Τώρα πού πῆρες τόν δρόμο πρός τά Σοῦσα, καί μάλιστα ὅπως λές αὐτοβούλως (δηλαδή αὐτοβούλως ὑπάκουσες στήν Πρεσβεία…), δυό λόγια μόνο μποροῦμε νά ποῦμε, χωρίς ἐλπίδα νά εἰσακουστοῦν. 

Τάχθηκες ἐνόπλως κατά τῆς Ρωσίας καί κατέστρεψες τά ἐθνικά μας συμφέροντα ἐπικαλούμενος τό διεθνές δίκαιο, τό ἀπαραβίαστο τῶν συνόρων καί τά δικαιώματα τῶν ἀμάχων, ἐπειδή τά προσέβαλε ἡ ἐπέμβαση τοῦ Πούτιν. Μάλιστα. Αὐτός λοιπόν πού πᾶς νά βρεῖς αὔριο, μήπως ἔχεις ἀκουστά τί πολιτική ἔχει στά ἴδια θέματα; Πόσο σέβεται τό διεθνές δίκαιο καί μάλιστα ἐμπράκτως πάνω στήν πατρίδα μας – κι ὄχι σέ κάποιαν Οὐκρανία; Πόσο λαμβάνει ὑπόψιν τά ἀναγνωρισμένα σύνορα στό Αἰγαῖο καί στήν Κύπρο – ὄχι στό Ντονμπάς; Πόσο σκοτίζεται γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα ἑκατομμυρίων πολιτῶν τῆς ἴδιας του τῆς χώρας, κυρίως κουρδικῆς (κι ὄχι μόνο) καταγωγῆς;

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μεν τις δέουσες αναφορές σε συνεργασίες και άλλα τινά, όμως τον τόνο έδωσαν οι λογοτεχνίζουσες, συναισθηματικές πομφόλυγες που κατά κανόνα επιστρατεύονται όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Η τόλμη, η εξωστρέφεια, η ειρήνη, η μουσική, η χαρά και άλλες θετικές έννοιες έστησαν ένα σκηνικό παραμυθίας, σε αντιπαράθεση φυσικά με τους κακούς εθνικισμούς, τους πολέμους, τους φανατισμούς, τα μίση και άλλα στερεότυπα εκθέσεων γυμνασιοπαίδων (κάτι σαν déjà vu της ελληνοτουρκικής προσέγγισης προ εικοσαετίας, αν θυμάστε). Ο Ζόραν Ζάεφ μίλησε κυρίως για την προϊστορία της συμφωνίας, και επανειλημμένως για οικονομία, συνεργασία και ασφάλεια, δείχνοντας τη στόχευση των γειτόνων. Η διαφορά δείχνει με ακρίβεια και το τι έχει να κερδίσει η κάθε πλευρά.

Ο Τσίπρας απέφυγε συστηματικά να χρησιμοποιήσει έστω και ένα εθνώνυμο στην ομιλία του, ενώ μίλησε αμέτρητες φορές για τους «δύο λαούς», επίσης για τις δύο γλώσσες και για «τις δύο χώρες μας»… Ούτε μια φορά δεν τόλμησε να τις ονομάσει! Ο Ζάεφ όμως δεν δίστασε και μέσα στο ελληνικό έδαφος δυό φορές αναφέρθηκε στην μακεδονική κοινωνία και στους Μακεδόνες, αποκαλύπτοντας ποια θα είναι στο εξής η δημόσια – erga omnes! – χρήση του ελληνικότατου ονόματος (αυτή που ήδη βλέπουμε στις επίσημες ανακοινώσεις των ξένων ΥΠΕΞ).

