Ποῦ βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, μετά τήν τετράμηνη παράταση πού πῆρε στίς Βρυξέλλες ἡ Κυβέρνηση; Κάναμε κάποιο βῆμα μπροστά, πέρα ἀπό τόν χῶρο τῶν ἐντυπώσεων; Δημιουργήσαμε τίς προϋποθέσεις γιά τήν οἰκονομική μας ἐπιβίωση ὡς χώρα; Μήπως γυρίσαμε στά ἴδια καί χειρότερα; Αὐτά τά ἐρωτήματα ἀπασχολοῦν ὅλους τούς συνειδητούς πολίτες καί θά παραθέσουμε κι ἐμεῖς τήν ἄποψή μας, τόσο γιά τό τρέχον πρόβλημα ὅσο καί γιά τό εὐρύτερο τοπίο. 

Ἀναμφίβολα ἔγιναν κάποιες προσπάθειες . στό διεθνές πεδίο τό ἑλληνικό ὄνομα ὄντως ξαναταυτίστηκε μέ τήν ἀντίσταση (τούτη τή φορά στό οἰκονομικό blitzkrieg), χωρίς βέβαια αὐτό νά ἀρκεῖ. Τελικά ὑποχωρήσαμε, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἀφοῦ εἴμαστε δέσμιοι ὄχι μόνο τῶν πιστωτῶν μας ἀλλά καί τῶν ποικίλων παθολογιῶν μας. Καί μετά τήν τετράμηνη παράταση, ἐφόσον τήν διανύσουμε, τί θά ἀντιμετωπίσουμε; Σίγουρα ὀξυμένα προβλήματα (ρευστότητας, ἐσό-δων, τοκοχρεωλυσίων…) γιά τά ὁποῖα ὅλες οἱ λύσεις θά εἶναι ἐπώδυνες.
Αὐτό πού μᾶς φαίνεται ὡς μοναδική ὁριστική (δι)έξοδος εἶναι νά ἀλλάξουμε ἀποφασιστικά τό παιχνίδι καί τήν ἀτζέντα: νά γίνει μία ὁλομέτωπη ἐπίθεση στήν διαπλοκή, ταυτόχρονα μέ ριζικά μέτρα ἀναδιάρθρωσης τοῦ κράτους καί ἀνασυγκρότησης τῆς παραγωγῆς καί νά μιλήσουμε ἀνοιχτά γιά ἐπαχθές χρέος, γιά τόν γερμανικό ρόλο στή διαφθορά, γιά τά «λάθη» τοῦ ΔΝΤ, γιά τό κατοχικό δάνειο, γιά τούς ὑδρογονάνθρακες τῆς ΑΟΖ… Ἀναλαμβάνοντας ἔτσι τό ρίσκο μιᾶς σύγκρουσης ὄχι μόνο μέ τό γερμανικό διευθυντήριο τῆς ΕΕ ἀλλά καί μέ τό ὅλο σύστημα, ἀφοῦ θά μιλᾶμε γιά οὐσιαστική στάση πληρωμῶν.
Βεβαίως αὐτό θά σήμαινε, πιθανότατα, ἔξοδο ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, δηλαδή ἀπό τήν κυριότερη συνθήκη τῆς συλλογικῆς μας εὐζωΐας τῶν τελευταίων 30 χρόνων. Ὅμως πρέπει νά δοῦμε μέ προσοχή ποιός εἶναι ὁ ὁρίζοντας πλέον τῆς παραμονῆς μας στήν ΕΕ. Μιλᾶμε γιά ἕνα πλαίσιο στό ὁποῖο τό ἐθνικό κράτος παύει νά ὑπάρχει: ἡ οἰκονομική του πολιτική ὑπαγορεύεται ἔξωθεν (γιά ὅλα τά κράτη – μέλη κι ὄχι μόνο στήν δική μας περίπτωση), τό χρῆμα κόβεται στή Φραγκφούρτη, οἱ διοικήσεις τῶν τραπεζῶν ἐγκρίνονται