητα ενάντια στην συνθήκη της Λωζάννης, την οποία επικαλείται παραπάνω, η οποία κάνει λόγο για μουσουλμανική μειονότητα. Διασπείρει συνειδητά ψευδείς ειδήσεις και επιχειρεί να επιβάλλει καθεστωτικά και απροκάλυπτα την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας άρα την Τουρκία, ως επίσημο συνομιλητή του Ελληνικού Κράτους. Αποκαλεί αντιδημοκρατικό τον νόμο των 240 ιεροδιδασκάλων που ψήφισε το ελληνικό κράτος διακομματικά, διότι ενοχλείται που το ελληνικό κράτος επιχειρεί να βάλει ένα τέλος στην παρατράπεζα του Τουρκικού Προξενείου που χρηματοδοτεί ένα παράνομο δίκτυο ιμάμηδων υπό των δύο παραμουφτήδων Ξάνθης και Κομοτηνής, οι οποίοι (ιμάμηδες) αμείβονται τόσο από τις παραμουφτείες, όσο και από τους ίδιους τους πιστούς κάθε χωριού, χωρίς ποτέ να δηλώνουν ούτε τα συγκεκριμένα εισοδήματα, ούτε τους εργοδότες τους. Ποιος διακινεί το χρήμα με το οποίο πληρώνονται οι παραμουφτήδες και οι ιμάμηδες τους, ποιος πληρώνει τους μισθούς των 1000-1500 ευρώ; Ποιος πληρώνει τα ταξίδια σε συνέδρια; Ποιος πληρώνει για την δυσφήμηση της Ελλάδας διεθνώς;

Παρακάτω αναφέρει: Εσείς με το κλείσιμο σχολείων με επίκληση τους λίγους μαθητές, με την απαγόρευση των τουρκικών στα μειονοτικά σχολεία, μη επιτρέποντας το άνοιγμα των δίγλωσσων τουρκικών-ελληνικών νηπιαγωγείων και μη επιτρέποντας το άνοιγμα μειονοτικών γυμνασίων και λυκείων ενώ υπάρχει ανάγκη, μπορείτε και αγνοείτε την εκπαιδευτική ελευθερία και αυτονομία της μειονότητας μας!» Εδώ παραπληροφορεί και συνειδητά διασπείρει και πάλι ψευδείς ειδήσεις κατηγορώντας και δυσφημώντας το ελληνικό κράτος ενώ γνωρίζει ότι σχολεία κλείνουν σε ολόκληρη την χώρα λόγω περιστολής των δαπανών, ότι η τουρκική γλώσσα ομιλείται ελεύθερα στα μειονοτικά σχολεία αλλά ουδείς πρέπει να ξεχνά ότι η επίσημη γλώσσα του κράτους είναι η ελληνική και αυτήν πρέπει να γνωρίζουν επαρκώς όλοι οι Ελληνες πολίτες χριστιανοί και μουσουλμάνοι, και κάνει λόγο για εκπαιδευτική ελευθερία και αυτονομία της μειονότητας που σε ένα ευνομούμενο κράτος είναι αδιανόητα ζητήματα. Τι εννοεί αυτονομία; Η μειονότητα δεν ανήκει στην Ελλάδα; Ποιος επιδιώκει ένα παράλληλο ανεξάρτητο σύστημα που θα χρηματοδοτείται από άλλη χώρα, ένα κράτος εν κράτει και γιατί θα πρέπει η Ελλάδα να αποδεχτεί ένα παράλληλο αυτόνομο σύστημα μόνο για τα μέλη της μειονότητας;

Οι ισχυρισμοί που διατυπώνει το DEB παρακάτω, ότι το ελληνικό κράτος εμποδίζει την διοίκηση των πατροπαράδοτων βακουφίων από την μειονότητα και επ΄ ωφελεία του, ότι το ελληνικό κράτος σπάζει τα τζάμια στα γραφεία ενός επίσημου κόμματος, κλέβει το αυτοκίνητο του αείμνηστου ηγέτη τους, εκφοβίζει τους ανθρώπους της μειονότητας και ασκεί ψυχολογική πίεση, δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ και δεν αναγνωρίζει τον μουφτή που επέλεξε η τουρκική μειονότητα δυτικής Θράκης, τον οποίο αποκαλεί «πειρατή μουφτή», συνιστούν βαριές κατηγορίες και συκοφαντίες του ελληνικού κράτους για τις οποίες έπρεπε ήδη να έχουν κληθεί οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν ενώπιον της δικαιοσύνης, διότι συνιστά εκ δόλου διασπορά ψευδών ειδήσεων και εκ δόλου διέγερση πολιτών σε αμοιβαία διχόνοια. Η παρότρυνση «πως πλέον ήρθε ο καιρός για ένα σχέδιο δράσης ώστε να ακουστεί σε όλο τον κόσμο αυτή η ανείπωτη σε βάρος μας πίεση» αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες και υποψίες για οργανωμένο σχέδιο υποκίνησης έντασης και επεισοδίων μεταξύ των πολιτών, η οποία δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη.

Ανακεφαλαιώνοντας, τα παραπάνω περιστατικά ως κομμάτια ενός μεγάλου μωσαϊκού, είναι συνάρτηση της απουσίας κυβερνητικής πολιτικής στην περιοχή, εδώ και δεκαετίες, και της εγκατάλειψη της στην τύχη, όσον αφορά στην δημιουργία υποδομών και αναπτυξιακών προοπτικών, που έχει οδηγήσει στην αποθράσυνση κάποιων ηγετίσκων. Αυτοί θεωρούν ότι μπορούν να ποδηγετούν την μειονότητα προς συμπεριφορές που δημιουργούν συνθήκες αδικαιολόγητου διαχωρισμού μεταξύ των δύο σύνοικων στοιχείων, χωρίς αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ολοι αυτοί οι ετερόφωτοι αστέρες της πολιτικής και της θρησκείας, δεν πρέπει να ξεχνούν ότι όπως έχουν δικαιώματα, έχουν και υποχρεώσεις, ότι η Ελληνική Πολιτεία παρά τα όσα της καταμαρτυρούμε, διακρίνεται για την ανεκτικότητα της και για την δημοκρατική αντιμετώπιση των όποιων ιδιαιτεροτήτων της περιοχής, αφού : η Ελλάδα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εφαρμόζει την σαρία, σεβόμενη τις διεθνείς συνθήκες και δημιουργώντας ένα ανεκτικό περιβάλλον με σεβασμό στην λατρεία του ισλάμ,  το αποδεικνύουν αφενός ο θεσμός του ιεροδίκη Μουφτή και ο σεβασμός των αποφάσεων του από την ελληνική έννομη τάξη, τα 192 τεμένη σε όλη την Θράκη, η διάφανη και άκρως σύννομη λειτουργία των Διαχειριστικών Επιτροπών Βακούφικης Περιουσίας, η πρόσληψη ιεροδιδασκάλων ισλαμικής θρησκείας από το κράτος και η διδασκαλία του Κορανίου στα δημόσια σχολεία, η παροχή δυνατότητας εισαγωγής των μουσουλμανοπαίδων στην Τριτοβάθμια Εκπαιδευση με ποσόστωση επιπλέον των υπολοίπων χριστιανών υποψηφίων, η ίδρυση Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών επιπέδου ΑΕΙ, το γεγονός ότι η μειονότητα εκλέγει τέσσερεις βουλευτές εκπροσώπους στο κοινοβούλιο, η πλήρης ισονομία και ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών και τόσα άλλα προνόμια και δυνατότητες που διαψεύδουν τελείως όλη αυτή την προπαγάνδα μίσους που διασύρει και δυσφημεί την χώρα, που δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Και είναι η πλειονότητα που με ωριμότητα και χωρίς καμία προκατάληψη, συμπαρίσταται στην μειονότητα και συμβιώνει αρμονικά μαζί της. Το απέδειξε άλλωστε όταν στις πρόσφατες εκλογές, παρά το γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι τέθηκαν επικεφαλής των ψηφοδελτίων, ψήφισε μαζικά τα κόμματα, γνωρίζοντας ότι θα βρεθεί χωρίς χριστιανό εκπρόσωπο στην βουλή.

