Ἡ εἴδηση πρό ἡμερῶν ἀπό τίς ΗΠΑ ἦταν ἀποκαλυπτική: τό Radio Free Europe/Radio Liberty συμπράττει μέ τό διαδικτυακό περιοδικό Interpreter. Τό μέν πρῶτο χρηματοδοτεῖται ἀπό τό ἀμερικανικό κράτος (παλιότερα εὐθέως ἀπό τήν CIA), τό δέ δεύτερο ἀπό τό Institute for Modern Russia, μιά δεξαμενή “σκέψης” πού σκάρωσε στό Μανχάταν ὁ ἐξόριστος ὀλιγάρχης Mιχαήλ Χορντορκόφσκι. Ὁ διευθυντής τοῦ Interpreter, Michael Weiss, δήλωσε ἐνθουσιασμένος γιά τήν σύμπραξη πού θά δημιουργήσει ἕναν τόσο ἰσχυρό ὀργανισμό (παρα)πληροφόρησης.

Βεβαίως ἡ λεγόμενη ρωσοφοβία δέν εἶναι κάτι τό νέο στίς ΗΠΑ καί θεωρεῖται λίγο πολύ ἡ συνέχεια τῆς ἀντικομμουνιστικῆς πολιτικῆς πού γνωρίσαμε στά χρόνια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Ὅμως τό πρᾶγμα παίρνει ὅλο καί εὐρύτερες διαστάσεις καί κανένας δέν ἀναρωτιέται τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο δαιμονοποιεῖται ἔτσι ἡ χώρα τοῦ Πούτιν. Παρότι αὐτή μετέχει στό ἴδιο διεθνές σύστημα, παρότι παίζει μέ τούς ἴδιους κανόνες, στοχοποιεῖται μέ τρόπο πού ποτέ δέν εἴχαμε δεῖ κατά τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Συνεχεῖς κυρώσεις, ἀσύλληπτη προπαγάνδα (ΜΗ-17 στήν Οὐκρανία, “ὑπονόμευση τῆς ΕΕ”…), στόχος ἐπιθέσεων (στό Σινά, στή Συρία κτλ)… Δέν μπορεῖ παρά νά ἔχει νά κάνει μέ θέματα καί πέραν τῶν γεωπολιτικῶν – οἰκονομικῶν συμφερόντων.
Κατά τή γνώμη μας ἡ Ρωσία τοῦ Πούτιν εἶναι τό τελευταῖο ἀνάχωμα κατά τῆς μετάλλαξης τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους πού προωθεῖ τό παγκόσμιο καθεστώς. Εἶναι ἡ μόνη ὑπαρκτή ἀντιπρόταση στήν πολυπολιτισμικότητα, στήν πολιτική ὀρθό-τητα καί στήν δι’ αὐτῶν μεθοδευμένη διάλυση κάθε λογικῆς κι ἀντίστασης. Ὅλη ἡ ἀτζέντα τῆς Νέας Τάξης (μετανάστες, ὁμοφυλοφιλία, καταστροφή τῆς Ἱστορίας κτλ) στή Μόσχα τά βρίσκει σκοῦρα καί τά ἀφεντικά τῆς ὑφηλίου δέν ἀνέχονται τέτοιες ἑστίες ἀντίστασης. Ἄς σκεφτοῦμε μόνο ποιόν ἄλλον ἡγέτη χώρας ἔχουμε δεῖ νά προσκυνάει εἰκόνες, πέραν τοῦ Βλαδίμηρου (καί φυσικά δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ γνησιότητα τῆς πίστης του ἀλλά τό ἐκπεμπόμενο μήνυμα).
