Ἡ ἐπίσκεψη τῆς προέδρου τοῦ ΠΑΣΟΚ (ἤ τῆς Δημοκρατικῆς Συμπαράταξης; Μπερδεύτηκα…) Φώφης Γεννηματᾶ στήν Κομοτηνή, κατά τήν περιοδεία της στήν Περιφέρεια Ἀν. Μακεδονίας – Θράκης, μᾶς ἄφησε μιά γλυκόπικρη γεύση.

Τό γλυκό κομμάτι ἦταν ὅτι τό πέρασμα τῆς ἐν λόγῳ ἔμεινε στό περιθώριο τῆς τοπικῆς ἐπικαιρότητας καί κεῖνοι πού τήν ὑποδέχθηκαν ἦταν σχεδόν ὅλοι …πρώην: πρώην βουλευτές, πρώην νομάρχης, πρώην ὑπερνομάρχης, πρώην ὑπουργός… Ὅπως καί νά τό κάνεις εἶναι ἕνα ὄνειρο τοῦ παρελθόντος πού ἔγινε πραγματικότητα: νά ξεκουμπιστεῖ ἀπό τήν ἐξουσία τό κομματικό αὐτό συνάφι πού – ἰδίως τήν τελευταία 20ετία – τσάκισε τήν πατρίδα μας.
Τό πικρό κομμάτι ἦταν ὅτι ἀνακαλέσαμε πρόσωπα καί καταστάσεις ἐντελῶς πασοκικές, μέ δική της εὐθύνη, ἀφοῦ μᾶς μίλησε γιά τούς “ἰσχυρούς δεσμούς” τοῦ ΠαΣοΚ μέ τή Θράκη καί μέ τήν προσπάθεια γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς τελευταίας. Τί νά ἐννοοῦσε ἄραγε, ἀναρωτιέμαι… Μήπως τίποτε δάνεια ἀναπτυξιακῶν νόμων πρός …ἀναπτυσσόμενους φίλους καί μέ τό κομματικό ποσοστό μπροστάντζα; Μήπως τίποτε μαφιόζους πού ἔλυναν κι ἔδεναν (καί κονομοῦσαν) σέ συνεταιρισμούς, στήν Τοπική Αὐτοδιοίκηση καί σέ ὑπουργεῖα; Μήπως τίποτε κηφῆνες πού ἀπό συνδικαλιστικές, διευθυντικές ἤ “πολιτικές” θέσεις πουλοῦσαν – κυριολεκτικά! – ἐκδουλεύσεις καί συνταξιοδοτήθηκαν γιά νά συνεχίσουμε νά τούς τρέφουμε σάν νά μήν συμβαίνει τίποτε;
Ἀλλά ἄς μήν γινόμαστε τόσο μίζεροι, ἄς ἀφήσουμε τήν παρελθοντολογία! Στό κάτω κάτω ἡ Θράκη ἔχει καί τό ἰδιαίτερο ἐθνικό της ζήτημα, τήν τουρκική ἐπιβουλή (ΚΑΙ διά μειονοτικῶν πρακτόρων), δέν εἶναι τό πᾶν ἡ οἰκονομία… Ἀλήθεια, νά ἰσχύει ἄραγε ὅτι στά τελευταῖα ἰδίως χρόνια ἡ ἴδια ἡ Φώφη ὑπῆρξε τό …μέσον τοῦ Χατζηοσμάν σέ ὁτιδήποτε χρειάστηκε; Κι ἐπειδή ὁ λεγάμενος δέν εἶναι καί τό τυπικότερο δεῖγμα Ἕλληνα πολίτη (βλ. καί τίς προσκηνιακές ἤ παρασκηνιακές παρεμβάσεις του σέ διάφορα θέματα μειονοτικοῦ ἐνδιαφέροντος), οὔτε καί ἡ καλύτερη περίπτωση μειονοτικοῦ βουλευτῆ, ἔ, ἡ στενή του σχέση μέ τήν νῦν ἀρχηγό δέν περιποιεῖ καμμία τιμή στήν τελευταία. Τό ἀκριβῶς ἀντίθετο, θά ἔλεγε κάποιος…
Ὁπότε οἱ σημερινές της ἀντιπολιτευτικές παρόλες γιά “ἐθνική γραμμή”, “ἐθνική συνεννόηση” κτλ ἠχοῦν πολύ ἄσχημα στά αὐτιά ὅσων διαθέτουν λίγη γνώση καί στοιχειώδη μνήμη.

