Τι συνέδεσε λοιπόν τον μέσο Έλληνα πατριώτη με την ρητορική αλλά και την όλη προεδρία Τραμπ; Πρώτα πρώτα σε επίπεδο ιδεολογίας, ο λόγος του αμερικανού Προέδρου κατά την ανάληψη των καθηκόντων του αλλά και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέφρασε σε πολύ μεγάλο βαθμό όσα πάνω κάτω λέει κάθε άνθρωπος που έχει προτεραιότητα την επιβίωση αλλά και την κάθαρση του οικείου οικοσυστήματος, δηλαδή του εθνικού του κράτους.

Ειδικά στην Ελλάδα η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας θα στήριζε με κάθε τρόπο την όποια προσπάθεια “αποξήρανσης του βούρκου”, του κομματικού και παρακρατικού κατεστημένου. Αφού λοιπόν ο Πρόεδρος Τραμπ τόλμησε να το διακηρύξει και να το επιχειρήσει σε έναν βαθμό, τι λογικότερο από το να κερδίσει τη συμπάθεια των πολλών; Βεβαίως κέρδισε και το απέραντο μίσος του καθεστώτος, εξ ου και η εκλογική του ήττα, παρότι πήρε 15% περισσότερες ψήφους απ’ ό,τι το 2016!

Πουθενά δεν εκδηλώθηκε τόσο αναντίρρητα το μίσος κατά του Τραμπ όσο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παραδοσιακά και μή. Επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια δεν ακούστηκε μία καλή κουβέντα από τις presstitutes (εξαίρετος όρος του Π.Κ. Ρόμπερτς) για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, κι ας έφερε αυτός θεαματικότατα αποτελέσματα στην Οικονομία. Ούτε ο εκμηδενισμός της ανεργίας στα επίπεδα του 1967, ούτε το κλείσιμο της εισοδηματικής ψαλίδας κατά το 1/3, ούτε η επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων στις ΗΠΑ, ούτε η ιστορική εκτόξευση των Χρηματιστηρίων αξιώθηκαν την δέουσα προβολή.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι την έλευση της πανδημίας που τσάκισε την οικονομία και τόσο εξυπηρέτησε τους αντιπάλους του. Για τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, υπήρχε μόνο το Russiagate, το impeachment, οι φαιδρές ιστορίες με τις προ δεκαετιών ροζ περιπέτειες του Προέδρου ή ο τρόπος με τον οποίον η Μελάνια κοίταξε τον άντρα της. Αλλά και αυτή η εναντίωση δεν ήταν αρκετή, γι’ αυτό επιστρατεύθηκε και η νέα τεχνολογία, με τη χρήση της οποίας είχε προ τετραετίας κερδηθεί η εκλογή. Έτσι, τα ιδιωτικά δίκτυα Facebook, Twitter, Instagram, YouTube κτλ άρχισαν να φιμώνουν τον Τραμπ, απαγορεύοντας την μετάδοση ακόμη και επίσημων δηλώσεών του. Αποκορύφωμα η χυδαία λογοκρισία του μετεκλογικού του λόγου από τα τηλεοπτικά κανάλια της διαπλοκής, γεγονός πρωτοφανές και από μόνο του τρομακτικό για κάθε δημοκράτη! Ποιος εχέφρων πατριώτης, που ζει και βλέπει την δική του φίμωση από τα οίκαδε μέσα δεν θα έβλεπε αντιστοιχίες με τις εμπειρίες του; Από το ανεπανάληπτο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία μέχρι τις πολύχρονες κινητοποιήσεις στη Χαλκιδική κατά των χρυσωρυχείων και από την αντίσταση των νησιωτών μας προ οκταμήνου στον λαθροεποικισμό και τα ΜΑΤ μέχρι τα ατιμώρητα κατά συρροήν πρασινογάλαζα σκάνδαλα.

