Δεν θα αναφερθώ στο περίπλοκο και απαρχαιωμένο νομικό πλαίσιο που ορίζει την λειτουργία των σχολείων αυτών, τα οποία προσομοιάζουν με εκπαιδευτικό απαρτχάιντ. Ένα σύστημα που παράγει ελάχιστη μόρφωση, περιορισμένη κοινωνικότητα και μηδαμινή ελληνομάθεια αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί απλώς και μόνο γιατί η Ελλάδα δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με την τουρκική κακοπιστία και προπαγάνδα. Μια προπαγάνδα που δυστυχώς βρίσκει αποδέκτες και συνεργούς στο εσωτερικό της μουσουλμανικής κοινωνίας, κάποτε μεταξύ γονέων ή εκπαιδευτικών και συχνά μεταξύ των πολιτικών κεφαλών της. Θα μείνω στους αριθμούς που τόσο προβάλουν οι διάφοροι αγκιτάτορες του αλυτρωτισμού των τουρκοφρόνων αλλά και σε κάποια χαρακτηριστικά συμβάντα που δείχνουν το κλίμα που επικρατεί.

Είναι όντως αλήθεια ότι σήμερα οι μουσουλμάνοι μαθητές της Θράκης στην πρωτοβάθμια μειονοτική εκπαίδευση είναι κάτω από 5.000, ενώ πριν 30 χρόνια ήταν διπλάσιοι και πριν 50 χρόνια τριπλάσιοι. Προφανώς αυτό το στοιχείο δικαιολογεί και την μείωση σχολείων και διδασκόντων, μείωση που δεν είναι βέβαια αναλογικά ίση. Αντιθέτως, σε κάθε μειονοτικό σχολείο αντιστοιχούν 37 μαθητές, ενώ στα δημόσια αντιστοιχούν 153! Τι συνέβη λοιπόν τα τελευταία δέκα κυρίως χρόνια; Αφενός τέθηκε για όλα τα σχολεία της χώρας το ελάχιστο όριο των 9 μαθητών προκειμένου να παραμείνει σε λειτουργία ένα σχολείο κι αφετέρου η οικονομική κρίση είχε δραματικές επιπτώσεις στην δημογραφία και στον τρόπο ζωής όλων. Σημειωτέον πως ακόμα και το όριο των 9 μαθητών δεν ανέστειλε την λειτουργία σχολείων σε περιπτώσεις απομακρυσμένων οικισμών (Ρεύμα, Κερασιά, Τέμενος, Πετρόλοφος…) αλλά η ελληνική διοίκηση επέτρεψε την συνέχιση για χάρη των παιδιών. Αυτό που όμως κυρίως αποσιωπάται από την τουρκική πλευρά είναι η συνέχεια μετά την αναστολή λειτουργίας των μειονοτικών σχολείων. Ποτέ δεν λέγεται ότι η Περιφέρεια χρηματοδοτεί την δωρεάν μεταφορά των μαθητών, με λεωφορείο ή ταξί, στο κοντινότερο και μεγαλύτερο σχολείο με αποτέλεσμα τα παιδιά να βρεθούν σε εκπαιδευτικό χώρο σαφώς πιο πρόσφορο. Τι ποιότητας εκπαίδευση παρέχει ένα σχολείο με 8-10 μαθητές όλων των ηλικιών, μπροστά σε ένα εξαθέσιο (μειονοτικό, έστω!) που θα έχει όλο το απαιτούμενο προσωπικό και την ανάλογη υποδομή; Παρότι καθένας το αντιλαμβάνεται, κάποιοι γονείς, είτε λόγω τοπικισμού είτε γιατί πείθονται από την τουρκική προπαγάνδα, διεκδικούν την συνέχιση της λειτουργίας σχολείων που δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους σχεδόν τίποτε. Και ναι μεν στην περίπτωση απλοϊκών χωρικών αυτό μπορεί κανείς να το καταλάβει, όμως καμμία δικαιολογία δεν υπάρχει για βουλευτές που προωθούν τέτοια αιτήματα και πιέζουν για την ικανοποίησή τους. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Ζεϊμπέκ Χουσεΐν, βουλευτή Σύριζα Ξάνθης, στην αναστολή  λειτουργίας προ τετραετίας του σχολείου στον Κόμμαρο, ενώ την ίδια στάση έδειξαν σε όμοιες υποθέσεις κι άλλοι που μάλιστα θεωρούνται «μετριοπαθείς». Προφανώς η συνηγορία στους τουρκικούς στόχους βαρύνει αποφασιστικά για την πολιτική καριέρα κάθε μειονοτικού πολιτευτή.

Τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να θολώσουν την εικόνα. Η μουσουλμανική κοινωνία έχει εν πολλοίς τα ίδια προβλήματα με την χριστιανική πλειονότητα της Θράκης:  ανεργία, αστυφιλία, μετανάστευση, αποφυγή – αναβολή τεκνοποιίας… Τα νούμερα που επικαλείται η τουρκική προπαγάνδα για την μειονοτική εκπαίδευση κάνουν ότι αγνοούν αυτήν την πασίδηλη πραγματικότητα. Πόσα σχολεία μπορούσαν να διατηρηθούν στον ορεινό όγκο της Ροδόπης η οποία κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από μουσουλμάνους (κυρίως Πομάκους), όταν τα χωριά αυτά ερημώνουν από κατοίκους οι οποίοι στρέφονται είτε στην εσωτερική είτε στην εξωτερική μετανάστευση (Γερμανία, Ολλανδία, Νορβηγία…); Αλλά και στα αστικά κέντρα είναι παραπάνω από σαφής η στροφή των μουσουλμάνων μαθητών προς την σύνολη δημόσια εκπαίδευση, στις μονάδες της οποίας σήμερα το μαθητικό δυναμικό είναι μοιρασμένο σχεδόν 50-50 μεταξύ των σύνοικων στοιχείων, ενώ και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση το μειονοτικό ποσοστό ολοένα κι αυξάνεται: παρά την εγκληματική απουσία δημόσιων (δημοτικών) σχολείων στη θρακική ύπαιθρο, ένα στα τέσσερα μουσουλμανόπαιδα από Ροδόπη και Ξάνθη πηγαίνει σε δημόσιο. Εννοείται ότι όσοι αλληθωρίζουν προς ανατολάς και θέλουν διαχωρισμένο τον πληθυσμό σε εθνοθρησκευτικές αντίπαλες γραμμές φρίττουν στην ιδέα της κοινής σχολικής ζωής, η οποία φέρνει κοντύτερα τα παιδιά και καταρρίπτει τα στερεότυπα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα σταλινικά ποσοστά του αλυτρωτικού κόμματος (DEB) των τουρκοφρόνων εμφανίζονται σε αμιγώς μουσουλμανικούς και συνήθως απομακρυσμένους οικισμούς, ενώ στις πόλεις μετριάζονται.

Η Ελλάδα την τελευταία ιδίως δεκαετία έχει δώσει στην εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί. Έχει ικανοποιήσει κάθε αίτημα που σχετιζόταν με την καλή της λειτουργία, παρότι θα μπορούσε να οχυρωθεί πίσω από την αδράνεια του συστήματος, την οικονομική κρίση της χώρας ή και την αμοιβαιότητα (όπως αυτή διαφαίνεται στα πρακτικά της Συνθήκης της Λωζάνης) με την γείτονα η οποία εξαφάνισε την ελληνική μειονότητα – μαζί και την εκπαίδευση – στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Τώρα βεβαίως εκ του ασφαλούς μπορεί να παριστάνει την φιλελεύθερη οικοδέσποινα, έχοντας εξουθενώσει αριθμητικά και οικονομικά τον ελληνισμό που κάποτε ανθούσε. Δεν φταίει όμως αυτή πρωτίστως. Φταίνε κυρίως τα ελλαδικά κόμματα εξουσίας που προσέγγιζαν πάντα τα μειονοτικά ζητήματα με έναν εθνικά ανεύθυνο λαϊκισμό, με μια διάθεση πλειοδοσίας προκειμένου να εξασφαλίσουν μέσω του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής την ψήφο της μουσουλμανικής κοινωνίας. Το αποτέλεσμα ήταν να αποθρασυνθούν τα ενεργούμενα της Άγκυρας και να φτάσουμε στο σημείο να κατηγορείται προ ημερών η διοίκηση για την ανανέωση μιας σχολικής ταμπέλας στο Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής, επειδή γράφτηκε ολογράφως η προϋπάρχουσα λέξη «μουσουλμανικό»! Έχουμε ως διοίκηση παραχωρήσει πάρα πολλά στην μειονοτική εκπαίδευση, πετύχαμε αρκετά, προσδοκούμε περισσότερα και αυτή είναι μια αλήθεια που καλό θα είναι να την πληροφορηθεί μαζί με την Άγκυρα και η …Αθήνα.

