Η μουφτεία Κομοτηνής είναι το σημαντικότερο θεσμικό όπλο της Ελλάδας στον μειονοτικό χώρο. Αυτό που κατά τα τελευταία χρόνια επί του συγχωρεμένου πρώην μουφτή Μέτσο Τζεμαλή είχε αλλάξει το κλίμα στην περιοχή και την εικόνα της χώρας μας διεθνώς. Σήμερα λειτουργεί ως μπούμεραγκ, όπως το επισημάναμε ήδη προ οκταμήνου (https://slpress.gr/ethnika/o-moyftis-komotinis-ta-dielyse-kai-perase-quot-apenanti-quot-i-athina-koimatai/) και μάλιστα με ρυθμό ολοένα και καταστροφικότερο. Το αν ως προσωπικότητα ο κάθε Τζιχάτ Χαλήλ υπολείπεται των απαιτήσεων της θέσης δεν έχει να κάνει μόνο με την κορυφή του θεσμού αλλά και με όλο το προσωπικό του οποίου προΐσταται: τους ιεροδιδασκάλους, τους μουεζίνηδες, τους μουτεβελήδες… Αν κάποιος είναι γενναιόδωρος, μεγαλόψυχος, αγαπητός ως άνθρωπος είναι προφανώς διαφορετικό σε πολλά επίπεδα από το να είναι φραγκοφονιάς, κομπλεξικός και ανθρωποδιώκτης.

Ανθολογώ κατωτέρω μερικά ενδεικτικά περιστατικά, αφού πρώτα σημειώσω πως μεταξύ του νόμιμου μουφτειακού θεσμού και του παρακρατικού κυκλώματος της «αιρετής» τουρκομουφτείας γίνεται μία μάχη για τον έλεγχο των τεμενών της πόλης και των γύρω χωριών. Οφείλει να γίνεται δηλαδή μια τέτοια μάχη, εφόσον ο νόμιμος μουφτής καλείται να αποδείξει την αποδοχή του θεσμού από την μουσουλμανική κοινωνία. Τι βλέπουμε όμως; Πρόσφατο δελτίο Τύπου της πρακτόρικης «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δ. Θράκης» κατηγορούσε τη χώρα μας για την αντικατάσταση δύο ιμάμηδων από ισάριθμα τεμένη της Ροδόπης (Σάπες και συνοικισμός Χάρμανλη Κομοτηνής). Με την ελπίδα πως κάποιο έδαφος κερδήθηκε ψάξαμε τις δύο περιπτώσεις αλλά …άνθρακας ο θησαυρός. Στη μεν πρώτη το μόνο που κερδίσαμε ως αποτέλεσμα προσωπικής κόντρας τοποτηρητή – ιμάμη ήταν το απόλυτο μηδέν, ενώ στο Χάρμανλη ο ένας ιμάμης του τουρκομουφτή Σερήφ (ο Νιχάτ Καπλάν) αντικαταστάθηκε από …άλλον ομόσταβλό του (Καμπέρ Μεχμέτ)! Οι λόγοι και στις δύο περιπτώσεις δεν είχαν να κάνουν με οποιοδήποτε εθνικό συμφέρον αλλά ίσως με πράγματα απτά και μετρήσιμα… Επίσης στο παραδοσιακά φιλελληνικό χωριό της Χλόης, ο νυν ιμάμης πρόσκειται επίσης στον Σερήφ, αφού τον προκάτοχό του τον είχε διορίσει ο Τζεμαλή και ο Τζιχάτ τον απέπεμψε! Δεν θα επωφελείτο το προξενικό κύκλωμα από τέτοιο δώρο; Στα Παγούρια ο νόμιμος και αγαπητός ιεροδιδάσκαλος Ισμαήλ Μπας έχασε τη θέση του για να σταλεί εκεί άλλος, απόφοιτος δημοτικού σχολείου, που δεν έγινε αποδεκτός από τους χωρικούς και ουσιαστικά η θέση έμεινε κενή. Σε άλλη περίπτωση άνθρωπος από την προξενική πλευρά ήρθε με την δική μας αλλά σκέφτεται να