Η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση, που είχε τεράστιο αντίκτυπο και σημασία παγκοσμίως, άρχισε το 1821 και πρακτικά τελείωσε έναν αιώνα μετά, το 1922 με την Μικρασιατική Καταστροφή. Συχνά όταν αναφερόμαστε στην απελευθέρωση των Ελλήνων από τον τουρκικό ζυγό, μένουμε στο 1830, στην ίδρυση δηλαδή του νεοελληνικού κράτους, υπό την κηδεμονία των ξένων δυνάμεων. Όμως τι γινόταν με τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έμειναν έξω από εκείνο το φτωχό κρατίδιο, τι γινόταν στη Μακεδονία, στην Ήπειρο, στη Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Κύπρο, στην Κρήτη, στα άλλα νησιά; Ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν η ένδοξη εκείνη σελίδα της ιστορίας μας, όπου ο ελληνισμός κάτω από την οθωμανική κρατική κυριαρχία αντιμετώπισε τον βουλγαρικό επεκτατισμό, κατάφερε να επικρατήσει και να ετοιμάσει την ώρα της απελευθέρωσης από τον ελληνικό Στρατό. Στην αρχή αγωνίστηκαν οι ντόπιοι Έλληνες, μόνοι τους για χρόνια, κυρίως με τη στήριξη της Εκκλησίας και απλών ανθρώπων που πάλεψαν ηρωικά, ενώ από ένα σημείο και πέρα άρχισαν να φτάνουν εθελοντές από την Ελλάδα και να παίρνει ένοπλη μορφή η αντίσταση κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων.

Η βουλγαρική προσπάθεια κατά της Μακεδονίας ξεκίνησε με την απόσχιση της Εκκλησίας τους, τη λεγόμενη Εξαρχία, το 1870. Άρχισε ένας πόλεμος προπαγάνδας, πιέσεων αλλά και ωμής βίας, προκειμένου να γράφονται οι κάτοικοι της οθωμανικής ακόμη Μακεδονίας σε βουλγάρικα σχολεία και να καλούν Βούλγαρους ιερείς. Αντιστάθηκαν σ΄ αυτό όχι μόνο οι ελληνόφωνοι ή οι βλαχόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας αλλά και πολλοί σλαβόφωνοι, οι λεγόμενοι «γραικομάνοι» που έμεναν πιστοί στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Έτσι αυτό που παρουσιαζόταν ως αντίθεση θρησκευτικής μορφής ήταν στην πραγματικότητα εθνικής: όποιος πήγαινε με τους Εξαρχικούς γινόταν Βούλγαρος, ενώ Πατριαρχικοί ήταν οι Έλληνες. Δάσκαλοι και κληρικοί ηγήθηκαν της αντίστασης τις πρώτες δεκαετίες, περιορίζοντας την βουλγαρική προπαγάνδα και τρομοκρατία που ήρθε να προστεθεί στην καταπίεση των Οθωμανών. Κορυφαία μορφή του αγώνα αναδείχθηκε ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, που κυκλοφορούσε – κι ενίοτε λειτουργούσε – με την πιστόλα κάτω από το ράσο ή πάνω στην Αγία Τράπεζα.

Κάποια στιγμή οι Βούλγαροι διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να επιβληθούν δίχως όπλα. Το 1893 ιδρύθηκε από τον Γκότσε Ντέλτσεφ και άλλους Βούλγαρους στη Θεσσαλονίκη η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (VMRΟ), υποτίθεται για την απελευθέρωση των χριστιανικών πληθυσμών της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς οι οποίοι κατέρρεαν. Στο εσωτερικό της οργάνωσης αναπτύχθηκαν δύο τάσεις: οι ενωτικοί ήθελαν άμεση ένωση με τη Βουλγαρία, ενώ οι αυτονομιστές μιλούσαν για «μακεδονικό» κράτος, πάντα ενάντια στο ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Μετά το 1895 αγρίεψαν οι συγκρούσεις και αναδείχθηκαν ηρωικές μακεδονικές μορφές σαν τον καπετάν Κώττα Χρήστου, τον καπετάν Λούκα, τον καπετάν Ζέρβα, τον Χρήστο Αργυράκο, τον Ηλία Κούνδουρο…  

Το 1903 γίνεται στο Μοναστήρι (Μπίτολα) η λεγόμενη εξέγερση του Ίλιντεν, με σκοπό να φανεί στην Ευρώπη ότι οι Βούλγαροι ξεσηκώνονται κατά των Τούρκων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Όμως σε 10 μέρες οι Τούρκοι καταπνίγουν την εξέγερση και ξεσπούν κυρίως σε βάρος των Ελληνόβλαχων κατοίκων της περιοχής που χτυπήθηκαν άγρια και από τους Βούλγαρους. Λίγες μέρες μετά έσβησε και η ταυτόχρονη εξέγερση των Βουλγάρων στην Στράντζα της Αδριανούπολης.

Η επίσημη Ελλάδα μέχρι τότε μόνο παρακολουθούσε, παρότι οι Έλληνες πατριώτες ζητούσαν επέμβαση υπέρ των μαχόμενων Μακεδόνων και οι εθελοντές μαχητές πλήθαιναν. Το 1904 πήγε μυστικά στη Μακεδονία, ως ζωέμπορος υποτίθεται, ο αξιωματικός του ελληνικού Στρατού και μέλος της ανώτερης κοινωνικής τάξης, Παύλος Μελάς. Ο θάνατός του στη Στάτιστα, στις 13 Οκτωβρίου 1904, τον ανέδειξε ως ήρωα και κινητοποίησε όλες τις εθνικές δυνάμεις, ντόπιες και μη. Ήταν το αίμα που πότισε το δέντρο της μακεδονικής ελευθερίας. Ακολούθησαν 6.000 εθελοντές που πολέμησαν μέχρι το 1908 στη Μακεδονία, οι μισοί από τους οποίους ήταν Κρητικοί – υπήρξαν επίσης πολλοί Μανιάτες αλλά και από άλλα μέρη της χώρας. Και οι δύο Γενικοί Αρχηγοί του Μακεδονικού Αγώνα, μετά τον Παύλο Μελά, ήταν Κρητικοί, ο Γεώργιος Κατεχάκης από το Ηράκλειο και ο Σφακιανός Γεώργιος Τσόντος. Αξίζει να θυμίσουμε εδώ ότι ακόμα η Κρήτη δεν ήταν καν μέρος του ελληνικού κράτους! Η μάχη στη βαλτολίμνη των Γιαννιτσών ήταν το διάσημο σκηνικό πολέμου των αντίπαλων ανταρτικών ομάδων, όπως το περιέγραψε η Πηνελόπη Δέλτα στα «Μυστικά του Βάλτου». Αυτές οι αντάρτικες ομάδες έλαβαν μέρος στους πολέμους που ακολούθησαν, τόσο στο ελληνικό στρατόπεδο όσο και οι αντίπαλες στο βουλγαρικό.

Κορυφαίας σημασίας ήταν η δράση Ελλήνων διπλωματών, όπως του Ίωνα Δραγούμη που ως διπλωμάτης στο Μοναστήρι οργάνωσε την Μακεδονική Άμυνα, με επιτροπές σε πόλεις και χωριά της Δυτικής Μακεδονίας, ή του Πρόξενου της Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη, Λάμπρου Κορομηλά, ο οποίος συντόνιζε τις αντάρτικες ελληνικές ομάδες. Από τους κληρικούς, εκτός του Γερμανού Καραβαγγέλη, ξεχώρισε ο μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, που μαρτύρησε το 1922 στη Σμύρνη, ο εθνομάρτυρας Αιμιλιανός, μητροπολίτης Γρεβενών που θανατώθηκε βασανιστικά το 1910 κ.ά. Οι εκπαιδευτικοί σαν τις δολοφονημένες νεαρές δασκάλες Αικατερίνη Χατζηγεωργίου και Βελίκα Τράικου κράτησαν όρθιο το ελληνικό φρόνημα σε 1.000 περίπου σχολεία για 70.000 μαθητές.

Το 1908 η επανάσταση των Νεοτούρκων έδωσε αμνηστεία στους εμπόλεμους και υποσχέθηκε ισονομία και ισοπολιτεία για όλους, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε η απάτη. Έπρεπε να μεσολαβήσουν δύο βαλκανικοί πόλεμοι και ένας παγκόσμιος για να απαλλαχθεί η Μακεδονία και από την τουρκική κυριαρχία και από την βουλγαρική επιβουλή, μάλιστα αυτή η τελευταία εκδηλώθηκε και πάλι κατά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το 1944 λοιπόν εξέλιπε ο κίνδυνος για τη Μακεδονία από την πλευρά των «ενωτικών» Βουλγάρων. Η απειλή των «αυτονομιστών», παρότι πολύ ασθενέστερη, έμελλε να επιβιώσει στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο με κέντρο τα Σκόπια και να αναβιώσει το 1991 με την ανεξαρτητοποίηση της λεγόμενης «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» ώς τις μέρες μας.  

Κλείνουμε με το γνωστό «τιμούμε τη μνήμη των ηρώων που θυσιάστηκαν για την ελευθερία» κτλ. Τι σημαίνει όμως αυτό; Ξέρουμε για ποιους μιλάμε, τι συνέβη και γιατί; Ή τα θεωρούμε όλα παρελθόν χωρίς νόημα στη σημερινή εποχή; Όποιος νόμιζε κάτι τέτοιο, μόλις πέρυσι στις Πρέσπες αποδείχθηκε ότι είναι πέρα για πέρα λάθος. Το παρελθόν καθορίζει ό,τι ζούμε σήμερα και το ξαναβρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας. Τιμούμε λοιπόν τον Μακεδονικό Αγώνα όταν έχουμε την γνώση και την αρετή που διδάσκει το ελληνικό σχολείο, αυτό που στήριξε την κρίσιμη ώρα την μία και μοναδική ελληνική Μακεδονία!

(Εκφωνήθηκε στο 2ο Λύκειο Κομοτηνής, 11-10-2019)

Δέν θά ἀρνηθῶ πώς καί τά ἀνωτέρω παίξαν κάποιον ρόλο. Ὅμως ἄν μείνεις μόνο σ’ αὐτά, καί ἀρνεῖσαι νά δεῖς ὅτι ἡ ἄς ποῦμε ἑλληνική Κυβέρνηση βασίζεται πρωτίστως στίς ξένες πλάτες, χάνεις τήν οὐσία τοῦ προβλήματος, πού εἶναι πρόβλημα συνολικά τοῦ νεώτερου ἑλληνισμοῦ. Πῶς ἔφταναν νά λένε οἱ ἀγωνιστές τοῦ ’21 – σάν τόν Μακρυγιάννη – “καλύτερα ἤμασταν μέ τούς Τούρκους”; Πῶς μεθοδεύτηκε ἡ σφαγή τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπό τήν Ἀθήνα; Πῶς ὑπέσκαψαν τόν Κυπριακό Ἀγώνα μέ τίς Ζυρίχες, φτάνοντας ὥς τό 1974 πού ἡ Μεγαλόνησος ἔπεφτε “μακρυά”; Ἀλλά καί πιό πρόσφατα, πόσα ἐθνικά ἐγκλήματα λ.χ. τοῦ Σημίτη (s-300, Μαδρίτη, Ἴμια, Ὀτζαλάν, Χρηματιστήριο, Goldman Sachs…) ξεχάσαμε κι ἀκόμα περιφέρεται ὄχι μόνο ἐλεύθερος ἀλλά καί φωτοστεφανωμένος; Γιά νά μήν θυμήσω καί τόν ἀκατανόμαστο πού μᾶς ἔβαλε στά Μνημόνια… Ὁ Σύριζα λοιπόν “ἁπλῶς” συνεχίζει τήν μακρά πομπή τῶν ὀργάνων τῆς Ξενοκρατίας, σέ ἕνα κοινωνικό περιβάλλον πού δυστυχῶς τούς ΑΝΕΧΕΤΑΙ. Τά ἀφεντικά μᾶς μελετοῦνε χρόνια, μᾶς φτιάχνουν ἔτσι (μέ τά ΜΜΕ καί τήν δῆθεν ἐκπαίδευση) καί ξέρουν ὅτι θά ἀνεχθοῦμε νά μένουμε θεατές στό τηλεπαιχνίδι “Δημοκρατία” – παρότι αὐτό τό τελευταῖο μοιάζει ὅλο καί περισσότερο μέ Φασιστοκρατία πού ξεθεμελιώνει τήν πατρίδα μας. Ναί, γιά τή Μακεδονία κάναμε μεγαλειώδη συλλαλητήρια ἀλλά …ὥς ἐκεῖ. Τό παιχνίδι παίζεται ἀλλοῦ, στά κουκιά τῆς Βουλῆς ὅπου ἐκ τῶν πραγμάτων καμμία λαϊκή πρωτοβουλία δέν ἐπιτρέπεται. Τέλος, ξέρουν ὅτι κανένας δέν θά ἀγγίξει τόν ἔνοχο, ὅτι ἀκόμη κι ἄν κάποιος τρελλαμένος τό κάνει θά βρεῖ ἀπέναντί του ὄχι μόνο τό μισελληνικά στελεχωμένο κράτος ἀλλά καί ὅλη τήν κοινωνία πού θά σπεύσει – ὄντας εὐνουχισμένη καί ἀποχαυνωμένη – νά καταδικάσει τή “βία” καί τήν “ἐκτροπή”…

Ἐλεεινά τά συριζοειδῆ ὑποπαράγωγα τῆς κοινοβουλευτικῆς ὀλιγαρχίας, συμφωνῶ, ἀλλά καί ὅποιος κρυφοελπίζει στούς ἀκραιφνεῖς ἐκπροσώπους τοῦ κοτζαμπασισμοῦ ἤ μυρηκάζει ἕναν παρωχημένο ἀντικομμουνισμό χάνει τήν εἰκόνα τοῦ τρομακτικοῦ δάσους πού θέλει ξύρισμα ἀπό τήν διακοσάχρονη ρίζα του.