Παγκοσμιοποίηση

Στο μείζον θέμα της παγκοσμιοποίησης: είναι πλειοψηφική άποψη αλλά και κοινή λογική πως η πατρίδα μας στο περιβάλλον των μηδενικών δασμών και της ασύδοτης αγοράς δεν έχει καμία πιθανότητα οικονομικής και παραγωγικής επιβίωσης. Τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί από το να αρχίσει η αντιστροφή των τριών “ελευθεριών διακίνησης” από την ίδια τη Μέκκα του διεθνούς συστήματος;

Είχαμε λοιπόν έναν Πρόεδρο που έκανε πράξη την αντιστροφή αυτή (αποχωρώντας από διεθνείς συμφωνίες-οργανισμούς κι επιβάλλοντας δασμούς) με θεαματικά μάλιστα αποτελέσματα για την πατρίδα του, και εμείς θα τον κοιτούσαμε στα …δόντια; Μάλιστα, καθώς ήθελε να απεκδυθούν οι ΗΠΑ τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα, απέσυρε στρατεύματα από διάφορα μέτωπα και δεν ξεκίνησε κανέναν νέο πόλεμο – μοναδική εξαίρεση από δεκαετίες. Βεβαίως υπήρξαν εν Ελλάδι και κείνοι που στεναχωρήθηκαν όταν ο Τραμπ ταπείνωνε τη Μέρκελ, αλλά μόνο κάποιος ειδικός μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημά τους.

Θυμίζουμε πως οι ΗΠΑ επί Τραμπ μποϋκοτάραν την Διάσκεψη για τη Μετανάστευση (Μαρακές 2018) όπου η διεθνής γραφειοκρατία, υπηρετώντας μιαν ατζέντα τύπου Σόρος, προώθησε μια “κανονικοποίηση” της Μετανάστευσης, δίνοντας τροφή σε ποικίλα σενάρια. Αυτό, παράλληλα με την επέκταση του φράχτη στα σύνορα με το Μεξικό, έδειξε πως ο Αμερικανός Πρόεδρος εννοούσε όσα έλεγε κατά της παράνομης μαζικής μετανάστευσης, εξ ου και η θανάσιμη κόντρα με το δίκτυο της Open Society κτλ του γνωστού …φιλάνθρωπου.

Μπορεί ένας Έλληνας που αγωνιά για τη δημογραφική αλλοίωση και την ετσιθελική επιβολή της “πολυπολιτισμικότητας” στη δική του πατρίδα να μην νιώσει ταύτιση με τον ένοικο του Λευκού Οίκου που υιοθετεί τέτοια καθαρή στάση; Ποιαν συνέπεια δείχνει η πολεμική κατά της παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα όταν αυτή συνοδεύεται από την ταύτιση με τη γραμμή Σόρος στις ΗΠΑ;

Ελληνοτουρκικά

Κι ας έρθουμε στα ελληνοτουρκικά, όπου υποτίθεται ότι ο Τραμπ με την προσωπική καλή σχέση που είχε με τον Ερντογάν έπληττε τα εθνικά μας συμφέροντα. Βεβαίως η σχέση δείχνει υπαρκτή, όμως πού ακριβώς φάνηκε η δική μας χασούρα; Γιατί το πώς χειρίστηκαν οι ΗΠΑ την υπόθεση Ρεζά Ζαράμπ ή το πώς δεν εφάρμοσαν την CAATSA για την αγορά των S-400 αφορά την σύνολη αμερικανοτουρκική σχέση, η οποία προδήλως έχει πολλές και σημαντικές πλευρές, άσχετες με την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Πλευρές άλλωστε στις οποίες πολύ δύσκολα θα καθοριζόταν το αποτέλεσμα από μια προσωπική σχέση, έστω και αρχηγών κρατών, ειδικά όσο αναφερόμαστε σε σοβαρά κράτη με βαθιά θεμέλια.

Αν λοιπόν περιοριστούμε στα ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα, τι έχουμε; Έχουμε τρεις οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών με πιθανή αμερικάνικη “ώθηση”, από τις οποίες τουλάχιστον σε μία (με την Αίγυπτο) είναι σίγουρη. Έχουμε μία αναστολή του τουρκολιβυκού μνημονίου στα πλαίσια μιας ανάταξης της εξουσίας στην αφρικανική χώρα, πάλι με πιθανολογούμενο παρόμοιο παρασκήνιο. Έχουμε μερική άρση του αμερικανικού εμπάργκο στην Κύπρο και επέκταση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ελλάδα.