ξαναλλάξει εξαιτίας της μεροληπτικής αντιμετώπισής του από τον τοποτηρητή. Στον Ασώματο η θέση του ιμάμη επίσης κενή, τα ίδια και στον Δοκό, παρότι οι μεν κάτοικοι αναμένουν κάποιον, οι δε ιεροδιδάσκαλοι (που τους πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες) μένουν επί της ουσίας αργόμισθοι, χωρίς θέση να υπηρετήσουν αυτό για το οποίο αμοίβονται! Ακόμα και στο κεντρικότερο τέμενος της θρακικής πρωτεύουσας, στο Εσκί Τζαμί, όπου ήταν η έδρα του τουρκομουφτή Σερήφ αλλά κερδήθηκε χάρη στις ενέργειες της Διαχειριστικής Επιτροπής Μουσουλμανικής Περιουσίας (ΔΕΜΠ) και του προέδρου της Σελήμ Ισά, η θέση του μουεζίνη δεν έχει καλυφθεί εδώ και έναν χρόνο! Έχει άραγε να κάνει με το γεγονός ότι ο Τζιχάτ κρατάει τη θέση του στο τέμενος αυτό και πιθανόν να επιστρέψει;

Εμείς δεν αναμένουμε λύση ή απαντήσεις σε τοπικό επίπεδο, το τι συμβαίνει είναι γνωστό στους πάντες. Την λύση καλείται να τη δώσει η Κυβέρνηση που φέρει την ευθύνη και η οποία επίσης γνωρίζει. Το σύστημα στην (κομβική) Ροδόπη συνεχίζει να αποσυντίθεται, οι συνειδητοί Έλληνες πολίτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος αποθαρρύνονται και όσοι αυτοπροσφέρονται για πράκτορες της Βαρβαρίας επιχαίρουν. Ό,τι ακόμα λειτουργεί οφείλεται στην μοναδικά παραγωγική και δημοφιλή ΔΕΜΠ – που ευτυχώς η θητεία της προ ημερών ανανεώθηκε! – αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει αυτή η παρανοϊκή συνύπαρξη δύο θεσμών που ο ένας πασχίζει να κατεδαφίσει ό,τι χτίζει ο άλλος. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, θα λέγαμε σε όσους αναμένουν συνολική και ταυτόχρονη ρύθμιση της στελέχωσης των τριών μουφτειών. Ούτε στην Ξάνθη ούτε στο Διδυμότειχο διακυβεύεται κάτι τόσο κρίσιμο όσο στην Κομοτηνή, είναι άμεση ανάγκη να εισακουστούν οι αναφορές των αρμοδίων υπηρεσιών, η κοινή λογική και το δημόσιο συμφέρον. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε ως χορηγοί της υπονόμευσης της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη!

Πριν έναν χρόνο η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε προβεί σε αλλαγή των προσώπων του μουφτήδων στη Θράκη, αντικαθιστώντας σε Κομοτηνή και Ξάνθη τους Μέτσο Τζεμαλή και Μεχμέτ Σινίκογλου με τοποτηρητές: τον Τζιχάτ Χαλήλ και τον Μπιλάλ Καραχαλήλ αντίστοιχα. Ήδη από τότε επισημάναμε πως η εναλλαγή αυτή των προσώπων στην Κομοτηνή συγκεκριμένα θα είναι καταστροφική αλλά κανένα αυτί δεν ίδρωσε. Ζούμε λοιπόν σήμερα, έναν χρόνο μετά, τα αποτελέσματα εκείνης της οικτρής απόφασης, με την πλήρη διάλυση που έχει επιφέρει ως προσωρινός μουφτής ο Τζιχάτ Χαλήλ.

Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι το θεσμικό κομμάτι που αφορά την μειονοτική κοινωνία της Θράκης ανέκαθεν έπασχε: μουφτείες, σχολεία, επιτροπές κτλ που επισήμως αναγνωρίζονταν από την Αθήνα ήταν ολιγοπρόσωπες, αντιδημοφιλείς και απαξιωμένες. Τα τελευταία χρόνια υπήρξε κάποια ανάταξη αυτού του σκηνικού και μία αξιοσημείωτη πρόοδος αλλά αυτή, ιδίως από πέρυσι, εξανεμίζεται πλέον. Παρότι διάγουμε περίοδο ύφεσης των δραστηριοτήτων του τουρκοδίαιτου παρακράτους, το πρόβλημα βρίσκεται στην …από δω όχθη, εντός των ανθρώπων που στηρίζει το ελληνικό κράτος, ιδίως στην Κομοτηνή. Η αποπομπή του διεθνώς αξιοσέβαστου μουφτή Μέτσο Τζεμαλή και η υπονόμευση του παραγωγικότατου προέδρου της Διαχειριστικής Επιτροπής Σελήμ Ισά έδειξαν πως πάμε στη λάθος κατεύθυνση. Ο νέος μουφτής – τοποτηρητής από τις πρώτες κιόλας μέρες εμφανίστηκε σε κεντρικό τέμενος της Κομοτηνής να υποχωρεί έναντι του εκλεκτού της Άγκυρας Ιμπραήμ Σερήφ και να αναγνωρίζει το προβάδισμα του τελευταίου! Ακολούθησε η σύγκρουσή του με όλο το προσωπικό της μουφτείας Κομοτηνής, η αυταρχική του στάση έναντι των ιεροδιδασκάλων που επιλέγονται κάθε χρόνο για την επόμενη σχολική χρονιά, η επικέντρωση του ενδιαφέροντός του μόνο σε ό,τι τον αφορούσε οικονομικά σε προσωπικό επίπεδο… Τι είδους θρησκευτικός ηγέτης είναι αυτός που πάει σε ένα τέμενος και οι «δικοί του» άνθρωποι αρνούνται να τον δεχθούν; Που δεν έχει καταφέρει όχι να κερδίσει κάποιους ανθρώπους στην πλευρά της νομιμότητας αλλά ούτε καν να συγκρατήσει τους υπάρχοντες; Ποιος ιμάμης θα μείνει με το μέρος του Τζιχάτ στη Ροδόπη όταν τον βλέπει να «κόβει» (δια της 5μελούς Επιτροπής, φυσικά) τον εν ενεργεία ιμάμη της Δροσιάς ή τον πετυχημἐνο ιεροδιδάσκαλο των Παγουρίων ή την πιο καταρτισμένη στο Ισλάμ γυναίκα, τη Σουμεγιέ;
Δεν γνωρίζουμε τι εικόνα έχει η Κυβέρνηση για όσα συμβαίνουν στη Θράκη, ίσως και να της διαφεύγουν ορισμένα στοιχεία. Πάντως η πραγματικότητα τρέχει ολοταχώς κατά πάνω μας: το Ιεροσπουδαστήριο Χαϊριγιέ αδειάζει από μαθητές (έχει 80 μαθητές έναντι 232 πέρυσι!), το οικοτροφείο του δεν μπορεί να συντηρηθεί ενώ το προξενικό σύστημα ανεγείρει νέο, οι άλλοτε θετικοί απέναντί μας ιμάμηδες προσχωρούν στον τουρκομουφτή (όπως αυτός του τζαμιού Μαχμούτ Αγά), οι ιεροδιδάσκαλοι που στήριξαν τον θεσμό πνέουν μένεα κατά του προϊσταμένου τους, για τον οποίον δεν ακούς πια πουθενά καλή κουβέντα… Ίσως, λένε ορισμένοι, η απόλυση του γιου του από τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης λόγῳ «πλημμελούς άσκησης καθηκόντων» (25-7-19) να ήταν η οριστική ρήξη του Τζιχάτ με την ελληνική πλευρά.