Ὅλη ἡ ἐξωφρενική ρητορεία τῶν κρατούντων πού ἐπιστρατεύτηκε γιά νά δικαιολογήσει τά ἀδικαιολόγητα μπορεῖ νά ἀξιοποιηθεῖ ΚΑΙ στό πλαίσιο τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων. Ἄς τό περιορίσω στό πεδίο τῆς Θράκης, ὑποθέτοντας πώς αὔριο βγαίνει τό ἐθνομηδενιστικό σούργελο καί λέει ὅτι στήν περιοχή ἔχουμε μία τουρκική μειονότητα. Πρᾶγμα πού σημαίνει πολύ συγκεκριμένα δικαιώματα μέ βάση τήν Σύμβαση γιά τά Δικαιώματα τῶν Ἐθνικῶν Μειονοτήτων, στά ὅρια τῆς αὐτονομίας – καί πιό εὐχερή πλέον παρέμβαση τῆς γείτονος. Στίς ὅποιες διαμαρτυρίες τῶν νουνεχῶν θά βροῦνε παλιότερες ἀναφορές καί ντοκουμέντα ὅπου Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος ἀναφέρονταν σέ “Τούρκους” τῆς Θράκης, σέ σχολεῖα τουρκικά, στήν τουρκική γλῶσσα κτλ κτλ. Καί πάνω ἀπ΄ ὅλα θά προβάλουν τό δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ πού “δέν μποροῦμε νά ἀρνηθοῦμε στόν Ἄλλον”, ὅπως λένε καί γιά τούς Ψευτομακεδόνες τώρα. Νά λοιπόν τί δέχθηκε ὁ Βενιζέλος τό 1930, ὁ Παπάγος τό 1954, ὁ Σημίτης τό 2000… Ἐμεῖς, θά ποῦνε, ἐρχόμαστε γιά νά λύσουμε μιά χρόνια διαφορά πού οἱ ἄλλοι ἦταν ἀνίκανοι νά διευθετήσουν ἐπί δεκαετίες. Ἔτσι κλείνουμε μέτωπα καί ἐπενδύουμε στήν Ἀνάπτυξη, προωθοῦμε τήν συναδέλφωση τῶν λαῶν κτλ κτλ. Πόσοι θά διαμαρτυρηθοῦν; Λίγοι “ἀκραῖοι”, “χρυσαυγίτες” κτλ πού “τούς ἀφήνει πίσω ἡ Ἱστορία” κι ἀπό δῶ πᾶνε κι ἄλλοι… Πάρτε κι ἕνα ἀκόμα ἐπίδομα πού δέν θά σᾶς ἔδινε ὁ Μητσοτάκης καί πᾶμε στίς ἐκλογές.
Ζοῦμε μέρες ἱστορικές μέ τήν κακή ἔννοια. Πρίν κλείσουμε δυό αἰῶνες ἐλεύθερου ἄς ποῦμε νεοελληνικοῦ κράτους, φτάσαμε στό 1453 τοῦ 21ου αἰώνα καί ὁ Προδότης ἀνοίγει τήν Κερκόπορτα…

Τό συλλαλητήριο λοιπόν πῆγε καλά. Εἶχε κόσμο πολύ καί κανονικό, εἶχε παλμό καί ἠθικό, εἶχε ἐπίπεδο καί ψυχραιμία. Ἀπέναντι ἦταν τά ξεδιάντροπα ψέμματα τοῦ καθεστῶτος, τά ἐγκληματικά χημικά τῆς Ἀστυνομίας, ἡ ἀποχαύνωση τῶν πολλῶν Ἀθηναίων, ἴσως καί κάποια ὑποτονικότητα τῶν ὀργανωτῶν. Τά μικροεπεισόδια – προβοκατόρικα ἤ μή – δέν ἄλλαξαν κάτι: κάποια στιγμή ὁ κόσμος θά ἔφευγε χωρίς νά διανοηθεῖ τίποτε τό δυναμικό, φάνηκε ἐξαρχῆς. Κι ἐδῶ τίθεται τό ἐρώτημα γιά τή μορφή καί τή σκοπιμότητα τῶν ἑπόμενων κινήσεών μας.
Ἡ λαϊκή ἐτυμηγορία γιά τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας βγῆκε ἤδη ἀπό τά πρό δωδεκαμήνου συλλαλητήρια καί ἀπό τίς καλοκαιρινές κινητοποιήσεις μέχρι τήν ΔΕΘ. Τί νόημα εἶχε ἐχθές ἕνα ἀκόμα, ἴδιο κι ἀπαράλλαχτο; Πίστευε κάποιος ὅτι – καί μέ 1.000.000 ἀκόμα κόσμο νά μαζευόταν – τά ἐνεργούμενα τῆς Μέρκελ θά τρόμαζαν; Τό πολύ πολύ νά ἀνέβαζαν τήν ταρίφα τους! Ἄν εἶχε κάποιος σχέδιο νά κάνει …καλοκαιρινό κάποιο Μέγαρο ἤ οἰκόπεδο ἕνα ὑπουργεῖο, θά ἔλεγα πώς πράγματι, ἕνα νέο στοιχεῖο εἰσάγεται. Ὅμως τό ἴδιο πείραμα στίς ἴδιες συνθῆκες φέρνει τό ἴδιο ἀποτέλεσμα.
Εἶναι ἡλίου φαεινότερο πιά πώς ζοῦμε σέ μιά κοινοβουλευτική δικτατορία. Ἡ μισελληνική ἀλητεία πού ἐλέγχει κόμματα, ΜΜΕ καί πανεπιστήμια, στηριζόμενη ἀπό τίς ξένες Πρεσβεῖες καί ἀπό τήν ντόπια οἰκονομική μαφιοελίτ, δέν σκοτίζεται οὔτε γιά τό λαϊκό αἴσθημα, οὔτε γιά τίς δημοκρατικές διαδικασίες, οὔτε γιά τήν ἱστορική ἀλήθεια. Πρέπει κάποιοι νά σχεδιάσουν ρεαλιστικά τίς ἑπόμενες κινήσεις, ὅ,τι τέλος πάντων μᾶς ἀπομένει, λαμβάνοντας ὑπ΄ ὄψιν τίς σκληρές συνθῆκες τῆς πραγματικότητας: τήν οἰκονομικοκοινωνική καταστροφή καί τόν ἐθνοθρησκευτικό ἀποχρωματισμό τοῦ λαοῦ ἀπό τή μία καί τόν ὠμό κυβερνοφασισμό τοῦ καθεστῶτος ἀπό τήν ἄλλη. Τί ἔχουμε στήν πλευρά μας, 40 δήμους, 10 ἀγροτικούς συλλόγους, 50 μαθητικά συμβούλια, 20 καλλιτέχνες, 30 δικηγόρους, 3 τηλεοπτικά κανάλια; Σχεδιασμός κι ἐκτέλεση μέ ἕνα ὕστατο μακεδονικό blitzkrieg, πού κι ἄν ἀκόμη δέν μᾶς φέρει τή νίκη θά συγκροτήσει μιά συμμαχία γιά τήν ἑπόμενη μέρα.

Ἀπό σήμερα τό βράδυ ξεκινάει ἡ μεγάλη Κάθοδος τῶν Πανελλήνων. Μιά ἀσυντόνιστη μά καθολική ἐκστρατεία ὅσων φέρουμε τό πάντιμο ἑλληνικό ὄνομα, γιά τήν ὑπεράσπισή του ἀπέναντι στά κνώδαλα πού τό μαγαρίζουν. Μακεδόνες, Θρᾶκες, Κρητικοί, Κυπραῖοι, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Μωραΐτες, νησιῶτες, Θεσσαλοί, Ρουμελιῶτες, Ἠπειρῶτες, πληγωμένοι στό ἐθνικό τους φιλότιμο, ἐπιβιβάζονται σέ πλοῖα, λεωφορεῖα, αὐτοκίνητα καί κινοῦν γιά τή φωλιά τοῦ Κτήνους. Διαβάζω τή λίστα τῶν λεωφορείων κι ἀπολαμβάνω μιά συγκίνηση σχεδόν ποιητική, ἀνάλογη μέ κείνη πού προσφέρει ὁ κατάλογος τῶν πλοίων τῶν Ἀχαιῶν στήν Ἰλιάδα. Ζοῦμε στιγμές ἱστορικές, ἀδέρφια! Δέν εἴμαστε μόνοι: μαζί μας βαδίζουν πρόγονοι σιωπηλά περήφανοι πού δέν μηδίσαμε ὅλοι, πού ἀκόμα ὑπάρχουν Ἕλληνες πού προτιμοῦν νά ΕΙΝΑΙ παρά νά ΕΧΟΥΝ, πού θά ξαφνιάσουν αὔριο τόν Ἐχθρό μέ τό πνεῦμα, τό ἠθικό καί τήν ἐλευθεροφροσύνη τους. Ἡ Παναγιά μαζί μας.

Ὁ R. G. A. de Bray, Guide to the Slavonic languages, London: J. M. Dent & Sons Ltd, 1951, στήν ἀναφορά του στήν σλαβική γλῶσσα τῶν Σλαβοματσεντόνων (σ. 243 κ.ἑ.) ἐπισημαίνει ὅτι ἡ οὐράνωση (ἤ, ἄν προτιμᾶτε, προκειμένου περί τοῦ κάππα, ὁ τσιτακισμός) πρό τῶν e, i, εἶναι ἕνα καθολικό χαρακτηριστικό τῆς σλαβοματσεντονικῆς: реков (= εἶπα) – рече (= εἶπε) | сок (= χυμός) – сочен (= χυμώδης) | волк (= λύκος) – πληθ. волци (= λύκοι) | рака (= χέρι) – πληθ. раце (= χέρια).

Ἑπομένως, βάσει τῆς φωνητικῆς συμπεριφορᾶς τῆς σλαβοματσεντονικῆς, ἡ «αὐθεντική» ὀνομασία τῆς χώρας τους, ἀκόμα κι ἄν ἐπέμεναν στήν ἀρχαιομακεδονική τους ἰδεοληψία, θά ἔπρεπε νά εἶναι «Ματσεντόνια», καί πράγματι τέτοια ἦταν στό παρελθόν. Μόνο πού γιά νά στηριχθῇ ἡ «Μεγάλη Ἰδέα» πού ἔχουν γιά τόν ἑαυτό τους καί νά ὑποστασιοποιηθῇ ὀνοματολογικῶς ἡ ἀπόλυτη σύνδεση μέ τήν ἀρχαία Μακεδονία ἔπρεπε νά ἀντικατασταθῇ τό ἔνοχο «τσ» μέ τό ἀλυτρωτικό, μεγαλοϊδεάτικο «κ», καί νά ξαμολυθοῦν στό διαδίκτυο ξεπατώνοντας τά ὅποια ἴχνη τῆς σλαβοματσεντόνικης «ντροπῆς» (ἀλήθεια, πόσο μακριά μπορεῖ νά πάῃ ἕνας λαός πού ντρέπεται γιά τόν αὐθεντικό του ἑαυτό;)

Ἄν σήμερα οἱ Σκοπιανοί λένε και γράφουν «Македонија», αὐτό εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ ὅρος εἶναι ἐπείσακτος, ἀφοῦ δέν ἀκολουθεῖ τούς φωνητικούς κανόνες τῆς σλαβοματσεντονικῆς.

Ἐκ τῶν πραγμάτων, λοιπόν, προκύπτει ὅτι τό ἐπείσακτο «κ» εἶναι ὄχημα μεγαλοϊδεάτικων, ἀλυτρωτικῶν διεκδικήσεων, καί δέν πρόκειται νά μᾶς πείσουν οἱ Σλαβοματσεντόνες, ὅσες προσημειώσεις κι ἄν βάλουν στό σύνταγμά τους γιά τήν τιμιότητα τῶν προθέσεών τους, οὔτε βεβαίως ὁ κ. Κίπρας, ὁ ὁποῖος ἐπί τοῦ θέματος δέν βγάζει κιμουδιά.

Μάλιστα, ὁ ἐν λόγῳ πολιτικός εἶχε δηλώσει στό πρόσφατο παρελθόν ὅτι ἐμεῖς θά συνεχίσουμε νά τούς λέμε ὅπως τούς λέγαμε, δηλ. «Σλαβομακεδόνες», ἔκτοτε ὅμως δέν τόν ἀκούσαμε νά τούς λέῃ ἔτσι οὔτε μία φορά, σέ ἀντίθεση μέ τόν δραστήριο κ. Ζάεφ ὁ ὁποῖος φροντίζει νά ἀκυρώνῃ στήν πράξη τίς ὅποιες «ὑποχωρήσεις» του.

Ὅσο γιά τό «Σλαβομακεδόνες» (καλλίτερα: «Σλαβοματσεντόνες»), λέγεται κατά κόρον ὅτι στόν ὅρο ἀντιδροῦν οἱ Ἀλβανοί τῶν Σκοπίων, καί κανείς δέν προβληματίζεται γιατί οἱ Ἀλβανοί δέν ἀντιδροῦν καί στόν ὅρο «Μακεδονία», ἀφοῦ «Μακεδόνες» δέν εἶναι.