Έχουμε την ψήφιση του EastMed Act ως νόμου του αμερικανικού κράτους και την μέλλουσα προώθηση του αμερικανικού αερίου δια του θρακικού εδάφους προς τα Βαλκάνια (IBG). Δεν ξέρω τι έχουμε δει σε περασμένα χρόνια από καθεστωτικούς προέδρους ή τι θα περιμέναμε από μία άλλη διοίκηση στην Ουάσινγκτον. Μήπως να επιτίθετο για λογαριασμό μας κατά της Τουρκίας, όσο εμείς παρακολουθούμε τούρκικα σήριαλ;

Σίγουρα, ο Τραμπ δεν ήταν ο ιδανικός ηγέτης. Σαφώς το στυλ του και οι προϋποθέσεις του δεν αρμόζουν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, τουλάχιστον για την πολιτισμικά συνειδητή και πολιτικά εγγράμματη Ελλάδα. Όμως εδώ μιλάμε –μιλούσαμε– για Αμερικανό Πρόεδρο στην πραγματική ζωή. Η επιδοκιμασία ή η αποσιώπηση (που είναι ενίοτε το ίδιο πράγμα) του βρώμικου πολέμου που δέχθηκε σε όλη τη θητεία του απονομιμοποιεί ηθικά και δημοκρατικά τους αντιπάλους του. Εν πάση περιπτώσει το θέμα είναι μάλλον λήξαν, θα είναι τουλάχιστον η διοίκηση του δύστυχου Μπάιντεν, δηλαδή οι χειριστές του, καλύτεροι για τα ημέτερα συμφέροντα; Μακάρι αλλά μέχρι να το δούμε αυτή η πικρή γεύση μιας ακόμη ήττας δεν φεύγει.

- Νίκο, ήταν νομίζω η πρώτη φορά που βρέθηκες στον ρόλο του διεθνούς παρατηρητή εκλογών. Πώς ήταν η προσωπική σου εμπειρία μα και η εκλογική διαδικασία στο Καραμπάχ;

- Ο ρόλος του διεθνούς παρατηρητή εκλογών μου θύμισε, ως εμπειρία, το ρόλο του ειδικού στα γαλλικά δικαστήρια. Αν και εξ ορισμού πρόκειται για ένα θεσμικό ρόλο που είναι απόλυτα ουδέτερος, η επιλογή αυτής της ουδετερότητας σ’ ένα περίπλοκο γεωπολιτικό πλαίσιο, δεν είναι ουδέτερη. Είναι το αποτέλεσμα μιας γενικότερης απασχόλησης με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτό το λόγο θα έλεγα ότι η εμπειρία μου στις προεδρικές εκλογές στο Καραμπάχ δεν ήταν μόνο αξιοπρεπής αλλά και συγκινητική. Είδα για πρώτη φορά ένα λαό που ξεπέρασε μια γενοκτονία και ένα πόλεμο, να μαθαίνει τι σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία, για να επιλέξει επιτέλους το μέλλον του σε μια περιοχή όπου και το παρελθόν ήταν απαγορευμένο. Μόνο εκατό πενήντα χιλιάδες άνθρωποι αποφάσισαν ν’ αντισταθούν σε εκατομμύρια για να έχουν ένα σύνταγμα, έναν πρόεδρο, ένα έθνος ανεξάρτητο. Ζουν καθημερινά το κόστος της ελευθερίας και οι πράξεις τους αποτελούν ένα παράδειγμα για τις κοινωνίες που θεωρούν ότι η δημοκρατία είναι αυτονόητη.- Λίγα πράγματα είναι γενικά γνωστά για τα συμβαίνοντα εκεί. Τι κάνει εντύπωση στον Έλληνα επισκέπτη και τι ιδιαίτερο ξεχώρισες εσύ;Τα δεδομένα στο Καραμπάχ είναι τόσο άγνωστα, που ακόμα και ο χάρτης αποτελεί αντικείμενο διεκδίκησης. Όλοι πιστεύουμε πως το Καραμπάχ είναι μια εγκλωβισμένη περιοχή που δεν έχει επαφή με την Αρμενία, παρά μόνο με ένα διάδρομο. Ενώ η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική. Το Καραμπάχ έχει κοινά σύνορα με την Αρμενία και δεν είναι εγκλωβισμένο. Από γεωστρατηγική άποψη, ενισχύει σημαντικά την Αρμενία, διότι δημιουργεί μια ζώνη εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα. Οι θέσεις της Αρμενίας και του Καραμπάχ αν και α ν ε ξ ά ρ τ η τ ε ς , λειτουργούν ως ένα αποτελεσματικό συμμαχικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ ότι νομίζουμε ακόμα και αν αυτή η ισορροπία δεν είναι ευσταθής. Το άλλο που κάνει εντύπωση στον Έλληνα είναι η γνήσια αγάπη για την πατρίδα τους. Η γη ακόμα και γεμάτη πέτρες είναι δική τους, όπως και τα βουνά. Ζουν μια πραγματικότητα που γνωρίζουμε μέσα από τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου.