Κάπου ἐδῶ τίθεται τό ἐρώτημα καί γιά κάθε πολιτική πρόταση ἐν Ἑλλάδι. Ποιά θέση παίρνουμε στό μέγιστο αὐτό ζήτημα, μέ δεδομένες μάλιστα τίς ἱστορικές μας σχέσεις καί τούς πολιτιστικούς δεσμούς μας μέ τή Ρωσία;

Ποῦ βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, μετά τήν τετράμηνη παράταση πού πῆρε στίς Βρυξέλλες ἡ Κυβέρνηση; Κάναμε κάποιο βῆμα μπροστά, πέρα ἀπό τόν χῶρο τῶν ἐντυπώσεων; Δημιουργήσαμε τίς προϋποθέσεις γιά τήν οἰκονομική μας ἐπιβίωση ὡς χώρα; Μήπως γυρίσαμε στά ἴδια καί χειρότερα; Αὐτά τά ἐρωτήματα ἀπασχολοῦν ὅλους τούς συνειδητούς πολίτες καί θά παραθέσουμε κι ἐμεῖς τήν ἄποψή μας, τόσο γιά τό τρέχον πρόβλημα ὅσο καί γιά τό εὐρύτερο τοπίο. 

Ἀναμφίβολα ἔγιναν κάποιες προσπάθειες . στό διεθνές πεδίο τό ἑλληνικό ὄνομα ὄντως ξαναταυτίστηκε μέ τήν ἀντίσταση (τούτη τή φορά στό οἰκονομικό blitzkrieg), χωρίς βέβαια αὐτό νά ἀρκεῖ. Τελικά ὑποχωρήσαμε, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἀφοῦ εἴμαστε δέσμιοι ὄχι μόνο τῶν πιστωτῶν μας ἀλλά καί τῶν ποικίλων παθολογιῶν μας. Καί μετά τήν τετράμηνη παράταση, ἐφόσον τήν διανύσουμε, τί θά ἀντιμετωπίσουμε; Σίγουρα ὀξυμένα προβλήματα (ρευστότητας, ἐσό-δων, τοκοχρεωλυσίων…) γιά τά ὁποῖα ὅλες οἱ λύσεις θά εἶναι ἐπώδυνες.
Αὐτό πού μᾶς φαίνεται ὡς μοναδική ὁριστική (δι)έξοδος εἶναι νά ἀλλάξουμε ἀποφασιστικά τό παιχνίδι καί τήν ἀτζέντα: νά γίνει μία ὁλομέτωπη ἐπίθεση στήν διαπλοκή, ταυτόχρονα μέ ριζικά μέτρα ἀναδιάρθρωσης τοῦ κράτους καί ἀνασυγκρότησης τῆς παραγωγῆς καί νά μιλήσουμε ἀνοιχτά γιά ἐπαχθές χρέος, γιά τόν γερμανικό ρόλο στή διαφθορά, γιά τά «λάθη» τοῦ ΔΝΤ, γιά τό κατοχικό δάνειο, γιά τούς ὑδρογονάνθρακες τῆς ΑΟΖ… Ἀναλαμβάνοντας ἔτσι τό ρίσκο μιᾶς σύγκρουσης ὄχι μόνο μέ τό γερμανικό διευθυντήριο τῆς ΕΕ ἀλλά καί μέ τό ὅλο σύστημα, ἀφοῦ θά μιλᾶμε γιά οὐσιαστική στάση πληρωμῶν.