Ἤ, μήπως, ὁ ἀνερχόμενος ἀλβανικός ἐθνικισμός, ἐλπίζοντας πώς θά ἐπικρατήσῃ δημογραφικά στό ἀπώτερο μέλλον, σκέφτεται νά ἀξιοποιήσῃ δεόντως τό ὄνομα, ὡς ὄχημα ψευδεπίγραφων ἀλυτρωτικῶν διεκδικήσεων;

Ἀλλά τί νά πῇ κανείς καί γιά τήν ἔλλειψη πολιτικῆς διορατικότητας ἐκ μέρους Εὐρωπαίων καί Εὐρωαμερικανῶν,[1] οἱ ὁποῖοι, προκειμένου νά ἐξυπηρετήσουν βραχυπρόθεσμες πολιτικές σκοπιμότητες, ἀδυνατοῦν νά διαβλέψουν ὅτι προετοιμάζουν τό ὄχημα μελλοντικῶν πανσλαβικῶν διεκδικήσεων;

Ὅσο γιά τήν λαθροχειρική παραποίηση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, πού φαντασιώνεται σλαβικές ἐκστρατεῖες στά βάθη τῆς Ἀσίας, ἔ, ποιός περιμένει εὐαισθησίες γιά τέτοια ψιλά γράμματα ἀπό ἀνθρώπους πού δέν ξέρουν τί εἶναι τό ρύζι, ἀλλά ξέρουν τήν τιμή του μονάχα;

Χρίστος Δάλκος

Επί δεκαετίες ολόκληρες το θέμα έμενε κρυμμένο στα πλαίσια της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και έπρεπε να έρθει η διάλυση της τελευταίας για να σκάσει πάλι μπροστά μας. Από τότε και μέχρι την προδοσία του περασμένου Ιουνίου, για 27 ολόκληρα χρόνια δεν πετύχαμε ως χώρα σχεδόν τίποτε, πέρα από κάποια προσχήματα και μια παράταση χρόνου. Ούτε διπλωματικά ούτε οικονομικά ούτε (φυσικά) στρατιωτικά μπορέσαμε να λυγίσουμε τον αλυτρωτικό μακεδονισμό των γειτόνων. Γιατί; Σύμφωνα με τους ας πούμε δικούς μας, οι ξένοι υποστηρίζουν τα Σκόπια: κάποια παρασκήνια, ο Σόρος, ο Σώρρας, δεν ξέρω. Κι από τότε που ανακάλυψαν την πρεμούρα των Αμερικανών να συμπεριλάβουν τους Ψευτομακεδόνες στο ΝΑΤΟ, βρήκαν νέο άλλοθι για την αχρηστία τους. Τι συνέβη όμως στην πραγματικότητα; Το αναμενόμενο: η κυβερνώσα πολιτική ψώρα, που δεν διαθέτει ίχνος εθνικής συνείδησης και προσωπικής αξιοπρέπειας, δεν εκπόνησε κανένα σχέδιο, δεν υιοθέτησε καμμία γραμμή άμυνας, δεν ασχολήθηκε στην πραγματικότητα σοβαρά ΠΟΤΕ με το θέμα. Η μόνη διάστασή του που τους απασχόλησε ήταν το ενδεχόμενο να κλονίσει την καρέκλα τους, τίποτε άλλο. Η Ενδιάμεση Συμφωνία ήταν ένας καλός μπερντές για να κρύβονται πίσω του τα προβλήματα και βόλευε τόσο που δεν ασχοληθήκαμε ως Ελλάς ούτε καν για να την καταγγείλουμε, όπως οφείλαμε αλλά και όπως θα μας εξυπηρετούσε πριν το Βουκουρέστι. Δεν το πράξαμε και καταδικαστήκαμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο! Τι κάναμε μονάχα; Επενδύσεις! «Είμαστε οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου» λέγαν αυτοί, «αγοράζουμε την πετρελαϊκή σας εταιρεία» απαντούσαμε εμείς. «Θέλουμε τη Χαλκιδική και τη Θάσο» λέγαν αυτοί, «ανοίγουμε Βερόπουλο» απαντούσαμε εμείς. « – Γειά σου Γιάνν΄!» « – Κουκιά σπέρνω!», ήταν η εκσυγχρονιστική τάση στις διεθνείς μας σχέσεις, άλλη μια μεγάλη εφεύρεση της Νέας Τάξης Πραγμάτων που δεν άφησε στον νεοελληνικό εγκέφαλο τίποτε όρθιο.
Όταν το 2008 ο κόμπος έφτασε για πρώτη φορά στο χτένι, ο Κώστας Καραμανλής κατάφερε να το χειριστεί αξιοπρεπώς, όμως κόμπος και χτένι μείνανε εκεί, στην ίδια θέση. Για να φτάσουμε στην αποφράδα ώρα του Σύριζα και του Κοτζιά και να λυθεί ο κόμπος με τον γόρδιο τρόπο, μόνο που τώρα στη θέση του Αλέξανδρου ήταν ο Ζάεφ. Πάρτε και όνομα και εθνικότητα και γλώσσα, δώστε μόνο ένα φύλλο βόρειας συκής και τα ρέστα – επιχειρηματικό, διεθνή σήματα, συνεργασίες κτλ – δικά σας. Όλα αυτά βέβαια δεν γίνανε επειδή οι άνθρωποι είναι προδότες της πατρίδας, ασυνείδητα τομάρια, λούστροι των ξένων, όοοοοχι! Γίνανε επειδή δεν είναι εθνικιστές οι δικοί μας. Κι επειδή είναι υπέρ της ειρήνης, ναι. Θα μου πείτε «και πού τον είδαμε τον πόλεμο;» Δεν έχει σημασία, τώρα ίσως τον δούμε, κι αν δεν δούμε πόλεμο σίγουρα θα δούμε μια «μακεδονική» μειονότητα να διεκδικεί την πραγματική Μακεδονία. Πάντως ο ερίτιμος ΥΠΕΞ μάς πληροφόρησε πως μας απάλλαξε από αυτό το άλυτο πρόβλημα που μας βασάνιζε καθημερινά επί 3 δεκαετίες!
Εδώ βέβαια υπάρχει ένα ζήτημα. Εξελέγη ο Σύριζα με υπόσχεση να λύσει το Μακεδονικό; (Καλά, για τον Κοτζιά δεν συζητάμε, αυτός δεν εξελέγη καν, διορίστηκε μόνιμος υπουργός Εξωτερικών πριν ακόμη και τις εκλογές του 2015, άγνωστο από ποιον). Αναιρέθηκε η δέσμευση των πολιτικών αρχηγών του 1992 με εξίσου έγκυρο τρόπο και δεν το μάθαμε; Δόθηκε το προαιώνιο ελληνικό όνομα στους Σλάβους χωρίς να ρωτηθεί καν η Κυβέρνηση ή η Βουλή; Κι αν ακόμη οι νυν άρχοντες συμφωνούν, δικαιούνται να προχωρήσουν σε τέτοιαν απόφαση χωρίς καν να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό; Εδώ πρέπει να θυμίσουμε ότι τα πολιτικά σούργελα που αμφισβητούν το δικαίωμα του ελληνικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του είναι αυτά που διοργάνωσαν δημοψήφισμα το 2015 – και μάλιστα για δημοσιονομικό ζήτημα που απαγορεύεται ρητώς από το Σύνταγμα – για να το αναποδογυρίσουν την επόμενη μέρα! Πώς λοιπόν να μας ξαναδώσουν τον λόγο τώρα που διαπίστωσαν ότι δεν αστειευόμαστε και που φοβούνται μια δεύτερη κοροϊδία στα μούτρα μας μέσα;
Στο σημείο αυτό θέλω να δώσω δύο απαντήσεις στις ενστάσεις για το θέμα του δημοψηφίσματος. Η μία αφορά το αν μπορούμε να βάλουμε ως ερώτημα ένα αδιαπραγμάτευτο εθνικό μας δίκαιο και η άλλη αν έχει κάποιο νόημα η έκφραση της λαϊκής βούλησης, με δεδομένα τα όπλα του καθεστώτος που μπορούν να το ακυρώσουν. Στην πρώτη ένσταση θα ανταπαντήσω πως δικαίωμα που δεν μπορείς να το υπερασπιστείς απλώς δεν υπάρχει. Εθνικό μας δίκαιο ήταν και η Σμύρνη και η Πόλη και η Χιμάρα και η Κερύνεια. Κι αν δεν γινόταν το δημοψήφισμα του 2004 στη Μεγαλόνησο, τώρα ο προηγούμενος κατάλογος θα ήταν μακρύτερος. Η πολιτική δεν γίνεται με όρους μεταφυσικούς, με επικλήσεις των νεκρών και των αγέννητων, γίνεται με βάση την ισχύ των εθνών και ένας λαός αποφασισμένος είναι μέγιστη ισχύς. Η δεύτερη ένσταση είναι πιο ρεαλιστική και εδράζεται στην τρέχουσα πραγματικότητα. Σε έναν βαθμό θα την δεχόμουν αλλά η απολυτοποίησή της οδηγεί στην μοιρολατρεία και στην παθητική αποδοχή των τετελεσμένων, άρα σε έναν φαύλο κύκλο. Φυσικά και δεν αγνοούμε ότι το δημοψήφισμα αγνοήθηκε προχθές στα Σκόπια, γελοιοποιήθηκε στην Ελλάδα το 2015, επαναλήφθηκε στη Δανία για την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993 και στην Ιρλανδία για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας το 2009, υπονομεύεται στην Αγγλία για το BREXIT, ακόμα και στο Κυπριακό παράδειγμα δεν κεφαλαιοποιήθηκε το κέρδος από την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και φτάσαμε να συζητάμε σήμερα παρόμοιες «λύσεις». Όμως αφενός πάντα κάτι κέρδιζε το έθνος που αντιστεκόταν στην άνωθεν επιβολή και αφετέρου άλλο όπλο δεν έχουμε και πρέπει όχι μόνο να το διεκδικούμε αλλά μετέπειτα να περιφρουρούμε και το αποτέλεσμά του.
Θα κλείσω με μιαν αναφορά στην πολυπόθητη διέξοδο που αναζητά όλος ο ελληνικός λαός ή τουλάχιστον το κομμάτι του εκείνο που δεν έχει δυσανεξία με την πραγματικότητα και με την εθνοθρησκευτική του ρίζα. Το Μακεδονικό στη φάση που βρίσκεται φαντάζει πράγματι ως ανεπανάληπτη ευκαιρία ανάταξης του πολιτικού σκηνικού και αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Τα κατεστημένα κόμματα, που μας οδήγησαν στην συνολική καταστροφή που βιώνουμε 9 χρόνια τώρα, αποδείχθηκαν ελεεινά και βεβαίως πλήρως αναξιόπιστα αλλά το σύστημα που κυβερνάει παραμένει ισχυρό. Η πολιτική ως επάγγελμα, το χρήμα ως κυρίαρχο πολιτικό πλεονέκτημα, ο Τύπος ως φίλτρο της εξουσίας, το παρασκήνιο με της πάσης φύσεως Στοές είναι πάντα εδώ. Μπορεί ένας αυθόρμητος βολονταρισμός από τα κάτω να αντιπαλέψει όλο αυτό το σύστημα; Στην ελληνική κοινωνία, που συνεχίζει την παρακμιακή της πτώση, δεν μπορώ να πω ότι βλέπω κάτι τέτοιο εφικτό και μακάρι να κάνω λάθος. Εν πάση περιπτώσει, ας πράξουμε όλοι αυτό που μας αναλογεί, χωρίς ψευδαισθήσεις και μεμψιμοιρίες, και ας ελπίσουμε ο Θεός της Ελλάδος να μην την έχει ακόμη ξεγράψει από τον μελλοντικό χάρτη των εθνών.

Ομιλία στην εκδήλωση ΠΡΕΣΠΕΣ STOP, 12-10-18, Θεσσαλονίκη, με Γ. Καραμπελιά (φωτό), Στ. Παπαθεμελή, Π. Σαββίδη και τον μητροπολίτη Καβάλας και Φιλίππων Στέφανο

Τι ελέγχει θεσμικά σήμερα η πολιτεία στο εσωτερικό της μειονοτικής κοινωνίας; Τους μουφτήδες και τις Διαχειριστικές Επιτροπές που ορίζει, κυρίως σε Ξάνθη και Κομοτηνή. Τόσα χρόνια αυτό γινόταν με έναν άγαρμπο και ενίοτε ύποπτο τρόπο, με χρήση των μυστικών κονδυλίων και με αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί να εκτίθενται ως ενεργούμενα του ελληνικού κράτους. Στην Κομοτηνή όμως τα τελευταία χρόνια, στο άντρο του προξενικού δικτύου, ο νυν μουφτής Μέτσο Τζεμαλή και ο πρόεδρος της Διαχειριστικής Σελήμ Ισά έχουν πετύχει το ακατόρθωτο: με την ακεραιότητά τους και με τις ικανότητές τους έσυραν την μουσουλμανική κοινωνία κοντύτερα στους θεσμούς της χώρας και έφραξαν τον δρόμο στην διαβόητη ΤΙΚΑ, τον τουρκικό Οργανισμό που αλωνίζει τα Βαλκάνια κι ανοίγει τον δρόμο στις ερντογανικές στοχεύσεις. Έχουμε γράψει αρκετές φορές για το θέμα, χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός. Το ΥΠΕΞ λοιπόν, αλλά και η Κυβέρνηση συνολικά, συνεχίζει να υποσκάπτει τους ανθρώπους αυτούς, άλλοτε με εντολές από την Αθήνα κι άλλοτε με αποφάσεις του «συμβούλου» που φύτεψε ο Κοτζιάς στην περιοχή. Τον περασμένο Οκτώβρη έγινε μία συνάντηση στην Αθήνα που υποτίθεται ότι θα έλυνε τα προβλήματα, όμως αποδείχθηκε ότι ήταν άλλη μια ξεδιάντροπη κοροϊδία. Προφανώς ο κ. Κοτζιάς βλέπει τους άλλους τόσο κατώτερούς του που νιώθει άνετα στη θέση να ψεύδεται ασύστολα και ανερυθρίαστα. Έτσι εξακολουθεί να κρεμάει οικονομικά τους μουφτήδες καλώντας τους να πληρώσουν τα έξοδά τους από την τσέπη τους όταν μετέχουν σε ισλαμικές διασκέψεις ή συνέδρια και διαφημίζουν την ελευθερία και ανεξιθρησκία της πατρίδας μας! Για τους προέδρους των Διαχειριστικών αρνείται να καλύψει τα ελάχιστα ποσά, όταν ταυτοχρόνως στήνεται νέο ευρωβόρο κύκλωμα δεκάδων ανθρώπων με αμφίβολα αποτελέσματα ή υπάρχουν ιμάμηδες με δόντι στην Αθήνα – και στην Άγκυρα – που κονομάνε χιλιάδες μαύρα ευρώ μηνιαίως! Και δεν είναι μόνο η επιχειρούμενη οικονομική ασφυξία που χρησιμοποιείται για εξώθηση σε παραιτήσεις αλλά και οι περίεργες «πρωτοβουλίες» με τον ίδιο στόχο. Πέρυσι ήρθε μια Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας για να δει τον τρόπο λειτουργίας των μουφτειών. Ουδέποτε ανακοινώθηκε κάποιο συμπέρασμα, ούτε και κοινοποιήθηκε κάτι στους ανθρώπους. Πριν τα Χριστούγεννα του 2017 η Οικονομική Αστυνομία έκανε επανειλημμένους ελέγχους στην Διαχειριστική της Κομοτηνής, μετά από «ανώνυμες» καταγγελίες που έγιναν στην τοπική Εισαγγελία, μάλλον από τον ίδιο χαφιέ. Δεν βρέθηκε τίποτε, προς μεγάλη απογοήτευση των …Ελλήνων αρμοδίων, αλλά ούτε και ανακοινώθηκε το πόρισμά της. Πέρυσι έγινε άλλη καταγγελία σε βάρος του Σελήμ Ισά για τον διορισμό του στην προεδρία της Διαχειριστικής, τόσο αστεία που τελικά δεν έφτασε ούτε στο δικαστήριο. Πού είχε όμως βρει τα απόρρητα έγγραφα η τότε καταγγέλλουσα αν όχι από την ίδια την Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων; Το παρακράτος που οι «αριστεροί» συριζέοι κάποτε μέμφονταν (εκτός κι αν λαδώνονταν για να γράφουν καταλλήλως…) το αξιοποιούν μια χαρά, ακόμη και με τα ίδια άτομα του παρελθόντος. Ώς και την απόφαση της Μουφτείας Κομοτηνής να συνεργαστεί με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, ώστε να αξιοποιηθεί το ιεροδικαστικό της αρχείο, την έκοψε το Υπουργείο Παιδείας, μην τυχόν και κερδίσει πόντους στην συνείδηση των ντόπιων η μουφτεία (και η Παράταξη ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ που είχε την πρωτοβουλία). Για να μην πάμε στην υπόθεση του διορισμού του Πομάκου Ιμάμ Αχμέτ που έγινε και …ξέγινε μέσα σε μια μέρα στην Ξάνθη, μην τυχόν και προσβληθούν οι Τούρκοι!