Αλλά που είναι το επίσημο ελληνικό κράτος για να απαντήσει σε αυτά τα κηρύγματα μίσους, σε όλη αυτή την παραφιλολογία διάδοσης ψευδών ισχυρισμών σε βάρος της χώρας; Που είναι η δικαιοσύνη να σταθεί διερευνητικά σε όλες αυτές τις δραστηριότητες που κινούνται στα όρια της νομιμότητας αλλά και έξω από αυτήν; Πώς δικαιολογείται η λειτουργία των νηπιαγωγείων – κατηχητικών, ποιος πληρώνει την δαπάνη, Πως πληρώνονται οι ιμάμηδες που πρόσκεινται στους ψευδομουφτήδες στα τεμένη; Είναι βάσιμες οι φήμες ότι πληρώνονται «μαύρα» από αδιευκρίνιστες πηγές; Πώς πληρώνονται τα διάφορα χάτιμ που διοργανώνονται με επισημότητα; Ποιος πληρώνει γα την διοργάνωση συνεδρίων διεθνούς εμβέλειας όπως αυτό στην Κομοτηνή, για τα πολυδάπανα ταξίδια αντιπροσωπειών σε ξένες χώρες, για τις προεκλογικές κινητοποιήσεις; Τι ρόλο παίζουν στα εκλογικά πράγματα οι πάσης φύσεως μειονοτικοί «εργολάβοι» της Γερμανίας;

Και από την άλλη πως ανέχεται η Ελληνική πολιτεία έλληνες πολίτες να την εκθέτουν διεθνώς και να διασπείρουν μίσος και φανατισμό μεταξύ των πολιτών και να μην  παρεμβαίνει; Πώς ανέχεται η ελληνική πολιτεία επιστήμονες (και δή δικηγόρους) που ορκίσθηκαν κατά τον διορισμό τους «υπακοή στο Σύνταγμα και στους Νόμους του κράτους», να ηγούνται παρανόμων τουρκικών ενώσεων και να εκθέτουν την χώρα που γεννήθηκαν, και αναπτύσσονται;

Γιατί ας μην γελιόμαστε. Η ανοχή στην συνεχή αντιποίηση της θρησκευτικής  ιδιότητας των νόμιμων Μουφτήδων (οι οποίοι ως μαριονέττες βολεύονται με την απραξία τους), η ανοχή στην de facto νομιμοποίηση παράνομων οργανώσεων από ξένους διπλωμάτες, η ανοχή στην ανάπτυξη ενός εκπαιδευτικού παρασυστήματος και η σιωπή στις εθνικιστικές και ισλαμιστικές υπερβολές όλων αυτών που επενδύουν στον τουρκισμό για την τσέπη και την αναγνωρισιμότητα τους, οδηγεί στην δημιουργία ενός τουρκικού παρακράτους στην Θράκη, που κάποιοι το έχουν συλλάβει ως ιδέα και το ονειρεύονται, δουλεύοντας συστηματικά για αυτό.

Εν πάσει περιπτώσει η ωριμότητα όλων των κατοίκων της περιοχής αποτελεί ίσως την μοναδική ελπίδα για αυτόν τον τόπο. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι διαβιούμε στην Θράκη αρμονικά και αναπτυσσόμαστε όλοι μαζί, αντιμετωπίζοντας τα ίδια προβλήματα και στηρίζοντας ο ένας τον άλλο, χωρίς διακρίσεις. Πρέπει να απομονώσουμε κάθε ακραία φωνή από όπου και αν προέρχεται που θέλει να διαταράξει την ηρεμία και την αρμονία της περιοχής. Η κρισιμότητα των καιρών απαιτεί ενότητα, ομοψυχία και αλληλεγγύη. Αυτό θα πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που έχουν ως αποστολή να προκαλέσουν αναταραχή επ’ αμοιβή ή εξ ιδεολογίας, όποια ιδιότητα και αν έχουν, πολιτική ή θρησκευτική. Για να μην ξυπνήσουμε μια μέρα από κανένα εφιάλτη.

Μάλιστα στή συγκέντρωση τῶν ὑποψηφίων στό ξενοδοχεῖο ΕΛΕΝΑ (12/10/10) µίλησε καί µεταξύ ἄλλων τόνισε πώς θά κάνει ὅ,τι περνάει ἀπό τό χέρι του γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ συνδυασµοῦ, ἔκρινε ἀναγκαία τήν ἔκθεση τῶν ἐπικεφαλῆς τῆς κοινότητας (!) αὐτῆς στήν κορυφή τοῦ συνδυασµοῦ, µίλησε γιά τήν πίστη του στόν ἀγώνα αὐτόν καί ὑποσχέθηκε «στήριξη τοῦ ἀγώνα αὐτοῦ µέχρι τέλους, ὅποιο κι ἄν εἶναι τό τίµηµα»!!! Μάλιστα εἶπε πώς ἡ δουλειά του ὡς βουλευτῆ τοῦ ΠαΣοΚ δέν εἶναι εὔκολη, ἀλλά αὐτός βάζει πάνω ἀπ’ ὅλα τό θέληµα τῶν 17.000 µελῶν τῆς κοινότητας (toplum) πού τόν ψήφισε.