Πρίν πέντε χρόνια ξερνούσαμε (κυρίως) μέ τό ΠαΣοΚ – τότε τοῦ ΓΑΠ. Ἦταν ὅ,τι πιό ἄθλιο, γελοῖο καί ἀνθελληνικό κυκλοφοροῦσε στή χώρα, ἐνσάρκωνε τήν προστυχιά καί τόν δωσιλογισμό τοῦ ἀπό δεκαετίες ἐγκατεστημένου συστήματος (παρα)εξουσίας στήν Ἑλλάδα. Εἴδαμε καί πάθαμε γιά νά ξεφορτωθοῦμε τό σκυλολόι τοῦ κάφρου – ἀφοῦ βέβαια πρῶτα διαγούμισε τήν πατρίδα μας σάν κεντροαριστερός Μπραΐμης, πετώντας την τελικά στόν λάκκο μέ τά μνημόνια. Τύχῃ ἀγαθῆ, φαίνεται πώς πολιτικά ὅπου νἄναι ψοφάει…

Μετά, ὅταν τά λάφυρα ἄρχισαν νά σπανίζουν, ὁ διαπλεκόμενος χῶρος ἔδειχνε νά χρειάζεται ἐφεδρεῖες καί ἀνανέωση – τό λές καί καμουφλάζ – καί τή σκυτάλη πῆρε ἡ ΔΗΜΑΡ. Τόσο σέ τοπικό, ὅσο καί σέ κεντρικό ἐπίπεδο, ἀπεδείχθη ἀντάξια τῆς πράσινης λοιμικῆς, μέ στελέχη πού κραύγαζαν τίς ἴδιες ἀξίες τοῦ διαδρομισμοῦ, τῆς ἑλληνοφοβίας κτλ – ἔστω κι ἄν δέν τούς δόθηκε ἡ ἐπαρκής εὐκαιρία νά μᾶς τίς κάνουν πράξη. Ἀφοῦ τίς ἐξέμεσαν στά μοῦτρα μας γιά μερικά χρονάκια, οἱ πρόσφατες ἐκλογές μᾶς ἀπάλλαξαν κι ἀπό τή σπείρα ἐκείνη.
Σήμερα πλέον τόν ἴδιο κίναιδο ρόλο ἔχει ἀναλάβει τό Ποτάμι. Δύσκολα βρίσκεις ἀνακοίνωσή του πού νά μπορεῖ νά ἀπαντηθεῖ μέ κάτι εὐγενέστερο ἀπό βρισιές τύπου Καραϊσκάκη, ἐνῶ κοιτώντας καί τίς θέσεις του ἀπορεῖς, «ποιός νοήμων ὀργανισμός εἶναι δυνατόν νά παρακινηθεῖ εἰλικρινῶς νά ἀκολουθήσει;» – ἐρώτημα πού ἀναδύεται αὐθορμήτως καί ἄν ἀτενίσεις τό κεντρικό του πρόσωπο. Βεβαίως στή σημερινή συγκυρία ὁ κίνδυνος πού ἀντιπροσωπεύει μοιάζει περιορισμένος ἀλλά καί μόνη ἡ παρουσία του δηλώνει κάτι ἀξιοσημείωτο: ὑπάρχει στή ρημαγμένη χώρα μας ἕνα σταθερό ποσοστό πολιτικά ἀναλφάβητων καταναλωτῶν, μέ κεντροαριστερή νεύρωση, ἕτοιμων νά ἀνεμίσουν τή σημαία τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ μας ἀπό τήν νεοταξίτικη ὀρδή, μέ ὅποιο ὄχημα κι ἄν αὐτή ἐπιδράμει.

