Ισίκ Αχμέτ, χήρα του βουλευτή Σαδίκ και επίτιμη πρόεδρος του DEB: Εγώ ζητάω εκείνο το κλεμμένο αυτοκίνητο το οποίο έχει το αίμα του συζύγου και της κόρης μου. Εκείνο είναι περιουσία μου. To κράτος αυτό που φορολογεί για να προστατεύει την ζωή και την περιουσία μου, έχει την υποχρέωση να το βρει”. Ο Αντιπεριφερειάρχης Μουσταφά Κατραντζί είπε: “Κανένας μας δεν διαφέρει από τον άλλο, ο αγώνας είναι κοινός. Προς το παρόν έχουμε φίλους στην ενεργό πολιτική που βρίσκονται σε διαφορετικά κόμματα αλλά οι καρδιές μας βρίσκονται εδώ”. Ο τουρκομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, είπε: “Εγώ παρομοιάζω τον Αλή Τσαβούς με τον αείμνηστο Ντεντκάς. Μακάρι να γίνει ο Ντενκτάς της Θράκης” .
Ο πρόεδρος Μουσταφά Αλή Τσαβούς ανέφερε πως το 2008 μαζί με φίλους είδαν ένα όνειρο (!!!) και αποφάσισαν να ζωντανέψουν ξανά το κόμμα DEB και έτσι έγινε. Και αναφερόμενος στο απωλεσθέν όχημα του Σαδίκ είπε: “Ζητάμε πίσω εκείνο το όχημα που έχει μεγάλη πνευματική αξία για εμάς! Όπως το πήρατε, παρακαλώ πολύ να το επιστρέψετε στην θέση του. Εάν εκείνο το αυτοκίνητο δεν επιστραφεί, τότε εγώ από εδώ δηλώνω χωρίς φόβο και δισταγμό πως δολοφόνος του Σαδίκ Αχμέτ είναι το ελληνικό κράτος“.
Τον περασμένο μήνα στείλαμε τα βάσανα μας στο ευρωκοινοβούλιο. Πλέον το DEB βρίσκεται στο ευρωκοινοβούλιο. Μέχρι το 2019 είμαι πάλι πρόεδρος. Το κόμμα DEB σε τρία χρόνια θα βρίσκεται στη βουλή (…) Είδα μια πολύ περίεργη εικόνα. Τον πρόεδρο της Δημοκρατίας μας μαζί με τους αξιωματούχους των ΑΝΕΛ. Απευθύνομαι από εδώ στην Αθήνα. Η μειονότητα δεν έδωσε ψήφους στους ΑΝΕΛ. Δεν μπορεί κανείς έστω και πρόεδρος της Δημοκρατίας να πλάθει όπως θέλει την τουρκική μειονότητα της Δ. Θράκης!
(…) Τώρα είναι ο καιρός να σταθούμε όρθιοι. Είναι ο καιρός να πάρουμε στα χέρια μας την σημαία και να βγούμε στους δρόμους. Μπροστά μας βρίσκεται η 24/6, η επέτειος θανάτου του αείμνηστου ηγέτη μας. Η επέτειος και της Λωζάννης. Πλέον δεν σωπαίνουμε έναντι των πιέσεων. Εμείς ως κόμμα προτείνουμε το εξής: Να πάρουμε στα χέρια μας την σημαία. Να κάνουμε μια πορεία, τουλάχιστον από τα γραφεία μας μέχρι τα νεκροταφεία. Μια πορεία περηφάνιας, Να είναι μια πορεία με αίτημα την απόδοση των δικαιωμάτων μας. Ας είναι μια πορεία με την οποία θα ζητείται πίσω το αυτοκίνητο του αείμνηστου ηγέτη μας. Πλέον να μην στεκόμαστε. Πλέον να μην σωπαίνουμε. Ήρθε πια ο καιρός να βγούμε στις πλατείες. Δήθεν θα μας εκφόβιζαν. Εγώ απευθύνομαι στους Έλληνες αξιωματούχους. Εγώ είμαι έτοιμος να δώσω την ψυχή μου. Ο ηγέτης μας έγινε μάρτυρας. Εάν επιτρέψει ο Αλλάχ ας γίνουμε και εμείς μάρτυρες σε αυτό τον δρόμο¨.
Σιγά βρε Μουσταφά, μη σκίσετε κανένα καλσόν στο Turko Pride!!!

Ζητοῦµε συγγνώµη ἀπό τούς εὐαίσθητους ἀναγνῶστες µας ἀλλά θά τούς ὑπενθυµίσουµε ἕνα πρόσφατο τραγικό συµβάν, πού κάπως συνδέεται καί µέ τήν θρακική πραγµατικότητα. Μιλᾶµε γιά τόν θάνατο τοῦ Ραούφ Ντενκτάς.