Έχουμε λοιπόν έναν ύπουλο πόλεμο από το αθηναϊκό κέντρο αποφάσεων σε βάρος των ελαχίστων νομιμοφρόνων μουσουλμάνων της Θράκης και τον πόλεμο αυτόν, λογικά, τον κανοναρχεί ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς. Όμως δεν είναι προσωπικό το θέμα, είναι κυβερνητική γραμμή, να διώξουν τους ελληνόφρονες να ανοίξει το πεδίο για τους τουρκόφρονες – μέσω εκλογών, βεβαίως βεβαίως. Έτσι, ο υπουργός Παιδείας προσφέρει στο πιάτο της Άγκυρας τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία που η τελευταία πάντα διεκδικούσε, μέσα από ένα πρόσχημα πιλοτικού ευρωπαϊκού προγράμματος. Φέτος οι νηπιαγωγοί με τις κινητοποιήσεις τους το ακύρωσαν αλλά τελικά η συνδικαλιστική τους ηγεσία συνθηκολόγησε και όλα δείχνουν ότι από Σεπτέμβρη θα το βρούμε πάλι μπροστά μας. Παράλληλα, το υπουργείο Δικαιοσύνης με τον άμεμπτο εκείνον δημοκράτη, τον Κοντονή, που βλέπει κάθε εναντιόφρονα ως «χιτλερικό», με μιαν αχαρακτήριστη τροπολογία έβαλε σε τροχιά νομιμοποίησης τα πιο μισελληνικά σωματεία της περιοχής (είναι η υπόθεση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», που εκδικάστηκε στο Εφετείο Θράκης τον περασμένο Φεβρουάριο και αναμένεται η απόφαση). Και μέσα σε ένα εξάμηνο (Ιούνιος – Δεκέμβριος 2017) η δήθεν ελληνική Κυβέρνηση μάς κουβάλησε στη Θράκη τους τρεις κορυφαίους αξιωματούχους της γείτονος: Γιλντιρίμ, Μποζντάγ, Ερντογάν, μάλιστα τον τελευταίο ύστερα από προκλητικές δηλώσεις του αντιπροέδρου που πέρασαν αναπάντητες. Δυστυχώς ούτε οι ροχάλες του Ταγίπ στα μούτρα των δικών μας στην Αθήνα τους έκοψαν τη φόρα.

Το να πει κανείς ότι η Κυβέρνηση εγκαταλείπει τη Θράκη στις τουρκικές ορέξεις είναι βαρύ, δεν είναι όμως και αβάσιμο. Σημειώνω προς αξιολόγηση ένα απολύτως σίγουρο γεγονός: όταν εξελέγη ο Τσίπρας, του ετοίμασαν ένα χαρτί δύο υψηλόβαθμα στελέχη του Σύριζα Ροδόπης (ένας μειονοτικός κι ένας πλειονοτικός δηλωμένος άθεος) με αίτημα να διαλυθεί τοπικά η Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων και η …ΕΥΠ! Δεν γνωρίζω την τύχη εκείνου του απίστευτου εγγράφου αλλά είδαμε κατόπιν περίεργα πράγματα: η μεν ΥΠΥ να στελεχώνεται επί διετία με τρόπο …καρναβαλικό (κι ακόμα δεν συνήλθε), η δε ΕΥΠ να αποκεφαλίζεται πρόσφατα για άγνωστο λόγο και να ερημώνει. Μεσολάβησε και μία άλλη, αδιανόητη επίθεση του γραμματέα του τοπικού Σύριζα εναντίον του διοικητή Ασφαλείας και του Εισαγγελέα που ζήτησε ακαδημαϊκή βοήθεια σε ζητήματα ταυτότητας της μειονότητας! Και ναι μεν η βλακεία θα μπορούσε να είναι μια δικαιολογία για ελλιπή κατανόηση του σχετικού εγγράφου – που κρεμάστηκε μέχρι και στην πρόθυμη «Εφημερίδα των Συντακτών» – αλλά η σπουδή του ανεκδιήγητου Τόσκα να τιμωρήσει τον αξιωματικό και η σιωπηλή επαναφορά του μετά την αποκάλυψη της ουρανομήκους γκάφας άφησαν άναυδη την θρακική κοινωνία.

Για μας είναι φανερό ότι η Κυβέρνηση Τσίπρα – Κοτζιά έχει πλέον δρομολογήσει άσχημες εξελίξεις σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη, παρότι αλλιώς είχε ξεκινήσει και παρότι οι τοπικές συνθήκες είναι εξαιρετικές για τα συμφέροντά μας. Βλέπουμε αυτή την κυβερνητική επιλογή στα πλαίσια μιας γενικής υποχώρησης έναντι της Τουρκίας, όπως φάνηκε και από την ανωτέρω περιγραφή του διαμορφούμενου πεδίου. Να είναι ο φόβος που διακατέχει τα «τρυφερά πόδια» της Αθήνας για την Ερντογανική Βαρβαρία; Μήπως θα θυσιαστούμε στα πλαίσια της προσέλκυσης των γειτόνων πίσω στο ΝΑΤΟϊκό μαντρί; Ή μήπως θα διαρρεύσει πάλι καμμιά φήμη ότι θα …μας κόψουν το χρέος αν δώσουμε τη Θράκη στην Τουρκία;

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μεν τις δέουσες αναφορές σε συνεργασίες και άλλα τινά, όμως τον τόνο έδωσαν οι λογοτεχνίζουσες, συναισθηματικές πομφόλυγες που κατά κανόνα επιστρατεύονται όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Η τόλμη, η εξωστρέφεια, η ειρήνη, η μουσική, η χαρά και άλλες θετικές έννοιες έστησαν ένα σκηνικό παραμυθίας, σε αντιπαράθεση φυσικά με τους κακούς εθνικισμούς, τους πολέμους, τους φανατισμούς, τα μίση και άλλα στερεότυπα εκθέσεων γυμνασιοπαίδων (κάτι σαν déjà vu της ελληνοτουρκικής προσέγγισης προ εικοσαετίας, αν θυμάστε). Ο Ζόραν Ζάεφ μίλησε κυρίως για την προϊστορία της συμφωνίας, και επανειλημμένως για οικονομία, συνεργασία και ασφάλεια, δείχνοντας τη στόχευση των γειτόνων. Η διαφορά δείχνει με ακρίβεια και το τι έχει να κερδίσει η κάθε πλευρά.

Ο Τσίπρας απέφυγε συστηματικά να χρησιμοποιήσει έστω και ένα εθνώνυμο στην ομιλία του, ενώ μίλησε αμέτρητες φορές για τους «δύο λαούς», επίσης για τις δύο γλώσσες και για «τις δύο χώρες μας»… Ούτε μια φορά δεν τόλμησε να τις ονομάσει! Ο Ζάεφ όμως δεν δίστασε και μέσα στο ελληνικό έδαφος δυό φορές αναφέρθηκε στην μακεδονική κοινωνία και στους Μακεδόνες, αποκαλύπτοντας ποια θα είναι στο εξής η δημόσια – erga omnes! – χρήση του ελληνικότατου ονόματος (αυτή που ήδη βλέπουμε στις επίσημες ανακοινώσεις των ξένων ΥΠΕΞ).

Βεβαίως, η αναφορά του Ζάεφ στον «Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη», μόλις πήρε τον λόγο, θα μπορούσε να θεωρηθεί φιλοφρόνηση προς την πλευρά μας. Κατά τη γνώμη μας ήταν κάτι σαν τις καραμέλες που προσφέρει ο ύποπτος ηλικιωμένος στην πιτσιρίκα. Η Συμφωνία πουθενά δεν αναφέρει την αρχαία ελληνική Μακεδονία και απλώς ο Ζάεφ εχθές εκχώρησε φραστικά τον Αριστοτέλη στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αυτό βεβαίως ουδόλως δεσμεύει τον επόμενο επίσημο της γείτονος, να μην κάνει την διάκριση ή και να τον διεκδικήσει ανοικτά, η διατύπωση της Συμφωνίας αφήνει ανοικτό κάθε περιθώριο. Θυμίζω ότι στην πρώτη επίσκεψη Ερντογάν στην ελληνική Θράκη το 2004 ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε το μωαμεθανικό στοιχείο της περιοχής να εργαστεί για τη χώρα όπου ζει, να προκόψει στο ευρωπαϊκό περιβάλλον κτλ. Η απόσταση από την ρητορική των ημερών μας είναι παραπάνω από χαώδης αλλά τότε οι Έλληνες αρμόδιοι που του άνοιξαν τον δρόμο μέμφονταν (εμάς) τους σκεπτικιστές ότι αδίκως ανησυχούν, ορίστε τι είπε ο καλός μας γείτονας…

Τέλος, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός στις εκτενείς ευχαριστίες του προς τον ξένο παράγοντα άφησε για το τέλος τις ευχαριστίες προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής – όχι για τις υπηρεσίες του κ. Νίμιτς που τον είχε ήδη ευχαριστήσει. Αντιθέτως ο Έλλην πρωθυπουργός δεν έκανε καμμία ανάλογη μνεία. Ίσως να μην ήθελε να δώσει τροφή στα σχόλια του τύπου «εντεταλμένη υπηρεσία», «εκτέλεση συμβολαίου» και άλλα κακεντρεχή που αναφέρονται στην Συμφωνία η οποία επετεύχθη εντός του ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος που ετέθη προ εξαμήνου. Ίσως να ήθελε να αποφύγει – είναι και αριστερός ριζοσπάστης – άλλο ένα «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» (ή μήπως θεωρεί ότι με τις ευχαριστίες στον υπουργό του των Εξωτερικών καλύφθηκε;). Ίσως απλώς δεν ήθελε άλλο όνομα πάνω από το δικό του, μια τέτοια μέρα που -  όπως μετριοφρόνως δήλωσε – έδωσε μαζί με τον Ζόραν το καλό παράδειγμα σε όλη την ανθρωπότητα…

1)      Στο άρθρο 1 παρ. 3 δηλώνεται ξεκάθαρα η «Μακεδονική» ιθαγένεια και γλώσσα των γειτόνων. Αυτά με τις παρενθέσεις και τους αστερίσκους είναι αστειότητες και ένα φύλλο συκής ανίκανο να κρύψει το τι κερδίσαμε. Αν οι γείτονες δέχονταν επισήμως τη σλαβική τους ρίζα, θα δέχονταν και την ονομασία «σλαβομακεδονική» για τη γλώσσα και την ιθαγένειά τους (τουλάχιστον), όπου καμμία θρυλούμενη αλβανική αντίδραση δεν μπορεί να υπάρξει.

2)       Στο ίδιο άρθρο 1 παρ. 4γ αναγράφεται ότι το Δεύτερο Μέρος (δηλ. η γειτονική χώρα) «εφόσον το αποφασίσει θα διεξάγει δημοψήφισμα». Η ίδια περίπου φράση επαναλαμβάνεται κι άλλες φορές παρακάτω, αποδεικνύοντας ότι το δημοψήφισμα στα Σκόπια δεν είναι καθόλου σίγουρο ή απαραίτητο, άρα το «εχέγγυο» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (και όχι μόνο) για εκείθεν απόρριψη της Συμφωνίας θολώνει. Σημειωτέον ότι παντού αναφέρεται, δυνητικά έστω, μόνο το δημοψήφισμα της μιας πλευράς και πουθενά μια πιθανότητα για κάποιο δικό μας!

