Καραΐσκος Κώστας

Εἶναι σαφές σέ καθέναν καλόπιστο καί ἐνεργό πολίτη ὅτι διάγουμε μέρες ἀνατροπῆς ὅλων τῶν σταθερῶν πού τίς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες νομίσαμε ὅτι θά ὁρίζουν στό ἑξῆς τόν ἰδιωτικό καί δημόσιο βίο μας. Προφανῶς τό πείραμα τῆς «πανδημίας» πῆγε καλά γιά τούς σχεδιαστές του καί ἔχουμε πλέον τήν μεταφορά του ἀπό τό ὑγειονομικό στό διεθνοπολιτικό πεδίο, μέ τά ἴδια ἀκριβῶς βήματα. Βασική προϋπόθεση γιά τήν ἐπιτυχία του εἶναι ἡ ἀποδόμηση κάθε στέρεης γνώσης πού προφυλάσσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν μεθοδευμένη σύγχυση, τόν παράλογο φόβο καί τήν τελική χειραγώγηση. Καθώς λοιπόν βλέπουμε στόν λόγο τῶν ἀφεντικῶν ὅτι τή θέση τοῦ χθεσινοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ» τήν ἔχει πάρει ἡ χώρα τοῦ Πούτιν, ἄλλοι συνειδητά κι ἄλλοι ἀσυνείδητα ἔχουν ἀναλάβει τήν κατεδάφιση τῆς εἰκόνας τῆς Ρωσίας. Παρακολουθοῦμε φιλότιμες προσπάθειες νά μήν γίνει καμμία συσχέτιση («συμφηφισμό» τό λένε) εἴτε μέ τά προηγηθέντα, ἀπείρως εἰδεχθέστερα, ἐγκλήματα τοῦ ΝΑΤΟ εἴτε μέ ὅσα ἔγιναν στήν ἴδια τήν Οὐκρανία μετά τό 2008 καί ἰδίως μετά τό 2014. Παράλληλα ὁρισμένοι μεριμνοῦν γιά τήν «κατάλληλη» παρουσίαση τῶν χιλιόχρονων ἑλληνορωσικῶν σχέσεων μά στήν προσπάθεια αὐτήν ἀντιστέκονται σθεναρά πέντε ἀναμφισβήτητες ἀλήθειες πού ἀξίζει νά θυμόμαστε. Τίποτε πιά δέν εἶναι αὐτονόητο καί (ὅπως εἴδαμε τήν τελευταία διετία) τό νά ἀποδεικνύεις ὅτι δέν εἶσαι ἐλέφαντας εἶναι κρίσιμο – ἰδίως ὅταν ἔχει ἐξαπολυθεῖ κυνήγι ἐλεφάντων.

Πρώτη ἀλήθεια ἡ καταστατική ἀντιπαλότητα Ρωσίας – Τουρκίας. Αὐτό τό στοιχεῖο εἶναι τόσο προφανές, ἀκόμη καί μέ μιά ματιά στόν χάρτη ἤ στούς 17 ρωσοτουρκικούς πολέμους, πού κανείς δέν τολμάει νά τό ἀμφισβητήσει εὐθέως. Ἔτσι ἐπιχειρεῖται ἡ ἔμμεση ὑπονόμευσή του. Συχνά ἀκοῦμε ἀφόρητες δοκισησοφίες τοῦ τύπου «ἡ Ρωσία ἐνδιαφέρεται μόνο γιά τά συμφέροντά της», λές καί ἡ χώρα μας ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα ἐνδιαφέρεται γιά κάτι ἄλλο! Λές καί ἡ βυζαντινή Αὐτοκρατορία μας βάπτισε τούς Ρώς ἔχοντας κύριο μέλημα τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους ἤ λές καί τό κυπριακό μας κράτος βασίστηκε ἐπί δεκαετίες στήν ρωσική ὑποστήριξη γιά λόγους ἰδεολογίας. Ἀπό ἄλλη πλευρά πάλι ὑπερπροβάλλονται κάποιες τακτικές κινήσεις τῆς Μόσχας, πού δῆθεν ἀνατρέπουν τήν γενική εἰκόνα: ἡ πρόσφατη σύμπλευση Πούτιν – Ἐρντογάν ἤ ἡ παλιότερη στήριξη τοῦ …Λένιν στόν Κεμάλ. Ὑποθέτω πώς δέν ἔχουν ἀκούσει τίποτε γιά τίς τρεῖς τουλάχιστον ἐπίσημες προσπάθειες ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας στόν 20ό αἰώνα ἤ γιά τήν πρόταση τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου νά βραβευτεῖ ὁ Κεμάλ μέ Νόμπελ Εἰρήνης… Τά ἀντιπαραδείγματα εἶναι ἀμέτρητα, ὁ χρονικός ὁρίζοντας τῶν ἐξαιρέσεων αὐτῶν πολύ περιορισμένος, ὡστόσο μιά ζημιά στήν κοινή γνώμη συντελεῖται.

