Με ψήφους  57 – 23  εχθές  ψηφίστηκε στην Πολωνία σχέδιο νόμου που ποινικοποιεί τη χρήση της φράσης «πολωνικά στρατόπεδα θανάτου», την απόδοση ευθύνης «στο πολωνικό έθνος ή το πολωνικό κράτος» για τα εγκλήματα των ναζί και ποινικοποιεί την άρνηση του ρόλου της Ουκρανίας στη σφαγή των Πολωνών (1943-1944) στο Βόλιν. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (!) απείλησε με  συνέπειες για τα «συμφέροντα και τις στρατηγικές σχέσεις της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων αυτών με τις ΗΠΑ και με το Ισραήλ». Το Ισραήλ διαμαρτυρήθηκε επισήμως, κατηγόρησε την Πολωνία πως προσπαθεί να «ξαναγράψει την ιστορία» κι απαίτησε να τροποποιηθεί το νομοσχέδιο, ενώ την ίδια μέρα η ισραηλινή Βουλή ενέκρινε σχέδιο νόμου το οποίο προβλέπει ποινή 5ετούς φυλάκισης σε όποιον «μειώνει ή αρνείται τον ρόλο εκείνων που βοήθησαν τους ναζί στα εγκλήματα που διέπραξαν εναντίον των Εβραίων».

Είναι πλέον και στον πιο αφελή αρίδηλη η κατάληξη αυτής της πρόστυχης ιεροεξεταστικής τακτικής. Όταν ο διεθνής σιωνισμός επέβαλε ως ποινικό αδίκημα την άρνηση του “Ολοκαυτώματος” βρήκε πρόθυμους συνεργάτες στα κλιμάκια της εξουσίας. Τώρα που ζητούν το ίδιο δικαίωμα κι άλλοι (Αρμένιοι, Πολωνοί, Έλληνες κτλ), μας λένε ότι η πόρτα έχει κλείσει! Την ίδια στιγμή η λογοκρισία για το ιεροποιημένο “Ολοκαύτωμα” όλο και απλώνεται, πιάνει δευτερεύουσες πτυχές και κάνει μετάσταση σε νέες χώρες. Δεν μπορεί όμως ο Πολωνός να ποινικοποιήσει την άρνηση της σφαγής στο Βόλιν, ούτε και δικαιούται να αρνηθεί την σύνδεση του εθνωνύμου του με τα κατορθώματα των ναζιστικών στρατευμάτων Κατοχής. Πού αρχίζει και πού τελειώνει επομένως η ποινικοποίηση;

Το σιωνιστικό εγχείρημα εργαλειοποίησης του παρελθόντος του έτσι όπως το έχει οριοθετήσει (“κατασκευάσει”, λένε οι αποδομητές) δεν έχει ακόμα πολλά ψωμιά. Παραείναι προκλητικό να αξιώνει διεθνώς αντιμετώπιση uber alles και να αρνείται στους πάντες ό,τι απαιτεί για τον εαυτό του. Μία διέξοδος υπάρχει, η αποκατάσταση της ελευθεροστομίας, της ελευθεροτυπίας και η απροκατάληπτη ιστορική έρευνα. Όλα τα άλλα οδηγούν μόνο σε αστυνομίες σκέψης και έκφρασης, σε έναν Μεσαίωνα που εδρεύει όχι πλέον στο Βατικανό αλλά στην Ιερουσαλήμ.

