Αξίζει να επιμείνουμε λίγο στην χθεσινή ιστορική μέρα, επικεντρώνοντας στα δύο γεγονότα που κατά τη γνώμη μας την χρωμάτισαν: ο Μίκης Θεοδωράκης στην εξέδρα και ο ελληνικός λαός από κάτω. Ο Μίκης στα 92 του ήταν απλώς άψογος: ξεκίνησε με μια θαυμάσια ειρωνεία (που έστειλε τους καημένους τους καθεστωτικούς τροχάδην στις τρύπες τους) χαιρετώντας τους …νεοναζί του ακροατηρίου, συνέδεσε το εθνικό με το κοινωνικό θέμα αλλά και το δικό μας σήμερα με το χθες των προγόνων μας, δήλωσε ξεκάθαρα πατριώτης και διεθνιστής (όπως είναι κάθε κανονικός άνθρωπος), καταδίκασε τον φασισμό τονίζοντας την πλέον επικίνδυνη, την αριστερόστροφη σημερινή εκδοχή του (κάτι που ελάχιστοι τολμούνε), επεσήμανε ελληνικές ευθύνες για την κατάσταση με τα Σκόπια και τόνισε τον στόχο του χθεσινού συλλαλητηρίου: ένα δημοψήφισμα που θα επιτρέψει στον λαό να εκφράσει την βούλησή του. Μετά λοιπόν από έναν τέτοιον καταιγισμό λογικής, εντιμότητας και φιλοπατρίας, βρέθηκαν κάμποσα συριζοειδή να …ψέξουν τον Μίκη και την πολιτική του στάση. Αυτός που γνώρισε επί δεκαετίες εξορίες, βασανιστήρια και φυλακίσεις, και που έγινε διεθνώς σύμβολο μιας αντιστασιακής Αριστεράς, επιτιμάται από γελοιογραφίες «αριστερών», των οποίων η πιο επαναστατική πράξη ήταν που πήγαν χωρίς γραβάτα στα ευρωπαϊκά σαλόνια (για να προσκυνήσουν εδαφιαίως, φυσικά). Και ναι μεν κανείς δεν είναι άγιος ή αλάνθαστος, όμως πρέπει και να υπάρχει κάπου μια διάκριση: και το λιοντάρι είναι μέλος του ζωικού βασιλείου και η φθειρ του εφηβαίου επίσης…

Το δεύτερο μείζον χαρακτηριστικό της χθεσινής ημέρας ήταν η κυρίαρχη παρουσία των Ελλήνων στο κέντρο της Αθήνας. Επρόκειτο για έναν εικονικό πλην ονειρογόνο εξελληνισμό της, μια παροδική απόδοση του δημόσιου χώρου και λόγου στον λαό που τον δικαιούται – εφόσον μιλάμε ακόμα για δημοκρατία. Οι κομματικές Α.Ε. κάνανε για μια μέρα ένα βήμα πίσω, κρύφτηκαν πίσω από τα τηλεοπτικά πάνελ μουρμουρίζοντας βρισιές και περίμεναν την επόμενη μέρα. Τότε που ο κανονικός Έλληνας θα επέστρεφε στη δουλειά του κι αυτοί θα ξανανέβαιναν στις καρέκλες για να τον «ερμηνεύσουν». Και να ήταν πρόβλημα μόνο το πολιτικό προσωπικό; Η πρωτεύουσα της πατρίδας μας εξαρχής επελέγη ως εργαλείο για την καθυπόταξη του ελληνικού λαού, είτε δια του εκμαυλισμού είτε δια της βίας. Σήμερα στην ίδια «πόλη» δεν έχει μείνει τίποτε ελληνικό, εκτός από τις τουριστικές ατραξιόν (Μουσείο, Ακρόπολη, Κοινοβούλιο…). Σε συνθήκες μιας ζωής εκβαρβαρωμένης αισθητικά, λειτουργικά, σημειολογικά, αποστασιοποιημένης από κάθε παρελθόν και νόημα, όπου κάθε αναφορά σε ελληνική ουσία ηχεί εκτός τόπου και χρόνου (σχεδόν …ύποπτα), τι εθνική κοινωνία θ’ ανθίσει; Πανεπιστημιακοί με διατριβές πάνω στην «κατασκευή» του ελληνικού έθνους, επιχειρηματίες με περιουσίες χτισμένες σε αλισβερίσια με τα ξένα αφεντικά, διανοούμενοι που ανακυκλώνουν το απόλυτο τίποτε της αποικίας, αντεξουσιαστές στο payroll ξένων υπηρεσιών… Όλα τούτα ήρθε αυτή η πλημμυρίδα των γαλανόλευκων σημαιών να τα σκεπάσει εχθές για λίγες ώρες. Πώς όμως μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα αυτή η δυναμική, που δεν διαθέτει ούτε φυσικό ηγέτη, ούτε πολιτικό πρόγραμμα, ούτε τίποτε; Το αστάθμητο των ανθρωπίνων πραγμάτων (ή ο Θεός, αν θέλετε) μας επιτρέπει – παρά την απουσία απαντήσεων – να ελπίζουμε.