Πολύς λόγος ἔγινε γιά τό «μήνυμα» τῶν πρόσφατων ἐκλογῶν, γιά τό ἄν ἐλήφθη τό μήνυμά τους ἀπό τά κόμματα καί ἰδίως ἀπό τήν Κυβέρνηση. Ἄλλοι λένε πώς τό ἔλαβαν, ἄλλοι πώς οἱ ἀντίπαλοί τους τό ἀγνόησαν κτλ κτλ. Ἐμεῖς πάντως ἀναρωτιόμαστε ποιό ἦταν τελικά τό μήνυμα τῶν ἐκλογῶν. Κι ἐπειδή σέ κάποιαν ἀπάντηση ἔχουμε καταλήξει, μέ βάση καί τόν ἀνασχηματισμό πού ἀκολούθησε, τήν μοιραζόμαστε μαζί σας.

Τό μήνυμα λοιπόν εἶναι τό ἑξῆς: στήν ἑλληνική ἐκδοχή τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ὅπως αὐτή διαμορφώθηκε ἰδίως μετά τό 1981, ὅ,τι καί νά ψηφίζεις, σέ κυβερνάει τό Πασόκ. Τό εἴδαμε καί στά χρόνια τοῦ Ἀνδρέα καί τοῦ Σημίτη καί τοῦ Χαζοῦ, τό εἴδαμε καί στά χρόνια τοῦ Καραμανλῆ Β΄, τό βλέπουμε καί τώρα. Μπορεῖ λοιπόν στίς πρόσφατες ἐκλογές τό συγκεκριμένο καρκίνωμα νά πῆρε 8% στίς ἐκλογές, ὡστόσο ἀμέσως μετά αὐξήθηκε ἡ παρουσία του στήν Κυβέρνηση Σαμαρᾶ: κράτησε τό κυριότερο ὑπουργεῖο μέ ἕναν ἄλλον Στουρνάρα, ὀνόματι Χαρδούβελη, διατήρησε τό πρῶτο τῆ τάξει ὑπουργεῖο (Ἐξωτερικῶν) μέ τόν ἀρχηγό του καί μέ τήν προσθήκη τοῦ Κούρκουλα, παρέμειναν οἱ ἄνθρωποί του στά κομβικά πόστα Ὑποδομῶν καί Περιβάλλοντος (Χρυσοχοϊδης – Μανιάτης), ἀνέλαβε τό Παιδείας μέ τόν Λοβέρδο καί βόλεψε σέ κυβερνητικές θέσεις πλείστους ἄλλους (Π. Κουκουλόπουλος, Λ. Γρηγοράκος, Γ. Ντόλιος, Φ. Γεννηματᾶ, Ε. Χριστοφιλοπούλου, Β. Κεγκέρογλου, Οδ. Κωνσταντινοπουλος καί Α. Γκερέκου). Μόνον ὁ καημένος ὁ Τσαυτάρης ἀποβλήθηκε, ἴσως γιατί πάλεψε νά προσφέρει ἔργο καί χαλοῦσε τήν πιάτσα (ἄ, ναί, καί ὁ Συμεών Κεδίκογλου πού μᾶλλον τόν ξέχασαν).
Ἔτσι λοιπόν, τό 92% τοῦ λαοῦ τούς ἀποδοκίμασε κι αὐτοί ἁρπάχτηκαν ἀκόμη πιό σφιχτά ἀπό τήν ἐξουσία. Κι ἄλλες μπίζνες, κι ἄλλα μέσα, κι ἄλλα στελέχη, κι ἄλλες ὑποθῆκες γιά τό μέλλον. Τό ἔχουμε ξαναγράψει: ἡ χώρα χρειάζεται ἀποπασοκοποίηση, ὅπως ἡ μεταπολεμική Γερμανία χρειαζόταν ἀπαλλαγή ἀπό τά στελέχη τοῦ ναζισμοῦ. Δυστυχῶς βρισκόμαστε ἀκόμα πάρα μά πάρα πολύ μακρυά…

