Τώρα όμως που οι ΗΠΑ στρέφονται με διάθεση συνεννόησης προς το Κρεμλίνο; Τώρα που ο ένοικος του Λευκού Οίκου εκφράζεται δημοσίως για τον αντιδημοφιλή δικτάτορα του Κιέβου, για τον αχρείαστο πόλεμο που αυτός προκάλεσε; Τώρα που οι επαφές ΗΠΑ-Ρωσίας αφήνουν στην άκρη την ΕΕ και τις τρίχρονες δυτικές αιτιάσεις (και κυρώσεις), πού πατάνε πλέον οι προσεγγίσεις περί σωστής πλευράς της Ιστορίας;

Για τον πολίτη που δεν περιμένει από τους ειδικούς – αγκιτάτορες να μάθει το πού ζει, τα πράγματα είναι καθαρά: όλη η Δύση κυριαρχείται από ένα υπερεθνικό καθεστώς που εδράζεται στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, από αυτούς τους ψυχοπαθείς του Νταβός, οι οποίοι επιδαψιλεύουν εφιαλτικές συνθήκες και παρανοϊκές ιδεολογίες στους κοπαδολαούς.

Η τελευταία μεθοδευμένη υστερία ήταν αυτή κατά της “Ρωσίας του Πούτιν” που έφτασε να υποστασιάζει το απόλυτο κακό στη διεθνή σκακιέρα, επειδή κάποια στιγμή αποφάσισε να αντισταθεί ενόπλως στη ΝΑΤΟϊκή επιθετικότητα, στην εξόντωση των Ρώσων της Ουκρανίας και στον εκναζισμό της γείτονος και αδελφής της χώρας.

Όμως ο αμερικανικός λαός τον περασμένο Νοέμβριο έριξε το καθεστώς των Democrats και επανέφερε τον Ντόναλντ Τραμπ! Και μάλιστα, όχι περίπου μόνο του – όπως έγινε το 2016 – αλλά με ισχυρούς συμμάχους που πείστηκαν ότι είναι ζωτικό συμφέρον της Αμερικής να τελειώνει με την κυριαρχία της υπερεθνικής ελίτ. Και οι ΗΠΑ περάσανε απέναντι, χωρίς φυσικά να περιμένουν την σαπισμένη ΕΕ, τόσο στο ζήτημα της Ουκρανίας όσο και σε άλλα (π.χ. κλιματική “κρίση”).

Η σοκαρισμένη επίσημη Ευρώπη άκουσε άφωνη την θαυμάσια ομιλία Βανς στο Μόναχο και, αφού σκούπισε τα μυξοδάκρυά της, επιδίδεται πλέον σε πολεμικές προετοιμασίες του τύπου …“Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε”. Γιατί πραγματικά είναι αδύνατον να αντιληφθεί κανείς ποιο είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο για τη Ρωσία, με δεδομένο πως οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι αυτοί που κυρίως έχαναν από τον ρωσοουκρανικό πόλεμο. 

Χώρες δίχως αεροπορία, με αστείους αριθμούς προσωπικού και αρμάτων μάχης, δίχως υποδομές/εμπειρία/παράδοση, φαντασιώνονται φωναχτά την διάσπαση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και την καταδίκη του Πούτιν για εγκλήματα πολέμου! Όταν η Γαλλία, που είναι σήμερα η στρατιωτικά ισχυρότερη χώρα της ΕΕ, ταπεινώνεται σε όλη την έκταση του αφρικανικού Σαχέλ, τι ακριβώς περιμένει το ευρωιερατείο, τις Ειδικές Δυνάμεις του Λουξεμβούργου;

Και ξαφνικά, όλως απροόπτως, μας προέκυψε διεκδίκηση της (συμμάχου μας στο ΝΑΤΟ) Τουρκίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Θα συμφωνήσω με την εκτίμηση πως αυτό συμβαίνει επειδή ο Πούτιν μπήκε στην Ουκρανία, κάτι το οποίο διακηρύσσει urbi et orbi κάθε καθεστωτικός κολαούζος που σέβεται το ψωμί που τρώει. Ποιος άλλος μπορεί να ευθύνεται για το παραστράτημα ενός καθόλα έντιμου κράτους από τις κακές παρέες του; Καθώς λοιπόν τα μάτια όλων είναι στραμμένα στο Αιγαίο, επισημαίνω ένα ρήγμα στις προσπάθειες του αντιπάλου στο δεύτερο μέτωπο, αυτό της Θράκης. Ο εν ενεργεία βουλευτής (ΠαΣοΚ) Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ κατήγγειλε δημοσίως τον παρεμβατικό ρόλο του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής στα τοπικά ζητήματα εσωτερικής πολιτικής. Σε απάντησή του βγήκε μία ανακοίνωση από την προξενική (άτυπη) «Συμβουλευτική Επιτροπή» που τον διαγράφει από τα μέλη της και τον κατηγορεί περίπου ως προδότη της μειονότητας – μαζί του διέγραψε και τον έναν από τους τρεις μειονοτικούς δημάρχους της Θράκης, τον Οντέρ Μουμίν του Ιάσμου. Ο Ιλχάν επανήλθε στο θέμα σήμερα (14/6/2022) και με γραπτή δήλωσή του μιλά για απειλές, εκφοβισμούς και διώξεις που «δεν είναι ανεκτές σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία».

Κι ερωτώ εγώ ο αφελής: δεν είναι ανεκτές, ΟΚ, και …τι συμβαίνει; Τι άλλο χρειάζεται από την μαρτυρία ενός εν ενεργεία μουσουλμάνου βουλευτή προκειμένου να απελαθεί ο Πρόξενος Μουράτ Ομέρογλου, μαζί με 5-6 υποπρόξενους; Αντιλαμβάνομαι πως αυτό και μόνον ως σκέψη προκαλεί ναυτία στους κρατούντες (αντιπερισπασμός; δηλαδή;) αλλά έχω τη λύση, παραφράζοντας τον Λαβρώφ: πείτε πως δεν κατηγορείται η Άγκυρα αλλά η Μόσχα. Πείτε πως δεν είναι Τούρκος ο διπλωμάτης αλλά Ρώσος. Πείτε πως δεν υπογράφει την παρότρυνση αυτή ο υποφαινόμενος αλλά η Νούλαντ. Θα δείτε πόσο απλά γίνονται όλα.