Η “Καθημερινή” (17-3-17), λ.χ., περιγράφει κάποιον 60χρονο συνταξιούχο Π.Σ. που μαθαίνει ελληνικά στο Τελ Αβίβ όπου ζει, η οικογένεια του οποίου έφυγε από την Ξάνθη το …1935! Πριν δηλαδή προκύψει οποιαδήποτε ναζιστική απειλή έφυγαν για την Παλαιστίνη οικογενειακώς και τώρα αναμένει να λάβει την ελληνική ιθαγένεια ο ίδιος και οι κόρες του. Δεν θα αμφισβητήσουμε το ενδεχόμενο να αγαπά την Ελλάδα αλλά πόθεν προκύπτει ηθικό χρέος για τη χώρα μας για να τον πολιτογραφήσει; Ποιος μας λέει πως αυτός είναι ο κανόνας για τους ομοεθνείς του; Και τι σχέση έχει η ιθαγένεια με την συμπάθεια που μπορεί να αισθάνεται κάποιος για μια χώρα;
Όσον αφορά τους “επιζώντες του Ολοκαυτώματος” είναι γνωστό πως οι λίγοι που γύρισαν στην Ελλάδα δεν είχαν πρόβλημα υπηκοότητας. Η παρούσα ρύθμιση αφορά όσους φύγανε οικειοθελώς σε άλλες χώρες, κυρίως Ισραήλ και ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να απωλέσουν την ελληνική τους ιθαγένεια με το άρθρο 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (που το κατήργησε εκείνος ο ελεεινός ο ΓΑΠ). Η “Κ” αναφέρει έναν αριθμό δυνητικών δικαιούχων κάπου 20.000 στο Ισραήλ, ενώ “ακόμη περισσότεροι ζουν στις ΗΠΑ”!!! Δηλαδή μιλάμε για απόδοση ελληνικής ιθαγένειας ίσως και σε πάνω από 50.000 Εβραίους που δεν έχουν καμμία βιωματική σχέση με τη χώρα μας αλλά θα μπορούν να εγκατασταθούν π.χ. στη Θεσσαλονίκη, της οποίας ο δήμαρχος σπρώχνει το θέμα;
Την παρούσα γεωπολιτική αναγκαιότητα για μια ελληνοϊσραηλινή σύγκλιση την αντιλαμβανόμαστε, φυσικά, και παρά τα ηθικά ζητήματα που εγείρει την αναγνωρίζουν σχεδόν οι πάντες. Όμως αυτή η συγκυριακή στάση πρέπει να έχει και κάποια όρια, δεν μπορεί στο όνομα του ρεαλισμού να αποδεχόμαστε οτιδήποτε μας προταθεί από το εβραϊκό κράτος!
Και κάτι τελευταίο, πολύ σημαντικό: Αν αρθούν οι συνέπειες του άρθρου 19 του Κ.Ε.Ι. για τους Εβραίους που εγκαταλείποντας τη χώρα μας στερήθηκαν την ελληνική υπηκοότητα σε παρελθούσες δεκαετίες, μήπως ανοίγει ο δρόμος και για τις ανάλογες απαιτήσεις των Τούρκων της Θράκης, των σλαβόφωνων της Μακεδονίας, των Τσάμηδων της Ηπείρου κτλ;

Ὁ Κάουφμαν, παράδειγμα ἐντιμότητας καί τόλμης, δέν ἔτυχε καμμίας προβολῆς ἀπό τά καθεστωτικά ΜΜΕ (εἴχαμε, ὡς “Α”, ἀναφερθεῖ κι ἄλλοτε στό πρόσωπό του). Ξεκίνησε ὡς σιωνιστής πιστός στίς οἰκογενειακές παραδόσεις (οἱ γονεῖς του εἶχαν ἔρθει ἀπό τήν Πολωνία καί ἡ γιαγιά του εἶχε σκοτωθεῖ ἀπό τούς ναζί). “Σέ ἕνα συρτάρι τῆς κουζίνας μας ὑπῆρχε ἕνα τενεκεδένιο κουτί ὅπου βάζαμε χρήματα γιά νά βοηθήσουμε τό Ἑβραϊκό Ἐθνικό Ταμεῖο καί τήν οἰκοδόμηση τοῦ Ἰσραήλ”, δήλωνε. “Ὅμως ἡ γιαγιά μου δέν σκοτώθηκε γιά νά καλύψει φόνους Παλαιστινίων γιαγιάδων ἀπό ἰσραηλινούς στρατιῶτες στή Γάζα”, συμπλήρωνε. Συχνά σύγκρινε τήν πολιτική τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους μέ τῶν ναζί, μιλοῦσε γιά τήν ἐκμετάλλευση τοῦ Ὁλοκαυτώματος ἀπό τό Ἰσραήλ καί χαρακτήριζε τούς ἡγέτες του ἐγκληματίες πολέμου καί τρελλούς. “Τό Ἰσραήλ γεννήθηκε μέσα ἀπό τήν ἑβραϊκή τρομοκρατία”, εἶχε πεῖ γιά τίς σφαγές τύπου Ντεΐρ Γιασίν. Ἐμφανιζόταν στίς καμπάνιες ὑπέρ τῶν Παλαιστινίων, παλιότερα δίπλα στόν Γιάσερ Ἀραφάτ, ἄλλοτε σέ ἐκστρατεῖες ὑπέρ τοῦ Τρίτου Κόσμου… Ὁ Ἐργατικός ἡγέτης Τζέρεμυ Κόρμπυν τόν τίμησε στή νεκρολογία του ἀλλά ὑπῆρξαν καί …πανηγυρισμοί γιά τόν θάνατο τοῦ Κάουφμαν ἀπό φανατικούς σιωναζί πού τόν ἔψεγαν γιά …ἀντισημιτισμό καί τόν ἀποκαλοῦσαν “kapo” (ὅπως λέγονταν οἱ Ἑβραῖοι συνεργάτες τῶν ναζί κατά τό “ὁλοκαύτωμα”). Αὐτό δέν εἶναι ἔγκλημα τύπου “hate speech”, νά ὑποθέσω;