Δεύτερη ἀλήθεια ἡ ρωσική ὑποστήριξη τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄμεση ἀπόρροια τῆς προηγούμενης. Ὅσο καί νά μήν ἀρέσει σέ κάποιους, ἡ ἵδρυση ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους χρωστάει πάρα πολλά στή Ρωσία. Ὅλη ἡ ἐκτός Ἑλλάδος προετοιμασία τοῦ Ἀγώνα ἔγινε σέ ρωσικό ἔδαφος, ἀμέτρητοι ἀγωνιστές καί ἐθνικοί εὐεργέτες ἀνδρώθηκαν ἐκεῖ (κορυφαῖα παραδείγματα ὁ πρῶτος καί ἅγιος Κυβερνήτης μας, οἱ Ὑψηλάντηδες, ὁ Ἰωάννης Βαρβάκης κτλ κτλ), ἐνῶ καί ἡ ἴδια ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία ἀπό τόν Σουλτάνο ἔγινε πραγματικότητα ὄχι λόγῳ Ναυαρίνου ἀλλά μόνο μετά τήν συντριβή τῶν Ὀθωμανῶν στόν ρωσοτουρκικό πόλεμο τοῦ 1828. Τό ἀγαπημένο ἀφήγημα τῆς καθεστωτικῆς ρωσοφαγίας εἶναι τά Ὀρλωφικά καί μάλιστα συγκεκριμένες πλευρές τους, οἱ ὁποῖες «ἀποδεικνύουν» τή ρωσική ὑποκρισία καί τήν καταστροφική ποδηγέτηση τῶν εὔπιστων Ρωμιῶν. Τούς παρακαλοῦμε νά μᾶς ποῦν παραδείγματα ἄλλων Μεγάλων Δυνάμεων πού …θυσίασαν τά ἐθνικά τους συμφέροντα γιά χάρη μιᾶς ὑπόσχεσης πού ἐπισήμως ποτέ δέν ἔδωσαν.

Τρίτη ἀλήθεια ἡ ρωσική στροφή στόν πανσλαβισμό, κάπου στά μέσα τοῦ 19^ου αἰώνα. Ἕνα στοιχεῖο πραγματικό, πού ὅμως παρουσιάζεται ἀποκομμένο ἀπό τίς ἱστορικές συνθῆκες, ὡς ἀνέκαθεν ὑφιστάμενο καί ὡς ἀπόδειξη ἑνός ἀνομολόγητου «ἀνθελληνισμοῦ». Δέν συνδέεται μέ τόν Κριμαϊκό πόλεμο ὅπου οἱ Δυτικοί συνέπραξαν μέ τόν Σουλτάνο κατά τοῦ τσάρου, τερματίζοντας τή ρωσική παρέμβαση ὑπέρ τῶν χριστιανῶν κατοίκων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Δέν λέγεται πώς ἐπί τῆς οὐσίας ἐξέλιπαν οἱ ἐλπίδες τῆς Μόσχας γιά μιά παραγωγική συμμαχία μέ τήν Ἑλλάδα, ἀφοῦ ἡ τελευταία μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Ὄθωνα νά ταχθεῖ μέ τή Ρωσία (μέ ἐθελοντικό σῶμα στήν Κριμαία καί μέ ἐξεγέρσεις στήν τουρκοκρατούμενη Ἤπειρο-Μακεδονία-Θεσσαλία) βρέθηκε μέ τήν Ἀθήνα κατεχόμενη ἐπί 3 χρόνια ἀπό τά ἀγγλογαλλικά στρατεύματα. Δέν λέγεται πώς τό «ρωσικό» κόμμα, παρότι συμπεριελάμβανε τίς πιό ἔντιμες μορφές τοῦ Ἀγώνα, δέν κυβέρνησε τήν Ἑλλάδα μετά τόν Καποδίστρια παρά μόνο γιά μερικούς μῆνες. Μέ τήν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἰδιοκτησία τῶν Ἄγγλων, τί ἀκριβῶς θά ἀνέμενε κάποιος ἀπό τήν ἀντίπαλή τους Ρωσία;