3)      Στο άρθρο 2 κάνει εντύπωση η αποφασιστική διατύπωση για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η φράση λ.χ. της παρ. 4 ότι «το Δεύτερο Μέρος θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ…» υπό τους συγκεκριμένους όρους για την ελληνική στάση, χωρίς καν μία αοριστία του τύπου «σε περίπτωση που το Δεύτερο Μέρος επιδιώξει…», αποδεικνύει την ΝΑΤΟϊκή πίεση που μας έφερε την Συμφωνία, κι όλα τα άλλα για εξυπηρέτηση εθνικών μας στόχων είναι φούμαρα. Κάπως έτσι ερμηνεύεται και ο ενθουσιασμός στο εξωτερικό για το «κατόρθωμα» των δύο Κυβερνήσεων.

4)      Στο άρθρο 7 αποκαλύπτεται ότι ήδη ως Ελλάς αποστασιοποιούμαστε από τη χρήση του όρου Μακεδονία. Τόσο στην παρ.2 όσο και στην παρ. 4 διαβάζουμε για «τον πληθυσμό της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους» και για την «κουλτούρα και κληρονομιά της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους»! Γιατί δεν χρησιμοποιείται ο όρος ελληνική Μακεδονία; Αν ήδη πριν την υπογραφή σε επίσημο κείμενο δεν αναφερόμαστε σε αυτήν, τι θα γίνει αργότερα;

5)      Στο άρθρο 8 μνημονεύεται μια διμερής Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων που θα ασχοληθεί με θέματα ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά, στα πλαίσια διεθνών οργανισμών κτλ με πρόδηλο στόχο την στοιχειώδη συνεννόηση. Σωστό και απαραίτητο. Όμως η κοινή λογική λέει ότι αυτό θα έπρεπε να είχε προηγηθεί κάθε άλλης συμφωνίας και τώρα βάλαμε το κάρο μπροστά από το μουλάρι.

Κλείνω υπενθυμίζοντας ένα ανάλογο περιστατικό ονοματοδοσίας σε ΝΑΤΟϊκό περιβάλλον. Το 1952 Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, εκκινώντας μια περίοδο διμερούς «φιλίας» και προσέγγισης. Κάπου εκεί στα μέλια σιωπηλά συναινέσαμε να ονομάζεται τουρκική η μειονότητα στη Θράκη, με αποτέλεσμα ο επί Παπάγου Γενικός Διοικητής της Φεσσόπουλος να διατάξει (28-1-1954) την αντικατάσταση όλων των όρων «μουσουλμανικό» με τη λέξη «τουρκικό» στις  επιγραφές μειονοτικών σχολείων, κοινοτήτων κτλ. Βεβαίως τα επίχειρα δεν άργησαν: ο Κυπριακός Αγώνας πυροδότησε τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης, σε ενάμιση μόλις χρόνο, κι άντε μετά να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Τώρα που επισήμως παραχωρούμε όνομα όχι σε μειονότητα αλλά σε κρατική οντότητα και ανύπαρκτη εθνότητα, σε ποιαν ανάκληση θα μπορούμε αύριο να ελπίζουμε;

Κώστας Καραΐσκος, Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Κομοτηνή, 14-6-2018

ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΑΛΚΟΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Τό ἐπίθετο μακεδνός (= μακρός, ὑψηλός, πρβλ. η 106: φύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο, Ἡροδ. 8.43.6: ἐόντες οὗτοι πλὴν Ἑρμιονέων Δωρικόν τε καὶ Μακεδνὸν ἔθνος), πού ὑπόκειται ἀναντίρρητα τῶν ἐθνωνυμικῶν Μακεδών καί Μακεδονία, σχετίζεται φανερά μέ τά μακρός, μῆκος, κ.τ.τ., πρβλ. λατ. macer (= ἰσχνός, λεπτός), Παλ. Ἄν. Γερμ. magar κ.λπ.

Προκαλεῖ, ἑπομένως, ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι ὁ R. Beekes, στό Etymological Dictionary of Greek,[1] προσγράφει τήν λέξη στήν λεγόμενη «προελληνική», θεωρῶντας ὅτι ἡ ἐναλλαγή δ/τ στά Μακεδών / Μακέτης κ.λπ., καθώς καί τό «περίεργο» ἐπίθημα -δν- στό μακε-δν-ός παραπέμπουν σέ «προελληνικό» ὑπόστρωμα.

Ἡ δικιά μας ἄποψη, πού μέλλει νά στοιχειοθετηθῇ στήν συνέχεια μέ τήν βοήθεια καί τῆς νέας ἑλληνικῆς, εἶναι ὅτι τό μακεδνός προέρχεται ἀπό ἀμάρτυρο πρωτοελληνικό *μακρενός / *μακερνός μέ τροπή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό, φωνητικό φαινόμενο πού συνήθως ἀποδίδεται ἐπίσης στήν λεγόμενη «προελληνική», πρβλ. ἄβλαρος / βδαροί, λάφνη / δάφνη,  Ὀλυσσεύς / Ὀδυσσεύς, λαβύρινθος / Μυκ. γεν. da-pu₂-ri-to-jo, καλάμινθα / Μυκ. ka-da-mi-ta κ.λπ.

Παρόμοια τροπή εἰκάζουμε ὅτι ὑπόκειται τῶν τύπων γοεδνός (= γοερός, ἀπό ἀμάρτυρο *γοερνός), ὀλοφυδνός (= οἰκτρός, θρηνώδης, ἀπό ἀμάρτυρο *ὀλοφυρνός, πρβλ. ὀλοφύρομαι = θρηνῶ, ὀδύρομαι κ.τ.τ.), ἐνδεχομένως καί ἀκιδνός (= ἀσθενής, ἀδύνατος, ἀπό ἀμάρτυρο *ἀκιρνός, πρβλ. ἀκιρός, μέ τήν ἴδια πιθανώτατα σημασία).

Ἀλλά ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι ἡ τροπή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό δέν ἦταν ξένη στήν μακεδονική διάλεκτο προκύπτει ἀπό τό τοῦ Ἡσυχίου «γόδα· ἔντερα. Μακεδόνες», τό ὁποῖο ὁ Latte ὀρθά συσχέτισε μέ τά χολάς, πληθ. χολάδες (= ἔντερα), χόλιξ, πληθ. χόλικες (= ἔντερα), ἀλλά κακῶς «διώρθωσε» σέ *γόλα, παραποιῶντας ἔτσι ἕνα στοιχεῖο ἐνδεικτικό τῆς ἰδιάζουσας φωνητικῆς συμπεριφορᾶς τῆς μακεδονικῆς διαλέκτου.

Καί σέ ἄλλες περιπτώσεις, ἀφορῶσες κοινές λέξεις τῆς ἀρχαίας καί νέας ἑλληνικῆς, ὑπάρχει μιά τάση νά ἀποφεύγεται ἡ συναγωγή προφανῶν συμπερασμάτων πού προκύπτουν ἀπό τά δεδομένα τῆς πραγματικότητας καί ἀνάγουν τό φαινόμενο τῆς τροπῆς τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό στό ἀπώτερο παρελθόν τῆς καθ᾿ ὅλου ἑλληνικῆς.

Χαρακτηριστική εἶναι ἡ περίπτωση τῶν κελαρύζω (= μορμυρίζω, ἠχῶ, ἐπί ρέοντος ὕδατος || ἐκρέω, ρέω, ἀναβλύζω ὡς ὕδωρ || χύνω μετά ἤχου γαργάρας)[2] – κελαδέω, κελάδω (= ἠχῶ ὡς ὕδωρ ὁρμητικῶς ρέον || θορυβῶ, κραυγάζω, βοῶ || ψάλλω, μεγαλοφώνως ὑμνῶ), κέλαδος (= θόρυβος, οἷος ὁ τοῦ ὁρμητικῶς ρέοντος ὕδατος || ταραχή, ὀχλοβοή || ὁ ἦχος τῆς μουσικῆς), κ.λπ.

Ἀκόμα πιό χαρακτηριστικοί καί ἐνδεικτικοί μιᾶς ὑπόγειας σχέσης τῆς νέας ἑλληνικῆς μέ βαθύτερα ὑποστρώματα τῆς καθ᾿ ὅλου ἑλληνικῆς εἶναι οἱ ν.ἑ. τύποι κελα(η)δῶ, κελά(η)δημα κ.λπ., χρησιμοποιούμενοι κυρίως γιά τήν ὑποδήλωση τῆς φωνῆς τῶν πουλιῶν, μιά σημασιολογική ἀπόχρωση πού δέν φαίνεται νά συμπεριλαμβάνεται στό σημασιολογικό ρεπερτόριο τῶν ἀ.ἑ. κελαρύζω ἤ κελαδέω. Ἐν τούτοις, ἡ ἡσιόδεια ἤ ἀριστοφανική λακέρυζα κορώνη (= ἡ κράζουσα κορώνη, ἡ φλύαρη κουρούνα) φανερά προέκυψε μέ ἀντιμετάθεση φθόγγων ἐκ τοῦ ταυτόσημου κελάρυζα, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ ρίζα πού ὑπόκειται τῶν κελαρύζω, κελαδέω χρησιμοποιοῦνταν κάποτε γιά νά ὑποδηλώσῃ καί τήν φωνή, τό κελά(η)δημα τῶν πτηνῶν (πρβλ. καί τό τοῦ Φωτίου «Λακερύζεσθαι· λογοποιεῖσθαι ἢ λοιδορεῖσθαι», τό τοῦ Εὐσταθίου «δοκεῖ δ᾿ ἐξ ὀνοματοποιΐας οὕτω τετυπῶσθαι καὶ ἡ λακέρυζα παρὰ τὸ κελαρύζειν» ἤ τό ὁμηρικό σχόλιο «<κελαρύζει>  μετὰ κελάδου ῥεῖ· ἢ κατὰ ἀντίθεσιν λακερύζει.»).

Μιά παρόμοια ἀναγωγή ἐνδείξεων τῆς νέας ἑλληνικῆς στά βαθύτερα στρώματα τῆς καθ᾿ ὅλου ἑλληνικῆς πιστοποιεῖται καί στήν περίπτωση τῶν κλαρί / κλαδί, ἀνακλαρίζομαι / ἀνακλαδίζομαι (= ἐκτείνω μετ᾿ ἐντάσεως τά μέλη τοῦ σώματος ἕνεκα κόπου, ἀτονίας ἤ νοσηρᾶς καταστάσεως, κυριολ. ἁπλώνω τά μέλη ὡς κλαδιά). Τό Ἱστορικὸν Λεξικὸν τῆς Νέας Ἑλληνικῆς τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν (ΙΛΝΕ)[3] καταχωρίζει σέ ξεχωριστά λήμματα τά ταυτόσημα ἀνακλαρίζομαι καί ἀνακλαδίζομαι, ἀνακλάρισμα καί ἀνακλάδισμα, γιατί δέν εἶναι διατεθειμένο νά δεχθῇ ὅτι τῆς σχέσης τῶν κλαρί / κλαδί, ἀνακλαρίζομαι / ἀνακλαδίζομαι ὑπόκειται τροπή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό.

Κατά παρόμοιο τρόπο συμπεριφέρεται καί ἡ ἱστορικοσυγκριτική γλωσσολογία στήν περίπτωση τῶν ἀ.ἑ. κλάδος / κλῆρος (δωρ. κλᾶρος), ὅπου κατά πᾶσαν πιθανότητα ἔχει ἐπισυμβῆ τροπή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό, μιᾶς καί οἱ κλῆροι ἦταν ἀρχικά κομμάτια ξύλο στά ὁποῖα χάραζαν σημάδια οἱ συμμετέχοντες στήν κλήρωση.

Οἱ παράλληλοι ν.ἑ. τύποι πού ὑπεμφαίνουν τροπή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό εἶναι τόσο πολλοί, ὥστε τό φαινόμενο δέν μπορεῖ νά θεωρηθῇ τυχαῖο: κλάρα / κλάδα, κλαράκι / κλαδάκι, κλαράκι (= χρυσάνθεμο) / κλαδούδι (= χρυσάνθεμο), κλαράτος / κλαδάτος, κλαρίζω / κλαδίζω, κλαρικό / κλαδικό, κλαρίτης / κλαδίτης, κλαροκοπῶ / κλαδοκοπώ, κλαροπόντικο / κλαδοπόντικο, κλαρομάντρι / κλαδοστρούγκα, κλάρος / κλάδος, κλάρωμα / κλάδωμα, κλαρώνω / κλαδώνω, κλαρωσιά / κλαδωσιά, κλαρωτός / κλαδωτός, ξεκλαρίζω / ξεκλαδίζω, ξεκλάρισμα / ξεκλάδισμα, ξέκλαρος / ξέκλαδος κ.ἄ.[4]

Ἡ ἰδιαίτερη διάδοση τοῦ φαινομένου, εἰδικά στά κατωιταλιωτικά ἰδιώματα (ὅπου τό διπλό προουρανικό λ τρέπεται σέ ḍ, πρβλ. ἐντελῶς ἐνδεικτικά ἄλλος > ἄḍ – ḍο, βάλλω > βάḍ – ḍω, πολλά > ποḍ – ḍά),[5] θά ᾿πρεπε κανονικά νά μᾶς ἐμβάλῃ σέ ἀμφιβολίες σχετικά μέ τήν ὀρθότητα τῆς ἀπόδοσης μιᾶς τέτοιας φωνητικῆς συμπεριφορᾶς στήν λεγόμενη «προελληνική» / «μή ἰνδοευρωπαϊκή» γλῶσσα.