Ἀναρωτιέται κανείς, πόσο θράσσος µπορεῖ νά ἐπιδείξει ἐνώπιον σύνολης τῆς κοινωνίας ὁ ἐκμαυλιστής της καί νά συνεχίσει νά παρουσιάζεται ξεδιάντροπα ὡς ὁ σωτήρας της.

Μιλᾶµε γιά τά δύο (κυρίως) κόµµατα ἐξουσίας, πού µόλις εἶδαν τούς δύο οἰκονοµικούς εἰσαγγελεῖς Πεπόνη – Μουζακίτη νά ἑτοιµάζουν διώξεις κατά τραπεζιτῶν καί κοµµαταρχῶν σχετικά µέ τήν σκανδαλώδη χρηµατοδότησή τους µέ 200.000.000 ἀπό τήν Ἀγροτική Τράπεζα (κι ὄχι µόνο), µεθόδευσαν µιά µεταµεσονύκτια τροπολογία γιά ἀµνήστευση τῶν ἐµπλεκοµένων. Ἡ ὁποία µάλιστα πέρασε µέ τρόπο πού δείχνει συνενοχή ἐνδεχοµένως καί ὅλου τοῦ κατεστηµένου πολιτικοῦ συστήµατος!

Δέν τούς ἔφτανε πού δανείζονταν µέ ἐγγύηση τίς κρατικές ἐπιχορηγήσεις πού ΘΑ ἔπαιρναν µέχρι τό …2020. Δέν τούς ἀρκοῦσε πού νοµοθέτησαν καί ἔπαιρναν ἀναλογικά τίς µεγαλύτερες ἐπιχορηγήσεις στήν Εὐρώπη. Δέν σκοτίζονται πού οἱ Τσουκάτοι καί οἱ Γείτονες κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι παρά τίς ἀποκαλύψεις γιά τά µαῦρα ταµεῖα καί τίς ὑποτραπέζιες µιζοδοτήσεις. Δέν τούς ἔνοιαξε πού εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ κατ΄ ἐξοχήν ὑπεύθυνοι τῆς διάλυσης καί διαπόµπευσης τῆς χώρας, στά ὅρια τοῦ ἐθνικοῦ ὀλέθρου. Δέν ντρέπονται πού εἶναι πλέον πασίδηλη ἡ ἀδυναµία τους νά ἐξοφλήσουν τά χρήµατα αὐτά. Ἀλλά ἀκόµα καί τούτη τή στιγµή, πού ἀπαιτοῦν τό τελευταῖο εὐρώ ἀπό τήν τσέπη τοῦ Ἕλληνα πολίτη, οἱ ἴδιοι νοµοθετοῦν τήν ἀσυλία τους γιά τίς ποµπές τους!

Δέν γνωρίζουµε ἄν ὑπάρχει ἀκόµα κοινή λογική στήν Ἑλλάδα. ὅµως γιά µᾶς ὁ πιό λογικός – καί µετριοπαθής – στόχος µιᾶς κοινωνίας πολιτῶν θά ἦταν, συνεργούσης τῆς Δικαιοσύνης, νά κηρυχτοῦν ἐκτός νόµου τά δύο µεγάλα κόµµατα. Νά τεθοῦν στή θέση τῆς ἰταλικῆς Μαφίας, ὡς ἐχθρός τῆς κοινωνίας (παρότι ἐκείνη ἦταν σαφῶς πιό χρήσιµη στήν Σικελία). Τόσο γιά λόγους οὐσίας, ὅσο καί γιά λόγους ἠθικῆς. Ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι νερό στόν µῦλο τῆς διαπλοκῆς καί τῆς κυβερνώσης συµµορίας.