-        

- Πώς είναι σήμερα τα πολιτικοοικονομικά πράγματα και τι βλέπεις για το μέλλον της περιοχής;

- Το πολιτικοοικονομικό στοιχείο της περιοχής είναι βέβαια δύσκολο. Αφού ο λαός έζησε την κατοχή ενός συστήματος που δεν του επέτρεπε να χαρεί τον πολιτισμό του, την ιστορία του, την πατρίδα του, την παράδοσή του. Έζησε την κατάρρευση ενός απόλυτου συστήματος που καθιέρωνε τυφλά την τύχη του. Τώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση που θα ονομάζαμε άθλια αν δεν ξέραμε την αξία των αθλίων του Ουγκώ. Όμως αυτός ο λαός που απελευθερώθηκε μέσω ενός πολέμου, ξέρει τι αξίζει και με τη βοήθεια της διασποράς παλεύει καθημερινώς για ένα καλύτερο μέλλον. Όλη η περιοχή είναι παρθένα και όλα μπορούν να γίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι το απέδειξαν. Χρειάζονται όμως συντονισμένες στρατηγικές κινήσεις στον τομέα της οικονομίας και της διαχείρισης πρώτων υλών.

- Μαζί σου, καθώς ήσουν ο μόνος Έλληνας, βρέθηκαν και παρατηρητές Σέρβοι, Γάλλοι, Ρώσοι κτλ. Πώς ήταν η επαφή σας και η συνεργασία σας;

- Η συνεργασία με άλλους παρατηρητές ήταν πολύ καλή. Δημιουργήθηκε ένα θετικό πλαίσιο, διότι ο καθένας μας κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η αποστολή μας. Οι προεδρικές εκλογές δίνουν το στίγμα της δημοκρατίας, όταν οι διεθνείς παρατηρητές εκτελούν με αρμοδιότητα και συνέπεια την αποστολή τους. Με άλλα λόγια, ήμασταν σε μια κατάσταση όπου de facto το έργο δημιουργεί το ον. Ο ρόλος μας καθόρισε και τις σχέσεις μας. Ο καθένας ήταν υπεύθυνος για τους άλλους στην περιοχή. Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαμε να αποδείξουμε την ορθολογική διεκπεραίωση των προεδρικών εκλογών του Καραμπάχ. Όπως αυτό έγινε, οι σχέσεις ενισχύθηκαν και είναι σίγουρο ότι πολλοί από εμάς θα επιστρέψουν για τις βουλευτικές εκλογές.

