«Α»: Κύριε Μάτεσι, ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την Κομοτηνή και το κοινό της;

Π.Μ.: Η πόλη, όμορφη και γοητευτικά άναρχη, δείχνει ευμάρεια. Η Θράκη μαγική, όπως πάντα. Το κοινό στην εκδήλωση ευγενικό, θερμό, και προσήλθε με γνώση του θέματος.

«Α»: Μπαίνουμε στον πειρασμό να ρωτήσουμε την άποψή σας πάνω σε θέματα που σχολιάζονται στα βιβλία σας είτε από τον αφηγητή τους είτε από τους ήρωές τους. Αρχίζουμε με την εξής ερώτηση: Πιστεύετε ότι το νεοελληνικό κράτος «κακοδαιμονεί κυρίως μετά την παράλογη κυριαρχία της Δεξιάς κατά τη λεγόμενη Απελευθέρωση 1944-1945»; («Έκθεσις Ιδεών», σελ. 120.)

Π.Μ.: Το νεοελληνικό κράτος (καί το Έθνος) κάνουν αποτυχημένες απόπειρες να υπάρξουν ελεύθερα από το 1832 και επέκεινα. Η «απελευθέρωσή» μας διευθετείται και κατευθύνεται από άλλους: Αγγλία παλαιότερα, Η.Π.Α. σήμερα· με επιστάτη τους τη Δεξιά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς ο Έλλην πολίτης δεν ξυπνάει. Τα αποτελέσματα των εκλογών, το επίπεδο της ελληνικής Βουλής μαρτυρούν το χαμηλό επίπεδο νοημοσύνης των Ελλήνων ψηφοφόρων.

«Α»: Η «Απελευθέρωση» προφανώς σχετίζεται και με το σχόλιο για την εθνική σημαία, η οποία είναι «κυκλωμένη από 52 άστρα που σφύζουν πέριξ του εθνικού σταυρού» («Έκθεσις Ιδεών», σελ. 127.)· ή κάνουμε λάθος;

Π.Μ.: Ισχύουν τα ανωτέρω. Ας μην τα επαναλάβουμε.

«Α»: «Ήτανε μεγάλη τους αγένεια αυτωνών που έκαναν έξωση στο βασιλικό μας γένος τότε με το δημοψήφισμα. Έκτοτε, δίχως βασιλείς, αισθάνομαι σαν να έχω βγει στη σκηνή δίχως κιλότα.» («Η μητέρα του σκύλου», σελ. 62.) Θεωρείτε ότι η «κακοδαιμονία» της χώρας μας οφείλεται σε σημαντικό βαθμό και στο θεσμό της βασιλείας;

Π.Μ.: Στα πρώην «ανάκτορα» οι ένοικοι δεν είχαν πληρώσει ποτέ το ενοίκιο. Και το χτίριο αυτό, αντί να το μεταποιήσουν σε «Μέγαρο Δημοκρατίας», όφειλαν να το κατεδαφίσουν, και τα ερείπιά του να παραμένουν ερείπια, ως μουσείο φρίκης.

«Α»: «Πού ξεπέσαμε μεταναστευτικώς, άραγε τού πλήρωνε Ι.Κ.Α. του Κούρδου;» («Πάντα καλά», σελ. 197.) Εσείς αποκλείετε το ενδεχόμενο να ’ναι ο Κούρδος απλώς… «φιλοξενούμενος»(!);

Π.Μ.: Μη βγάζουμε πολιτικά συμπεράσματα από μία απλή απόπειρα ευφυολογήματος.

«Α»: «Η Τουριστική Εταιρία Ευρώπης ορίζει το σύνθημα: κανένας δίχως εκδρομή. […] Παρήγγειλε στην Αμερική 23.018.215 καροτσάκια για παραλυτικούς, […] και άρχισε την εκδρομή.» («Ύλη Δάσους», σελ. 37-38.) Ενυπάρχει στο χωρίο αυτό σχόλιο για την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής;

Π.Μ.: Καθόλου, κανένα σχόλιο. Με το διήγημα «Μεταμόρφωση» ο Κάφκα άλλαξε άρδην τη ροή της Λογοτεχνίας. Και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι είχε πει «η Τέχνη μπορεί να παραγάγει μορφές τις οποίες η Φύση αδυνατεί/ δεν είναι ικανή να δημιουργήσει». Πιστεύω ότι θα υποτιμούσα και θα υποβίβαζα τα κείμενά μου αν τα μεταποιούσα σε πολιτικά υπονοούμενα, σε στιλ γειτονίστικου κουτσομπολιού. Έτσι δρα μία μερίδα κριτικών μας της πεζογραφίας: κατασκοπεύουν το κρινόμενο κείμενο, και χαίρονται όταν νομίζουν ότι ανακαλύπτουν κάποιο ελάττωμα στο κείμενο που κρίνουν. Και σημειωτέον, κανείς δεν τους διόρισε κριτικούς.

«Α»: Σε πολιτικοκοινωνικό επίπεδο διακρίνετε κάποιον «Αλδεβαράν», κάποιο φωτεινό αστέρι ελπίδας για θετική έκβαση των πραγμάτων;

Π.Μ.: Όχι, κανέναν, τίποτα. Η Ελλάδα επιμένει στον μαρασμό της και στις αποτυχημένες απόπειρες να «ανανεωθεί». Φυσικά, άτομα αξιόλογα και δημιουργικά υπάρχουν. Όμως δρουν ερήμην (θα έλεγα: εις πείσμα) της λεγόμενης χώρας μας.

«Α»: Κύριε Μάτεσι, σας ευχαριστούμε θερμά.