Τέταρτη ἀλήθεια ἡ σοβιετική ἔμμεση συμμετοχή στόν ἑλληνικό Ἐμφύλιο, καί δή στήν τελευταία του φάση πού πῆρε ἀποσχιστικά χαρακτηριστικά. Παρότι δέν εἶναι ἐντελῶς δόκιμο νά ἀποδώσει κάποιος ἐθνικά χαρακτηριστικά στήν σοβιετική πολιτική, ἄς τό δεχθοῦμε γιά τήν οἰκονομία τῆς συζήτησης. Εἶναι ξεκάθαρο πώς ἄν κάποιος ἀναζητήσει ἐκτός Ἑλλάδος εὐθῦνες γιά τήν τραγική ἐκείνη περίοδο, θά τίς ἐντοπίσει κατά βάσιν στή γηραιά Ἀλβιώνα. Ἐξ ὅσων θυμᾶμαι τό χαρτάκι στή Γιάλτα μᾶς τοποθετοῦσε στήν ἐπικράτειά της, γιαυτό καί δέν ἦταν ὁ Στάλιν πού ἔκανε Χριστούγεννα στήν Ἀθήνα τό 1944. Ἀπό κεῖ καί πέρα καλό εἶναι νά μήν μεταφέρει κάποιος τίς εὐθῦνες τοῦ ΚΚΕ στούς μέντορές του, ὅπως δέν πρέπει νά μεταφέρει κανείς τήν εὐθύνη τῶν ἐγκλημάτων τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀπό τά κονκλάβια τῶν καρδιναλίων στόν Θεό. Οἱ πρωταγωνιστές τῆς τραγικῆς ἐκείνης σελίδας ἦταν ὅλοι ἐνήλικες καί καμμία μετάθεση εὐθυνῶν σέ μακρυνές, σκοτεινές δυνάμεις δέν εὐσταθεῖ.