Και τώρα; Τι ακριβώς περιμένουν άραγε οι αρμόδιοι για να βάλουν ένα φρένο στην κατάσταση που σοβεί έναν χρόνο τώρα και μετατρέπει την «Μουφτεία Κομοτηνής» σε μια σφραγίδα άνευ οιουδήποτε κοινωνικού αντικρύσματος; Αποδείξεις πως ο περσινός εκλεκτός μας τελικά ωφελεί μόνο την τουρκική πολιτική, στέλνοντας μαθητές στα θρησκευτικά σχολεία «ιμάμ χατίπ» της ανατολικής Θράκης; Αποδείξεις πως ο ίδιος άνθρωπος (στη φωτογραφία αποθαυμάζει τον γιο του Ερντογάν!) ενδιαφέρεται μόνο για τα συμφέροντά του κι ας είναι και από οπουδήποτε; Αποδείξεις πως χάνεται ο όποιος έλεγχος της ελληνικής πολιτείας που με τόσο κόπο κερδήθηκε μέσα στην πόλη της Κομοτηνής; Όλα τα έχουν στα χέρια τους οι κυβερνώντες αλλά αυτό που μάλλον απουσιάζει είναι το αληθινό ενδιαφέρον για την πατρίδα μας και τα συμφέροντά της.

Ποῦ ξανακούστηκε (τήν τελευταία 20ετία) ἐκδήλωση τῶν νόμιμων μουσουλμανικῶν θεσμῶν νά συγκεντρώσει ἑκατοντάδες ἁπλούς ἀνθρώπους τῆς μειονότητας στήν Κομοτηνή; Νά προσέρχεται ὁ κόσμος χωρίς νά ἐμφανίζεται ΚΑΝΕΝΑΣ ἀπό τίς πολιτικές “κεφαλές” του, αὐτούς πού δῆθεν τόν ἐκπροσωποῦν; Ἀκόμα καί τό τοπικό γραφεῖο τοῦ ΥΠΕΞ (πού ὑποεκπροσωπήθηκε) ἔκανε πόλεμο στήν διοργάνωση, βάζοντας παράλληλη ἐκδήλωση τήν ὥρα τῶν ἐγκαινίων! Μπράβο στόν δήμαρχο Γ. Πετρίδη καί στόν ἀντιπεριφερειάρχη Ν. Τσαλικίδη πού παρέστησαν καί μπράβο σέ ὅσους ἀνακαίνισαν τό τζαμί, τό τελευταῖο τῆς πόλης πού ἦταν παρατημένο κι ἀφρόντιστο. Ἄραγε τί λένε τώρα ὅσοι (ἀκόμα!) πολεμοῦν τόν Σελήμ Ἰσά, ξαναείδαν ποτέ τέτοιο ἔργο ἐντός λίγων μηνῶν καί τόση λαϊκή ἀναγνώριση τῆς προσφορᾶς μέσα ἀπό μία θέση; Φανταζόταν ποτέ κάποιος ἑλληνόφωνος καρεκλοκένταυρος ὅτι ἕνας μουσουλμάνος πού λατρεύει τήν Ἑλλάδα θά σβήσει τό πολύχρονο ὄνειδος τῶν προκατόχων του καί θά ἀναστηλώσει τό κῦρος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους στά μάτια τῆς μειονοτικῆς κοινωνίας; Ἄς ἐλπίσουμε νά καταλάβει ἡ Ἀθήνα πώς μέ τόν ἁπλό μουσουλμάνο – ἀκόμα καί τουρκικῆς συνείδησης! – μποροῦμε νά βροῦμε ἕνα λειτουργικό modus vivendi. Χρειαζόμαστε ὅμως δυό τρεῖς ἀνθρώπους μέ ἐντιμότητα, γνώση καί πεῖσμα – ὑπάρχουν ἄραγε;…