Ἡ πρωτοτυπία τοῦ συγκεκριμένου βιβλίου ἔγκειται στόν παραπλανητικό του τίτλο, ὅπου μπαίνει σέ εἰσαγωγικά ἡ ἀνωτέρω κοινόχρηστη φράση – ἐκτίμηση, γιά νά ἀποδομηθεῖ ἀπό τόν συγγραφέα (τοὐλάχιστον ἔτσι πιστεύει ὁ τελευταῖος). Μέσα ἀπό ἀπόρρητη ἀλληλογραφία τῶν ἑλληνικῶν ὑπηρεσιῶν στά μεταπολεμικά κυρίως χρόνια, ἐπιχειρεῖ ὁ Ἠλιάδης νά δείξει τήν κακοπιστία, τήν στενομυαλιά καί τόν ἐθνικισμό πού διέκρινε σχεδόν τούς πάντες (μόνο γιά τόν τουρκόφιλο ὑπουργό Μπακάλμπαση ἔχει καλά λόγια!). Αὐτό πού τελικά καταφέρνει εἶναι νά ἀποδείξει πόσο κακόπιστος καί στενόμυαλος μπορεῖ νά εἶναι κάποιος στρατευμένος ἀντιεθνικιστής πολιτικός ἐπιστήμων, παρότι ἔχει ντοκουμέντα στά χέρια του. Κι ἐξηγοῦμαι.

Πουθενά στό βιβλίο δέν ὑπάρχουν ἀναφορές στό διεθνές περιβάλλον, τό ὁποῖο καθόριζε ἀποφασιστικά τίς ἑλληνικές ἐπιλογές (γίνεται λ.χ. μία ἁπλή μνεία τῆς ταυτόχρονης ἔνταξης στό ΝΑΤΟ Ἑλλάδας καί Τουρκίας κι ὥς ἐκεῖ!). Πουθενά δέν ὑπάρχει ἀναφορά στήν ἴδια τήν καχεκτική φύση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἰδίως σέ ἀντιπαράθεση μέ τήν ἄλλη πλευρά ^. ἔτσι, δέν ἀντιλαμβάνεται ὁ ἀναγνώστης πώς ἡ ἀλληλογραφία τῶν ἀξιωματούχων δέν σήμαινε ἀναγκαστικά καί πολιτική πού ἐφαρμόστηκε. Ἐπίσης πουθενά δέν ἀναλύεται τό ἐμφυλιακό κλῖμα στήν εὐρύτερη μεταπολεμική Ἑλλάδα, ὥστε νά μπορεῖ νά ζυγίσει ὁ ἀναγνώστης ἀποφάσεις καί ἐπιλογές: σέ ποιό κοινωνικό κλῖμα λ.χ. ἐπιβλήθηκε ὁ τάδε διοικητικός περιορισμός γιά τούς μουσουλμάνους τῆς Θράκης, τί δικαιώματα κι ἐλευθερίες εἶχαν οἱ συντοπίτες τους χριστιανοί, ἰδίως ἄν ἀνῆκαν στήν Ἀριστερά; Καί τό κυριώτερο, δέν γίνεται μία παράλληλη ἀναφορά σέ ὅσα συνέβαιναν ταυτοχρόνως στήν ἑλληνική μειονότητα τῆς Τουρκίας, παρά τήν ρητή ἀμοιβαιότητα πού διεῖπε ὑποτίθεται τήν μοίρα τῶν δύο μειονοτήτων!