Βεβαίως, η αναφορά του Ζάεφ στον «Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη», μόλις πήρε τον λόγο, θα μπορούσε να θεωρηθεί φιλοφρόνηση προς την πλευρά μας. Κατά τη γνώμη μας ήταν κάτι σαν τις καραμέλες που προσφέρει ο ύποπτος ηλικιωμένος στην πιτσιρίκα. Η Συμφωνία πουθενά δεν αναφέρει την αρχαία ελληνική Μακεδονία και απλώς ο Ζάεφ εχθές εκχώρησε φραστικά τον Αριστοτέλη στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αυτό βεβαίως ουδόλως δεσμεύει τον επόμενο επίσημο της γείτονος, να μην κάνει την διάκριση ή και να τον διεκδικήσει ανοικτά, η διατύπωση της Συμφωνίας αφήνει ανοικτό κάθε περιθώριο. Θυμίζω ότι στην πρώτη επίσκεψη Ερντογάν στην ελληνική Θράκη το 2004 ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε το μωαμεθανικό στοιχείο της περιοχής να εργαστεί για τη χώρα όπου ζει, να προκόψει στο ευρωπαϊκό περιβάλλον κτλ. Η απόσταση από την ρητορική των ημερών μας είναι παραπάνω από χαώδης αλλά τότε οι Έλληνες αρμόδιοι που του άνοιξαν τον δρόμο μέμφονταν (εμάς) τους σκεπτικιστές ότι αδίκως ανησυχούν, ορίστε τι είπε ο καλός μας γείτονας…

Τέλος, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός στις εκτενείς ευχαριστίες του προς τον ξένο παράγοντα άφησε για το τέλος τις ευχαριστίες προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής – όχι για τις υπηρεσίες του κ. Νίμιτς που τον είχε ήδη ευχαριστήσει. Αντιθέτως ο Έλλην πρωθυπουργός δεν έκανε καμμία ανάλογη μνεία. Ίσως να μην ήθελε να δώσει τροφή στα σχόλια του τύπου «εντεταλμένη υπηρεσία», «εκτέλεση συμβολαίου» και άλλα κακεντρεχή που αναφέρονται στην Συμφωνία η οποία επετεύχθη εντός του ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος που ετέθη προ εξαμήνου. Ίσως να ήθελε να αποφύγει – είναι και αριστερός ριζοσπάστης – άλλο ένα «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» (ή μήπως θεωρεί ότι με τις ευχαριστίες στον υπουργό του των Εξωτερικών καλύφθηκε;). Ίσως απλώς δεν ήθελε άλλο όνομα πάνω από το δικό του, μια τέτοια μέρα που -  όπως μετριοφρόνως δήλωσε – έδωσε μαζί με τον Ζόραν το καλό παράδειγμα σε όλη την ανθρωπότητα…

1)      Στο άρθρο 1 παρ. 3 δηλώνεται ξεκάθαρα η «Μακεδονική» ιθαγένεια και γλώσσα των γειτόνων. Αυτά με τις παρενθέσεις και τους αστερίσκους είναι αστειότητες και ένα φύλλο συκής ανίκανο να κρύψει το τι κερδίσαμε. Αν οι γείτονες δέχονταν επισήμως τη σλαβική τους ρίζα, θα δέχονταν και την ονομασία «σλαβομακεδονική» για τη γλώσσα και την ιθαγένειά τους (τουλάχιστον), όπου καμμία θρυλούμενη αλβανική αντίδραση δεν μπορεί να υπάρξει.

2)       Στο ίδιο άρθρο 1 παρ. 4γ αναγράφεται ότι το Δεύτερο Μέρος (δηλ. η γειτονική χώρα) «εφόσον το αποφασίσει θα διεξάγει δημοψήφισμα». Η ίδια περίπου φράση επαναλαμβάνεται κι άλλες φορές παρακάτω, αποδεικνύοντας ότι το δημοψήφισμα στα Σκόπια δεν είναι καθόλου σίγουρο ή απαραίτητο, άρα το «εχέγγυο» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (και όχι μόνο) για εκείθεν απόρριψη της Συμφωνίας θολώνει. Σημειωτέον ότι παντού αναφέρεται, δυνητικά έστω, μόνο το δημοψήφισμα της μιας πλευράς και πουθενά μια πιθανότητα για κάποιο δικό μας!