Πέμπτη ἀλήθεια ἡ ὁριοθετημένη δημοκρατία τῆς εἰκοσαετίας Πούτιν. Σύμφωνα μέ τά δυτικά φερέφωνα ἡ ἰσχύς τοῦ Ρώσου προέδρου καί ἡ λειτουργία κάποιων δομῶν ἐξουσίας ἀπάδουν ἑνός «δημοκρατικοῦ» πολιτεύματος, ἐξ οὗ καί οἱ συχνές ἀναφορές στόν «δικτάτορα» καί στό «καθεστώς» τῆς Μόσχας. Δυστυχῶς γι΄ αὐτούς ἡ …πλέρια δημοκρατία τοῦ Γιέλτσιν, ἐκείνη τῆς ἐκπόρνευσης τῶν πάντων στή Ρωσία, ἔχει τελειώσει. Τό μέγιστο οἰκονομικό ἔγκλημα (διαστάσεων γενοκτονίας) τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τερματίστηκε ὁριστικά καί ὁ Βλαδίμηρος μέ τό ἐπιτελεῖο του ἀντιμετώπισαν τό χταπόδι τῆς χαζαρικῆς ὀλιγαρχίας κόβοντας τά 3-4 πόδια του καί βρίσκοντας ἕνα modus vivendi μέ τά ὑπόλοιπα. Παράλληλα ἀνέστησε τή χώρα του, τῆς ξανάδωσε κῦρος, ἰσχύ καί προοπτική, κόντρα σέ μιά φαρισαϊκή Δύση πού τόν δαιμονοποίησε ἤδη ἀπό τήν πρώτη προβολή ἀντίστασης στή νεοταξίτικη ἀτζέντα. Δέν εἶναι τυχαία ἡ δημοφιλία τοῦ Ρώσου προέδρου μεταξύ τῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν σιχαθεῖ νά κυβερνῶνται ἀπό ἀνδρείκελα καί μηδενικά πού τούς ὁδηγοῦν ἀπό ἦττα σέ ἦττα, πρός τόν Καιάδα τῶν ἐθνῶν. Ὅσο γιά τίς «περιορισμένες» ἐλευθερίες τῶν Ρώσων τύπου Ναβάλνι καί …Pussy Riots, μποροῦμε νά τίς συζητήσουμε κάπου μόλις κάνουμε τό ὑποχρεωτικό μας rapid test…

Εμείς ανήκουμε σε εκείνους που (ακόμα) προσβλέπουν στη Ρωσία του Πούτιν για πολλά, χωρίς ωστόσο να μπερδεύουμε την πραγματικότητα με τις φαντασιώσεις. Σήμερα αυτή η χώρα είναι το μοναδικό ανάχωμα – σε επίπεδο κρατικής υπόστασης – στην αποδόμηση των κοινωνιών και του ανθρώπινου προσώπου. Η Νέα Τάξη της (αντι)φασιστικής πολιτικής ορθότητας, της επιβεβλημένης «πολυπολιτισμικότητας», της καθιερωμένης μαζικής λαθρομετανάστευσης, της αποχαλινωμένης ιδιωτικοποίησης στο οικονομικό πεδίο, της δημοκρατικοφανούς ολιγαρχίας των παρασκηνίων, της απηνούς δίωξης των παραδοσιακών αξιών του πολιτισμού βρίσκει από χρόνια στον Βλαδίμηρο και στο καθεστώς του την πιο συγκροτημένη αντίσταση. Βεβαίως δεν αγνοούμε τις αδυναμίες της σημερινής Ρωσίας και τους συμβιβασμούς του Πούτιν με ποικίλα ισχυρά συμφέροντα αλλά αυτά είναι αναμενόμενα σε μια διακυβέρνηση που πήρε μια γιγάντια χώρα από το κατώφλι της εξαφάνισης και της ξανάδωσε την παλιά της αίγλη. Η λύσσα των καθεστωτικών κατά οτιδήποτε ρωσικού δείχνει ότι μάλλον ο χρόνος δεν δουλεύει για αυτούς.

Κι ας έρθουμε στην ελληνοτουρκική πτυχή. Τι άλλο θα περιμέναμε να κάνει η Ρωσία από αυτό που κάνει σήμερα με την Τουρκία; Όταν της προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία να διασπάσει το ΝΑΤΟ, έπρεπε να την αγνοήσει εν ονόματι της …ορθόδοξης πίστης των Ρώσων; Όταν της ανοίγεται τέτοια αγορά για την χειμαζόμενη από τετραετίας οικονομία της, μπορούσε να απαντήσει αρνητικά; Μόνο ένας τρελλός θα ισχυριζόταν κάτι τέτοιο σε συζήτηση εκτός καφενείου.

