Αντιφωνητής » Κύπρος

Δεν μας πτοούν οι Αγαρηνοί, αλλά…

kkar — Wed, 01 Jun 2022 18:14:10 +0000

«Να ξέρουν καλά ότι εμείς θα πράξουμε τα απαραίτητα απέναντι σε αυτούς που μας βλέπουν ως εχθρό». (Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν)

«Η Ελλάδα πρέπει να αφοπλίσει αυτά τα νησιά, διαφορετικά αρχίζει η συζήτηση για την κυριαρχία». (Μεβλούτ Τσαβούσογλου)

«Είτε οικειοθελώς είτε διά της βίας, θα απονεμηθεί δικαιοσύνη». (Ντ. Μπαχτσελί)

Όσο κι αν σήμερα ηχεί αδιανόητο, πριν μισό μόλις αιώνα δεν υπήρχαν ελληνοτουρκικές “διαφορές”. Υπήρχε το πρόβλημα της τουρκανταρσίας στην Κύπρο, αλλά ώς εκεί. Δεν αμφισβητείτο ο ελλαδικός εναέριος χώρος, ούτε η υφαλοκρηπίδα των νησιών μας, ούτε η κυριαρχία μας επί νήσων και βραχονησίδων, τίποτε. Κάπου εκεί, το 1973, έγινε η πρώτη τουρκική διεκδίκηση επί του Αιγαίου (με υπόδειξη του… Χένρι Κίσσιγκερ) και ξεκίνησε ένας σχεδόν γραμμικός κατήφορος που οδήγησε τη χώρα μας, μέσω των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων, στο ναδίρ που βιώνουμε σήμερα: Να απειλούν οι καλοί μας σύμμαχοι ανοιχτά και επίσημα με κατάληψη των νησιών μας!

Στη συγκυρία αυτή είναι δύσκολο να αντιληφθείς το πώς ακόμα συνεχίζει η Αθήνα την αναξιοπρεπή και αναποτελεσματική τακτική της που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Υπάρχει βεβαίως η ερμηνεία για μια θλιβερή ελίτ που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα στενά της συμφέροντα, αδιαφορώντας και για την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού έθνους/κράτους, αλλά δυσκολεύεται κανείς να την αποδεχθεί. Παρά τις αμέτρητες διαψεύσεις από διαδοχικές κυβερνήσεις, παρά τις καθημερινές προδοσίες ελπίδων, παρά την πάνδημη αίσθηση μιας καθολικής ξεθεμελίωσης, επιβιώνει μια ακαθόριστη προσδοκία πως “δεν μπορεί, κάτι κάποιος θα έχει στο μυαλό του” για όσα απίστευτα – λόγια και πράξεις – εκτοξεύει εναντίον μας η εξ’ ανατολών γείτων.

Σήμερα λοιπόν, εν έτει 2022, με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου να καλεί σε αφοπλισμό των νησιών μας, δείχνοντας σε χάρτες τι αφορά «η συζήτηση για την κυριαρχία» και με τον κυβερνητικό εταίρο Μπαχτσελί να μας απειλεί πως «δεν ξεχάστηκαν τα Δωδεκάνησα και θα δούμε τις μέρες που θα επιστρέψουν στον πραγματικό τους ιδιοκτήτη», είμαστε στο σημείο καμπής. Ήμασταν ήδη από τη μέρα που δεχθήκαμε να πετάνε τα, επανδρωμένα και μη, αεροσκάφη τους πάνω από τα εδάφη μας (!) αλλά πλέον είναι και επισήμως τετελεσμένο.

Καθένας αντιλαμβάνεται πως η αδράνεια, η δειλία, η αβελτηρία δεν μπορούν πια να παρουσιάζονται ως ψυχραιμία, νηφαλιότητα και πολιτισμένη τακτική. Τελείωσαν τα φούμαρα περί ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, εξαντλήθηκαν οι ψευδαισθήσεις για τους “λευκούς” Τούρκους, σώθηκαν τα φληναφήματα περί αδελφοσύνης των λαών.