Τά σημαντικότερα συμβάντα εἴτε ἀποσιωπῶνται εἴτε προσπερνῶνται λακωνικά. Λέει π.χ. «Ἡ ἀπομάκρυνση τῆς ἡγεσίας τῶν παλαιομουσουλμάνων ἀπό τή Θράκη το 1830, ἔπειτα ἀπό τό Ε/Τ σύμφωνο φιλίας Βενιζέλου / Ἰνονού ἦταν ἡ ἀρχή τῆς ἀλλαγῆς τῶν ἰσορροπιῶν στο ἐσωτερικό τῆς μειονότητας» (σελ. 53). Καί καθάρισε! Δέν νιώθει καμμία ἀνάγκη νά πεῖ μία λέξη γιά τό πῶς καί τό γιατί ἐκείνης τῆς κομβικῆς ἀνατροπῆς. Στα συμπεράσματα τοῦ 1^ου κεφαλαίου γράφει ὅτι «τόσο ἡ Ἑλλάδα ὅσο καί ἡ Τουρκία ἔδειξαν ἀποφασισμένες νά παρέμβουν καί νά προσπαθήσουν νά ἐλέγξουν τίς μειονοτικές ἐξελίξεις» (σελ. 59). Μόνο πού αὐτές οἱ παρεμβάσεις γινόταν σέ …ἑλληνικό ἔδαφος, ὁπότε ἡ κατάσταση ἀπέχει πολύ ἀπό τήν ἰσορροπία πού ἀποπνέει ἡ πρόταση! Ἀναφέρει το 1^ο «Ἐθνικό Κογκρέσο τῆς Τουρκικῆς Μειονότητας» πού ἔστησε στά Πομακοχώρια ὁ «Δημοκρατικός Στρατός» τό 1948  δίχως σχόλια γιά τήν (προδοτική) προσπάθεια προσεταιρισμοῦ τῶν μειονοτικῶν. Δέν λείπουν οἱ γελοῖες φράσεις ὅπως «οἱ ἐκπρόσωποι τῆς μειονότητας φαίνεται ὅτι ἤξεραν καλά σέ ποιούς τομεῖς θά κρινόταν ἡ ἀντιπαράθεσή τους μέ τήν ἑλληνική διοίκηση» (σελ. 73), ὅπου ἀποκρύπτεται ἡ καθοδήγηση τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου καί ἀποδίδονται ὑπερφυσικές δυνατότητες ἑρμηνείας τῶν διεθνῶν συνθηκῶν στούς …ἀναλφάβητους μειονοτικούς! Μέμφεται τούς Παπαευγενίου καί Μηναΐδη πού ἤλεγχαν τά σχολικά βιβλία τῶν μειονοτικῶν σχολείων και ἀφαιροῦσαν τούρκικα σύμβολα, ἄσματα ἤ ἀναφορές στον Κεμάλ Ἀτατούρκ, παρότι ἀνακάλυπταν μισελληνικές φράσεις ὅπως «ἡ Ἑλλάς εἶναι εἷς ἐκ τῶν πλέον γνωρίμων ἐχθρῶν μας»! Γράφει γιά ἐθνικιστικό αἴσθημα τῶν χριστιανῶν (σελ. 75) ἀλλά πουθενά γιά τῶν μωαμεθανῶν, τοὐλάχιστον ἐκτός εἰσαγωγικῶν! Καταδικάζει ἐμμέσως πλήν σαφῶς καί τό πλέον στοιχειῶδες μέτρο αὐτοπροστασίας τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς, ἐνῶ φροντίζει νά ἀπαλλάξει ἀπό κάθε ψόγο τό Τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς. Γιά τήν ΕΠΑΘ λέει στή σελ. 166 πώς «ἔγινε γνωστή γιά τόν ἰδιαίτερα συντηρητικό χαρακτήρα της καί τόν «ἀντιτουρκισμό» τῶν ἀποφοίτων της»(!!!), προδήλως μεταφέροντας γνώμη κάποιου Τούρκου, ἀφοῦ οἱ ΕΠΑΘίτες δάσκαλοι μόνο γιά …ἀντιτουρκισμό δέν μποροῦν νά κατηγορηθοῦν ἐδῶ καί δεκαετίες! Περιγράφει ἐκτενῶς τήν …«χρυσή ἐποχή» (1949-1955) τῶν μειονοτήτων, λές καί δέν ἀποκαλύφθηκε ἡ πραγματικότητα μόλις ἔσκασε τό Κυπριακό. Προβάλει τίς βλακωδῶς ὑποχωρητικές προτάσεις τοῦ Μπακάλμπαση, παρότι οἱ ἐξελίξεις τίς ἀπέδειξαν ντροπιαστικές, καί δυσπιστεῖ ἀκόμη καί σέ ὅσα ἀποδείχθηκαν ἀληθῆ μέ τρόπο τραγικό. Ἀναφέρει τά «Σεπτεμβριανά» λές καί ἦταν κάτι ἄσχετο μέ τά θρακικά πράγματα: πουθενά καμμία νύξη γιά τήν πρόστυχη προβοκάτσια ἀπό τόν Κομοτηναῖο φοιτητή Ὀκτάι Ἐνγκίν, γιό βουλευτῆ παρακαλῶ, πού μέ τή βόμβα στό «σπίτι τοῦ Κεμάλ» στή Θεσσαλονίκη πυροδότησε τήν (παρακρατικά προετοιμασμένη) καταστροφή τοῦ Πολίτικου ἑλληνισμοῦ. Γιά τόν συγγραφέα τίποτε δέν κατέδειξε τό συμβάν ἐκεῖνο, οὔτε ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ δράστη (ἀπό τόν …ἐθνάρχη Καραμανλή), οὔτε καί ἡ διαφυγή του στήν Τουρκία μέσα στό πορτμπαγκάζ τοῦ προξενικοῦ αὐτοκινήτου! Μάλιστα δέν ντρέπεται νά γράψει (σελ. 180) ὅτι ἐκεῖνο τό τρισβάρβαρο πογκρόμ «ὑπονόμευσε τή λογική τῆς συνεργασίας τῶν δύο χωρῶν»!!!