Ἀνάλογες φωνητικές ἀλλαγές ἐμφανίζονται σποραδικά καί στά ὑπόλοιπα ἑλληνικά ἰδιώματα καί διαλέκτους (πρβλ. κοτσιλιά > κοτσιδιά, λαλαγγίτα > ταλαγγούτα,[6] λιγούλι > διγούλι, μυρμηλιάζω > μυρμηδιάζω, τσαφαρόλερο ἤ *τσαμπαλόλερο > τσαμπαδόλερο, τ(σ)ίτσιρος > τσίτσιδος, χαρχαλεύω, χαρκαλλεύgω, καρκαλεύω > χαρκατεύγω, καρκατεύω κ.λπ.), ἀλλά ἔχει μιά ἰδιαίτερη σημασία νά ἐντοπίζουμε τό φαινόμενο σέ «νεο»ελληνικές λέξεις πού ἐκ τῶν πραγμάτων μᾶς ταξιδεύουν στά ἀπώτατα βάθη τῆς καθ᾿ ὅλου ἑλληνικῆς.

Λαφρία / Δαφνία / Δάφνη

Ὁ λόγος γιά τήν τσακωνική λέξη *λαφρία, λαφζ΄ία, ἀφρία, ἀφζ΄ία, ἀφσ΄ία Πληθ. ἀφσ΄ίλε (= ἡ δάφνη)[7] πού εἶναι προφανές ὅτι ἔχει σχέση μέ τό τοῦ Ἡσυχίου «λάφνη· δάφνη. Περγαῖοι» ἀλλά δέν εἶναι καθόλου σίγουρο ὅτι προέρχεται ἀπό αὐτό. Καί τοῦτο διότι ὑπάρχει μεγάλη πιθανότητα ἡ ἐπωνυμία τῆς Ἀρτέμιδος Λαφρία νά ταυτίζεται μέ τήν ἐπωνυμία, καί πάλι τῆς Ἀρτέμιδος, Δαφνία (καί Δαφναία). Ὁπότε, βάσει τοῦ τσακωνικοῦ τύπου, μποροῦμε ὄχι μόνο νά ἐπιβεβαιώσουμε τήν τροπή λ- > δ-, ἀλλά καί νά εἰκάσουμε τροπή –ρ- > -ν- (: Λαφρία > *Λαφνία > Δαφνία, πρβλ. καί λατ. laurus = δάφνη).

Ἡ συνέχεια ἐν τούτοις μοιάζει νά εἶναι ἀκόμα πιό ἐνδιαφέρουσα καί ἀποκαλυπτική, ἀφοῦ ἡ ἐπωνυμία Λαφρία δέν ἀποτελεῖ μόνο τήν ὀνομασία πού χρησιμοποιοῦν οἱ Καλυδώνιοι καί οἱ Μεσσήνιοι γιά τήν Ἄρτεμι κατά τά λεγόμενα τοῦ Παυσανία (4.31.7.3-7) ἀλλά καί αὐτήν πού χρησιμοποιοῦν οἱ Κεφαλλῆνες γιά τήν Βριτόμαρτι, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἀντωνῖνος Λιβεράλις (40.1.1-40.4.7). Ἡ σχέση τῆς Βριτομάρτιδος πρός τήν Ἄρτεμι δέν πιστοποιεῖται μόνο ἀπό τό γεγονός ὅτι «αὕτη φυγοῦσα τὴν ὁμιλίαν τῶν ἀνθρώπων ἠγάπησεν ἀεὶ παρθένος εἶναι», ἀλλά καί ἀπό τό ὅτι, ἀποφεύγοντας τίς ἐρωτικές ἐπιθέσεις τοῦ Μίνωος καί τοῦ ἁλιέως Ἀνδρομήδους κατέληξε σέ ἕνα ἄλσος τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἀρτέμιδος στήν Αἴγινα, ὅπου «ἐγένετο ἀφανής, καὶ ὠνόμασαν αὐτὴν Ἀφαίαν». Ἡ συσχέτιση μέ τό «ἀφανής» εἶναι προφανῶς παρετυμολογική, δέν ἀποκλείεται δέ, ἄν κρίνῃ κανείς ἀπό τήν πτώση τοῦ ἀρκτικοῦ ὑγροῦ στά τσακωνικά *λαφρία, λαφζ΄ία, ἀφρία, ἀφζ΄ία κ.λπ., τό ὄνομα Ἀφαία νά ἀποτελῇ παραφθορά τοῦ Λαφρία ἤ τοῦ *Λαφναία / Δαφναία.

Ἀλλά καί αὐτό νά μή συμβαίνῃ, εἶναι ἀναντίρρητο ὅτι ἡ ἐπωνυμία Λαφρία / Δαφνία / Δαφναία / Ἀφαία προορίζεται γιά θεές οἱ ὁποῖες ἔχουν κάνει τήν διατήρηση τῆς παρθενίας σκοπό ζωῆς, ὅπως π.χ. ἡ Ἄρτεμις ἤ ἡ Βριτόμαρτις.[8]

Μετά τήν ἀπαραίτητη αὐτή προεισαγωγή, μποροῦμε τώρα νά εἰσέλθουμε στόν πυρῆνα τῆς τολμηρῆς μας –δέν τό ἀρνούμαστε- ὑπόθεσης. Εἶναι γνωστό πώς ἡ πρώτη ἀγάπη τοῦ Ἀπόλλωνα στάθηκε ἡ νύμφη Δάφνη, πού συγκεντρώνει ὅλα τά βασικά χαρακτηριστικά τῆς Ἀρτέμιδος: παρθενία, ἀφοσίωση στό κυνήγι, καί βέβαια ἰδιάζουσα σχέση μέ τόν Ἀπόλλωνα, ἀφοῦ ἡ μεταμόρφωσή της σέ δάφνη, προκειμένου νά μήν ὑποκύψῃ στίς ἐρωτικές ὀρέξεις τοῦ θεοῦ, παρέσχε στήν λατρεία τοῦ Ἀπόλλωνος τό συνδεδεμένο ἀναπόσπαστα μ᾿ αὐτήν δένδρο. Ἡ σκέψη εἶναι ἁπλῆ καί προφανής: Ἀφοῦ ἡ Ἄρτεμις Λαφρία ἤ Δαφνία ἤ Δαφναία συγκεντρώνει ὅλα τά χαρακτηριστικά πού ἔχει καί ἡ Δάφνη, δέν ἀποκλείεται στό πρόσωπο τῆς δεύτερης νά ὑποστασιοποιήθηκε ἡ ἀπαγόρευση ἀδελφομικτικῶν σχέσεων πού ἀφοροῦσε τήν πρώτη, νά ἦταν δηλαδή ἡ Δάφνη ἀρχικά ἀδελφή τοῦ Ἀπόλλωνος. Μέ τήν ἐπιβολή τῆς ἀδελφομικτικῆς ἀπαγόρευσης (πού, σημειωτέον, δέν ἴσχυσε γιά τό ἀδελφομικτικό ζεῦγος Ζεύς – Ἥρα) ἡ ἀνάμνηση τῆς παλαιᾶς ἐρωτικῆς σχέσης μετασκευάσθηκε καί συσκοτίσθηκε, ἀλλά δέν ἐξέλιπε. Κάπως ἔτσι, μέ ἐπικαλύψεις, ἀντιφάσεις, προσθῆκες καί περικοπές προέκυψε ἡ διάσπαση μιᾶς μυθικῆς μορφῆς σέ δύο ἤ καί περισσότερες.

Ἄν λοιπόν ἡ ἀνίχνευση τέτοιων «παράδοξων» φωνητικῶν τροπῶν, ὅπως αὐτή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό, εἶναι σέ θέση νά μᾶς διαφωτίσῃ γιά τήν προϊστορία τῆς ἑλληνικῆς, ὄχι μόνο γλώσσας ἀλλά καί θρησκείας, σημαίνει ὅτι κακῶς ἀποδίδεται στήν λεγόμενη «προελληνική» καί πιθανώτατα χαρακτηρίζει τήν συμπεριφορά τῆς ἑλληνικῆς σέ ἕνα παλαιότατο στάδιο ἐξέλιξης.

Φωνο-μορφολογικές ἐξελίξεις

Δεδομένης τῆς ἰδιάζουσας σχέσης τύπων τῆς νέας ἑλληνικῆς μέ πρωτογενεῖς τύπους τῆς καθ᾿ ὅλου ἑλληνικῆς, ἀναγόμενους σ᾿ ἕνα πρωτοελληνικό ὑπόστρωμα, θά ἦταν περίεργο ἄν ἡ γλῶσσα μας, καί στήν περίπτωση τῶν μακρός, μῆκος, δωρ. μᾶκος, ὁμηρ. μακεδνός κ.τ.τ. δέν ἐμφάνιζε φωνητικά / μορφολογικά στοιχεῖα πού παραπέμπουν σ᾿ ἕνα ἀδιευκρίνιστου ἱστορικοῦ βάθους παρελθόν.

Ἔτσι, ἡ νέα ἑλληνική, ἀντί τῶν τύπων μῆκος ἤ μᾶκος χρησιμοποιεῖ παγκοίνως τόν τύπο μάκρος, ὁ ὁποῖος ὅμως δέν εἶναι νεώτερο πλᾶσμα, ἄν κρίνουμε ἀπό τό ἀριστοφανικό «Ὦ Πόσειδον, τοῦ μάκρους.» (Ὄρνιθες, στ. 1131). Ἡ παρουσία τοῦ ὑγροῦ στό ἀριστοφανικό καί νεοελληνικό μάκρος ἐνισχύει τήν πιθανότητα τό ὑγρό νά ἀποτελῇ ὀργανικό στοιχεῖο τῆς ρίζας πού ὑπόκειται τοῦ μακρός, καί ἑπομένως καί τοῦ μακεδνός (<*μακερνός).

Ἡ νεοελληνική παρουσιάζει καί τούς τύπους μακρινός (ἤ μακρυνός) μέ κύρια σημασία «ἀπομεμακρυσμένος» καί δευτερεύουσες «ἐπιμήκης», «μακροχρόνιος», μακρινάρι ἤ μακρυνάρι (= πρᾶγμα ἐπίμηκες, μακρουλό), μακρύνω, μακρένω (= ἐπιμηκύνω, παρατείνω, ἀπομακρύνομαι, πρβλ. τό παλαιοδιαθηκικό μακρύνω = μηκύνω, ἀπομακρύνω) κ.λπ. Ἄς σημειωθῇ ἐπί πλέον ὅτι στόν Πόντο τό μακρένω / μακρύνω ἔχει καί τήν σημασία «ψηλώνω», ἑπομένως εἶναι πλησιέστατο σημασιολογικά πρός τό μακεδνός: Ἀτοσίκον ἐξέρω σε καί πότε ἐμάκρυνες; (= τοσούτσικο σέ ξέρω καί πότε ψήλωσες;) Πόντ. (Σταυρ.) | Ἐμάκρυνεν ὁ παιδᾶς (= ψήλωσε τό παιδί) Πόντ. (Ἴμερ.).

Ὡς ἐναλλακτικός τύπος τοῦ μακρινός (μακρυνός) δέον νά ληφθῇ ὁ τύπος τοῦ πληθυντικοῦ μάκραινα (ἤ μάκρενα τά: τά μακρά μαλλιά) Πελοπν. (Βούρβουρ.), πού ἡ σχέση του μέ τό μακρινός ἀναδεικνύεται καί ἀποδεικνύεται ἀπό τά ἐπίσης πελοποννησιακά μάκρινα τά (= πόκοι, ποκάρια, μάλιστα μετά τῆς λέξεως μαλλιά· μάκρινα μαλλιά) Πελοπν. (Βασσαρᾶς = Οἰνοῦς), μάκρινα τά (= μακριά, διαλεχτά πρόβεια μαλλιά: Θ᾿ ἀγοράσω μάκρινα μαλλιά γιά πατανίες) Πελοπν. (Λακεδ.), πρβλ. καί *μάκρενες > μάκρινις (= δύο παράλληλα ξύλα τά ὁποῖα καρφώνονται εἰς τά παλούκια τοῦ φράκτου) Θάσ.

Θά ἀντέτεινε ἴσως κάποιος ὅτι ἡ ἐξέλιξη μάκρενα > μάκρινα, ἤτοι ἡ στένωση τοῦ ἄτονου e σέ i εἶναι χαρακτηριστική τῶν βορείων καί ὄχι τῶν νοτίων ἰδιωμάτων ὅπως εἶναι τά πελοποννησιακά. Στήν ὑποθετική ἔνσταση ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι πρέπει νά πάψουμε νά συνάγουμε ἄκαμπτους νόμους ἀπό ἁπλές κανονικότητες. Γιά νά φέρω ἕνα καί μόνο παράδειγμα, ἡ βάκραινα (ἤ βάκρενα) προβατίνα καί τό βάκραινο (ἤ βάκρενο) πρόβατο (= μέ ἄσπρο σῶμα καί μαῦρο κεφάλι καί πόδια) διαχωρίζεται ἀπό τό ΙΛΝΕ σέ οὐσιαστικό (βάκραινα ἡ, βάκραινο τό) καί ἐπίθετο (βάκρινος, βάκρινα, βάκρινο), γιατί τό ἐν λόγῳ λεξικό δέν μπορεῖ νά «ἀντέξῃ» τό γεγονός ὅτι στά «νότια» ἰδιώματα τῆς Πελοποννήσου παρουσιάζεται –καί μάλιστα διαδεδομένη- «βόρεια» στένωση τοῦ ἄτονου e σέ i: βάκρινα Πελοπν. (Βέρβ. Βούρβουρ. Δημητσάν. Μεσσ.) βάκρινο Πελοπν. (Λακων. Οἰν. Πυλ. Τριφυλλ. Φεν. κ.ἀ.)! Ἄς ἀφήσουμε τό γεγονός ὅτι σ᾿ ὅλη τήν Ἑλλάδα τό α΄ πληθυντικό πρόσωπο τῆς ὁριστικῆς ἐνεστῶτα ἐκφέρεται μέ «βόρειο» φωνηεντισμό (παίζουμε καί ὄχι παίζομε, μένουμε καί ὄχι μένομε κ.τ.τ.).