Υπογράψαμε Νταβός κι Ελσίνκι, αναγνωρίσαμε Μαδρίτες και Γενεύες, τους πουλήσαμε από τις μαρίνες μας μέχρι τα κανάλια μας, τους ανεχτήκαμε ως κατακτητές στην Κερύνεια, ως ανθρωποδιακινητές στη Λέσβο, ως ναρκέμπορους στον Έβρο, ως λαθραλιείς στη Σαμοθράκη, τίποτε δεν τους ικανοποίησε – όπως ήταν άλλωστε κι αναμενόμενο. Κάψαμε όλα τα χαρτιά μας, παραδώσαμε τα πάντα στους δυτικούς επικυρίαρχους, κόψαμε κάθε γέφυρα με χώρες εκτός ΝΑΤΟ που παραδοσιακά μας στήριζαν κι ακόμα δεν έχουμε ούτε φραστική εγγύηση για μιαν αλληλεγγύη που θα μας κάλυπτε.

Αγαρηνοί και Χατζηανέστηδες

Εδώ θα αντέτεινε κάποιος πως “ναι αλλά αγοράσαμε όπλα, συμμαχήσαμε με τη Γαλλία και με Αίγυπτο-Ισραήλ-Εμιράτα…” Πρώτον οι όποιες συμμαχίες μας, που υλοποιήθηκαν άλλωστε με ξεκάθαρη υπερατλαντική επίνευση αν όχι σχεδίαση, έχουν συγκεκριμένα όρια που είναι οι αντικειμενικές συνθήκες και τα μεταβαλλόμενα συμφέροντα των χωρών αυτών. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εμπλοκή γαλλικών λ.χ. δυνάμεων σε ένα ξαφνικό και σύντομο επεισόδιο μεταξύ Λέρου και Κω. Ταυτοχρόνως είναι πολύ εύκολο να αναλογισθείς τι θα σημάνει για τα ελληνικά συμφέροντα μια χρήση ελληνικού εδάφους από την ισραηλινή αεροπορία (εδώ ή στην Μεγαλόνησο) για χάρη των μικροϊμπεριαλιστικών στοχεύσεων του εβραϊκού κράτους.

Όσον δε αφορά τα όπλα που έχουμε προσφάτως παραγγείλει – μια ενέργεια αναγκαία αλλά όχι ικανή να μας διασφαλίσει – όλοι ξέρουμε πως αυτά μόνα τους δεν πολεμάνε. Μάλιστα το είδαμε στο Αφγανιστάν, στη Σαουδαραβία, πρόσφατα και στην Ουκρανία, ότι μπορεί να μην σημαίνουν και τίποτε για την έκβαση μιας αναμέτρησης. Το πνεύμα που είναι διάχυτο στην κοινωνία και τη ηθικό του λαού είναι τεραστίας σημασίας και αυτά διαμορφώνονται καθοριστικά άνωθεν, δηλαδή από το σύστημα εξουσίας.

Στον τομέα αυτόν λοιπόν οι ιθύνοντες των Αθηνών κάνουν το παν, εσκεμμένα ή μη, για να μας καταστρέψουν. Δεν είναι μόνο οι προσκηνιακές μας ταπεινώσεις, όπως ότι δεν προχωράμε σε χωρικά ύδατα 12 μιλίων ή δεν αποσαφηνίζουμε στον βασιβουζούκο μια κόκκινη γραμμή (λ.χ. “το επόμενο τουρκικό αεροσκάφος που θα πετάξει πάνω από ελληνική επικράτεια θα καταρριφθεί, τελεία”).

Είναι κι όλες αυτές που επισυμβαίνουν σε δεύτερο πλάνο, με τις κατσάδες που θα ακούσει ο πλοίαρχος της φρεγάτας που μας έκανε πρόπερσι περήφανους ή με τις απειλές για ΕΔΕ που θα δεχθεί ο διοικητής παραμεθόριας μονάδας, επειδή κατήγγειλε κατασκοπική δράση τουρκικού UAV πάνω από το στρατόπεδό του, ακόμα και με την επίπληξη που θα δεχθεί σε άσκηση του Αρχηγείου ο ανώτατος αξιωματικός που θα χρησιμοποιήσει τη λέξη… “πόλεμος”! Το ηθικό των Ελλήνων δεν πτοείται από τις κραυγές ή τα σχέδια των Αγαρηνών, αλλά από την κυριαρχία στην Αθήνα των Δηλιγιάννηδων και των Χατζηανέστηδων.