Τέλος, στή σελ. 231 καταλήγει πώς «γιά τήν ἑλληνική ἐθνικοφροσύνη» τό πρόβλημα στη Θράκη ἦταν οἱ «Τοῦρκοι»: προσέξτε, ὄχι γιά τήν Ἑλλάδα ἀλλά γιά τήν ἐθνικοφροσύνη, λέει ὁ «ἐπιστήμονας»! Αὐτός πού γράφει 33 φορές στό βιβλίο του τή φράση «τουρκική προπαγάνδα», πάντοτε σέ εἰσαγωγικά, θέλοντας προφανῶς νά δηλώσει πώς δυσπιστεῖ γιά τήν ὕπαρξή της. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς δύσκολα τήν βεβαιώνεις ἐπιστημονικῶς ἀλλά ἐνίοτε μπορεῖς νά τό ἰσχυριστεῖς μέ σχετική ἀσφάλεια. Ἐπί παραδείγματι τό βιβλίο τοῦ Ἠλιάδη, γιά μένα, ἐντάσσεται ἀκριβῶς στά πλαίσια τῆς προπαγάνδας αὐτῆς. Ἀλλοίμονο στούς φοιτητές του στό Πάντειο Πανεπιστήμιο, στήν κρατικοδίαιτη «Ἐπιστήμη» καί τελικά στήν πατρίδα μας…