Για το δε άλλο σκέλος, τις σχέσεις Μόσχας – Αθήνας, ποιος ευθύνεται που βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο; Εμείς βλέπουμε μιαν Ελλάδα που στην καταστατική της δυτική ένταξη έχει τα τελευταία χρόνια προσθέσει και έναν παθιασμένο εναγκαλισμό με τα υπερατλαντικά αφεντικά και με όλο το καθεστωτικό μπλοκ, του σιωναζιστικού Ισραήλ συμπεριλαμβανομένου. Ο αγωγός Turkish Stream προσφέρθηκε να φέρει μέχρι τον Έβρο το φυσικό αέριο της Ρωσίας κι εμείς κάναμε ότι δεν καταλάβαμε, τους κυπραίικους S-300 τους αποθηκεύσαμε επί δύο δεκαετίες στην Κρήτη χωρίς μια βολή, την πυρηνική ενέργεια ούτε καν την συζητάμε ως χώρα βλέποντάς την ως ταμπού…Ακόμα και η Λευκωσία, που παραδοσιακά στηρίχθηκε στις ρώσικες διπλωματικές και οικονομικές πλάτες, βάζει όλο και περισσότερα αυγά της στο καλάθι των άσπονδων φίλων της. Λοιπόν, τι ακριβώς θέλουμε; Όντως η πολιτική μοίρα του Κώστα Καραμανλή μετά την προσέγγισή του με τη Μόσχα είναι αποθαρρυντική για νέα ανάλογα εγχειρήματα, αλλά αν έχουμε αποδεχθεί την μπανανιακή φύση του ελληνικού κράτους ως τετελεσμένη και δεν κάνουμε τίποτε για την μεταβολή της, δεν έχουμε και κανένα δικαίωμα να μιλάμε. Ας μείνουμε στην αγκάλη της μητριάς Δύσης, και να είμαστε κι ευχαριστημένοι όσο «απλώς» μας απομυζά, γιατί υπάρχει πάντα – ιδίως στις μέρες μας – κι ο θανάσιμος κίνδυνος να μας ρίξει με ψευτοπατριωτικά προσχήματα εναντίον του ΝΑΤΟϊκού αποστάτη. Και τότε…

Αψηφώντας τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τους ΗΠΑνθρωπους, η Ρωσία τηρεί τη δέσμευσή της στην εμπορική συμφωνία (Δεκέμβριος 2016) με τη Βενεζουέλα βάσει της οποίας θα της προμηθεύει 60.000 τόνους σιταριού κάθε μήνα. Οι πρώτοι 30.000 τόννοι έφτασαν στο Puerto Cabello με το πλοίο ΚΕΝ GΟΗ και μια δεύτερη αποστολή 30.000 τόννων είναι ήδη καθ’ οδόν.

Οι Bενεζουελάνοι κάνουν καθημερινά τεράστιες ουρές έξω από τα αρτοπωλεία, τόσο το πρωί όσο και το μεσημέρι, γιατί λείπει δραματικά το σιτάλευρο. Η προμήθεια των φούρνων βρίσκεται στο 1/3 της απαιτούμενης ποσότητας και φυσικά η ζήτηση δεν καλύπτεται. Πώς όμως δημιουργήθηκε αυτό το πρόβλημα; Είναι κάποια ανικανότητα ή κάποιος σαδισμός της κυβέρνησης Μαδούρο; Όχι, είναι ο οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ και των λούστρων τους: πολύ πριν το τελευταίο κύμα επιθετικών κυρώσεων του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας, Αμερικανοί, Καναδοί και Αργεντίνοι προμηθευτές (επί κυβερνήσεως Macri) σταμάτησαν τις εξαγωγές τους σε αλεύρι σίτου προς την Βενεζουέλα, δημιουργώντας μια τεχνητή έλλειψη τροφίμων κι ελπίζοντας σε μια λαϊκή εξέγερση κατά της νόμιμης κυβέρνησης. Ακόμα πάντως δεν τους βγήκε και ίσως η ρωσική παρέμβαση τους χαλάσει και πάλι τη βρωμοδουλειά. Ταυτοχρόνως ο Μαδούρο αποδεσμεύει τις εξαγωγές πετρελαίου από το δολάριο και υιοθετεί ένα καλάθι νομισμάτων (ρούβλι, ευρώ, ρουπία, γουάν, γέν). Θα τα καταφέρει καλύτερα από τους Σαντάμ και Καντάφι που το είχαν δοκιμάσει και στοχοποιήθηκαν; Ας το ευχηθούμε.