Τί γνώµη ἔχει ἄραγε γιά τό θέµα αὐτό τό κόµµα πού τόν παρουσιάζει ὡς βουλευτή του; Τί νά λέει ἄραγε ὁ µέχρι τοῦδε γραµµατέας τοῦ ΠαΣοΚ* Σωκράτης Ξυνίδης; Στίς πόσες παρασπονδίες νά «καίγεται» ἕνας µειονοτικός ψηφοτσοµπάνης (στή φωτογραφία ποζάρει µέ τόν τουρκοµουφτή Ξάνθης καί γνωστό γκριζόλυκο Ἀχµέτ Μέτε);

Ἐκτός κι ἄν παρασκηνιακά τούς διαβεβαιώνει πώς παρά τά ἐπιφαινόµενα ὁ ἴδιος “πονάει” καί παραµένει πιστός στά κεντροαριστερά ὁράµατα τοῦ σοσιαλιστικοῦ του κόµµατος καί ὅλα τοῦτα δέν συνάδουν µέ τήν ἰδεολογική του φυσιογνωµία…

* Παρόντες, καί ἐξίσου ἐνθουσιώδεις, ἦταν βεβαίως καί µειονοτικοί πού πολιτεύονται µέ τή ΝΔ, µικρότερης ὅµως ἐµβέλειας, ὅπως ὁ Χατζηµεµίς Τουρκές, µέχρι σήµερα ἀντινοµάρχης καί τώρα ὑποψήφιος µέ τόν Γ. Παυλίδη γιά τήν Περιφέρεια ΑΜ-Θ

Ὁ Π. Σγουρίδης ἀποκρούει τήν µοµφή πού προσπαθοῦν νά τοῦ προσάψουν, ὅτι δῆθεν ἔχει κακές σχέσεις µέ τόν µειονοτικό κόσµο, ἀπαντώντας πώς ἔχει κακές σχέσεις “µέ τούς ἀνθρώπους τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου τῆς Κοµοτηνῆς καί τούς ἐξαρτώµενους ἀπό αὐτό πολιτικούς καί πολιτευτές”. Καί συνεχίζει: “Δέν δέχοµαι γιά µιά χούφτα µουσουλµανικές ψήφους νά ὁδηγεῖται ἡ περιοχή σέ ἐπικίνδυνα µονοπάτια, δέν δέχοµαι νά ὑψώνεται ἡ σηµαία τῶν Τούρκων τῆς Δυτικῆς Θράκης σέ κάθε ἐκδήλωση παρουσίᾳ τοῦ Προξένου καί σέ κάθε ἐπίσκεψη τῶν ἐπικεφαλῆς τῶν «Γκρίζων Λύκων» καί βέβαια δέν δέχοµαι µέ τίποτα Ἕλληνες πολιτικούς νά φωτογραφίζονται δίπλα σ’ αὐτήν.”

Ὑπενθυµίζει τά µέτρα πού ἐλήφθησαν τήν περίοδο πού ἦταν βουλευτής καί ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς γιά τήν ἐνσωµάτωση τῆς µειονότητας στήν τοπική κοινωνία, µέ ἄρση κάθε περιορισµοῦ καί ἐξουδετέρωση κάθε τουρκικοῦ ἐπιχειρήµατος περί «καταπίεσης». Κάπως ἔτσι ἰσχυρίζεται ὅτι ἐτέθη στό στόχαστρο καί πολεµήθηκε ὡς δῆθεν «ἐπικίνδυνος».

Τέλος, ἡ αἰχµή γιά τήν πιθανότητα «στήν Ἀθήνα νά µᾶς παίζουν κάποιοι στά ζάρια γιά µιά χούφτα µειονοτικές πελατειακές ψήφους” ὅταν διατυπώνεται ἀπό ἕναν ἄνθρωπο σάν τόν Π.Σ. πού γνωρίζει τόσα, εἶναι νά µήν µᾶς ἀνησυχεῖ;

Πραγματοποιήθηκε στις 22/1/10 στην Αλεξανδρούπολη με εντυπωσιακή επιτυχία η εκδήλωση «Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής: Κράτος εν Θράκη», την οποία διοργάνωσε το πανθρακικό έντυπο γνώμης «Αντιφωνητής» και η Πρωτοβουλία για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου. Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες (την ώρα της εκδήλωσης η θερμοκρασία ήταν στους 3 βαθμούς υπό το μηδέν) και τις παράλληλες άλλες εκδηλώσεις, στο Δημοτικό Θέατρο της Αλεξανδρούπολης ήταν 250 τουλάχιστον άνθρωποι και οι τοποθετήσεις των τεσσάρων ομιλητών αποδείχθηκαν τόσο ενδιαφέρουσες, ώστε να κρατήσουν το πολυπληθές κοινό για πάνω από 2,5 ώρες.

Μετά από μια σύντομη εισαγωγική προβολή με αποκαλυπτικές εικόνες (που ετοιμάσαμε ως «πρόλογο» για τους ομιλητές και για την αδρομερή «είσοδο» των παρισταμένων στο θέμα), ξεκίνησε ο κύκλος των ομιλιών με συντονιστή τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό, του οποίου η παρουσία ήταν ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο επειδή διηύθυνε άψογα τη συζήτηση, αλλά και για τις καίριες παρατηρήσεις στις οποίες συχνά προέβη (αποδεικνύοντας – για μια ακόμη φορά – ότι είναι από τους ελάχιστους ευαισθητοποιημένους πάνω στο εθνικό πρόβλημα της Θράκης εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ).

Πρώτος ομιλητής ήταν ο Νίκος Γιαννούλης, πρώην δημοτικός σύμβουλος Αλεξανδρούπολης, και από την παλιά φρουρά των «Χαραλαμπιδικών» της πόλης, ο οποίος προέβη σε μια αναφορά στη δράση του Προξενείου Κομοτηνής και των μηχανισμών του, δίνοντας ιδιαίτερα έμφαση στην περιοχή του νομού Έβρου. Προέταξε την ανάγκη δημοσίου διαλόγου πέρα από κάθε ταμπού, επεσήμανε τις ελληνικές ελλείψεις τόσο σε πρακτικά ζητήματα όσο και σε επίπεδο αναλύσεων και καταδίκασε τα ρατσιστικά – κεμαλικά φαινόμενα που φαλκιδεύουν την ισονομία και την ισοπολιτεία. Τα όσα είπε εμπλούτισαν αναμφίβολα τη γνώση των ακροατών από την Αλεξανδρούπολη πάνω σε ένα πρόβλημα, που αποδεικνύεται ότι δεν αφορά τελικά μόνο στη Ροδόπη και την Ξάνθη, αλλά και σ’ αυτούς τους ίδιους και μάλιστα άμεσα.

Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο Σεμπαεδίν Καραχότζα, ένας άνθρωπος ιδιαίτερα γνωστός για τον μακρόχρονο αγώνα του κατά του εκτουρκισμού των Πομάκων από τα όργανα της Άγκυρας. Πάντα καίριος, λιτός αλλά και ιδιαίτερα περιεκτικός, ο εκδότης της πομάκικης εφημερίδας «Νάτπρες», έδωσε στο ακροατήριο μια σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στη Θράκη (και ιδιαίτερα στον νομό Ξάνθης) όσον αφορά το ζήτημα των Πομάκων και των μεθόδων εθνοκάθαρσης, που εφαρμόζουν ουσιαστικά οι προξενικοί μηχανισμοί για την εξαφάνιση της εθνοτικής και πολιτιστικής πομακικής ταυτότητας.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε ακολούθως η ομιλία του Φάνη Μαλκίδη, λέκτορα του ΔΠΘ, ο οποίος αρχικά κατέθεσε μια σειρά από πολύτιμες πληροφορίες για ποιες είναι ακριβώς, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις ενός προξενείου και των διπλωματικών του υπαλλήλων, διαλύοντας τα …σκοτάδια σε έναν τομέα που για τους πολλούς αποτελεί terra incognita (και επί του οποίου πολλά ανόητα αλλά και υποβολιμαία λέγονται κατά καιρούς). Στη συνέχεια ο Φάνης Μαλκίδης προέβη σε μια αποκαλυπτική αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής από το 1923 έως σήμερα, καταθέτοντας εντυπωσιακά τεκμήρια της σταθερά εξωθεσμικής, παράνομης και υπονομευτικής δράσης του και αποδεικνύοντας (βάσει επιχειρημάτων πάντοτε δομημένων πάνω στο Διεθνές Δίκαιο και τους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας) ότι η χώρα μας έχει εδώ και αρκετές δεκαετίες όχι απλώς τη νομική ευχέρεια, αλλά και την υποχρέωση να το απομακρύνει από τη Θράκη.