Η πρόσφατη αναστολή λειτουργίας λίγων μειονοτικών δημοτικών σχολείων προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κύκλους της μειονότητας. Εκτός από τους Συλλόγους Αποφοίτων ΕΠΑΘ των νομών Ξάνθης και Ροδόπης – Έβρου, την δυσαρέσκειά του δήλωσε εγγράφως και ο πρόεδρος των Σχολικών Επιτροπών κ. Αμέτ Ερτζάν, με επιστολή του την οποία απέστειλε μεταξύ άλλων στους βουλευτές του νομού μας, στον περιφερειακό διευθυντή εκπαίδευσης, στον υπουργό Παιδείας, μέχρι και στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Στην επιστολή αυτή ο κ. Ερτζάν αναφέρει διάφορα θέματα που αφορούν στην μειονοτική εκπαίδευση, π.χ. τα σχολικά εγχειρίδια, το ωράριο της Παρασκευής, τα διδακτικά καθήκοντα των μειονοτικών διευθυντών κ.ά. Διαβάζοντας κάποιος την επιστολή και εντυπωσιασμένος από το πλήθος των θεμάτων και των αναφορών σε νόμους και υπουργικές αποφάσεις, ίσως μείνει με την εντύπωση πως πράγματι “κάτι συμβαίνει”. Ωστόσο όλες οι αναφορές είναι μονόπλευρες και μάλλον παραπλανητικές και είναι βέβαιο πως οι αρμόδιοι θα απαντήσουν με ευχέρεια, άσχετα αν η απάντηση αυτή θα φτάσει κάποτε στους πραγματικά εμπλεκόμενους, δηλαδή στους μουσουλ-μάνους γονείς και κηδεμόνες. 