Κι ὅμως, ὅσοι ζήσαμε σ’ αὐτήν τή χώρα καί κάτι γνωρίσαμε ἀπό τήν σύγχρονη ἱστορία της, δέν θά ἔπρεπε νά ἔχουμε ἀκόμη ἀμφιβολίες. Ἡ πατρίδα μας στήθηκε ὡς κράτος (καί κυρίως ὡς ἰδεολογία) ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ὄθωνος ὡς ἀποικία τῆς Δύσης καί οἱ ἐλίτ πού ἀνέλαβαν ὡς μεσάζοντες τῆς ξένης ἐξουσίας ἀποδείχθηκαν ἄξιοι συνεχιστές τῶν κοτζαμπάσηδων τῆς Τουρκοκρατίας, μάλιστα πολύ χειρότεροι ἐκείνων. Τώρα τό ἀφεντικό δέν ἦταν ἕνας ἀποκτηνωμένος πλήν ἐξαγοράσιμος πασάς μέ ἀναφορά στήν οἰκεία Κωνσταντινούπολη ἀλλά ἕνα προηγμένο (τεχνικά) σύστημα ἑδρεῦον στά φωτισμένα Λονδινοπαρίσια. Πῶς νά τήν παλαίψει ὁ χθεσινός τσέλιγκας πού βάλθηκε νά παριστάνει τόν ἀστό; Ὅλα τά συμπλέγματα πού τοῦ ἔβγαζε ἡ σχέση του μέ τήν Ἑσπερία, ξεσποῦσαν στά κεφάλια τῶν ἰθαγενῶν. Καί τί κράτος νά στήσει, γιά ποιόν; Τά σοβαρά λύνονταν πάντα “ἔξω”, τά ἄλλα (τά ἐσωτερικά) θά τά βρίσκαμε μεταξύ μας – μέ τό ἀζημίωτο, φυσικά.
Σιγά σιγά ὅμως ὁ ντερμπιές ἀπέξω ἄρχισε νά λασκάρει καί οἱ ἀπό κάτω ἄρχισαν νά βλέπουν καλύτερα πώς πίσω ἀπό τή βιτρίνα δέν ὑπάρχει τίποτε. Μετά τό 1974 ἄρχισαν “δημοκρατικά” νά κερδίζουν μερίδιο ἐξουσίας, βρέθηκαν ἀπό τό 1981 στή θέση τῆς μπάνκας καί – μιμούμενοι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων τους – ἁπλῶς τήν …τίναξαν στόν ἀέρα. Ποιές πολιτικές δυνάμεις καί κουραφέξαλα; Τήν τελευταία 40ετία ἡ πασοκική λαίλαπα μόλυνε τά πάντα (καί σήμερα ψοφάει πνιγμένη στά σκατά της), ἡ γαλάζια της ἐκδοχή ἐπεβίωσε μόνο γιατί (φραστικά) θυμίζει κάτι ἀπό παραδοσιακές ἀξίες, ἐνῶ ἡ κρατικοδίαιτη Ἀριστερά αὐτές τίς μέρες πατώνει στίς δικές της ἐξετάσεις. Ἄπειρα τά τεκμήρια πού χαρίζει ἡ ἐπικαιρότητα σέ κάθε πρόταση ἀπό τίς ἀνωτέρω διατυπωθεῖσες, ὅμως ἡ ἐπιλεκτική τους χρήση χωρίζει δύο στρατόπεδα πού κανονικά δέν ἔχουν τίποτε νά χωρίσουν (ἐξαιροῦνται οἱ ἐπαγγελματίες πολιτικάντηδες καί οἱ πράκτορες).
ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ: Χρειαζόμαστε μιά πολιτική δύναμη πού ἄνωθεν θά φρενάρει τόν συλλογικό μας κατήφορο, δέν ἔχουμε χρόνο γιά μεταβολή ἀπό τά κάτω. Θέλουμε ἡγεσία πού θά δώσει ὅραμα ξανά στόν ἑλληνικό λαό, πού θά τοῦ πεῖ ὅλη τήν ἀλήθεια καί θά τόν πείσει νά θυσιάσει πράγματα. Νά τοῦ μιλήσει γιά πολιτισμό, γιά περηφάνεια, γιά ἦθος, γιά τόν δύσβατο δρόμο τῆς ἐλευθερίας. Δέν πάει ἄλλο μέ τήν σημερινή ἀποχαύνωση! Ζοῦμε στόν ὡραιότερο τόπο τῆς γῆς, μιλᾶμε τήν πλουσιότερη γλῶσσα τῆς ἀνθρωπότητας, κουβαλᾶμε τήν συναρπαστικότερη ἱστορία τοῦ κόσμου… Μιάν ἐλάχιστη φιλοδοξία νά μᾶς ἐμπνεύσει κάποιος, ὥστε νά ἀνταποκριθοῦμε σέ ἕνα κλάσμα τῆς αἴγλης τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος, κι ὅλα θά δείξουν ἀλλιῶς. Τό ρωσικό παράδειγμα ἐπί Πούτιν εἶναι ἡ ἀπόδειξη πώς ναί, τό θαῦμα ΓΙΝΕΤΑΙ!