- Είναι λίγο πολύ γνωστό το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας. Υπάρχουν κάποια μηνύματα που να το αφορούν;

- Το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας είναι περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό. Ένας κοινός εχθρός δεν αρκεί για να ενισχύσει γεωστρατηγικές θέσεις. Η συμμαχία πρέπει να λειτουργήσει και στο επίπεδο της διασποράς για να είναι λειτουργική και αποτελεσματική. Πόσοι από εμάς έχουν ασχοληθεί πραγματικά με το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, με την αναγνώριση του Καραμπάχ, με την αναγνώριση της αρμενικής γλώσσας ως γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα και η Αρμενία είναι πιο κοντά τώρα παρά στο παρελθόν, διότι τότε ήταν η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήμασταν μαζί αλλά μόνοι. Τώρα είμαστε μόνοι αλλά μαζί. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κινηθούν τα Πανεπιστήμια αλλά και οι Σχολές Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικής Άμυνας. Το συμμαχικό πλαίσιο υπάρχει ως γεωστρατηγικό υπόβαθρό. Δεν χρειαζόμαστε δόγματα, ακόμα και ενιαία, αλλά αληθινές πράξεις.

- Νίκο, ήταν νομίζω η πρώτη φορά που βρέθηκες στον ρόλο του διεθνούς παρατηρητή εκλογών. Πώς ήταν η προσωπική σου εμπειρία μα και η εκλογική διαδικασία στο Καραμπάχ;

- Ο ρόλος του διεθνούς παρατηρητή εκλογών μου θύμισε, ως εμπειρία, το ρόλο του ειδικούστα γαλλικά δικαστήρια. Αν και εξ ορισμού πρόκειται για ένα θεσμικό ρόλο που είναι απόλυτα ουδέτερος, η επιλογή αυτής της ουδετερότητας σ’ ένα περίπλοκο γεωπολιτικό πλαίσιο, δεν είναι ουδέτερη. Είναι το αποτέλεσμα μιας γενικότερης απασχόλησης με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτό το λόγο θα έλεγα ότι η εμπειρία μου στις προεδρικές εκλογές στο Καραμπάχ δεν ήταν μόνο αξιοπρεπής αλλά και συγκινητική. Είδα για πρώτη φορά ένα λαό που ξεπέρασε μια γενοκτονία και ένα πόλεμο, να μαθαίνει τι σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία, για να επιλέξει επιτέλους το μέλλον του σε μια περιοχή όπου και το παρελθόν ήταν απαγορευμένο. Μόνο 150.000 άνθρωποι αποφάσισαν ν’ αντισταθούν σε εκατομμύρια για να έχουν ένα σύνταγμα, έναν πρόεδρο, ένα έθνος ανεξάρτητο. Ζουν καθημερινά το κόστος της ελευθερίας και οι πράξεις τους αποτελούν ένα παράδειγμα για τις κοινωνίες που θεωρούν ότι η δημοκρατία είναι αυτονόητη.

- Λίγα πράγματα είναι γενικά γνωστά για τα συμβαίνοντα εκεί. Τι κάνει εντύπωση στον Έλληνα επισκέπτη και τι ιδιαίτερο ξεχώρισες εσύ;

- Τα δεδομένα στο Καραμπάχ είναι τόσο άγνωστα, που ακόμα και ο χάρτης αποτελεί αντικείμενο διεκδίκησης. Όλοι πιστεύουμε πως το Καραμπάχ είναι μια εγκλωβισμένη περιοχή που δεν έχει επαφή με την Αρμενία, παρά μόνο με ένα διάδρομο. Ενώ η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική. Το Καραμπάχ έχει κοινά σύνορα με την Αρμενία και δεν είναι εγκλωβισμένο. Από γεωστρατηγική άποψη, ενισχύει σημαντικά την Αρμενία, διότι δημιουργεί μια ζώνη εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα. Οι θέσεις της Αρμενίας και του Καραμπάχ αν και ανεξάρτητες, λειτουργούν ως ένα αποτελεσματικό συμμαχικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ ότι νομίζουμε ακόμα και αν αυτή η ισορροπία δεν είναι ευσταθής.

Το άλλο που κάνει εντύπωση στον Έλληνα είναι η γνήσια αγάπη για την πατρίδα τους. Η γη ακόμα και γεμάτη πέτρες είναι δική τους, όπως και τα βουνά. Ζουν μια πραγματικότητα που γνωρίζουμε μέσα από τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου.