Είχαμε λοιπόν πέρυσι 147 καταγεγγραμμένα περιστατικά σε βάρος διαφόρων χώρων θρησκευτικού ενδιαφέροντος, από τα οποία τα 137 (δηλ. το 93%!) αφορούσαν την Ορθόδοξη Εκκλησία, 1 την Ρωμαιοκαθολική, 4 τον Ιουδαϊσμό και 5 τον Μουσουλμανισμό. Και ναι μεν η συντριπτική πλειοψηφία
των συμβάντων κατά των ορθόδοξων χώρων λατρείας δικαιολογείται εν μέρει με τον μεγάλο αριθμό τους ανά τη χώρα, άρα αναλογούν λιγότεροι βανδαλισμοί από όσους εκ πρώτης όψεως φαίνεται, όμως υπάρχουν κι άλλα αξιοσημείωτα στοιχεία. Όπως για παράδειγμα είναι η φύση των περιστατικών που καταγράφονται. Γιατί άλλο είναι να μιλάμε για ένα σύνθημα σε τοίχο νεκροταφείου κι άλλο για εισβολή στον λατρευτικό χώρο και διάλυσή του. Είναι άλλης βαρύτητας μια παραβίαση της πόρτας και κλοπή τιμαλφών (ή χάλκινων αντικειμένων) κι άλλο μια σατανιστική τελετή - όπως καταγράφηκε στην Χαλκιδική ή στην Νάουσα. Και σε
κάθε περίπτωση τα μνημεία του “Ολοκαυτώματος” δεν είναι χώροι θρησκευτικού αλλά πολιτικού ενδιαφέροντος και οι όποιες πράξεις εναντίον τους είναι σαφώς πολιτικής φύσεως.
Τέλος, ας σημειωθεί ότι στην Ροδόπη, όπου πληθυσμός και θρησκευτικοί χώροι είναι μοιρασμένοι περίπου στη μέση, είχαμε πέρυσι 7 περιστατικά σε βάρος χριστιανικών μνημείων (το ένα μάλιστα σε βάρος του αδριάντα του Χρύσανθου!) και μόλις 2 σε βάρος μωαμεθανικών τεμενών: ένα με τη φωτιά στο τζαμί Μαχμούτ Αγά, όπου η ζημιά έγινε από βραχυκύκλωμα και παραπέμφθηκε ο ιμάμης για αμέλεια, κι ένα με ένα οπαδικό σύνθημα “έξω οι Τούρκοι” στην πόρτα του “Γενί τζαμί” τη μέρα που έπαιζε τούρκικη ομάδα στην πόλη της Κομοτηνής! Τόση τρομοκρατία και καταπίεση!
Πάντως είναι πολύ σημαντικό ότι άρχισαν να καταγράφονται επίσημα τα συμβάντα αυτά, αφού ώς τώρα καθένας έλεγε ό,τι ήθελε. Και ένα τελευταίο στοιχείο που πρέπει να μας προβληματίσει είναι η προϊούσα αποχριστιανοποίηση της ελλαδικής κοινωνίας. Γιατί τα περιστατικά σε βάρος εκκλησιών είναι συνήθως από “χριστιανούς” κι όχι από αλλόθρησκους, συχνά από χώρους της άπλυτης αμφισβήτησης. Η χαλαρότητα
με την οποία αντιμετωπίζονται από το σύνολο της κοινωνίας δείχνει πως αυτή η τελευταία δεν διαθέτει ούτε αυτοσεβασμό, ούτε αίσθημα αυτοσυντήρησης. Πώς λοιπόν θα αντιδράσει στην εργαλειοποίηση των σχετικών στατιστικών εκ μέρους κάποιων πονηρών;