Μιά ἄλλη φωνητική ἐξέλιξη πού ὑποθέτουμε ὅτι ἔλαβε χώραν στά *μακρενός > *μακερνός / μακεδνός εἶναι ἡ ταυτοσυλλαβική μετάθεση τοῦ ὑγροῦ. Τό φαινόμενο ἐμφανίζεται καί σέ συγγενεῖς πρός τό μακρός ν.ἑ. τύπους, ὅπως: μακυργιά (= μακριά) Μεγίστη (= Καστελλόρριζο)  Λῆμν. μακυρζ΄ά (= μακριά) Κάλυμν. μακουρλεύου (= κάμνω τι μακρουλόν) Σκῦρ. μακουρλός (= μακρουλός) Σάμ. (Κουμαδαρ.) μακουρλές-ή-ό (= μακρουλός) Σκῦρ.

Ἰδιαίτερα διαφωτιστικοί γιά τίς φωνητικές ἐξελίξεις πού ὑποθέτουμε ὅτι ἐπισυνέβησαν στά μακρινός (μακρυνός), μάκρινος, μάκρενος, *μακρενός, *μακερνός εἶναι τύποι τοῦ ἐπιθέτου κίτρινος, τούς ὁποίους περιοριζόμαστε ἁπλῶς νά παραθέσουμε:  

κίτρ᾿νους Μακεδ. κίτιρνος Μακεδ. Πόντ. Προπ. κίτιρνους Ἀ. Ρουμελ. Εὔβ. Ἤπ. Θεσσ. Θράκ. Μακεδ. Στερελλ. κίτ^σιρνους Μακεδ. (Σιάτ.) κίτερνος Θεσσ. Μακεδ. Πόντ. Τῆν. κίτερνους Ἀ. Ρουμελ. Θεσσ. Μακεδ. κίτιαρνους Μακεδ. (Καταφύγ.) κίτουρνος Πόντ. τσίτερνος Μεγίστ. τσίτερνες Σκῦρ. κούτουρνος Πόντ. κίτιινους Σαμοθρ. κίτιρος Ἤπ. κίτιρους Ἤπ. Μακεδ. κίτερος Ἤπ. κίτ᾿ρους Ἤπ. κ.ἄ.

Ἐπειδή θά ἀντιπροβληθῇ κι ἐδῶ ἡ -ἀμφισβητήσιμη- ἀκαδημαϊκή ἄποψη ὅτι τά κίτρον, κίτρινος κ.λπ. εἶναι ἀντιδάνεια τῆς ἑλληνικῆς ἀπό τήν λατινική, σπεύδουμε νά διευκρινίσουμε ὅτι, ἀκόμη κι ἔτσι νά ᾿ναι, τύποι ὅπως κίτιρνος, κίτερνος, κίτερος, κίτιαρνους, κούτουρνος κ.λπ., ἀποθησαυρισμένοι οἱ περισσότεροι μόλις τόν εἰκοστό αἰῶνα, εἶναι ἐνδεικτικοί δυνητικῶν φωνομορφολογικῶν ἐξελίξεων, χωρίς νά μπορῇ νά ἀποκλεισθῇ ἐντελῶς ἡ πιθανότητα νά μᾶς ἀνάγουν στήν πηγή τοῦ πρώτου δανεισμοῦ καί σέ μιά φωνητική συμπεριφορά πού ἐνδεχομένως χαρακτήριζε ὑπόγεια, λανθάνοντα στρώματα τῆς ἑλληνικῆς. Γιατί δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ἡ κυριαρχία τῆς ἀττικῆς διαλέκτου στήν γραμματειακή μας παράδοση δέν ἐπέτρεψε παρά σέ ἐλάχιστα λείψανα τῆς μακεδονικῆς π.χ. διαλέκτου νά ἀναδυθοῦν στήν ἐπιφάνεια τῆς γραπτῆς ἔκφρασης, ἐνῷ εἶναι λογικό καί ἀναμενόμενο πώς πολύ περισσότερα παρέμειναν ἐν χρήσει στόν προφορικό λόγο.

Καί εἶναι βέβαια τεράστια ἀντίφαση νά ἀξιοποιοῦνται γιά τήν διερεύνηση τῆς ἰνδοευρωπαϊκῆς νεώτεροι γερμανικοί, ἰρλανδικοί, ἀγγλικοί, σλαβικοί κ.λπ. τύποι, καί νά μή λαμβάνωνται ὑπ᾿ ὄψει, οὔτε καί κατ᾿ ἐλάχιστο, τύποι τῆς νεοελληνικῆς προφορικῆς παράδοσης, πού ἐνδεχομένως μνημειώνουν ὅ,τι ἡ ὑπερδισχιλιετής ἀττικιστική ἐπιβολή ἀπώθησε στά βάθη τοῦ γλωσσικοῦ / πολιτισμικοῦ ὑποσυνειδήτου.

Αξίζει να επιμείνουμε λίγο στην χθεσινή ιστορική μέρα, επικεντρώνοντας στα δύο γεγονότα που κατά τη γνώμη μας την χρωμάτισαν: ο Μίκης Θεοδωράκης στην εξέδρα και ο ελληνικός λαός από κάτω. Ο Μίκης στα 92 του ήταν απλώς άψογος: ξεκίνησε με μια θαυμάσια ειρωνεία (που έστειλε τους καημένους τους καθεστωτικούς τροχάδην στις τρύπες τους) χαιρετώντας τους …νεοναζί του ακροατηρίου, συνέδεσε το εθνικό με το κοινωνικό θέμα αλλά και το δικό μας σήμερα με το χθες των προγόνων μας, δήλωσε ξεκάθαρα πατριώτης και διεθνιστής (όπως είναι κάθε κανονικός άνθρωπος), καταδίκασε τον φασισμό τονίζοντας την πλέον επικίνδυνη, την αριστερόστροφη σημερινή εκδοχή του (κάτι που ελάχιστοι τολμούνε), επεσήμανε ελληνικές ευθύνες για την κατάσταση με τα Σκόπια και τόνισε τον στόχο του χθεσινού συλλαλητηρίου: ένα δημοψήφισμα που θα επιτρέψει στον λαό να εκφράσει την βούλησή του. Μετά λοιπόν από έναν τέτοιον καταιγισμό λογικής, εντιμότητας και φιλοπατρίας, βρέθηκαν κάμποσα συριζοειδή να …ψέξουν τον Μίκη και την πολιτική του στάση. Αυτός που γνώρισε επί δεκαετίες εξορίες, βασανιστήρια και φυλακίσεις, και που έγινε διεθνώς σύμβολο μιας αντιστασιακής Αριστεράς, επιτιμάται από γελοιογραφίες «αριστερών», των οποίων η πιο επαναστατική πράξη ήταν που πήγαν χωρίς γραβάτα στα ευρωπαϊκά σαλόνια (για να προσκυνήσουν εδαφιαίως, φυσικά). Και ναι μεν κανείς δεν είναι άγιος ή αλάνθαστος, όμως πρέπει και να υπάρχει κάπου μια διάκριση: και το λιοντάρι είναι μέλος του ζωικού βασιλείου και η φθειρ του εφηβαίου επίσης…

Το δεύτερο μείζον χαρακτηριστικό της χθεσινής ημέρας ήταν η κυρίαρχη παρουσία των Ελλήνων στο κέντρο της Αθήνας. Επρόκειτο για έναν εικονικό πλην ονειρογόνο εξελληνισμό της, μια παροδική απόδοση του δημόσιου χώρου και λόγου στον λαό που τον δικαιούται – εφόσον μιλάμε ακόμα για δημοκρατία. Οι κομματικές Α.Ε. κάνανε για μια μέρα ένα βήμα πίσω, κρύφτηκαν πίσω από τα τηλεοπτικά πάνελ μουρμουρίζοντας βρισιές και περίμεναν την επόμενη μέρα. Τότε που ο κανονικός Έλληνας θα επέστρεφε στη δουλειά του κι αυτοί θα ξανανέβαιναν στις καρέκλες για να τον «ερμηνεύσουν». Και να ήταν πρόβλημα μόνο το πολιτικό προσωπικό; Η πρωτεύουσα της πατρίδας μας εξαρχής επελέγη ως εργαλείο για την καθυπόταξη του ελληνικού λαού, είτε δια του εκμαυλισμού είτε δια της βίας. Σήμερα στην ίδια «πόλη» δεν έχει μείνει τίποτε ελληνικό, εκτός από τις τουριστικές ατραξιόν (Μουσείο, Ακρόπολη, Κοινοβούλιο…). Σε συνθήκες μιας ζωής εκβαρβαρωμένης αισθητικά, λειτουργικά, σημειολογικά, αποστασιοποιημένης από κάθε παρελθόν και νόημα, όπου κάθε αναφορά σε ελληνική ουσία ηχεί εκτός τόπου και χρόνου (σχεδόν …ύποπτα), τι εθνική κοινωνία θ’ ανθίσει; Πανεπιστημιακοί με διατριβές πάνω στην «κατασκευή» του ελληνικού έθνους, επιχειρηματίες με περιουσίες χτισμένες σε αλισβερίσια με τα ξένα αφεντικά, διανοούμενοι που ανακυκλώνουν το απόλυτο τίποτε της αποικίας, αντεξουσιαστές στο payroll ξένων υπηρεσιών… Όλα τούτα ήρθε αυτή η πλημμυρίδα των γαλανόλευκων σημαιών να τα σκεπάσει εχθές για λίγες ώρες. Πώς όμως μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα αυτή η δυναμική, που δεν διαθέτει ούτε φυσικό ηγέτη, ούτε πολιτικό πρόγραμμα, ούτε τίποτε; Το αστάθμητο των ανθρωπίνων πραγμάτων (ή ο Θεός, αν θέλετε) μας επιτρέπει – παρά την απουσία απαντήσεων – να ελπίζουμε.

Φίλες και φίλοι, αδέρφια συνέλληνες,
Μεταφέρω από τη Θράκη το αγωνιστικό πνεύμα, το πνεύμα του Σπάρτακου, αυτό που χρειάζεται κι εκεί κι εδώ για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της κάθε ιδιαίτερης πατρίδας μας, που είναι και προβλήματα όλων των Ελλήνων. Όπως ο ερχομός του Ερντογάν πριν έναν μήνα στην Κομοτηνή έδειξε ποιες δυνάμεις παραμένουν ζωντανές, έτσι και σήμερα είμαστε στη Θεσσαλονίκη για να μετρηθούμε – και είμαστε αμέτρητοι!

Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα. Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός, χωρίς πλάτες κρατικές, κομματικές και άλλες μαζεύεται με τέτοιο πάθος και σε τέτοιο πλήθος για το όνομα της Μακεδονίας μας. Πάνω που κάποιοι νόμιζαν ότι κοιμηθήκαμε μπροστά στις οθόνες, ή ότι μας τσάκισαν η φτώχεια και τα αδιέξοδα, μας βρίσκουνε μπροστά τους ανυποχώρητους στη γραμμή που μας θέλει η Ιστορία μας και ο πολιτισμός μας. Είναι αυτή σήμερα μια μεγάλη κατάκτηση και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους εσάς που δίνετε το παρών αλλά και στους διοργανωτές που ανέλαβαν και έφεραν σε πέρας έναν τέτοιον άθλο!
Γιατί είμαστε σήμερα εδώ, πού απευθύνεται η απίστευτη αυτή συγκέντρωση;
Πρώτα πρώτα σ’ εμάς, στον λαό μας και το ηθικό του. Προδοθήκαμε στο μέτωπο της οικονομίας την άνοιξη του 2010 και το καλοκαίρι του 2015, όμως δείχνουμε σήμερα ότι δεν θ΄ αφήσουμε κανέναν να μας ξεφτιλίσει διεθνώς. Ο κάθε χαφιές των ΜΜΕ, ο κάθε κομιτατζής της κομματοκρατίας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, για τις 140 χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια ως Μακεδονία, για τις ανάγκες των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, για το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό κτλ αλλά η ηττοπάθεια απέναντι στην Ψευτομακεδονία δεν περνάει: έχουμε δίκιο, το διεκδικούμε και θα το κερδίσουμε. Κι όταν γίνει μια αρχή, ανοίγει ο δρόμος και για τη συνολική χειραφέτηση της κοινωνίας.