Πάει πια ο απόηχος των ευρωεκλογών, σβήνει και η πρόσκαιρη ευφορία µας από την µεγάλη αποχή και επιστρέφουµε λίγο λίγο στη γνωστή µιζέρια αυτού που ονοµάζεται “πολιτική ζωή” στην Ελλάδα. Με τις εθνικές εκλογές µάλιστα σε απόσταση µερικών µηνών, το ξαµόλυµα των δύο µεγάλων κοµµάτων σίγουρα θα ξαναφέρει πλήθος αποχιτών πίσω στη λογική της κάλπης και της χαµένης δηµοκρατίας.

Μέχρι όµως να συµβούν όλα αυτά, δικαιούµαστε να ονειρευτούµε λιγάκι. Ονειρευόµαστε λοιπόν ότι δύο κορυφαίοι Έλληνες, πνευµατικές και πολιτικές προσωπικότητες διεθνούς διαµετρήµατος, ο Μίκης Θεοδωράκης στην Ελλάδα και ο Βάσος Λυσσαρίδης στην Κύπρο, τίθενται επικεφαλής µιας ενιαίας πολιτικής παράταξης, που καλεί σε συνένωση όλους τους έντιµους Έλληνες για τη σωτηρία της δηµοκρατίας και της χώρας. Με σηµαία τα ανεξίτηλα ιδανικά που προέταξαν σε καιρούς αλλοτινούς µα όχι και τόσο διαφορετικούς από τους σηµερινούς, οι δύο αυτοί µεγάλοι Έλληνες, ίσως οι σπουδαιότεροι εν ζωή, µπορούν να λειτουργήσουν ως σύµβολα για µιαν ενότητα που θα την σφυρηλατούσαν άλλοι, νεώτεροι, από κάτω. Πραγµατικά, αδυνατούµε να κατανοήσουµε τι το τόσο αβυσσαλέο χωρίζει το Μιχάλη Χαραλαµπίδη από τον Χρήστο Γιανναρά, τόν Γιώργο Καραµπελιά από τον Μανώλη Γλέζο, τον Λουκά Αξελό από τον Κώστα Ζουράρι και θεωρούµε ότι µε µέντορες τους Θεοδωράκη-Λυσσαρίδη όλοι οι µικροεγωισµοί θα υποχωρούσαν. Κι ακόµα τα µικρά, έντιµα µα ανέλπιδα κόµµατα τύπου ΑΣΚΕ, ΠΑΜΜΕ, Κοινωνία, Κίνηµα Άµεσης Δηµοκρατίας κτλ κτλ, τι είδους ενδοιασµούς θα είχαν να ενταχθούν µέσα σε ένα τέτοιο σχέδιο για το αύριο της χώρας µας; Πλήθος µικρών εκδοτικών προσπαθειών θα µπορούσαν να στηρίξουν το εγχείρηµα, δεν είναι ανάγκη να τα απαριθµήσουµε. Αλλά και από τα κατεστηµένα ΜΜΕ, ποια θα µπορούσαν να αγνοήσουν µια τέτοιαν απόπειρα; Ποιοι θα τολµούσαν να συκοφαντήσουν, να λοιδωρήσουν, να αποσιωπήσουν ονόµατα µπροστά στα οποία όλο το πολιτικό δυναµικό των κοµµάτων εξουσίας δείχνει (και είναι) νηπιακού επιπέδου;

Μα γίνεται άνθρωποι που βρίσκονται στα 85-90 να ηγηθούν µιας τέτοιας πρωτοβουλίας; “Μόνον αυτοί το µπορούν”, είναι η απάντησή µας. Μόνο πίσω από αυτούς θα µπορούσε να συνταχθεί χωρίς ενδοιασµούς ο δηµοκρατικός κόσµος της πατρίδας µας. Ο Μίκης και ο “γιατρός” θα λειτουργήσουν ως σύµβολα ενότητας και δηµοκρατίας και θα το πράξουν γιατί συµµερίζονται την αγωνία όλων µας για το πού πορεύεται ο Ελληνισµός. Μας το οφείλουν, και οι άλλοι προαναφερθέντες οφείλουν να τους το προτείνουν!