Τον κύκλο των ομιλιών έκλεισε ο διευθυντής του «Αντιφωνητή» Κώστας Καραΐσκος, ο οποίος μίλησε γενικά για την προσπάθεια της ομάδας του «Αντιφωνητή» και της Πρωτοβουλίας κατά του Προξενείου Κομοτηνής, αλλά άγγιξε και τον …τύπο των ήλων, θίγοντας τα ζητήματα της ιδιωτείας, της αδιαφορίας, της άγνοιας αλλά και της φοβικότητας ενίοτε, που χαρακτηρίζουν τη συντριπτική πλειονότητα της θρακικής κοινωνίας πάνω σε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, που υπονομεύει και απειλεί ευθέως την ίδια την ασφάλεια της περιοχής μας. Σχολίασε όμως με καυστικό τρόπο και την ετικέτα του «εθνικισμού» και του «αντιτουρκισμού» που οι συνήθεις «προοδευτικοί» κύκλοι σπεύδουν συστηματικά να επικολλήσουν σε παρόμοιες ενέργειες όπως της Πρωτοβουλίας, αναφέροντας μεταξύ άλλων τόσο το δεδομένο της συμμετοχής πολλών μουσουλμάνων της Θράκης στη συγκέντρωση υπογραφών, αλλά και κάτι που φυσικά έως τώρα ελάχιστοι γνώριζαν, δηλαδή του βασικού ρόλου που είχε παίξει στην ίδρυση του «Αντιφωνητή» πριν από 12 χρόνια ένας Τούρκος πολιτικός εξόριστος (ο οποίος μάλιστα φιλοξενήθηκε στην Κομοτηνή για 5 χρόνια).

Απολύτως ενδεικτικό του ενδιαφέροντος του ακροατηρίου, ήταν ότι αυτό παρέμεινε …καθηλωμένο και για μία ακόμη περίπου ώρα μετά το πέρας των ομιλιών. Στη συζήτηση που ακολούθησε, έγιναν τοποθετήσεις και απαντήθηκαν πολλές ερωτήσεις που τέθηκαν από τους παρισταμένους.

Στα περαιτέρω αξιοσημείωτα της εκδήλωσης θα αναφέρουμε βεβαίως κατ’ αρχάς την παρουσία της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου, που όταν έγινε αντιληπτή, φυσικά καταχειροκροτήθηκε. Δέχτηκε μάλιστα να πει και δυο λόγια απ’ το μικρόφωνο, ζητώντας από τον κόσμο να στηρίξει τις ενέργειες της Πρωτοβουλίας και να υπογράψει για την απομάκρυνση του Προξενείου. Στα αξιοσημείωτα ωστόσο θα συγκαταλέξουμε ακόμη την παρουσία κάποιων γνωστών απόστρατων αλλά και εν ενεργεία υψηλόβαθμων του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, καθώς και πλήθους ανθρώπων από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους. Βεβαίως όμως – και αν εξαιρεθούν κάποιες απειροελάχιστες περιπτώσεις (όπως π.χ. ο υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Π. Ζαπάρτας, ο τ. βουλευτής Θ. Δημοσχάκης και οι πολιτευτές της ΝΔ και του ΛΑΟΣ Βαμβακερός και Γοδοσίδης αντίστοιχα) – οι πιο …επίσημοι εκπρόσωποι της τοπικής πολιτικής ηγεσίας, παρότι φυσικά προσεκλήθησαν, έλαμψαν (όπως δηλαδή ακριβώς αναμενόταν) δια της …απουσίας τους. Δεν επρόκειτο, βλέπετε, για κάποια τουρκοφιέστα ή άλλη προξενική εκδήλωση, ώστε να σπεύσουν σωρηδόν…

Κλείνοντας αυτήν την αναφορά στην εκδήλωση, εμείς θα πούμε απλώς ότι ευχαριστούμε θερμά όχι μόνο όλους όσους εργάστηκαν για την προετοιμασία της, αλλά και όσους συμμετείχαν με την απλή έστω παρουσία τους. Και αυτό είναι ίσως πάρα πολύ, όσον αφορά ένα θέμα που ακόμη αποτελεί το μείζον ταμπού για τη θρακική κοινωνία και θάβεται συστηματικά στη σιωπή από τους τοπικούς «καθεστωτικούς» κύκλους. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το ίδιο βράδυ συγκεντρώθηκαν 140 νέες υπογραφές στο κείμενο κατά του τουρκικού Προξενείου – σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι είχαν υπογράψει στο Διαδίκτυο. Μοναδικό μελανό σημείο η προσπάθεια ορισμένων (με τηλεοπτικά πλάνα ή με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο) να δείξουν ότι επρόκειτο για εκδήλωση …ακροδεξιών! Μάταιος ο κόπος τους, ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολλάνε.

     Η ερώτηση αυτή πράγματι δείχνει λογική, έχει ωστόσο άκρως ικανοποιητικές απαντήσεις, τις οποίες έχουμε ήδη προβάλει. Εξακολουθεί ωστόσο να ακούγεται κατά κόρον και ουσιαστικά να αποπροσανατολίζει τα πράγματα. Πριν λίγες μέρες μάλιστα σε τηλεοπτική εκπομπή που έγινε σε μεγάλο κανάλι περί Θράκης, αποτέλεσε και το βασικό όπλο στη φαρέτρα Έλληνα διπλωμάτη στην προσπάθειά του να «πείσει» ότι το Προξενείο Κομοτηνής δεν πρέπει ουσιαστικά να εκδιωχθεί. Θα ήταν χρήσιμο συνεπώς να δοθούν από πλευράς μας στο σημείο αυτό κάποιες ακόμη πιο ολοκληρωμένες απαντήσεις επί του συγκεκριμένου ζητήματος. Απαντήσεις που δεν θα θολώνουν τα νερά (όπως τα θόλωσε ο ερίτιμος κύριος πρέσβης), θα είναι ξεκάθαρες, θα ανάγονται πέρα από τυπολατρικές εμμονές αγγίζοντας το πρόβλημα στην ουσία του και φυσικά θα κινούνται και εκτός των ασφυκτικών ορίων της παροιμιωδώς φοβικής και ενδοτικής πολιτικής και διπλωματίας του παρόντος αστείου προτεκτοράτου.