Βεβαίως αὐτό θά σήμαινε, πιθανότατα, ἔξοδο ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, δηλαδή ἀπό τήν κυριότερη συνθήκη τῆς συλλογικῆς μας εὐζωΐας τῶν τελευταίων 30 χρόνων. Ὅμως πρέπει νά δοῦμε μέ προσοχή ποιός εἶναι ὁ ὁρίζοντας πλέον τῆς παραμονῆς μας στήν ΕΕ. Μιλᾶμε γιά ἕνα πλαίσιο στό ὁποῖο τό ἐθνικό κράτος παύει νά ὑπάρχει: ἡ οἰκονομική του πολιτική ὑπαγορεύεται ἔξωθεν (γιά ὅλα τά κράτη – μέλη κι ὄχι μόνο στήν δική μας περίπτωση), τό χρῆμα κόβεται στή Φραγκφούρτη, οἱ διοικήσεις τῶν τραπεζῶν ἐγκρίνονται ἀναγκαστικά ἀπό τήν ΕΚΤ – βλέπε καί πρόσφατο παράδειγμα τῆς Eurobank -, οἱ φορολογικές καί στατιστικές (!) Ἀρχές εἶναι διορισμένες καί «ἀνεξάρτητες» ἀπό τήν Κυβέρνηση, οἱ δημόσιες ἐπιχειρήσεις ὑποχρεώνονται στόν αὐτοχειριασμό τῶν ἰδιωτικοποιήσεων, οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις ἀγοράζουν 2-3 φυσίγγια μετά ἀπό πρωτοκολλημένη αἴτηση κτλ κτλ. Ἔχουμε λοιπόν πλήρη ἐκχώρηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί νόθευση τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος χωρίς προσχήματα καί ἐπιπλέον χωρίς ἀνταλλάγματα. Μόνο «ἀντάλλαγμα» εἶναι ἡ ἐπιβίωση μέσα σέ ὁλοένα καί ἀσφυκτικότερα πλαίσια – πολιτικά, ἰδεολογικά καί οἰκονομικά. Θά ἐπιβιώσεις (ἐνδεχομένως…) μόνον ἀποδεχόμενος τόν ἀπόλυτο ἐθνοθρησκευτικό ἀποχρωματισμό καί τήν πλήρη ἀτζέντα τῆς νεοταξίτικης λοιμικῆς: τό τζιχάντ εἶναι ἀπειλή, ἡ χριστιανική πίστη φανατισμός, οἱ Ρῶσοι κακοί, ἡ ὁμοφυλοφιλία προσόν, τό ἐργασιακό δικαίωμα φάντασμα, τό «Ὁλοκαύτωμα» ἡ μόνη ἱστορική Ἀλήθεια… Καί πάντα μέ τό ἐνδεχόμενο νά ἐπιλεγεῖς ὁποιαδήποτε στιγμή ἀπό τά ἀφεντικά γιά σφάγιο, ὁπουδήποτε στόν πλανήτη.
Ἐφιαλτικό τό δίλημμα, ἀναμφίβολα. Τό θέμα εἶναι ἄν ὑπάρχει ἄλλη ἐναλλακτική καί συγκεκριμένα γιά τήν περίπτωσή μας. Τίποτε δέν δείχνει ἐνθαρρυντικό: ὁ λαός ἔχει σέ σημαντικό βαθμό ἀποχαυνωθεῖ, τό πολιτικό προσωπικό εἶναι ἐξαντλημένο, ἀστική τάξη δέν ὑπάρχει καί ἡ συνείδηση τῆς ἑλληνικότητας – ὡς βαθύτερης οὐσίας τῆς ἀνθρωπιᾶς – διασώζεται σέ εὐάριθμες μειοψηφίες. Ὅμως βρισκόμαστε σέ ἕνα σημαντικό μεταίχμιο καί ὁ ντετερμινισμός ἔχει πολλές φορές γελοιοποιηθεῖ ἀπό τήν ἀνθρώπινη Ἱστορία. Ἄν μιά Κυβέρνηση Ἐθνικῆς Σωτηρίας ἐνημερώσει μέ εἰλικρίνεια τούς Ἕλληνες πολίτες γιά τό διακύβευμα καί τίς προοπτικές, ἄν καταφέρει νά τούς ἐμπνεύσει ἑνότητα, περηφάνεια καί αὐτοπεποίθηση, μποροῦμε νά ἑτοιμάσουμε τούς ὅρους μιᾶς ἀντιπαράθεσής μας μέ τόν χρηματοπιστωτικό Ἰμπραήμ κρυφοελπίζοντας σέ κάποια θαυματουργή Ἔξοδο, ἐφόσον χρειαστεῖ. Διαφορετικά ἄς τό πάρουμε ἀπόφαση πώς ἡ κάθειρξη θά ἐξελιχτεῖ σέ ἰσόβια καί στό ἑξῆς θά μᾶς πέφτει λόγος μόνο γιά τό κουτάλι τοῦ συσσιτίου ἤ γιά τήν ὥρα τοῦ ἐπισκεπτηρίου.