Ρίξαμε ασφαλώς μια ματιά στις …εργασίες της Εθνικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ (όση τέλος πάντων μάς επέτρεψε το διαταραγμένο στομάχι και η ευεπίφορη σε εμφράγματα, εγκεφαλικά και λοιπές ιατρικές περιπέτειες κρίσιμη ηλικία μας). Και φυσικά είδαμε οτιδήποτε άλλο εκτός από το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να δούμε: ήτοι, εκατοντάδες άτομα να σέρνονται στο πάτωμα, ρίχνοντας στάχτες (κατά το αρχαίο πρότυπο) στα κεφάλια τους, ουρλιάζοντας με αναφιλητά για τις αμαρτίες τους και εκλιπαρώντας συγχώρεση για το πώς κατάντησαν τη χώρα. Αντιθέτως, τόσο συγκλονιστικό ήταν το …κλίμα αυτοκριτικής και μεταμέλειας, ώστε όχι μόνο ο απερχόμενος αρχιηλίθιος τραπεζοτζουτζές, αλλά και οι επίδοξοι νέοι επικεφαλής του θιάσου, δεν μπήκαν στον κόπο να ψελλίσουν ούτε μία έστω λέξη που να παραπέμπει υποτυπωδώς σε απολογία. Όλα είναι, ως έοικεν, καλώς καμωμένα, στα πλαίσια μίας τιτάνιας και ορκισμένης προσπάθειας να σωθεί η πατρίδα, και τα όποια λάθη χειρισμού έγιναν (ναι, απλώς κάποια …λάθη χειρισμού!) δεν μπορούν να ακυρώσουν αυτήν την προσπάθεια!