     Θα ήταν χρήσιμο να ξεκαθαριστεί κατ’ αρχάς ότι το ελληνικό Προξενείο της Πόλης συνδέεται σε σχέση αμοιβαιότητας με το αντίστοιχο τουρκικό της Θεσσαλονίκης και όχι με αυτό της Κομοτηνής. Αυτό βέβαια το αναφέρουμε εδώ περισσότερο για τυπικούς και όχι για λόγους ουσίας, οπότε δε θα επιμείνουμε στη συγκεκριμένη παράμετρο. Θα ήταν άκρως παρανοϊκό και μόνο να σκεφτεί κανείς ότι η Τουρκία θα συμμορφωνόταν με την παρονυχίδα της συγκεκριμένης δέσμευσης, από τη στιγμή που γράφει σε μόνιμη βάση στα παλαιότερα των υποδημάτων της κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και παραβιάζει συστηματικά και κατά τον πλέον προκλητικό τρόπο ολόκληρες διεθνείς συνθήκες! Ξεκινούμε λοιπόν – για να μη χάνουμε και χρόνο – με το δεδομένο ότι αν κάποια στιγμή γινόταν επιτέλους δυνατή η εκδίωξη της παράνομης πρακτοροφωλιάς της Θράκης, που έχει φυσικά τεράστια σημασία για την Τουρκία, εκείνη θα «μετέφερε» αυτήν την…αμοιβαιότητα εκεί που θα μας πονούσε πιο πολύ. Στην Κωνσταντινούπολη. Πάμε παρακάτω.

     Δεν θα φτάσουμε ασφαλώς στην ακραία θέση του να δηλώσουμε ότι το κλείσιμο του προξενείου της Κωνσταντινούπολης ως προοπτική μας αφήνει αδιάφορους. Το ερώτημα όμως και πάλι είναι απλό: «Ποιο είναι το διακύβευμα αυτή τη στιγμή στην Κωνσταντινούπολη για την Ελλάδα και ποιο το αντίστοιχο για την Τουρκία στη Θράκη»; Δεν μιλάμε για τον πολυπληθή και ακμαίο Ελληνισμό μισό αιώνα πριν – στην περίπτωση εκείνη δεν θα τολμούσαμε φυσικά καν να θέσουμε το ερώτημα. Τι εκπροσωπεί όμως σήμερα το προξενείο μας στην Πόλη και τι προσφέρει, πέρα από μια μικρή παρηγοριά σε μερικές εκατοντάδες γερόντων, που σε λίγα χρόνια θα πάψουν πια και αυτοί να υπάρχουν; Τι άλλο προσφέρει, πέραν του να «υποθάλπτει» το φαντασιακό μέρος του εγκεφάλου κάποιων ως πάλαι ποτέ διπλωματικό και ψυχολογικό στήριγμα χαμένων πια μες στο αίμα και τους καπνούς ονείρων; Και τι ακόμη προσφέρει, πέραν από ένα μικρό μηχανισμό στήριξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που ίσως να είχε επίσης κάποιο νόημα παλαιότερα, αλλά τώρα πλέον του είναι και αυτός εντελώς περιττός;

     Είναι νομίζω καιρός να δούμε και να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις. Να την αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά. Το ελληνικό προξενείο της Πόλης σε ελάχιστα πράγματα είναι πλέον χρήσιμο και όσο για το Οικουμενι(στι)κό Πατριαρχείο, κάτω από την υψηλή προστασία του Λευκού Οίκου, της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, δεν διατρέχει πια εδώ και χρόνια τον παραμικρό κίνδυνο, ώστε να χρειάζεται την οποιαδήποτε βοήθεια του καχεκτικού ελλαδικού μορφώματος (και αυτή είναι η μόνη ορατή αλήθεια, ό,τι κι αν λένε υπόπτως στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους κάποιοι διπλωμάτες). Αντίθετα, το προξενείο της Κομοτηνής είναι μείζονος σημασίας φορέας και βασική αιχμή του δόρατος για την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας στα Βαλκάνια. Είναι παράγοντας που απειλεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη. Είναι η μόνη πηγή ανωμαλίας και αποσταθεροποίησης μιας ολόκληρης περιοχής. Είναι και ο αγωγός φασιστικού μίσους και σκοταδισμού, που ποδηγετεί ολόκληρους πληθυσμούς και δεν τους αφήνει να εκδημοκρατιστούν, να προοδεύσουν και να συμβιώσουν ομαλά και ειρηνικά μέσα στη Θράκη. Είναι λοιπόν τελικά το ίδιο διακύβευμα; Βλέπετε εσείς να είναι ισοβαρώς φορτωμένα τα δύο μέρη της ζυγαριάς;

     Νομίζω ότι πήρατε μια ιδέα για το πώς έχει η κατάσταση. Εμείς πάντως είμαστε αποφασισμένοι να κρατήσουμε το θέμα του προξενείου Κομοτηνής στην επικαιρότητα για πολύ καιρό, με στόχο να ενταθούν οι πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις προς την κατεύθυνση της ένταξής του επιτέλους κάποια στιγμή στην πολιτική ατζέντα. Θεωρούμε λ.χ. απαράδεκτο και εντελώς παράλογο στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας να αγνοείται συστηματικά αυτό το κορυφαίο πρόβλημα (με όλες τις παραμέτρους που σχετίζονται με την άμεση, προκλητική και παράνομη παρεμβατικότητα μιας ξένης χώρας μέσα στην ελληνική επικράτεια) και να δίνεται αντιθέτως τόση βαρύτητα σε ζητήματα της ΠΛΑΚΑΣ, όπως π.χ. εκείνη η συνεχιζόμενη γελοιότητα με τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης (για την οποία φυσικά θα αναρωτηθώ για μια φορά ακόμη τι νόημα έχει όλη αυτή η απίστευτα παρανοϊκή εμμονή κάποιων στην επαναλειτουργία της και ποια αξία έχει εντέλει αυτό το θέμα, ειδικά μάλιστα τώρα που οι ΗΠΑ το χρησιμοποιούν ως διαπραγματευτικό πλέον χαρτί για να επιτύχουν μεγάλης σημασίας ανταλλάγματα υπέρ της Τουρκίας στη Θράκη). Είναι πια καιρός να πάψουμε να ασχολούμαστε με αστεία ανέκδοτα και γελοίες πομφόλυγες και να διεκδικήσουμε εκείνα που πραγματικά έχουν σημασία. Το μείζον πρόβλημα του προξενείου Κομοτηνής καλύπτεται (όσον αφορά την κωμική ελληνική εσωτερική και εξωτερική πολιτική) από ένα πέπλο ένοχης σιωπής, λες και δεν υπάρχει καν. Η κίνησή μας λοιπόν αποσκοπεί στο να το βγάλει στην επιφάνεια. Και βεβαίως αυτό ακριβώς θα συνεχίσει να κάνει…