Κώστας Καραΐσκος

Ἡ εἴδηση πρό ἡμερῶν ἀπό τίς ΗΠΑ ἦταν ἀποκαλυπτική: τό Radio Free Europe/Radio Liberty συμπράττει μέ τό διαδικτυακό περιοδικό Interpreter. Τό μέν πρῶτο χρηματοδοτεῖται ἀπό τό ἀμερικανικό κράτος (παλιότερα εὐθέως ἀπό τήν CIA), τό δέ δεύτερο ἀπό τό Institute for Modern Russia, μιά δεξαμενή “σκέψης” πού σκάρωσε στό Μανχάταν ὁ ἐξόριστος ὀλιγάρχης Mιχαήλ Χορντορκόφσκι. Ὁ διευθυντής τοῦ Interpreter, Michael Weiss, δήλωσε ἐνθουσιασμένος γιά τήν σύμπραξη πού θά δημιουργήσει ἕναν τόσο ἰσχυρό ὀργανισμό (παρα)πληροφόρησης.

Βεβαίως ἡ λεγόμενη ρωσοφοβία δέν εἶναι κάτι τό νέο στίς ΗΠΑ καί θεωρεῖται λίγο πολύ ἡ συνέχεια τῆς ἀντικομμουνιστικῆς πολιτικῆς πού γνωρίσαμε στά χρόνια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Ὅμως τό πρᾶγμα παίρνει ὅλο καί εὐρύτερες διαστάσεις καί κανένας δέν ἀναρωτιέται τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο δαιμονοποιεῖται ἔτσι ἡ χώρα τοῦ Πούτιν. Παρότι αὐτή μετέχει στό ἴδιο διεθνές σύστημα, παρότι παίζει μέ τούς ἴδιους κανόνες, στοχοποιεῖται μέ τρόπο πού ποτέ δέν εἴχαμε δεῖ κατά τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Συνεχεῖς κυρώσεις, ἀσύλληπτη προπαγάνδα (ΜΗ-17 στήν Οὐκρανία, “ὑπονόμευση τῆς ΕΕ”…), στόχος ἐπιθέσεων (στό Σινά, στή Συρία κτλ)… Δέν μπορεῖ παρά νά ἔχει νά κάνει μέ θέματα καί πέραν τῶν γεωπολιτικῶν – οἰκονομικῶν συμφερόντων.
Κατά τή γνώμη μας ἡ Ρωσία τοῦ Πούτιν εἶναι τό τελευταῖο ἀνάχωμα κατά τῆς μετάλλαξης τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους πού προωθεῖ τό παγκόσμιο καθεστώς. Εἶναι ἡ μόνη ὑπαρκτή ἀντιπρόταση στήν πολυπολιτισμικότητα, στήν πολιτική ὀρθό-τητα καί στήν δι’ αὐτῶν μεθοδευμένη διάλυση κάθε λογικῆς κι ἀντίστασης. Ὅλη ἡ ἀτζέντα τῆς Νέας Τάξης (μετανάστες, ὁμοφυλοφιλία, καταστροφή τῆς Ἱστορίας κτλ) στή Μόσχα τά βρίσκει σκοῦρα καί τά ἀφεντικά τῆς ὑφηλίου δέν ἀνέχονται τέτοιες ἑστίες ἀντίστασης. Ἄς σκεφτοῦμε μόνο ποιόν ἄλλον ἡγέτη χώρας ἔχουμε δεῖ νά προσκυνάει εἰκόνες, πέραν τοῦ Βλαδίμηρου (καί φυσικά δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ γνησιότητα τῆς πίστης του ἀλλά τό ἐκπεμπόμενο μήνυμα).
Κάπου ἐδῶ τίθεται τό ἐρώτημα καί γιά κάθε πολιτική πρόταση ἐν Ἑλλάδι. Ποιά θέση παίρνουμε στό μέγιστο αὐτό ζήτημα, μέ δεδομένες μάλιστα τίς ἱστορικές μας σχέσεις καί τούς πολιτιστικούς δεσμούς μας μέ τή Ρωσία;