Πρῶτον εἶναι πασίδηλο πώς πρέπει κι αὐτός ὁ χῶρος, τῆς so called Ἀριστερᾶς, νά περάσει ἀπό τό γκουβέρνο. Ὅσο παραμένει στήν ἀσφάλεια τῆς ἀντιπολίτευσης, ὑποστασιάζοντας ὑποτίθεται μιά διέξοδο γιά τόν ἑλληνικό λαό, δείχνει σάν ἕνα χαρτί πού δέν παίχτηκε. Ἄς τό ρίξουμε λοιπόν κι αὐτό στό τραπέζι γιά νά δοῦμε τί μπορεῖ νά ἀποφέρει.
Δεύτερον μιά νίκη τοῦ Σύριζα – καί μιά Κυβέρνηση μέ τούς Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες καί χωρίς μνημονιακά βαρίδια, ἐλπίζω – θά εἶναι μιά πολιτική τιμωρία γιά τούς πρωτεργάτες τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς καταστροφῆς. Ἀναφέρομαι στά πεπραγμένα τῶν κυβερνήσεων πρίν καί μετά τά Μνημόνια ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα: στήν συνολική ἐκφύλιση τῆς κοινωνίας καί στόν διασυρμό τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καί τῶν θεσμῶν του. Τελευταῖο δεῖγμα γραφῆς ὁ ἐλεεινός χειρισμός τῆς ἀπόπειρας ἐξαγορᾶς τοῦ βουλευτῆ Π. Χαϊκάλη. Ὁ ἐξευτελισμός κάθε θεσμικῆς λειτουργίας καί ἡ προσβολή τῆς κοινῆς λογικῆς ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀπό ὅλον τόν συρφετό τοῦ καθεστῶτος – πρώτη γραμμή τά βοθροκάναλα καί δεύτερη οἱ χασαποφυλλάδες – δέν μπορεῖ νά περάσει ἀβρόχοις
ποσί. «Μά θά εἶναι καλύτεροι οἱ ἑπόμενοι;» ἔρχεται αὐτομάτως ἡ ἔνσταση. Δέν μ’ ἐνδιαφέρει, ἀπαντῶ, ἄς πληρώσει μέ κάποιο τρόπο,
ἔστω, ὁ σεσημασμένος δολοφόνος καί μετά ἄς πάρει σειρά κι ὅποιος τόν μιμηθεῖ.
Τρίτον, μιά διάλυση τοῦ κατεστημένου σκηνικοῦ ἴσως ἀπελευθερώσει καί ἀναδιατάξει πολιτικές δυνάμεις πού σήμερα εἶναι ἀνενεργές ἤ ἐγκλωβισμένες. Σήμερα ὅ,τι «νέο» προκύπτει (ποτάμια, ρίζες κτλ) εἶναι ἐνεργούμενο τῆς διαπλοκῆς, αὔριο δέν μποροῦμε νά εἴμαστε σίγουροι τό τί θά συμβεῖ.
Τέταρτον καί κυριότερο: μπορεῖ πραγματικά νά φέρει τή «συντέλεια» μιά Κυβέρνηση Τσίπρα, ὅπως πολλοί εἰκάζουμε. Τότε θά ἔχουμε ἐνώπιόν μας δύο ἀκριβοθώρητα πράγματα: τήν γυμνή ἀλήθεια χωρίς τά παραισθησιογόνα τῆς καθημερινῆς, θηριώδους προπαγάνδας καί ἐπίσης τήν δυνατότητα ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς συλλογικῆς ζωῆς μας, ἔξω ἀπό τόν ἀσφυκτικό νάρθηκα τῆς παγκόσμιας Νέας Τάξης. Δέν γνωρίζω ἄν ἔχουμε οἱ σημερινοί Ἕλληνες τίς προϋποθέσεις γιά νά ἀρθοῦμε στό ὕψος τῶν καινοφανῶν περιστάσεων. τίποτε δέν προδιαγράφει μιά καταφατική ἀπάντηση, ὅλα δείχνουν ἀλεσμένα ἀπό τήν τηλοψία ἀλλά κι ὅλα μένουν ν’ ἀποδειχθοῦν στήν πράξη.