Το 1974 χάσαμε ως Ελλάς τη μισή Κύπρο σε έναν πόλεμο που αρνηθήκαμε να κάνουμε, παρά την υπεροπλία που γενικά διαθέταμε. Είχε προηγηθεί ο μερικός αφοπλισμός της Μεγαλονήσου (με την απόσυρση της Μεραρχίας), η αναρρίχηση στην εξουσία ενός ηλιθίου, η προδοσία κομβικών προσώπων, η σιωπηλή “κατανόηση” του συμμαχικού παράγοντα έναντι των Τούρκων. Η φτηνή δικαιολογία που λέμε στον πληγωμένο εθνικό μας εαυτό είναι πως (μέχρι και τον Αττίλα Ι) ήταν “περίοδος Χούντας”. Αναρωτιέμαι, σήμερα που η κατάσταση ήδη προσομοιάζει σε κάποια τουλάχιστον στοιχεία, αν θα έχουμε μιαν απευκταία ανάλογη εξέλιξη, τι θα λέμε;

Από τους S-300 στις Πρέσπες

kkar — Tue, 01 Jan 2019 09:25:22 +0000

Η αποκάλυψη των λεπτομερειών γύρω από την υπόθεση των κυπριακών S-300, είκοσι χρόνια μετά την τραγική εκείνη εξέλιξη, είναι πολύ σημαντική, διδακτική θα έλεγα. Ο Γιαννάκης Ομήρου, υπουργός Άμυνας τότε της Κύπρου, έδωσε στην κρίση της Ιστορίας (μα και όλων ημών) τους ένοχους για κείνην την προδοσία του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και των προοπτικών του ελληνισμού.

Μια προδοσία που αποθήκευσε το κορυφαίο αμυντικό μας όπλο στην …Κρήτη και άφησε την ελληνική Μεγαλόνησο στο έλεος των διεθνών νταβατζήδων. Στους μυστικούς διαλόγους Ελλαδιτών και Κυπραίων ιθυνόντων αποτυπώθηκε εναργώς ο ρόλος της τότε κυβέρνησης των Αθηνών, ρόλος μεταφοράς απειλών και εκβιασμών σε βάρος της πολύ πιο σοβαρής, αξιοπρεπούς και αποφασισμένης Λευκωσίας. Χαρακτηριστικά ήταν τα κωμικά επιχειρήματα του Σημίτη που διαλύθηκαν από την κυπριακή ηγεσία αλλά και η έκπληξη του λεγάμενου μπροστά στο απίθανο ενδεχόμενο πολέμου (το άτομο ήταν Πρωθυπουργός και αγνοούσε την παρουσία Ελλαδιτών στρατιωτικών στην Κύπρο, τι να περιμένεις!…). Τόσο άθλιοι, τόσο δειλοί, τόσο ανύπαρκτοι οι ψευτοεκσυγχρονιστές πασόκοι που ήδη είχαν προλάβει να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας στο Αιγαίο (Ίμια, Μαδρίτη) και που σύντομα θα πουλούσαν και τον Κούρδο ηγέτη Α. Οτζαλάν στην Τουρκία.

Έλα όμως που οι Έλληνες ψηφοφόροι το 2000 επιδοκίμασαν το πρώτο εκείνο γεωπολιτικό Μνημόνιο, αφού το Χρηματιστήριο άκμαζε, η αεροανάπτυξη πετούσε και το ευρώ πλησίαζε! Πώς να μην ελπίζει και ο σημερινός Ιούδας ότι ίσως επιβιώσει στις επόμενες κάλπες; Άραγε έχουμε έκτοτε εμείς αλλάξει ή η επικέντρωσή μας σε συγκεκριμένο σημείο δικαιολογεί ακόμα τον σαββοπούλειο όρο των “κωλοελλήνων”;

Το κράτος που μισούσε τους νεκρούς του

kkar — Sat, 13 Jan 2018 12:53:46 +0000

Προ ημερών επαναπατρίστηκαν από την Κύπρο, μετά την ταυτοποίησή τους με τη μέθοδο DNA, οι σωροί των πεσόντων της ελληνικής ακταιωρού «Φαέθων» που σκοτώθηκαν τον Αύγουστο του 1964 από τουρκικά πυρά. Η απίστευτη κρατική αδιαφορία για πάνω από μισόν αιώνα δύσκολα κρύβεται πίσω από την συγγνώμη που (επιτέλους) ακούστηκε από τα χείλη Έλληνα υπουργού Άμυνας.