ἀναγκαστικά ἀπό τήν ΕΚΤ – βλέπε καί πρόσφατο παράδειγμα τῆς Eurobank -, οἱ φορολογικές καί στατιστικές (!) Ἀρχές εἶναι διορισμένες καί «ἀνεξάρτητες» ἀπό τήν Κυβέρνηση, οἱ δημόσιες ἐπιχειρήσεις ὑποχρεώνονται στόν αὐτοχειριασμό τῶν ἰδιωτικοποιήσεων, οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις ἀγοράζουν 2-3 φυσίγγια μετά ἀπό πρωτοκολλημένη αἴτηση κτλ κτλ. Ἔχουμε λοιπόν πλήρη ἐκχώρηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί νόθευση τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος χωρίς προσχήματα καί ἐπιπλέον χωρίς ἀνταλλάγματα. Μόνο «ἀντάλλαγμα» εἶναι ἡ ἐπιβίωση μέσα σέ ὁλοένα καί ἀσφυκτικότερα πλαίσια – πολιτικά, ἰδεολογικά καί οἰκονομικά. Θά ἐπιβιώσεις (ἐνδεχομένως…) μόνον ἀποδεχόμενος τόν ἀπόλυτο ἐθνοθρησκευτικό ἀποχρωματισμό καί τήν πλήρη ἀτζέντα τῆς νεοταξίτικης λοιμικῆς: τό τζιχάντ εἶναι ἀπειλή, ἡ χριστιανική πίστη φανατισμός, οἱ Ρῶσοι κακοί, ἡ ὁμοφυλοφιλία προσόν, τό ἐργασιακό δικαίωμα φάντασμα, τό «Ὁλοκαύτωμα» ἡ μόνη ἱστορική Ἀλήθεια… Καί πάντα μέ τό ἐνδεχόμενο νά ἐπιλεγεῖς ὁποιαδήποτε στιγμή ἀπό τά ἀφεντικά γιά σφάγιο, ὁπουδήποτε στόν πλανήτη.
Ἐφιαλτικό τό δίλημμα, ἀναμφίβολα. Τό θέμα εἶναι ἄν ὑπάρχει ἄλλη ἐναλλακτική καί συγκεκριμένα γιά τήν περίπτωσή μας. Τίποτε δέν δείχνει ἐνθαρρυντικό: ὁ λαός ἔχει σέ σημαντικό βαθμό ἀποχαυνωθεῖ, τό πολιτικό προσωπικό εἶναι ἐξαντλημένο, ἀστική τάξη δέν ὑπάρχει καί ἡ συνείδηση τῆς ἑλληνικότητας – ὡς βαθύτερης οὐσίας τῆς ἀνθρωπιᾶς – διασώζεται σέ εὐάριθμες μειοψηφίες. Ὅμως βρισκόμαστε σέ ἕνα σημαντικό μεταίχμιο καί ὁ ντετερμινισμός ἔχει πολλές φορές γελοιοποιηθεῖ ἀπό τήν ἀνθρώπινη Ἱστορία. Ἄν μιά Κυβέρνηση Ἐθνικῆς Σωτηρίας ἐνημερώσει μέ εἰλικρίνεια τούς Ἕλληνες πολίτες γιά τό διακύβευμα καί τίς προοπτικές, ἄν καταφέρει νά τούς ἐμπνεύσει ἑνότητα, περηφάνεια καί αὐτοπεποίθηση, μποροῦμε νά ἑτοιμάσουμε τούς ὅρους μιᾶς ἀντιπαράθεσής μας μέ τόν χρηματοπιστωτικό Ἰμπραήμ κρυφοελπίζοντας σέ κάποια θαυματουργή Ἔξοδο, ἐφόσον χρειαστεῖ. Διαφορετικά ἄς τό πάρουμε ἀπόφαση πώς ἡ κάθειρξη θά ἐξελιχτεῖ σέ ἰσόβια καί στό ἑξῆς θά μᾶς πέφτει λόγος μόνο γιά τό κουτάλι τοῦ συσσιτίου ἤ γιά τήν ὥρα τοῦ ἐπισκεπτηρίου.