Εμείς (προσ)ευχόμαστε για μια ρωσική αντίδραση που θα κάνει την γείτονα οικόπεδο και τις προφητείες πραγματικότητα. Παράλληλα καλούμε τους κωλοέλληνες συμπατριώτες μας που βλέπουν τα ηλίθια τουρκοσήριαλ, που ψωνίζουν τα άθλια τούρκικα προϊόντα και που κάνουν τουρισμό στα εδάφη της γείτονος, τα ποτισμένα από αιώνες με το αίμα των παππούδων τους, να βγουν να διαδηλώσουν υπέρ των τουρκικών θέσεων. Και εναντίον του Βλαδίμηρου που πολεμάει στο Αποκεφαλιστάν τα ανθρωπόμορφα κτήνη και τα πρόστυχα συμφέροντα που είναι πίσω τους. Έτσι, όχι μισές δουλειές: ή βλέπεις τον αδελφό σου λαό στο φασιστόμουτρο του Ερντογάν ή όχι.

Ὅ,τι δέν κάνει ἡ πολιτική καί ἐπιχειρηματική ἐλίτ τῆς χώρας μας, τό κάνει ἀπό μόνη της ἡ γεωπολιτική ἀξία της. Ἔτσι, ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πούτιν στήν Τουρκία καί τίς ἐντυπωσιακές οἰκονομικές συμφωνίες πού ὑπογράφηκαν κρατήσαμε τό σχέδιο τοῦ Ρώσου προέδρου νά μεταφέρει μέσῳ Τουρκίας, μέ ἕναν νέο ἀγωγό, φυσικό ἀέριο πολλαπλάσιο – γιά τήν ἀκρίβεια τετραπλάσιο – τῶν ἀναγκῶν τῶν γειτόνων, προφανῶς γιά ἄλλους πελάτες. Μάλιστα ὁ ἀγωγός αὐτός, πού ἀναγγέλθηκε μαζί μέ τήν ματαίωση κατασκευῆς τοῦ SOUTH STREAM, θά φτάσει μέχρι τόν Ἕβρο καί στά ἑλληνοτουρκικά σύνορα, παρακάμπτοντας τή Βουλγαρία πού κρίθηκε ἀναξιόπιστη (ἤ, ἔστω, εὐεπίφορη στίς πιέσεις τῶν Βρυξελλῶν καί τῆς Οὐάσιγκτον).
Καί τότε τί θά κάνουμε ἐμεῖς; Θά συνεχίσουμε νά ἐκλιπαροῦμε τούς «συμμάχους» μας γιά τήν ἐπιβίωσή μας ἤ θά προσπαθήσουμε νά ἀξιοποιήσουμε ὅ,τι ὅπλο μᾶς ἔχει ἀπομείνει;