Είδαμε (κι ακούσαμε) τις ξύλινες βλακείες των παπουτσήδων και τους αφρισμένους και διαταραγμένους παραλήρους των ψευδοβενιζέλων για τη νέα εκκίνηση της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης (λες και δεν έγινε απολύτως τίποτε τα τελευταία δύο χρόνια)! Είδαμε νεολαίους να χοροπηδάνε (ναι, εν έτει 2012 και εν μέσω μνημονίων) φωνάζοντας συνθήματα για τον λαό που …«δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»! Είδαμε συνολικά όλο αυτό το ανεκδιήγητο τσίρκο Μεντράνο από κλέφτες, απατεώνες, τσαρλατάνους, ερπετά, κάφρους και απλούς κρετίνους να αποδύεται σε μία ακόμη ανεκδιήγητη οπερέτα αναδίπλωσης του …σοσιαλιστικού ιδεώδους (με θλιβερότερη προφανώς όλων την τελευταία κατηγορία – των κρετίνων – που δεν αποκλείεται και να το …πίστευαν, καθώς απαξάπαντες βεβαίως οι υπόλοιποι απλώς το άθλιο τομάρι τους προσπαθούσαν απεγνωσμένα να σώσουν). Και τους είδαμε εν τέλει να αλληλοεπευφημούνται και να τολμούν να ονειρεύονται και πάλι (έστω και για το απώτερο μέλλον) νέες κυβερνητικές πλειοψηφίες και αυτοδυναμίες, ως μονόδρομους τάχα μου για τη σωτηρία της χώρας! Ναι, έτσι ακριβώς! Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Κι αφού τα είδαμε όλα αυτά, μία ακόμη ψηφίδα μπήκε στη θέση της. Ίσως κι η τελευταία. Και βεβαιωθήκαμε ακόμη πιο πολύ γι’ αυτό που εδώ και πολύ καιρό λέμε: όσο πιο γρήγορα τελειώσει αυτή η ταλαίπωρη χώρα με τον …σοσιαλιζέ φασισμό, με τον συρφετό που τρεις δεκαετίες τώρα έχει ταχθεί στην αποθέωση του πλιάτσικου και στο ξεχαρβάλωμα των πάντων, με τα απερινόητα κατακάθια που σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς ευνομούμενη κοινωνία θα είχαν σχέση είτε με τα ψυχιατρικά συνέδρια (ως αντικείμενα μελέτης), είτε απλώς με το ποινικό δίκαιο (ως αντικείμενα…προσαγωγής), τόσο το καλύτερο για την ίδια τη χώρα. Και όταν λέμε «να τελειώσει», εννοούμε ασφαλώς σε όλα τα επίπεδα, έως δηλαδή και το πλέον συμβολικό. Ας εκλέξουν λοιπόν τον νέο ηγέτη τους οι ολετήρες, ας συμμετάσχουν και στην επόμενη κυβερνητική παρωδία στηρίζοντας την ετέρα μειοδοτική ιλαροτραγωδία των σαμαράδων, ας γίνει τελοσπάντων οτιδήποτε απέμεινε για να ολοκληρωθεί ο κύκλος της τρομερής λοιμικής ασθένειας. Η πρώτη κυβέρνηση όμως που θα εμφανιστεί σ’ αυτόν τον τόπο και θα είναι πραγματικά ελληνικών συμφερόντων, είναι φανερό ότι πέραν των εκτεταμένων διώξεων που θα ασκήσει (για εσχάτη προδοσία, για αθέμιτο πλουτισμό, για απλή συνενοχή, κλπ) και επίσης πέραν του πόσοι ακριβώς απ’ όλον τον συρφετό θα εκτελεστούν ή θα περάσουν στη φυλακή την υπόλοιπη ζωή τους (με στερήσεις πολιτικών δικαιωμάτων, δημεύσεις περιουσιακών κλοπιμαίων και ότι άλλο πρέπει να γίνει), οφείλει ίσως να προβεί και σε κάτι ακόμη. Σε τι; Νομίζω, σε μία δημόσια ατίμωση όλου αυτού του κοινωνικοπολιτικού σημαινόμενου, που γέννησε τη βαθύτερα παρακμιακή πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά περίοδο της ελληνικής Ιστορίας (στο σύνολό της πιθανότατα – ούτε η Τουρκοκρατία, ούτε καμμιά άλλη περίοδος παρακμής δεν νομίζω ότι έφτασε ποτέ σε τέτοια επίπεδα ηθικής, πνευματικής και πολιτισμικής κατάρρευσης και καταισχύνης) και κατέληξε – απολύτως συνειδητά – στον μεγαλύτερο εφιάλτη που ενέσκηψε ποτέ πάνω στην ευνουχισμένη, προδομένη και εξωνημένη εν τέλει πατρίδα. Ναι, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για πλήρη αποκαθήλωση: είτε μιλάμε απλώς για το παραδειγματικό, τελετουργικό ξήλωμα οιουδήποτε στοιχείου αποτελεί δημόσια υπόμνηση της πανούκλας (από προτομές μέχρι πινακίδες σε κτίρια και δρόμους), είτε μιλάμε μέχρι και για…συμβολική ποινικοποίηση της οιασδήποτε δημόσιας αναφοράς ετούτης της κακόηχης δυσωνυμίας που παραπέμπει σε σοσιαλ-κινηματικές πορδές μισελληνικών πεμπτοφαλαγγίτικων κοπρανοχρυσο-κανθάρων. Πλήρης αποκαθήλωση στα πάντα. Και μόνο στα αρχεία βέβαια και στις άλλες ιστορικές πηγές να παραμείνουν τα έργα κι οι ημέρες της ολέθριας συναγωγής των θεοστυγών, για να μπορούν οι ιστορικοί του μέλλοντος να μελετούν την πιο μαύρη περίοδο της Ιστορίας μας και να την αφήσουν τελικά στις επερχόμενες γενιές. Κτήμα ες αεί, παράδειγμα προς αποφυγή και μνημείο αποτρόπαιο…

Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Καθώς τό πολιτικό σκηνικό τῆς Ἑλλάδος καταρρέει, ὅλο καί κάποια κοµµάτια τῆς συγκαλυµµένης ἀποκρουστικῆς πραγµατικότητας ἔρχονται στό φῶς. Κάπως ἔτσι µᾶς προέκυψε καί ἡ ὑπόθεση τῆς 53µελοῦς συµµορίας στή Θεσσαλονίκη, πού ὑποτίθεται ὅτι ξάφνιασε τή χώρα. Ὅσο τό χρῆµα καί ἡ συνακόλουθη δύναµη τῶν κρατούντων ἀποµειοῦται, τόσο θά προκύπτουν καί ἀνάλογες ἱστορίες διαφθορᾶς, πού θά ὑπογραµµίζουν καί ὁρισµένα ἐξόχως πολιτικά συµπεράσµατα: τήν δεδοµένη σχέση τοῦ ἐγκληµατικοῦ ὑπόκοσµου µέ τόν πολιτικό µά καί τήν (πράσινη) κοµµατική ταυτότητα τῆς λαµογιᾶς.

Ἀναφορικά µέ τό πρῶτο δέν θά ἐπεκταθοῦµε, περιοριζόµαστε σέ µία ἔκκληση στήν κοινή λογική τοῦ ἀναγνώστη: εἶναι δυνατόν ὅλο αὐτό τό µαῦρο χρῆµα πού κυκλοφορεῖ ἀπό νταβατζῆδες, ναρκέµπορους, µαγαζάτορες τῆς νύχτας κτλ νά παραµένει δίχως πολιτική προστασία; Ποιός νοήµων πολίτης θά πίστευε κάτι τέτοιο; Ἐκεῖνο πού ἔχει ὅµως ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον εἶναι τό δεύτερο ζήτηµα: αὐτό πού ἐτέθη ἐµµέσως µέ τήν δίωξη κατά Καπελέρη, τήν σύλληψη τοῦ Παπαχατζῆ ἀλλά κυρίως µέ τίς πρόστυχες ἀντιδράσεις τῶν Παπαϊωάννου καί Μπεγλίτη στή δουλειά τῶν οἰκονοµικῶν εἰσαγγελέων Πεπόνη καί Μουζακίτη.

Ὅποιος νοήµων πολίτης ἔζησε στή χώρα αὐτή τά τελευταῖα τριάντα χρόνια, ξέρει πολύ καλά τί συνέβη. Ἦταν µάρτυρας στό γιουρούσι πού ἐξαπέλυσε ἡ πασοκική ὀρδή κατά τοῦ κράτους τό ὁποῖο (µέχρι τό 1981) µέσες – ἄκρες λειτουργοῦσε ὡς τσιφλίκι τῆς Δεξιᾶς. Κι ἄν στήν πρώτη ὀκταετία (1981-1989) ὑπῆρχε ἕνα ἄλλοθι «ἀποκατάστασης ἀδικιῶν», στή δεύτερη ἐπιδροµή (1993-2004) εἶχε ἤδη ἐκλείψει κάθε πρόσχηµα: ἡ ἐκποίηση τοῦ κράτους, τό ξεσάλωµα τοῦ Χρηµατιστηρίου καί ἡ δανεική χλιδή ἀποδόµησαν τό σῦµπαν. Τό καθεστώς στερεώθηκε πάνω στή γενική συνενοχή (αὐτό πού λέει ὁ Πάγκαλος «µαζί τά φάγαµε») καί οἱ κύριοι ἀξιωµατοῦχοι του εἶχαν ὅλοι (φανερή ἤ ὄχι) ταυτότητα ΠαΣοΚ. Ἀπό τόν Κόκκαλη µέχρι τόν τελευταῖο προϊστάµενο ΔΟΥ, κι ἀπό τόν Μπόµπολα µέχρι τόν πρόεδρο τῆς ἔσχατης Ἕνωσης Ἀγροτικῶν Συνεταιρισµῶν, ὅλοι ὅµνυαν στόν πράσινο ἥλιο πού δίκην παρακράτους συνεῖχε ὅ,τι λειτουργοῦσε στήν Ἑλλάδα. Ὅλα τά κανάλια, ὅλες οἱ διέξοδοι, ὅλα σχεδόν τά πόστα ἦταν κατειληµµένα ἀπό παλιούς καί νέους «συντρόφους», γιά τούς ὁποίους ἡ λέξη αὐτή κυριολεκτοῦσε. Αὐτό ὅµως πού τούς συν-ἔτρεφε ἦταν (κυρίως) οἱ ὑλικές καί πνευµατικές σάρκες τῆς πατρίδας.