Α) Μιχαλάκη Καραολή

Β) Εὐαγόρα Παλληκαρίδη

Γ) Κυριάκο Μάτση

Δ) Ἀνδρέα Δηµητρίου

2) Στίς 4 Ἀπριλίου 1821 ἀπαγχονίζεται ὁ Κωνσταντῖνος Μουρούζης, Μέγας Δραγουµάνος τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, ἀπό τούς Τούρκους στήν Κωνσταντινούπολη, ὡς ὕποπτος ὑποστήριξης στήν Ἐπανάσταση πού ἔχει ξεσπάσει στήν Πελοπόννησο. Τήν ἑποµένη, γιά τόν ἴδιο λόγο, ἀποκεφαλίζεται ὁ ἀδερφός του Νικόλαος, Μέγας Διερµηνέας τοῦ Στόλου καί σέ λίγες µέρες θανατώνονται πλῆθος Φαναριῶτες καί ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε΄. Γιά ποιόν λόγο σύγχρονοι κωλοέλληνες ἱστορικοί καταδικάζουν τούς Φαναριῶτες συλλήβδην ὡς «προδότες» καί «ἀντεπαναστάτες», ἐνῷ µάλιστα οἱ ἴδιοι συχνά ἀποστασιοποιοῦνται ἀπό τήν Ἐπανάσταση;

Α) Γιατί δέν µπορεῖ τό στραγάλι στό κρανίο τους νά ἀντιληφθεῖ τό φαναριώτικο ὅραµα τῆς ἀπό µέσα ἅλωσης τῆς Αὐτοκρατορίας

Β) Γιατί πληρώνονται γιά νά προωθοῦν τέτοιες ἰδέες. Ἐσεῖς δηλαδή πόσα δίνετε;

Γ) Γιατί ζοῦν στήν (ὑπερ-υπερανεκτική) Ἑλλάδα

Δ) Γιατί θαµάζονται πῶς νά προκαλέσουν καί ν’ ἀσχοληθεῖ κάποιος µαζί τους

3) Στίς 5 Ἀπριλίου 1944 καταστρέφεται ἡ Κλεισούρα Καστοριᾶς ἀπό τούς ναζί καί δολοφονοῦνται 280 Βλάχοι κάτοικοί της. Ἡ ἀφορµή δόθηκε ὅταν ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ ὑπό τόν Σιατιστινό Ἀλέξη Ρόσιο (καπετάν Ὑψηλάντη) χτυποῦν γερµανική φάλαγγα, σκοτώνουν τούς 3 προποµπούς µοτοσυκλετιστές καί τούς ἀφήνουν ἀκρωτηριασµένους φεύγοντας στά δάση. Τά SS τοῦ 7ου Συντάγµατος τῆς 4ης Τεθωρακισµένης Μεραρχίας, ὑπό τόν συνταγµατάρχη Karl Schümers, καί οἱ γερµανοφορεµένοι Βούλγαροι κοµιτατζῆδες ὑπό τήν ἀρχηγία τῶν Γερµανῶν διοικητῶν τῆς Καστοριᾶς Ράισελ καί Χίλντεµπραντ, καί τήν καθοδήγηση τοῦ ἀρχικοµιτατζῆ Κάλτσεφ µπῆκαν στήν Κλεισούρα καί ἐπί δύο ὧρες ἔσφαζαν ἀλύπητα γέρους καί γυναικόπαιδα, µέχρι πού ἔπεσε ἡ φωτοβολίδα τῆς …λήξης. Πεῖτε µου ΜΙΑ χώρα τῆς σηµερινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης (ἐκτός, ἴσως, τῆς Πολωνίας) ὅπου νά συνέβη κάτι τέτοιο, πού στήν Κατεχόµενη ἀπό τούς ναζί Ἑλλάδα ἐπαναλήφθηκε τόσες φορές.