Ασέβεια στους νεκρούς

Βεβαίως δεν είναι η μόνη τέτοια περίπτωση αφού τα ίδια ζήσαμε με τους αγνοούμενους που είχαν πέσει για τον ελληνισμό στην Μεγαλόνησο δέκα χρόνια αργότερα, στην διάρκεια του Αττίλα. Ομοίως, για τους 6.000 άταφους ή άγνωστους νεκρούς του 1940 εντός αλβανικού εδάφους, δεν ήταν μόνο των Τιράνων η ευθύνη. Πόσες δεκαετίες συνομιλιών θα χρειαστούν για την επίτευξη και την εφαρμογή μιας συμφωνίας γι’ αυτό που πέτυχε ευχερώς η Ιταλία πριν μισόν αιώνα; Επίσης μπορούμε να θυμηθούμε τα ακόμη παλαιότερα αίσχη, για παράδειγμα αυτά της Μικρασιατικής Καταστροφής που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα από τον ιστορικό Βλάση Αγτζίδη: τότε που τόννοι από οστά των θυμάτων πωλήθηκαν από τις κεμαλικές αρχές σε Γάλλους επιχειρηματίες για τη λίπανση των γαλλικών χωραφιών ή για …βιομηχανική χρήση! «Θα μεταφερθούν με βρετανικά πλοία και θα αναχωρήσουν ελεύθερα από τα ελληνικά λιμάνια με την έγκριση της κυβέρνησης του Μιχαλακόπουλου, παρ’ όλες τις σφοδρές διαμαρτυρίες των προσφύγων»!

Εχθρότητα για τη Μνήμη

Δυστυχώς δεν είναι μόνον οι νεκροί και οι σωροί των Ελλήνων που αγνοούνται επιδεικτικά από το κράτος μας, είναι και η ίδια η μνήμη τους. Είναι γνωστό ότι μέχρι το 1994 δεν είχε αναγνωριστεί η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και μάλλον δεν θα είχε γίνει ποτέ αν δεν αφιέρωνε σ’ αυτήν πολύχρονες προσπάθειες ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Από τότε και επί χρόνια γινόντουσαν συστηματικές προσπάθειες υπονόμευσης της επετείου (19 Μαΐου), ενώ όχι μόνο δεν προωθήθηκε διεθνώς αλλά και αποτράπηκε δυο φορές η αναγνώρισή της από την Αρμενία με παρέμβαση της Αθήνας, πριν την τελική της ευόδωση! Η δε Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού μπορεί να καθιερώθηκε – κι αυτή μόλις το 1998 – για τις 14 Σεπτεμβρίου αλλά σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών και αμφισβητήσεων, ενώ η μνήμη της περνάει πάντοτε πολύ …διακριτικά, σε βαθμό εξαφάνισης.

Κι αν ακόμη δεχθεί κανείς την τουρκοφοβία ως δικαιολογία για τούτη τη στάση, πώς εξηγείται η ίδια απώλεια μνήμης για την περίοδο της Κατοχής; Είναι σχεδόν απίστευτο ότι σε μια χώρα που υπέφερε ίσως όσο καμμία άλλη από τους ναζί, που έχει καταγεγραμμένα 102 Ολοκαυτώματα χωριών και πόλεων, με τόσα δεινά από την τριπλή Κατοχή, δεν υπάρχει ούτε ένα σχετικό Μουσείο! Μα τόσο φτηνή είναι η ζωή του Έλληνα, τόσο ανυπεράσπιστη, τόσο ανάξια μνείας;!