- Πώς είναι σήμερα τα πολιτικοοικονομικά πράγματα και τι βλέπεις για το μέλλον της περιοχής;

- Το πολιτικοοικονομικό στοιχείο της περιοχής είναι βέβαια δύσκολο. Αφού ο λαός

έζησε την κατοχή ενός συστήματος που δεν του επέτρεπε να χαρεί τον πολιτισμό του, την ιστορία του, την πατρίδα του, την παράδοσή του. Έζησε την κατάρρευση ενός απόλυτου συστήματος που καθιέρωνε τυφλά την τύχη του. Τώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση που θα ονομάζαμε άθλια αν δεν ξέραμε την αξία των αθλίων του Ουγκώ. Όμως αυτός ο λαός που απελευθερώθηκε μέσω ενός πολέμου, ξέρει τι αξίζει και με τη βοήθεια της διασποράς παλεύει καθημερινώς για ένα καλύτερο μέλλον. Όλη η περιοχή είναι παρθένα και όλα μπορούν να γίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι το απέδειξαν. Χρειάζονται όμως συντονισμένες στρατηγικές κινήσεις στον τομέα της οικονομίας και της διαχείρισης πρώτων υλών.

- Μαζί σου, καθώς ήσουν ο μόνος Έλληνας, βρέθηκαν και παρατηρητές Σέρβοι, Γάλλοι, Ρώσοι κτλ. Πώς ήταν η επαφή σας και η συνεργασία σας;

- Η συνεργασία με άλλους παρατηρητές ήταν πολύ καλή. Δημιουργήθηκε ένα θετικό πλαίσιο, διότι ο καθένας μας κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η αποστολή μας. Οι προεδρικές εκλογές δίνουν το στίγμα της δημοκρατίας, όταν οι διεθνείς παρατηρητές εκτελούν με αρμοδιότητα και συνέπεια την αποστολή τους. Με άλλα λόγια, ήμασταν σε μια κατάσταση όπου de facto το έργο δημιουργεί το ον. Ο ρόλος μας καθόρισε και τις σχέσεις μας. Ο καθένας ήταν υπεύθυνος για τους άλλους στην περιοχή. Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαμε να αποδείξουμε την ορθολογική διεκπεραίωση των προεδρικών εκλογών του Καραμπάχ. Όπως αυτό έγινε, οι σχέσεις ενισχύθηκαν και είναι σίγουρο ότι πολλοί από εμάς θα επιστρέψουν για τις βουλευτικές εκλογές.

- Είναι λίγο πολύ γνωστό το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας. Υπάρχουν κάποια μηνύματα που να το αφορούν;

- Το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας είναι περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό. Ένας κοινός εχθρός δεν αρκεί για να ενισχύσει γεωστρατηγικές θέσεις. Η συμμαχία πρέπει να λειτουργήσει και στο επίπεδο της διασποράς για να είναι λειτουργική και αποτελεσματική. Πόσοι από εμάς έχουν ασχοληθεί πραγματικά με το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, με την αναγνώριση του

Καραμπάχ, με την αναγνώριση της αρμενικής γλώσσας ως γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα και η Αρμενία είναι πιο κοντά τώρα παρά στο παρελθόν, διότι τότε ήταν η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήμασταν μαζί αλλά μόνοι. Τώρα είμαστε μόνοι αλλά μαζί. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κινηθούν τα Πανεπιστήμια αλλά και οι Σχολές Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικής Άμυνας. Το συμμαχικό πλαίσιο υπάρχει ως γεωστρατηγικό υπόβαθρό. Δεν χρειαζόμαστε δόγματα, ακόμα και ενιαία, αλλά αληθινές πράξεις.

«Ευρωπαϊκό πνεύμα και κυρίαρχη στρατηγική»

Ομιλητής:

Νίκος Λυγερός – στρατηγικός σύμβουλος, καθ. Μαθηματικών (Λυών)

Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, Ξάνθη

26 Νοεμβρίου 2004

Συνδιοργάνωση με Σύλλογο Κυπρίων Ξάνθης και εκδόσεις Σπανίδη