Τί ἔκανε ὁ ὑπόλοιπος κόσµος, ὁ «δεξιός» ἤ «ἀριστερός», µπροστά σ’ αὐτό τό γενικευµένο φαινόµενο; Οἱ περισσότεροι ἐντάχθηκαν στό σύστηµα (προσφέροντάς του καί τό ἄλλοθι τῆς ὑπερκοµµατικότητας), ἄλλοι ἁπλᾶ τό ἀνέχθηκαν κι κάποιοι λίγοι χαρακτηρίστηκαν «γραφικοί» ἐπειδή ἀντέδρασαν. Ἡ πλειοψηφία τῆς κοινωνίας πάντως ἐκπασοκίστηκε, ὅπως τό ἔχουµε ξαναγράψει στόν «Ἀντιφωνητή»: ὄχι τόσο µέ τήν ἔννοια τῆς κοµµατικῆς ἔνταξης ἀλλά µέ τήν ἔννοια τοῦ συµβιβασµοῦ µέ τήν παρακµή: τήν νοµοθετηµένη ἀναξιοκρατία, τήν ξεδιάντροπη διγλωσσία, τόν ἀπενοχοποιηµένο µικροαστισµό, τήν ἀντικοινωνική ἰδιωτεία. Κάπως ἔτσι περίσσεψαν τά Καγιέν καί τά κότερα, οἱ µεζονέτες καί τά ἐξοχικά, ὅλος αὐτός ὁ προκλητικός πλοῦτος πού -εἰδικά στήν πρωτεύουσα- ἐξακολουθεῖ νά µένει «ἀνεξήγητος». Εἶναι τά ἔργα πού δέν ἔγιναν, ἡ δηµόσια Ὑγεία πού διαλύεται, ἡ Ἔρευνα πού µηδενίστηκε, ἀλλά πρωτίστως τό λαϊκό ἦθος πού ἐκµαυλίστηκε.

Τί µπορεῖ νά γίνει σήµερα; Πολλά, κατά τή γνώµη µας. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὅµως πρέπει νά γίνει µιά σωστή καί ἐµπεριστατωµένη διάγνωση, πού θά ἀναδείξει τό βάθος τοῦ προβλήµατος. Αὐτό µπορεῖ νά γίνει κατεξοχήν τώρα πού ἀφενός ἡ κρίση ἀναδεικνύει τά ἐκρηκτικά προβλήµατα κι ἀφετέρου τό ΠαΣοΚ ὡς πολιτικός χῶρος βρίσκεται σέ σηµεῖο καµπῆς. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει σέ καθέναν ἀλλά κυρίως στούς ἔντιµους ἀνθρώπους πού, παραγνωρίζοντας ὅλα τά ἀνωτέρω, ἐξακολουθοῦν νά παραµένουν στόν χῶρο. Αὐτό πού προέχει σήµερα, κι ἐκεῖ πού εἶναι ἀναγκαία ἡ αὐτοκριτική καί αὐτοκάθαρση, δέν εἶναι οὔτε ὁ ἐλεεινός ρόλος τοῦ ΓΑΠ, οὔτε ἡ ἀντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική πού καταστρέφει τήν Ἑλλάδα, οὔτε οἱ λαµογιές τῶν µεγαλοµεσαίων στελεχῶν τοῦ ΠαΣοΚ ἀλλά ὁ βαθύς καί ὀλέθριος καθεστωτισµός του.