                                                                                                                                          Ν.Δαπέργολας

Λές καί τό εἴχαµε …παραγγείλει: Ἀπό τή µέρα πού ἀνανεώσαµε τό αἴτηµα γιά τήν ἀποµάκρυνση τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου Κοµοτηνῆς, ὅλο καί νέες ἀναφορές γίνονται γιά τόν ἄθλιο ρόλο του στήν περιοχή. Στή µετεκλογική δήλωση τοῦ βουλευτῆ Ξάνθης Παναγιώτη Σγουρίδη προστέθηκε ἡ ἐρώτηση τοῦ τ. προέδρου τῆς Βουλῆς Ἀπόστολου Κακλαµάνη (βλ. προηγούµενο πρωτοσέλιδό µας καί τή συνέχεια σήµερα στή σελ. 10). Στόν «Κόσµο τοῦ Ἐπενδυτῆ» (11-7-09) ὁ ἐκ τῶν ἐγκυρότερων Ἑλλήνων δηµοσιογράφων Δηµήτρης Κωνσταντακόπουλος ἐπεσήµανε τόν ἐκτραχηλισµό τῆς προξενικῆς δραστηριότητας καί τήν ἀνοικτή πλέον κόντρα της µέ τήν ἑλληνική πολιτεία. Ἀκολούθησαν οἱ δηλώσεις τοῦ περιφερειάρχη ΑΜ-Θ Δηµήτρη Σταµάτη (17-7-09) µέ σαφέστατη ἀναφορά στίς τουρκικές ἐπιδιώξεις διά τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Προξενείου – ἀφορµή ἕνα δηµοσίευµα τῆς τουρκόφωνης «Μπιρλίκ» πού ζητοῦσε τήν παραίτησή του (βλ. δήλωση τοῦ κ. Σταµάτη στή σελίδα 9). Καί τώρα ἔρχεται ὁ Νίκος Κοτζιάς, πρόεδρος τοῦ ΙΣΤΑΜΕ, σύµβουλος τοῦ Γιώργου Παπανδρέου καί κορυφαῖος ἐµπειρογνώµων τῆς χώρας, νά ἐπαναλάβει τά γνωστά µά ἀποσιωπηµένα. Σέ κείµενό του µέ τίτλο «Ἀλλαγές στίς ἑλληνοτουρκικές σχέσεις» γράφει ἀλήθειες σέ …καθαρά «ἀντιφωνητική» γραµµή!

.

Στά μπεκτασίδικα χωριά ἀπό τούς Προξενικούς 

Οἱ Μπεκτασήδες μουσουλμάνοι τῆς Θράκης εἶναι μία παραμελημένη πληθυσμιακή συνιστώσα τοῦ τόπου μας, πού ἐπιβιώνει στά βόρεια ὅρια τῶν νομῶν Ροδόπης καί Ἕβρου. Τά ὀρεινά χωριά τους (Μέγα Δέρειο, Ρούσσα, Γονικό, Πετρόλοφος, Χλόη, Μεσημέρι…) σιγά σιγά ἐγκαταλείπονται, ὅμως τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνο ἡ ἀστυφιλία. Τό βασικό τους «πρόβλημα» εἶναι ἡ ἰδιαίτερη ταυτότητά τους, ἡ ὁποία φαίνεται νά ἐνοχλεῖ ἰδιαίτερα κάποιους. Κάποιους πού ἄλλοτε σκίζονται στίς ἐπικλήσεις τῆς πολυπολιτισμικότητας* (ὅταν πρόκειται νά μιλήσουν γιά τούρκικα στοιχεῖα) κι ἄλλοτε πασχίζουν νά σκίζουν ὅποιον ἀναφερθεῖ στήν πολιτισμική πραγματικότητα τοῦ χωριοῦ του, τοῦ χθές μά καί τοῦ σήμερα. Ὅσο γιά τήν πληροφόρηση τῆς πλειονοτικῆς κοινωνίας γιά τό τί συμβαίνει στά μπεκτασίδικα χωριά, εἶναι περίπου μηδενική. Ὅ,τι καί νά συμβεῖ, γίνεται γνωστό μονάχα στούς ἐλάχιστους χριστιανούς πού ζοῦν κοντά τους, σέ 2-3 ἐρευνητές πού ἐνδιαφέρθηκαν γιά τήν περίπτωση τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καί σέ κάποια πολιτικά στελέχη τῶν μεγάλων κομμάτων πού ἀνέχονται καί στηρίζουν μέ τή στάση τους τήν ἐπιβολή τῶν μηχανισμῶν τῆς Ἄγκυρας. Οἱ τελευταῖες ἐξελίξεις (μέ λεπτομέρειες καί, φυσικά, ὀνόματα) στό θέμα αὐτό, τό σχετιζόμενο ἄμεσα μέ τήν ἐπιβολή τῆς (σουνιτικῆς) ὁμοιομορφίας στό ἐσωτερικό μιᾶς μειονότητας ὁλοένα καί ὁμοιογενέστερης.

Ὁ μπεκτασίδικος πληθυσμός τῆς Ροδόπης, οἱ λεγόμενοι καί Κιζιλμπάσηδες, πού κατάφεραν ἐπί τόσους αἰῶνες νά διασώσουν τήν θρησκευτική ἰδιοπροσωπεία τους μέσα στή σουνιτική θάλασσα, κινδυνεύουν μέ ἀφανισμό τά τελευταῖα χρόνια (ἐντός τῆς ἑλληνικῆς δημοκρατίας!) ἀπό τόν ἀφομοιωτικό μηχανισμό τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου τῆς Κομοτηνῆς. Ὁ κύριος θεσμικός μοχλός αὐτῆς τῆς ἐν ἐξελίξει προσπάθειας εἶναι ὁ «μορφωτικός πολιτιστικός σύλλογος Χίλια», ὅπου προεδρεύει ὁ Χασάν Μπεκήρουστα (πρώην ἀντιδήμαρχος Ὀρφέα). Καθώς οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἄγκυρας χρειαζόντουσαν στήν περιοχή μία νομιμοφανή παρουσία, ἔστησαν τό σωματεῖο αὐτό, τό ὁποῖο (ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχουμε γράψει στό παρελθόν) πῆρε ἀρχικά στά χέρια του τό πανηγύρι τοῦ «Χίλια», μετατρέποντάς το σέ τούρκικη φιέστα. Ἐξαλείφθηκε κάθε θρησκευτικός χαρακτήρας τῆς παραδοσιακῆς πανήγυρης (ἡ ἔναρξη τῶν ἐθίμων μέ ἐπίσκεψη στόν τεκκέ, π.χ.) καί ὁ κόσμος πού κάποτε συμμετεῖχε στά δρώμενα, πάλευε στούς ἀγῶνες καί γιόρταζε, σήμερα εἶναι ἁπλός θεατής τοῦ τσίρκου πού κουβαλιέται ἀπό τήν Τουρκία (τραγουδιάρες, χορευτές, παλαιστές, ἀγάς, ὀργανοπαῖκτες, μέχρι καί …θεατές).