Όμως ο επιστολογράφος, όπως και οι τουρκόγλωσσες εφημερίδες της Θράκης, μεγάλο βάρος δίνει στο “άδικο” κλείσιμο κάποιων μειονοτικών σχολείων, το οποίο μάλιστα υποστηρίζει ότι έγινε με παράνομη διαδικασία (άραγε αγνοεί την αλλαγή της νομοθεσίας;). Με αφορμή λοιπόν τις αντιδράσεις των ημερών καλό θα ήταν να ξεκαθαριστούν ορισμένα σημεία ώστε να μην υπάρχει παρεξήγηση ή αμφιβολία για τη δράση του Υπουργείου Παιδείας από κανέναν.
Τα συγκεκριμένα σχολεία των οποίων προτάθηκε η αναστολή λειτουργίας – και όχι κλείσιμο όπως κάποιοι επιμένουν να διαλαλούν – εμφανίζουν τα τελευταία χρόνια φθίνουσα πορεία του μαθητικού τους δυναμικού. Παράδειγμα από τη Ροδόπη το Μειονοτικό Σχολείο Λοφαρίου (2014-2015 9 μαθητές, 2015-2016 7 μαθητές 2016-2017 5 μαθητές) και από την Ξάνθη το Μειονοτικό Σχολείο Κύκνου (2014-2015 13 μαθητές, 2015-2016 9 μαθητές, 2016-2017 7 μαθητές). Η αναστολή λειτουργίας των σχολείων είναι προσωρινή και σε περίπτωση που το μαθητικό δυναμικό των οικισμών αυξηθεί θα επανεξεταστεί η λειτουργία τους. Οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης έχουν μεριμνήσει για τη μεταφορά των μαθητών στα σχολεία υποδοχής τους με τα ήδη υπάρχοντα δρομολόγια μεταφοράς των μαθητών, καθώς και με την προσθήκη νέων δρομολογίων. Έχουν προγραμματιστεί πολλά δρομολόγια Ταξί ή ΚΤΕΛ. Ακόμη και για τα ορεινά υπάρχει πρόβλεψη, όπως στην περιοχή της Οργάνης όπου μισθώνεται ειδικό μικρό λεωφορείο.
Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι όπως και στην περίπτωση αναστολής λειτουργίας δημόσιων σχολείων που βέβαια έχει γίνει εδώ και χρόνια, οι λόγοι που επέβαλαν την αναστολή της λειτουργίας των μειονοτικών σχολείων είναι παιδαγωγικοί. Στόχος είναι η καλύτερη – αποτελεσματικότερη παρεχόμενη παιδεία, αφού τα σχολεία υποδοχής επιδιώκεται (όπου η χιλιομετρική απόσταση το επιτρέπει) να είναι πολυθέσια, με καλύτερες υποδομές και εξοπλισμό. Έτσι ο διαθέσμος διδακτικός χρόνος ανά μάθημα είναι πολλαπλάσιος, εφαρμόζεται πρόγραμμα ολοημέρου με περισσότερες ώρες γλωσσικών μαθημάτων και ταυτόχρονα εφαρμόζονται προγράμματα καινοτόμων δράσεων (Αγωγής υγείας, Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Πολιτιστικών θεμάτων). Προφανώς με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και καλύτερη κοινωνικοποίηση των μαθητών, αφού από σχολεία των 6-7 μαθητών, μεταφέρονται για διδασκαλία σε σχολεία με 30 και πλέον μαθητές. Στον νομό Ξάνθης μάλιστα, η λειτουργία πολυθέσιων μειονοτικών σχολείων έχει προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό έναντι της Ροδόπης και του Έβρου: στην Ξάνθη τα πολυθέσια σχολεία αντιπροσωπεύουν το 53% του συνόλου, στον νομό Έβρου το 42% και στον νομό Ροδόπης μόλις το 21%. Αυτό σημαίνει ότι στον νομό Ροδόπης στα 80 μειονοτικά σχολεία τα 63 είναι ολιγοθέσια (2/θέσια). Είναι χαρακτηριστικό ότι στα δημόσια σχολεία και των τριών νομών τα πολυθέσια σχολεία αντιπροσωπεύουν πάνω από το 80% των σχολείων (στη Ροδόπη λειτουργούν μόλις 7 δημόσια ολιγοθέσια σχολεία). Επομένως κύριος στόχος είναι η αναβάθμιση της μειονοτικής εκπαίδευσης μέσω της λειτουργίας πολυθέσιων σχολικών μονάδων, κάτι που για τη γενική εκπαίδευση αποτελεί πραγματικότητα και κανόνα από ετών.
Ας ανοίξουν λοιπόν τα μάτια τους οι γονείς και κηδεμόνες των μαθητών της μειονότητας, ας σκεφτούν κι ας αποφασίσουν τι ποιότητα εκπαίδευσης θέλουν για τα παιδιά τους. Μειονοτικό σχολείο σε κάθε χωριό με 6-7 μαθητές, με τις ώρες διδασκαλίας να γίνονται λειψές και χωρίς κανένα περαιτέρω ερέθισμα και δράση, ή ένα μειονοτικό σχολείο σύγχρονο και αναβαθμισμένο, με πλήρες πρόγραμμα διδασκαλίας, σύγχρονο εξοπλισμό και δράσεις. Εξάλλου η σύγκριση με τα δημόσια δημοτικά είναι αναπόφευκτη και γιαυτό άλλωστε όλο και περισσότεροι γονείς επιλέγουν τη δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά τους. Μήπως λοιπόν αυτοί που εμφανίζονται ως «προστάτες» της μειονότητας, αγωνιώντας δήθεν για τη μειονοτική εκπαίδευση, στην πραγματικότητα απλώς θέλουν να φαίνονται ως προστάτες ενώ στην πραγματικότητα οδηγούν τα μειονοτικά σχολεία σε βέβαιο κλείσιμο, προωθώντας οι ίδιοι τους μειονοτικούς μαθητές στα σύγχρονα δημόσια δημοτικά;

Πριν λίγες μέρες γράφαμε για τους τουρκόφρονες των περιφερειακών εκλογών, επιμένοντας σε τρία πρόσωπα του συνδυασμού του Γιώργου Παυλίδη. Ο ένας εξ αυτών βάλθηκε να μας επιβεβαιώσει με τον πιο προκλητικό τρόπο, διαμαρτυρόμενος στο Υπουργείο Παιδείας για τα ποιήματα της 28ης Οκτωβρίου που δόθηκαν στους μαθητές του μειονοτικού σχολείου στο χωριό Λύκειο της Ροδόπης. Τι λέγανε αυτά; Μιλούσαν για Έλληνες και Ελληνάκια, πράγμα που (για τον κ. Ντερντιμάν, πρόεδρο των ΕΠΑΘιτών δασκάλων και δάσκαλο στο συγκεκριμένο χωριό) είναι απαράδεκτο! Διαβάστε το δημοσίευμα της τουρκοφυλλάδας «Ρόντοπ Ρουζγκαρί»  (26-10-2010) και φρίξτε αναλογιζόμενοι το πού πάμε!

