Όμως η κοινωνική διάλυση που επέφερε στον τόπο μας η λαθρομετανάστευση (ανεργία, εγκληματικότητα, αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, αφελληνισμό στην εκπαίδευση…) δεν είναι αρκετή για τους προστάτες και απολογητές της. Το επόμενο βήμα τους είναι η νομιμοποίηση των αμέτρητων ξένων που ήρθαν στην Ελλάδα, με συνολική αλλαγή του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (ΚΕΙ), ώστε να καταργηθεί η σημερινή διάκριση ομογενών και αλλογενών, το «δίκαιο του αίματος» (όπως αποκαλείται η απόδοση της ιθαγένειας με βάση την ελληνική καταγωγή) και κάθε έννοια ελληνικότητας, μετατρέποντας την προγονική γη σε έναν μη-τόπο, μια γη χωρίς ταυτότητα, κάτι σαν αεθνική κατασκήνωση μιας πανσπερμίας λαοτήτων. Πρωτοστάτες στον τελικό αφελληνισμό του κράτους είναι οι (δήθεν) Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, σαν την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) η οποία μεταξύ άλλων ωραίων έχει συντάξει και έναν νέο ΚΕΙ, προκειμένου να αντικατασταθεί ο υπάρχων (από το 2004) Κώδικας εξολοκλήρου.

Έτσι, διαβάζουμε απίστευτα επιχειρήμαστα και χαρακτηρισμούς από τα μέλη της ΕΕΔΑ για την σημερινή κατάσταση. Ανθολογούμε τον δρ. Νομικής Μιχάλη Τσαπόγα («Αυγή» 26/04/09), ο οποίος επικαλείται διαρκώς τον «πραγματισμό» (δηλαδή την αποδοχή και νομιμοποίηση των τετελεσμένων) και το «κράτος δικαίου» (αντί του ελληνικού κράτους): «η ιδεοληψία του γονιδίου και η αέναη κληρονομικότητα, που παραπέμπουν σε έναν κλειστό λαό – οικογένεια και σε ένα καθαρολόγο έθνος – ράτσα, με δικαιώ-ματα των μελών και εγρήγορση κατά των εισβολέων». Αλλού πάλι: «Η αρμόδια υπη-ρεσία, αντιλαμβανόμενη εαυτήν ως ιερατείο – θεματοφύλακα του πεπρωμένου ολίγων εκατομμυρίων απογόνων κάποιου ιδεατού γενάρχη». Και ο στόχος είναι ξεκάθαρος: «δεν είναι μια πρόσκαιρη μεταναστευτική φιλανθρωπία, αλλ’ αυτή καθ’ εαυτήν η αυτογνωσία της ελληνικής πολιτικής κοινό-τητας, η αναμέτρηση ανάμεσα στις δυνάμεις που την ωθούν προς το μέλλον και σ’ εκείνες που την τραβούν προς το παρελθόν.».

Από χρόνια άλλωστε το γράφει ο πρόεδρος της ΕΕΔΑ Δ. Χριστόπουλος (ιδρυτικό μέλος και του Κέντρου Έρευνας Μειονοτικών Ομάδων): «Το επιτακτικά ζητούμενο σήμερα είναι ένα νέο δίκαιο της ιδιότητας του πολίτη, απαλλαγμένο από αγκυλώσεις εθνοθρησκευτικής καθαρότη-τας» (Ελευθεροτυπία, 4-1-04). Και τα επανέλαβε πρόσφατα στα μούτρα του αρμοδίου υπουργού Πρ. Παυλόπουλου (27-3-09): «ο επείγων, αναγκαίος και αυτο-νόητος χαρακτήρας των αλλαγών είναι και κοινωνικά επιβεβλημένος, δεδομένης της παρουσίας εκατοντάδων χιλιάδων μετανα-στών στη χώρα μας, η έλλειψη εκπροσώ-πησης των οποίων δημιουργεί μείζον θέμα πολιτειακής φύσης και δημοκρατικού ελλείμματος. Η κτήση της ιδιότητας του πολίτη είναι ουσιώδες μέσο ένταξης και μέτρο άρσης ανισοτήτων».

Έτσι λοιπόν δεν φτάνει που έρχεται κάποιος απρόσκλητος στο σπίτι μου, που μένει με τα χρόνια, που ανέχομαι τα χούγια και τα εγκλήματά του, που του εξασφαλίζω ένα κάποιο στάτους ζωής, αλλά πρέπει και να αποκτήσει ίσα δικαιώματα με μένα, αλλιώς είμαι …αντιδημοκράτης! Κι όλα αυτά στο σπίτι που έχτισε ο παππούς μου με το αίμα του και μου το εμπιστεύτηκε!

Τον εξωφρενικό αυτόν παραλογισμό όχι μόνο τον υιοθετεί το πρασινοκόκκινο κομματικό σινάφι αλλά δεν τον απορρίπτει και ο ΥΠΕΣ που ψάχνει με υπεκφυγές και ημίμετρα (μιλώντας για τη βούληση – συνείδηση ως κριτήριο απονομής ιθαγένειας) να τον αποφύγει.

Και ποιος είναι αυτός που θα γίνει Έλληνας πολίτης; Θα είναι μήπως κάποιος που επιλέγει την Ελλάδα, έστω και χωρίς να έχει κάποια σχέση με αυτήν; Κάποιος που την γνώριζε, την αγαπούσε, την είχε ακουστά; Όχι! Είναι όλοι οι δύστυχοι που φύγανε από τις σπαρασσόμενες ή πεινασμένες χώρες τους για να βρουν ένα πιάτο φαΐ, αυτοί θα είναι οι αυριανοί μας συνέλληνες! Μουσουλμάνοι, ινδουϊστές, ανιμιστές κ.ά. που δεν έχουν καμμία απολύτως σύνδεση ούτε με το παρελθόν ούτε με την φυσιογνωμία ούτε με τη γλώσσα ούτε με τη θρησκεία ούτε με τον πολιτισμό της Ελλάδος. Μπορεί να φανταστεί κανείς μιαν αφγανική οικογένεια να επισκέπτεται το σπίτι του Κουντουρώτη στην Ύδρα, νέους Πακιστανούς να προσκυνάν στο Αγιονόρος, Νιγηριανούς να περιηγούνται στον Μαραθώνα; Μα και τι να κάνουν άλλωστε εκεί οι άνθρωποι, δεν τους αφορούν όλα τούτα…

«Και τι να κάνουμε;» είναι η εύλογη ερώτηση όλων. Απάντηση δεν έχουμε. Όμως θεωρούμε ότι αν τεθεί υπέρτατος στόχος ο εξελληνισμός αυτού του κράτους κι όχι ο πλήρης εθνικός του αποχρωμα-τισμός, λύση θα βρεθεί (και για μας και για τους ξένους μας). Όσο όμως παραμένουμε δέσμιοι «πολυπολιτισμικών» ιδεοληψιών, η Ελλάδα μετράει μέρες…