Α) Δανία

Β) Ὁλλανδία

Γ) Γαλλία

Δ) Γαµωτηνεσπερία

4) Στίς 10 Ἀπριλίου 1826, τή νύχτα, γίνεται ἡ ἔνδοξη Ἔξοδος τοῦ Μεσολογγίου. Οἱ ἐναποµείνασες δυνάµεις τῶν ἐπί 12 µῆνες πολιορκηµένων ὀργανώνονται σὲ τρία σώµατα, µὲ ἀρχηγοὺς τοὺς Νότη Μπότσαρη, Δηµήτριο Μακρὴ καὶ Κίτσο Τζαβέλλα βάζοντας στὸ µέσον τὰ γυναικόπαιδα. Ὅµως ὁ Ἰµπραήµ πληροφορήθηκε τὰ σχέδια τῶν πολιορκηµένων ἀπὸ αὐτόµολο Βούλγαρο καί τοὺς περίµενε. Ἡ πρωτοπορία, ὡστόσο, τοῦ σώµατος τῆς ἐξόδου προχώρησε µέσα ἀπὸ τὶς τουρκικὲς τάξεις, καὶ κατόρθωσε νὰ περάσει ἀποδεκατισµένη. Μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ἔφυγαν (1.300 µαχητὲς καὶ ἑκατὸ περίπου γυναικόπαιδα) ἦταν καί οἱ τρεῖς ἐπικεφαλῆς. Τὸ πλῆθος ποὺ γύρισε πίσω εἴτε σφάχτηκε µέσα στὴν πόλη εἴτε αἰχµαλωτίστηκε (κάπου 1000 ψυχές) εἴτε ἀνατινάχτηκε µὲ τὸν Χρίστο Καψάλη στὶς πυριτιδαποθῆκες. Ὑπολογίζεται ὅτι τὴν ἡµέρα ἐκείνη – Κυριακὴ τῶν Βαΐων – χάσαν τή ζωή τους 5.000 ἄνθρωποι. Ποιά ἦταν ἡ χαρακτηριστικότερη αἰτία, πέρα ἀπό τή γενικότερη κακοδαιµονία, πού ἔµεινε ἡ πόλη ἀπό ἀνεφοδιασµό καί ὑποχρεώθηκε σέ ἔξοδο;

Α) Ἡ ἀπαίτηση πληρωµῆς ἀπό τούς προεστούς τῆς Ὕδρας καί τῶν Σπετσῶν

Β) Ἡ ἀπεργία τῶν ναυτῶν πού ζητοῦσαν προπληρωµή µισθῶν

Γ) Ἡ ἐµπλοκή τοῦ στόλου σέ ναυµαχίες µέ τόν ὀθωµανικό στό Αἰγαῖο

Δ) Ἡ κόντρα Ρουµελιωτῶν – Πελοποννησίων µέ ἀφορµή τό πρῶτο δάνειο

5) Στίς 13 Ἀπριλίου 1924 τό δηµοψήφισµα δίνει Ἀβασίλευτη Δηµοκρατία γιά τό πολίτευµα τῆς Ἑλλάδας, µέ τό συντριπτικό ποσοστό 70%. Κηρύσσει ἔκπτωτους τούς Γλύξµπουργκ, ἀπαλλοτριώνει τήν περιουσία τους καί λίγες ἡµέρες µετά ὁρκίζεται πρῶτος πρόεδρος τῆς (Δεύτερης) ἑλληνικῆς Δηµοκρατίας ὁ Παῦλος Κουντουριώτης. Τό νέο πολίτευµα θά διαρκέσει…

Α) Λίγους µῆνες

Β) Ἕναν χρόνο

Γ) 11 χρόνια

Δ) 21 χρόνια

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:

1Α, 2Α, 3Δ, 4Β, 5Γ