Ενδεχομένως να υπάρξει αποχή από την γιορτή της 28ης Οκτωβρίου στο χωριό Λύκειο !!!

 Πάλι παρουσιάστηκε κρίση στα μειονοτικά σχολεία της Δυτικής Θράκης με τα ποιήματα της γιορτής της 28ης Οκτωβρίου. Αναφέρθηκε πως χριστιανοί δάσκαλοι έδωσαν σε μαθητές του μειονοτικού σχολείου του χωριού Λύκειο ποίημα που περιλαμβάνει τους στίχους ¨Έλληνας γεννήθηκα και Έλληνας θα πεθάνω¨ και ¨Ελληνάκι¨. Οι γονείς των μαθητών αντιμετώπισαν αυτήν την ακραία κατάσταση με ανησυχία και οργή και λέγεται πως αν οι δάσκαλοι δεν ανακαλέσουν τα ποιήματα, μπορεί να υπάρξει αποχή από την γιορτή της 28^ης Οκτωβρίου.

Η κρίση με τα ποιήματα κινητοποίησε και τον σύλλογο αποφοίτων της Ε.Π.Α.Θ. Ο πρόεδρος του συλλόγου Μεχμέτ Ντερντιμάν στην επιστολή που απέστειλε στην υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναφέρει πως τέτοιου είδους ακραίες πρακτικές διαταράσσουν την ομαλή συμβίωση χριστιανών και μουσουλμάνων και ζητά από την υπουργό να επέμβει στο θέμα. Σχετικά με το θέμα ο σύλλογος αποφοίτων της Ε.Π.Α.Θ.  έστειλε το ακόλουθο γράμμα στο υπουργείο :

ΘΕΜΑ : ¨ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ¨

Κομοτηνή, 21-10-2010, αρ. πρωτ. Νο 59

Κυρία Υπουργέ

Όπως ενημερώθηκε ο σύλλογος μας από τους κηδεμόνες του μειονοτικού δημοτικού Λυκείου του νομού Ροδόπης, κάποιοι δάσκαλοι του ελληνικού προγράμματος, επ΄ευκαιρία της γιορτής της 28^ης Οκτωβρίου έδωσαν στους μειονοτικούς μαθητές ποιήματα που περιλαμβάνουν τους στίχους ¨Έλληνας γεννήθηκα και Έλληνας θα πεθάνω¨ και ¨Ελληνάκι¨. Αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά προκάλεσε αγανάκτηση στα μέλη μας. Τέτοιου είδους κινήσεις είναι απαράδεκτες.

Οι ταυτότητες των κοινοτήτων δεν πρέπει να περιλαμβάνονται στις επιλογές των δασκάλων . Όπως και η συμμετοχή στην προσευχή της εκκλησίας δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στις επιλογές των γραμματέων των δήμων και κοινοτήτων.

Συμφωνώντας με τις παραπάνω αρχές,  προσδοκούμε την βοήθεια σας για την διασφάλιση της τάξης ώστε στο μέλλον αυτοί οι δάσκαλοι να μην διαταράσσουν την ομαλή συμβίωση χριστιανών και μουσουλμάνων στην περιοχή, και θέλουμε να αναφέρουμε πως πρόκειται για παιδιά και είναι ανάγκη να αντιμετωπίζονται με ευαισθησία. Ελπίζουμε στην άμεση επέμβαση του υπουργείου στο θέμα αυτό. Παρακαλούμε ως σύλλογος να ενημερωθείτε για το θέμα αυτό  

Εξ ονόματος του συλλόγου αποφοίτων ΕΠΑΘ

Ο Γενικός Γραμματέας           Ο πρόεδρος

Ιμπραίμ Μεμέτ                       Μεχμέτ Ντερντιμάν