Δεύτερος στόχος η πολιτική φάρα που μας κουμαντάρει. Δυστυχώς η πατρίδα μας δεν είναι μια κανονική χώρα. Είναι μια αποικία της Δύσης, στην οποία οι παλιοί κοτζαμπάσηδες ντύθηκαν κομματάρχες και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ληστεύουν τον τόπο και να εξυπηρετούν τα ξένα αφεντικά. Έτσι ήμασταν ανέκαθεν, με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα.
Μιλάμε για τη Μακεδονία εν έτει 2018. Ας θυμηθούμε, όταν ξεκίνησε ο Μακεδονικός Αγώνας από τις ντόπιες δυνάμεις σαν τον καπετάν Κώττα ή τον Γερμανό Καραβαγγέλη, πόσα χρόνια έκανε η επίσημη Ελλάδα να αρχίσει να ενισχύει τους ηρωικούς εκείνους αγωνιστές; Τόσα που κόντεψε να χαθεί ο τόπος! Ελευθερώθηκε η Μακεδονία. Όταν αργότερα μας προέκυψε η άλλη, η μαϊμού Μακεδονία του Τίτο, πού ήταν οι ελληνικές αντιδράσεις; 47 ολόκληρα χρόνια αδράνειας και φτάσαμε στο 1991-2. Τι μήνυμα έστειλαν οι τότε κυβερνήσεις μας προς τα έξω; Διάλογος! Αν εξαιρέσουμε το 20μηνο εμπάργκο του 1994-95 που μας απέφερε κάποια ψίχουλα, μόνο …συζητάμε: Και τι συζητάμε; Αν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας; Αν ο Αριστοτέλης έγραφε σλάβικα; Αν η Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου ήταν κρυφοσκοπιανοί; Το 2008 κρατήσαμε κάποια προσχήματα και τώρα μας λένε ότι κι αυτά πρέπει να τα πετάξουμε. Ποιος είναι άραγε ο κατάπτυστος, δήμαρχε;

Αλλά και πού προκόψαμε με την ψευτοελίτ που κυβερνάει; Είδαμε κάτι καλό στην Κύπρο απ’ αυτήν; Αυτή χαντάκωσε τον αγώνα της ΕΟΚΑ για να μη χαλαστούν οι Άγγλοι, αυτή επέτρεψε τον Αττίλα, αυτή υπέγραφε με δέκα χέρια το Σχέδιο Ανάν. Πόσο διαφύλαξε τον ελληνισμό της Πόλης, πόσο νοιάστηκε για Ίμβριους και Τενέδιους, πόσα κάνει ακόμα και σήμερα στη Θράκη όπου αλωνίζει το βαρβαρικό Προξενείο… Να πούμε για τη Βόρεια Ήπειρο, που την δεκαετία του ’90, με όλες τις συγκυρίες υπέρ μας, εμείς καθόμασταν θεατές σαν να επρόκειτο για κάποιαν εξωτική χώρα; Αλλά και πέρα από την εξωτερική πολιτική, μήπως στο εσωτερικό της πατρίδας μας δεν βλέπουμε καθημερινά πόσο σκοτίζονται οι εκάστοτε κρατούντες για τον τόπο μας και τον λαό; Αυτοί που σπρώχνονται ποιος πρώτα θα ξεγυμνώσει τη χώρα από την δημόσια περιουσία της, οι μαζορέτες της Ελντοράντο και οι πλασιέ της ΔΕΗ θα υπερασπιστούν το μακεδονικό όνομα; (Μήπως το πούλησαν κιόλας;) Αυτοί είναι οι βασικοί αποδέκτες του σημερινού μηνύματος, αδέρφια, αυτοί που διαχειρίζονται και τσακίζουν τις τύχες των Ελλήνων. Κι αν η σημερινή Κυβέρνηση δεν έχει την ίδια αφετηρία με τις προηγούμενες, το πλαίσιο στο οποίο κινείται είναι το ίδιο ακριβώς. Χώρια που ξέρουμε καλά τις ελεεινές απόψεις πολλών συριζαίων για το θέμα, αυτές που εξέφρασε και χθες μέσες άκρες ο πρωθυπουργός, βρίσκοντας λογικά τα παπατζιλίκια με τις ονομασίες. Είναι ο γνωστός υπερκομματικός αθηναϊσμός: μυξοπαρθένικος, φιλελέδικος και παρασιτικός, η χολέρα της Ελλάδος.

Τέλος, αγαπητοί φίλοι, πρέπει σήμερα να βγει προς τα έξω μια εικόνα ελληνικής ισχύος – κι ένας λαός σε εγρήγορση είναι τεράστια ισχύς. Όχι τόσο για τους Σκοπιανούς, που είναι αξιοθρήνητοι μέσα στην άγνοια, τον φανατισμό και τα προβλήματά τους, αλλά για τον ξένο παράγοντα και κυρίως για τους Αμερικανούς οι οποίοι μας πιέζουν. Έχουμε λοιπόν ένα χαρτί στα χέρια μας, το βέτο για τα Σκόπια σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, και τι μας ζητάνε; Να το κάψουμε! Και γιατί παρακαλώ; Γιατί μας χαμογέλασε ο Ζάεφ! Να δώσουμε δηλαδή εμείς το μακεδονικό μας όνομα, ώστε να κλείσει το ΝΑΤΟ άλλη μια πιθανή πόρτα της Ρωσίας στην Βαλκανική, μην τυχόν και θυμώσει η Αμερική. Ας θυμηθούμε εδώ τι προσβολές και προκλήσεις ανέχεται αυτή η Αμερική από την Τουρκία του Ερντογάν σε καθημερινή βάση, έτσι για να ζυγίζουμε σωστά και μην φοβόμαστε και τη σκιά μας.
Κλείνω: κανένας διάλογος για το όνομα δεν έχει νόημα σήμερα. Εφόσον οι γείτονες αρνούνται να μάθουν την μακεδονική Ιστορία που γνωρίζει κάθε 12χρονο από το Μεξικό ώς την Ινδία, ας μείνουν κλεισμένοι στο καβούκι τους. Φαντασιώνονται εκεί μέσα ότι απελευθερώνουν την βόρεια Ελλάδα από τους Έλληνες; Στ’ αχαμνά μας, που θάλεγε κι ο Καραϊσκάκης, δεν θα αναλάβουμε εμείς την συλλογική τους ψυχοθεραπεία. Αν μια μέρα αποδείξουν (αν προλάβουν…) ότι λογικεύτηκαν, και υπάρχει γλώσσα συνεννόησης, τότε και μόνο τότε να ξανασυζητήσουμε. Αν όμως η Κυβέρνησή μας τολμήσει να δεχθεί συμφωνία, απαιτούμε δεσμευτικό δημοψήφισμα, να ρωτηθεί ο ελληνικός λαός! Πάντως ό,τι και να γίνει, Μακεδόνες και Κρητικοί, Θρακιώτες και Πόντιοι, Ηπειρώτες και νησιώτες, Θεσσαλοί και Μωραΐτες έχουμε μπροστά μας μεγάλο έργο: να διεκδικήσουμε, λίγο πριν τα 200 χρόνια από την Επανάστασή μας και λίγο μετά τα 100 χρόνια ελεύθερης Μακεδονίας, ένα πραγματικό ελληνικό κράτος. Δημοκρατικό, ισχυρό, πολιτισμένο, κι αν όχι αντάξιο ενός Αλέξανδρου κι ενός Αριστοτέλη, τουλάχιστον να μην ντρεπόμαστε γι’ αυτό. Εμείς θάμαστε εδώ κι ο Θεός της Ελλάδας μαζί μας!

Θεσσαλονίκη 21-1-2018
Κώστας Καραΐσκος, Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Όπως αντιλαμβάνεστε και μόνο από τον τίτλο, το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο για λόγους όχι μόνο ιστορικούς, αλλά και εθνικούς. Μετά από μια σύντομη αναφορά στην προϊστορία των Σλάβων, στο πώς εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια, αλλά και στο πώς συντελέστηκαν αργότερα οι επιμέρους εθνογενέσεις των σλαβικών βαλκανικών λαών (και ιδίως των Βουλγάρων), ο Ν.Δαπέργολας –  που είναι διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας του ΑΠΘ και μάλιστα με ειδικό επιστημονικό αντικείμενο τις μεσαιωνικές σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μακεδονία – επικεντρώθηκε κυρίως στο πώς έλαβε χώρα η σλαβική διείσδυση στην Ελλάδα και ποιες ήταν οι πραγματικές της διαστάσεις βάσει των ιστορικών, αρχαιολογικών και τοπωνυμικών δεδομένων, διαστάσεις που υπερεκτιμήθηκαν αυθαίρετα, όχι μόνο από τον περιβόητο Φαλμεράυερ, αλλά και από πολλούς σύγχρονους ιστορικούς.

Περαιτέρω ο ομιλητής περιέγραψε όλη την εικόνα των σλαβικών εγκαταστάσεων ειδικά στη Μακεδονία κατά τον 7^ο αι. και της μετέπειτα ιστορικής τους εξέλιξης, από την ένταξή τους στον βυζαντινό κρατικό μηχανισμό (με τις περίφημες Σκλαβηνίες) μέχρι τον εκχριστιανισμό και τον σταδιακό εξελληνισμό τους κατά τον 9^ο – 10^ο αι. Φτάνοντας όμως στη συνέχεια και στις νεότερες εξελίξεις, ο Ν.Δαπέργολας αναφέρθηκε φυσικά εκτενώς και στο πώς η σλαβική παρουσία στην περιοχή έπαιξε ρόλο στην κατασκευή του γνωστού τερατώδους ψέματος περί του δήθεν μακεδονικού έθνους. Ξεκινώντας από το πώς εφευρέθηκε το τελευταίο κατά τον ύστερο 19^ο αι. στα πρακτορεία της Σόφιας (ως απόρροια της εθνικιστικής ψύχωσης για τη «Μεγάλη Βουλγαρία» του Αγίου Στεφάνου) με στόχο τον εκβουλγαρισμό της περιοχής, πέρασε στο πώς ανασύρθηκε χρόνια αργότερα από τον Τίτο και προέβη σε πλήρη εξιστόρηση των γεγονότων που ακολούθησαν μετά το 1944, όσον αφορά τόσο τα επιμέρους σταδιακά βήματα της σκοπιανής παραχάραξης, όσο και τα εγκληματικά σφάλματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς βέβαια και την εμπλοκή των ξένων Δυνάμεων (και κυρίως του αμερικανικού παράγοντα).

Εννοείται όμως ότι στις δύο διαλέξεις δόθηκαν και πολλές χρήσιμες πληροφορίες για το ποια είναι τελικά η ταυτότητα των πληθυσμών των Σκοπίων, που όχι μόνο δεν έχουν βεβαίως σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες, αλλά όπως φαίνεται ούτε και με τους Σλάβους του 7^ου αιώνα. Χαρακτηριστικά, σχολιάζοντας ένα βασικό «επιχείρημα» της σκοπιανής προπαγάνδας, ότι δηλαδή «οι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν στη Mακεδονία τον 7ο αι. μ.X., βρήκαν κατοίκους Mακεδόνες, που δεν ήταν Έλληνες, με τους οποίους αναμίχθηκαν, δημιουργώντας το νέο σλαβομακεδονικό έθνος (και ως εκ τούτου, η κληρονομιά των αρχαίων Mακεδόνων τούς ανήκει, εξ ου και η οικειοποίηση προσώπων όπως ο Μ.Αλέξανδρος ή συμβόλων όπως ο Ήλιος της Bεργίνας)», ο ομιλητής αποκάλεσε τη συνολική θεωρία εξωφρενική γελοιότητα, «όχι μόνο γιατί είναι απολύτως ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη η ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων, αλλά και επειδή – βάσει όσων προαναφέρθηκαν – δεν προκύπτει απολύτως κανένα ενδεχόμενο συγχώνευσης των ντόπιων πληθυσμών και αφομοίωσής τους από τους νεήλυδες Σλάβους όχι μόνο κατά τον 7^ο αι, αλλά και κατά τους επόμενους. Γιατί, όπως είπαμε, η Σκλαβηνία της Κεντροδυτικής Μακεδονίας παρέμεινε κάτι σαν απομονωμένο γκέτο μέχρι τον 9^ο αι. τουλάχιστον, ενώ και στη συνέχεια παρατηρούμε φαινόμενα που πιστοποιούν πολύ περισσότερο τον εξελληνισμό εκείνων των Σλάβων, παρά τον εκσλαβισμό των Ελλήνων. Για αυτόν βασικά τον λόγο οι σημερινοί πληθυσμοί των Σκοπίων πολύ δύσκολα θα μπορούσαν τελικά να συνδεθούν με τη σλαβική εισβολή και τις εγκαταστάσεις του 7^ου αι. και περισσότερο φαίνεται πως είναι απόγονοι σλαβοβουλγαρικών πληθυσμών που εγκαταστάθηκαν πολύ αργότερα στην περιοχή, μετά τον 10^ο αιώνα ή και κατά την Τουρκοκρατία. Το απολύτως βέβαιο πάντως είναι στις αρχές του 20ού αι. μιλούσαν ένα προφορικό βουλγαρογενές γλωσσικό ιδίωμα, που περιείχε ακόμη πολλές τουρκικές, αλβανικές, αλλά και ελληνικές λέξεις και είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση. Αυτή τη συνείδηση προσπάθησε (και πέτυχε) να τους εξαλείψει ο Τίτο, με τη σταδιακή εμπέδωση της ψευδοθεωρίας του Μακεδονισμού».

Όσο για τους σλαβόφωνους Έλληνες της Μακεδονίας (αυτούς που οι Βούλγαροι κομιτατζήδες αποκαλούσαν Γραικομάνους) «το ζήτημα της καταγωγής τους ελλείψει γραπτών γλωσσικών και άλλων δεδομένων παραμένει θολό. Είτε όμως μιλάμε για πληθυσμούς σλαβικής προέλευσης, είτε και για ελληνικής, που για λόγους συνύπαρξης κατά την Τουρκοκρατία με υπέρτερους σλαβοβουλγαρικούς πληθυσμούς εκσλαβίστηκαν γλωσσικά (κάτι παρόμοιο δηλαδή με τους τουρκόφωνους Έλληνες της Μικρασίας), το αξιομνημόνευτο είναι η ακμαία ελληνική εθνική συνείδηση την οποία επέδειξαν – και μάλιστα όχι εκ του ασφαλούς, αλλά σε καιρούς χαλεπούς και με συχνά μεγάλο κόστος. Την ύπαρξη όμως βέβαια των πληθυσμών αυτών τη χρησιμοποίησαν επίσης οι ψευτο-Μακεδόνες των Σκοπίων, για να προφέρουν τις γνωστές ανοησίες περί ομοεθνών τους που ζουν στην ελληνική Μακεδονία και να στηρίξουν και επ’ αυτού τις έωλες αλυτρωτικές τους θεωρίες».

Τις δύο διαλέξεις (που βιντεοσκοπήθηκαν και θα «ανέβουν» κάποια στιγμή και στο διαδίκτυο) παρακολούθησαν αρκετοί κάτοικοι των δύο πόλεων, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι και στις δύο περιπτώσεις ακολούθησε συζήτηση ιδιαίτερα μεγάλης διάρκειας, ενδεικτική του ενδιαφέροντος που υπήρξε. Αν σκεφτούμε μάλιστα ότι μιλούμε για περιοχές (και ιδίως για την Έδεσσα) όπου οι πράκτορες των Σκοπίων ασκούν (πολιτικά και οικονομικά) επιρροή και επηρεάζουν πάντοτε πρόσωπα και πράγματα, η επιτυχία που είχε η διοργάνωση αποκτά αναμφίβολα ακόμη πιο αξιοσημείωτες διαστάσεις…