Ὅπως ὅλοι ξέρουµε, ὁ Ντενκτάς ἔπαιξε γιά πολλές δεκαετίες στήν Κύπρο τόν πρῶτο ρόλο γιά ὅσα δραµατικά συνέβησαν στό νησί. Ἀπό τήν ἐποχή πού ἔκανε τόν εἰσαγγελέα τῶν Ἄγγλων κατά τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, µέχρι τήν τουρκική εἰσβολή καί τήν ἵδρυση τοῦ ψευδοκράτους στό βόρειο τµῆµα τοῦ νησιοῦ.

Μέ βάση αὐτόν τόν ρόλο γνωρίζουµε ὅτι ἡ ἀντίδραση τῶν περισσοτέρων Ἑλλήνων θά ἦταν περίπου «ψόφησε ἐπιτέλους τό γουρούνι», «σκατά στόν τάφο τοῦ λυσσασµένου σκύλου» καί ἄλλες παρόµοιες ἀναφορές στό ζωικό βασίλειο. Ὅµως, πέραν τοῦ ὅτι «ὁ νεκρός δεδικαίωται», ἐµεῖς (κι ἐσεῖς) δέν ἀνήκουµε σέ τούτη τήν ξενοφοβική, µίζερη µερίδα, ἀφοῦ ἀναγνωρίζουµε ὡς ἰσότιµη τήν ἀλήθεια τοῦ Ἄλλου, ὅπως λέει καί ἡ σύγχρονη ἐπιστήµη.

Κάποιοι, µᾶλλον σεσηµασµένοι, συνέλληνές µας ὅµως πᾶνε ἀκόµα παραπέρα. Γιά παράδειγµα ἡ µειονοτική ἡγεσία τῆς Θράκης πού τίµησε τόν νεκροθάφτη τῆς Μεγαλονήσου (βλέπε καί τό πρωτοσέλιδο τῆς ξανθιώτικης τουρκοφυλλάδας «Μιλλέτ»).

Βεβαίως, θά µοῦ πεῖτε, τί περιµένεις ἀπό ἕνα ἔντυπο πού δέν χάνει εὐκαιρία νά τιµἠσει κάθε τουρκόφωνο φασίστα; Ὁ ὅµοιος στόν ὅµοιο…

Δέν εἶναι ὅµως µόνο ἡ ὅποια τουρκοφυλλάδα πού τιµᾶ τούς σφαγεῖς τῆς Μεγαλονήσου. Ἡ ἴδια ἡ «θρησκευτική ἡγεσία» τῆς µειονότητας πού αὐτοπροσδιορίζεται ὡς τουρκική, παρέστη στήν ἐπίσηµη κηδεία τοῦ κοπρο-Ραούφ. Δίπλα στούς Γκιούλ, Ἐρντογάν, Νταβούτογλου, Μπαγίς καί λοιπούς φιλέλληνες, βρέθηκε ὁ τουρκοµουφτής Κοµοτηνῆς Ἰµπραήµ Σερήφ, ὁ «συνάδελφός» του τῆς Ξάνθης Ἀχµέτ Μέτε καί ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς Ὁµοσπονδίας Βαλκανίων Ρούµελης (καί πρώην πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἀλληλοβοήθειας Τούρκων Δυτικῆς Θράκης) Φερρούχ Ὀζκάν, τακτικός πλέον µουσαφίρης µας.

Τό µήνυµα εἶναι σαφέστατο καί πρός πάσα κατεύθυνση: τό τουρκικό παρακράτος ἔχει ἀγκαλιαστεῖ πλέον ἀπό τήν κυβέρνηση τοῦ ΑΚΡ καί ἐξωπετιέται µόνον ὅποιος µένει πιστός σέ συµµορίες τοῦ παρελθόντος. Ὅσο γιά τούς εἰκονιζόµενους, µᾶς δηλώνουν (πάλι) ξεκάθαρα τί ἐννοοῦν µέ τόν λεγόµενο ἐθνοτικό τους αὐτοπροσδιορισµό: Τό «εἴµαστε Τοῦρκοι» γι’ αὐτούς σηµαίνει «εἴµαστε πράκτορες τῆς Ἄγκυρας, ἕτοιµοι γιά ὅλα», σάν τόν Ραούφ πού τώρα πιά χαριεντίζεται µέ τίς παρθένες τοῦ ἰσλαµικοῦ παραδείσου…