Τό δεύτερο βῆμα ἦταν ἡ ἁρπαγή τοῦ τεκκέ τῆς Ρούσσας, τοῦ πιό διάσημου τεκκέ δηλαδή τοῦ βουνοῦ, ἱδρυμένου τό 1402 (ἀνακαινίστηκε τό 1759). Οἱ ἄνθρωποι τοῦ συλλόγου κάνανε κάποιες ἐργασίες ἐκεῖ, πῆραν τά κλειδιά, τά δώσανε σέ κάποιον Χασάν Τσεγκέλ πού ὁρίσανε φύλακα καί ἔκτοτε ὑπάρχει ἔλεγχος στό ποιός μπορεῖ νά μπεῖ καί νά δεῖ τόν τεκκέ, τί θέλει κτλ. Τώρα ὁρίσανε τόν ἴδιο “ἁρμόδιο” καί γιά τόν τεκκέ τοῦ ἰδίου ἁγίου (Σεΐντ Ἀλῆ Σουλτάν ἤ Κιζίλ Ντελή) στό Μικρό Δέρειο (βλ. ἀνωτέρω φωτογραφία) γιά τόν ἴδιο ρόλο. Ὁ ντόπιος κόσμος ὅμως ἀντιδρᾶ καί δέν δέχεται τήν οἰκονομική ἀδιαφάνεια καί τίς πολιτικές σκοπιμότητες τῶν ἀτόμων τοῦ συλλόγου. Μάλιστα πρό ἡμερῶν, στή γιορτή τοῦ Χιντρελέζ (παλιοημερολογίτικος ἑορτασμός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἀπό μουσουλμανικούς πληθυσμούς) ἔγινε φασαρία στόν περίβολο τοῦ τεκκέ, καθώς ὁ γνωστός γιά τόν ρόλο του Ἀχμέτ Πεντζιάλ ἐπεδείκνυε ἕνα χαρτί ὅπου δῆθεν ὁ καθηγητής τῆς ΕΠΑΘ κ. Ε. Ζεγκίνης καταλόγιζε στούς Μπεκτασήδες διοργάνωση ἐρωτικῶν ὀργίων! Κάποιοι ἀντέδρασαν στήν προφανή συκοφαντία καί ἡ πλειοψηφία ἀγανάκτησε μέ τόν ἄθλιο ρόλο πού ὁρισμένοι ἀνέλαβαν, ὥστε νά δημιουργήσουν προβλήματα μεταξύ τῆς χριστιανικῆς πλειοψηφίας καί τῆς μπεκτασήδικης κοινότητας. Δέν μπορεῖ ὅμως ὁ ἁπλός κόσμος νά ἐναντιωθεῖ ἀνοιχτά, καθώς παραμονεύει ὁ κίνδυνος τοῦ στιγματισμοῦ καί τῆς κοινωνικῆς ἀπομόνωσης (γνωστά πλέον πράγματα καί ἀπό τήν πομάκικη ἀπόπειρα γιά αὐτοπροσδιορισμό).

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Μία χαρακτηριστική περίπτωση προσεταιρισμοῦ τῶν μπεκτασίδικων γιορτῶν κι ἐθίμων τῆς Θράκης ἦταν κι αὐτή τοῦ φετεινοῦ Χιντρελέζ στό χωριό Μουσάκιο Ἕβρου. Παρέστησαν ὁ Τοῦρκος Πρόξενος Ἀχμέτ Ριζά Ντεμιρέρ, ὁ ψευδομουφτής Κομοτηνῆς Ἰμπράμ Σερήφ, ὁ πρόεδρος τῆς (διαλυμένης ὡς παράνομης ἀπό τά ἑλληνικά δικαστήρια) Ἕνωσης Τούρκων Δασκάλων Σαμί Τοραμάν, ὁ πρόεδρος τῆς ἐπίσης διαλυμένης Τουρκικῆς Νεολαίας Κομοτηνῆς Ἀντνάν Σελήμ, ὁ τοπικός πρόεδρος Μπεκήρ Μουσταφάογλου καί ἄλλοι γνωστοί ἱμάντες μετάδοσης τοῦ τουρκισμοῦ στή Θράκη. Παρέστη ἐπίσης ὁ δήμαρχος Ἀλεξανδρούπολης Γιῶργος Ἀλεξανδρῆς, ὁ ὁποῖος μίλησε γιά «γιορτή πού ἑνώνει τίς δυό θρησκεῖες» (πρᾶγμα πού περιέχει πολλή ἀλήθεια) καί γιά τήν ἀνάγκη διατήρησης καί διαφύλαξης τῶν ἐθίμων στά πλαίσια τῆς «πολυπολιτισμικότητας».

Οἱ ἄλλοι παριστάμενοι δέν ἔδειξαν ὅμως ἀνάλογη ἀνοχή στό διαφορετικό: Ὁ μέν ψευδομουφτής ἐπιδοκίμασε τήν «πολυπολιτισμική» ἀναφορά τοῦ δημάρχου, μιλώντας ὅμως γιά ἐποχές στίς ὁποῖες ἡ «μειονότητα» δέν εἶχε τήν δυνατότητα ἀναβίωσης τῶν παραδοσιακῶν της ἐθίμων. Ξέχασε βέβαια νά πεῖ ὅτι ὁ μεγάλος ἐχθρός τοῦ μπεκτασισμοῦ δέν ἦταν ποτέ ἡ Ἑλλάδα ἤ ὁ χριστιανισμός ἀλλά τό ὀθωμανικό κράτος καί οἱ σουννίτες. Ὅσο γιά τόν Τοῦρκο Πρόξενο, αὐτός μίλησε γιά τήν «βαθειά ριζωμένη ΤΟΥΡΚΙΚΗ γιορτή πού θά συμβάλει στήν ἐνίσχυση τῆς ταυτότητας καί τῆς συνείδησης τῆς μειονότητας»! Σᾶς θυμίζει τό κουρδικό Νεβρόζ, πού τό τουρκικό ΓΕΕΘΑ ἀνακήρυξε σέ «παλιά τούρκικη γιορτή»; Τά ποντιακά Παρχάρια πού εἶχαν ἀνάλογη μεταχείριση; Κι ἐμᾶς!

Ὁ προξενικός καρκίνος κάνει συνεχῶς μεταστάσεις. Πρίν λίγα χρόνια ἀπαγορεύτηκε σέ χωρικούς ἡ ἐπιδιόρθωση τοῦ τεκκέ στή θέση Μορσάλα, γιατί, λέει, τά χρήματα προέρχονταν ἀπό τό ἑλληνικό κράτος! Μόνο τά χρήματα ἀπό τήν Τουρκία εἶναι προφανῶς καθαρά καί ἀποδεκτά! Σήμερα στήν περιοχή κανένας δέν τολμάει νά μιλήσει γιά μπεκτασισμό, γιά τίς παραδόσεις, τά ἔθιμα, τόν πολιτισμό τοῦ τόπου – κι ὄχι ἀπό τήν μυστικότητα πού ἄλλοτε διέκρινε τά μέλη τῆς κοινότητας ἀλλά ἀπό τόν φόβο τῶν προξενανθρώπων!

Ἑλληνική Δημοκρατία, ἔτος 2007…

Κ.Κ.