3)      Στο άρθρο 2 κάνει εντύπωση η αποφασιστική διατύπωση για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η φράση λ.χ. της παρ. 4 ότι «το Δεύτερο Μέρος θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ…» υπό τους συγκεκριμένους όρους για την ελληνική στάση, χωρίς καν μία αοριστία του τύπου «σε περίπτωση που το Δεύτερο Μέρος επιδιώξει…», αποδεικνύει την ΝΑΤΟϊκή πίεση που μας έφερε την Συμφωνία, κι όλα τα άλλα για εξυπηρέτηση εθνικών μας στόχων είναι φούμαρα. Κάπως έτσι ερμηνεύεται και ο ενθουσιασμός στο εξωτερικό για το «κατόρθωμα» των δύο Κυβερνήσεων.

4)      Στο άρθρο 7 αποκαλύπτεται ότι ήδη ως Ελλάς αποστασιοποιούμαστε από τη χρήση του όρου Μακεδονία. Τόσο στην παρ.2 όσο και στην παρ. 4 διαβάζουμε για «τον πληθυσμό της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους» και για την «κουλτούρα και κληρονομιά της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους»! Γιατί δεν χρησιμοποιείται ο όρος ελληνική Μακεδονία; Αν ήδη πριν την υπογραφή σε επίσημο κείμενο δεν αναφερόμαστε σε αυτήν, τι θα γίνει αργότερα;

5)      Στο άρθρο 8 μνημονεύεται μια διμερής Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων που θα ασχοληθεί με θέματα ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά, στα πλαίσια διεθνών οργανισμών κτλ με πρόδηλο στόχο την στοιχειώδη συνεννόηση. Σωστό και απαραίτητο. Όμως η κοινή λογική λέει ότι αυτό θα έπρεπε να είχε προηγηθεί κάθε άλλης συμφωνίας και τώρα βάλαμε το κάρο μπροστά από το μουλάρι.

Κλείνω υπενθυμίζοντας ένα ανάλογο περιστατικό ονοματοδοσίας σε ΝΑΤΟϊκό περιβάλλον. Το 1952 Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, εκκινώντας μια περίοδο διμερούς «φιλίας» και προσέγγισης. Κάπου εκεί στα μέλια σιωπηλά συναινέσαμε να ονομάζεται τουρκική η μειονότητα στη Θράκη, με αποτέλεσμα ο επί Παπάγου Γενικός Διοικητής της Φεσσόπουλος να διατάξει (28-1-1954) την αντικατάσταση όλων των όρων «μουσουλμανικό» με τη λέξη «τουρκικό» στις  επιγραφές μειονοτικών σχολείων, κοινοτήτων κτλ. Βεβαίως τα επίχειρα δεν άργησαν: ο Κυπριακός Αγώνας πυροδότησε τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης, σε ενάμιση μόλις χρόνο, κι άντε μετά να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Τώρα που επισήμως παραχωρούμε όνομα όχι σε μειονότητα αλλά σε κρατική οντότητα και ανύπαρκτη εθνότητα, σε ποιαν ανάκληση θα μπορούμε αύριο να ελπίζουμε;

Κώστας Καραΐσκος, Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Κομοτηνή, 14-6-2018

Εμείς (προσ)ευχόμαστε για μια ρωσική αντίδραση που θα κάνει την γείτονα οικόπεδο και τις προφητείες πραγματικότητα. Παράλληλα καλούμε τους κωλοέλληνες συμπατριώτες μας που βλέπουν τα ηλίθια τουρκοσήριαλ, που ψωνίζουν τα άθλια τούρκικα προϊόντα και που κάνουν τουρισμό στα εδάφη της γείτονος, τα ποτισμένα από αιώνες με το αίμα των παππούδων τους, να βγουν να διαδηλώσουν υπέρ των τουρκικών θέσεων. Και εναντίον του Βλαδίμηρου που πολεμάει στο Αποκεφαλιστάν τα ανθρωπόμορφα κτήνη και τα πρόστυχα συμφέροντα που είναι πίσω τους. Έτσι, όχι μισές δουλειές: ή βλέπεις τον αδελφό σου λαό στο φασιστόμουτρο του Ερντογάν ή όχι.