 * Βλέπε γιά παράδειγμα τίς δηλώσεις τοῦ ψευδομουφτῆ Κομοτηνῆς Ἰμπράμ Σερήφ στό Μουσάκιο γιά τό Χιντρελέζ

Πολλή φασαρία ἔγινε τελευταίως, παρασκηνιακά καί προσκηνιακά, µέ τήν σχεδιαζόµενη κάθοδο ἑνός καθαρά µειονοτικοῦ συνδυασµοῦ στόν Δῆµο Ξάνθης, ὑπό τόν Ἀχµέτ Φαΐκογλου. Τίς φῆµες ἐπιβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Φαΐκογλου µιλώντας στήν µειονοτική ἐφηµερίδα «Ὀτουκέν», λέγεται δέ ὅτι πῆρε τό πράσινο φῶς ἀπό τό Τουρκικό Προξενεῖο τῆς Κοµοτηνῆς, ὅπου µαγειρεύονται καί ἄλλες τέτοιες διχαστικές τῆς κοινωνίας ὑποψηφιότητες.

Κατά τή γνώµη µας πρόκειται γιά µία µᾶλλον θετική ἐξέλιξη. Τό ποιός εἶναι ὁ Φαΐκογλου, τό πόσο «Τοῦρκος» εἶναι, τό τί βεβαρυµένο παρελθόν κουβαλάει, τό τί καφρίλα καί φανατισµό πρόκειται νά διακινήσει εἶναι γνωστά. Πέρα ὅµως ἀπό αὐτά, εἶναι καλύτερα νά ξεδιαλύνουµε κάποιες ψευδαισθήσεις καί νά πάρει καθένας µία καθαρή θέση στά τοπικά ζητήµατα. Εἶναι π.χ. κάποιος ὑπέρ τῆς λογικῆς ὅτι «ἐδῶ εἶναι Ἑλλάδα καί τά ὅποια µας προβλήµατα λύνονται µέσα τούς ἑλληνικούς θεσµούς»; Ἤ θεωρεῖ ὅτι τόν συµφέρει νά ἀλλοιθωρίζει πρός ἀνατολάς, προσδοκώντας βοήθεια ἀπό τήν Μάνα – Πατρίδα;

Κι ἀπό τήν ἄλλη, τί πετυχαίνει ἡ µέχρι τοῦδε ἀκολουθούµενη πολιτική µας τῆς δῆθεν ἐνσωµάτωσης στούς πλειονοτικούς συνδυασµούς µουσουλµάνων πολιτευτῶν πού δέν πιστεύουν οὔτε αὐτά πού λένε (οὔτε καί στήν Δηµοκρατία); Βεβαίως δέν εἶναι εὔκολο νά γίνουν ἀπολογισµοί σέ τόσο ἀµφιλεγόµενα θέµατα ὅπως εἶναι ἡ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων, ὡστόσο δέν µποροῦµε νά ἀγνοοῦµε τίς περιπτώσεις στίς ὁποῖες ὅ,τι κερδίζει ἕνας µειονοτικός πολιτευτής µέ τήν συµµετοχή του σέ κάποιο κλιµάκιο ἐξουσίας, κατά κανόνα τό στρέφει σέ βάρος τῆς Πολιτείας πού τοῦ τό παρεῖχε. Καί φυσικά κανένα σοβαρό ἀποτέλεσµα δέν µπορεῖ νά προσδοκᾶ κανείς προτάσσοντας ὡς δόλωµα κάποια πρόσκαιρα ὑλικά ὀφέλη. Χαρακτηριστικό παράδειγµα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Φαΐκογλου: Διετέλεσε γραµµατέας τῆς Μουφτείας Ξάνθης (1966-1981), ἐξελέγη βουλευτής µέ τό ΠαΣοΚ (1981) καί γενικῶς τό ὄνοµά του ἐνεπλάκη σέ πολλές κοµπίνες καί ὑπηρεσίες (ποιός ἦταν ἄραγε ὁ πράκτορας τῆς ΚΥΠ µέ τό ὄνοµα «Ὑπερείδης»;). Ὅταν τό 1989 ἀπέτυχε νά ἐξασφαλίσει τήν ἐπανεκλογή του, γύρισε τό φῦλλο στόν… τουρκισµό: Ἐξελέγη µέ τόν ἀνεξάρτητο συνδυασµό «Πεπρωµένο» (1990-1993) καί στήν διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ ‘90 ἔγινε κήρυκας τοῦ πιό λυσσαλέου ἀνθελληνισµοῦ, γλείφοντας ὅπου ἔφτυνε ἐπί χρόνια καί παλεύοντας παντί τρόπῳ νά δηµιουργήσει στή χώρα µας πρόβληµα. Δηλώσεις ὅπως «Ἡ Θράκη µέχρι τόν Νέστο εἶναι τουρκική», «οἱ Ἕλληνες ἀφέντες θέλουν νά µᾶς στείλουν στήν Τουρκία ἀλλά ἐµεῖς θ’ ἀφήσουµε τά κόκκαλά µας ἐδῶ», «ὅποιος ψηφίζει Χριστιανό ὑποψήφιο δέν εἶναι Τοῦρκος κι ἔχει ξεπουλήσει τό γένος του» κτλ κτλ εἶναι ἐνδεικτικές τοῦ ἤθους καί τοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀνδρός.

Πιστεύουµε ὅτι τό καλύτερο ἀποτέλεσµα ἐπιτυγχάνεται ὅταν εἶναι ὅλα στό φῶς, ὅλα ἀνοιχτά. Ἄν κάποιοι, στό Προξενεῖο ἤ καί στήν τοπική κοινωνία προτιµοῦν νά συγκροτήσουν ξεχωριστά ψηφοδέλτια, ἄς διευκολυνθοῦν νά τό κάνουν. Καί δέν τό λέµε µόνον ἐπειδή σέ Ξάνθη καί Κοµοτηνή οἱ µειονοτικοί ψῆφοι εἶναι οἱ µισοί τῶν πλειονοτικῶν. ἡ τοπική κοινωνία δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐπίπλαστες εἰρηνεύσεις (πού εὐνουχίζουν τούς πλειονοτικούς συνδυασµούς κι ἀποκοιµίζουν τελικά τήν κοινή γνώµη) ἀλλά ἀπό εἰλικρινή συνεννόηση καί κατά πρόσωπον ἀναµέτρηση µέ τίς προκλήσεις. Οἱ µόνοι πού κινδυνεύουν ἀπό τέτοιες ἐξελίξεις εἶναι οἱ ντόπιοι πολιτικάντηδες, πού ἴσως χάσουν συνεργάτες καί πελατεία. Πιστεύουµε ὅτι καί ἡ κατάργηση τόσο τοῦ θεσµοῦ τῆς ὑπερνοµαρχίας µά καί τοῦ ὁρίου τοῦ 3% γιά τήν εἴσοδο στήν ἑλληνική Βουλή µποροῦν µονάχα νά ἐξυγιάνουν καί νά ἐξορθολογίσουν τό πολιτικό σκηνικό τοῦ τόπου µας.

Κ.Κ.