Αλλά και η ακαδημαϊκή κοινότητα, κι εκείνη ανεύρετη. Είναι αδιανόητο μα αληθές: στο σύνολο των Πανεπιστημίων της πατρίδας μας δεν υπάρχει παρά μόνον ένα (αριθμός: 1) διδακτορικό με θέμα την Εθνική Αντίσταση επί Κατοχής! Αναρωτιέμαι πραγματικά τι ακριβώς εξυπηρετεί η πλημμυρίδα των διδακτορικών στις ιστορικές σπουδές όταν αφήνει εντελώς έξω από τα ενδιαφέροντά της την πιο ηρωική περίοδο του ελληνικού λαού των τελευταίων 100 ετών. Ειδικά όταν μιλάμε για ένα θέμα απολύτως συμβατό με την «αριστερή» ιδεολογία που σαρώνει τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα… Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να καταλάβει κανείς τι γίνεται με τις προηγούμενες περιόδους της νεότερης ιστορίας μας και γιατί ακόμα αγνοούμε τους ηθικούς αυτουργούς στη δολοφονία του Καποδίστρια, το παρασκήνιο της έξωσης του Όθωνα, τον δολοφόνο του Σχινά κτλ κτλ. Πέρυσι σε δημόσια ερώτησή μου σε ιστορικό του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, γιατί δεν υπάρχει σε τόσα ελληνικά Τμήματα Ιστορίας μία επιστημονική έδρα για την Επανάσταση του 1821 ή γιατί σχετικά με την Φιλική Εταιρεία η μία και μοναδική (!) διατριβή έχει εκπονηθεί στις ΗΠΑ, έλαβα την απάντηση πως «ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα και ουδείς μπορεί να επιβάλει την επιλογή των διδακτορικών» κτλ. Μάλιστα. Η πολιτεία που (σας) πληρώνει δεν το μπορεί, μπορούν όμως οι διεθνείς τάσεις της καλοδεχούμενης εθνομηδενιστικής μόδας.

Το ελληνικό έθνος οδηγείται μεθοδικά προς μία απώλεια συλλογικής μνήμης και αυτοσεβασμού, όχι όμως από κάποιο μοιραίο Αλτσχάιμερ. Οι ιθύνοντες αυτού του κρατικού μορφώματος που καταχρηστικώς φέρει το ενδοξότερο όνομα της ανθρωπότητας όχι μόνο περιφρονούν τον Έλληνα, πριν και (πόσο μάλλον) μετά τον θάνατό του, αλλά και συσκοτίζουν το παρελθόν του προσβάλλοντας τη μνήμη του συστηματικά. Κάπως έτσι καταλήγω στο γνωστό υπό του Ροΐδη λεχθέν, ότι «έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας». Μόνο που θα συμπλήρωνα και τη λέξη «κυβερνήτας».

Δέν εἶναι αὐτό πού νομίζουμε;

kkar — Mon, 28 Mar 2016 17:17:00 +0000

Οἱ μέρες πού ζοῦμε μοῦ φέρνουν στόν νοῦ τίς τελευταῖες μέρες τοῦ καθεστῶτος Ἰωαννίδη. Ὄχι μόνο γιατί ὅλα γύρω μας μυρίζουν καί σήμερα μπαρούτι, ὄχι μόνο γιατί εἴμαστε πάλι ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος τῆς Εὐρώπης, ὄχι μόνο γιατί ἡ Ἀθήνα θαρρεῖ πώς πορεύεται μέ τό πράσινο φῶς τοῦ θείου Σάμ… Ἀλλά καί γιατί μιά ἐθνική τραγωδία λαμβάνει χώρα μπροστά στά μάτια ὅλων μας καί τήν ἴδια στιγμή ἐμεῖς – ἡγεσία καί λαός – προσποιούμεθα πώς δέν εἶναι αὐτό πού φαίνεται!

Τόν Ἰούλιο τοῦ 1974 ὅλες οἱ πληροφορίες ἦταν πώς ἡ Τουρκία ἑτοιμάζεται νά ἐπιτεθεῖ στήν Κύπρο. Αὐτό μετέδιδαν οἱ εἰδήσεις ἀπό τήν κινητικότητα στή Μερσίνα, αὐτό συζητοῦσαν οἱ ξένοι διπλωμάτες, αὐτό ἔλεγε καί ἡ κοινή λογική. Βεβαίως τήν ἀφορμή εἶχε δώσει τό ἄθλιο πραξικόπημα τοῦ Σαμψών. Ἀκόμα κι ὅταν ἐμφανίστηκαν τά τουρκικά πλοῖα ἀνοιχτά τῆς Κύπρου, ἀκόμα καί τότε πίστευε ὁ τραγικά ὀλιγόνους δικτάτορας πώς ἐπρόκειτο γιά …ἄσκηση καί ἀρνήθηκε νά θέσει σέ συναγερμό τίς ἑλληνικές Ἔνοπλες Δυνάμεις!
Τόν Μάρτιο τοῦ 2016 ὅλες οἱ πληροφορίες εἶναι πώς ἡ Τουρκία μᾶς ἐποικίζει μέ μουσουλμανικό πληθυσμό. Αὐτό δηλώνει ἡ κλειστή πόρτα τῆς Εὐρώπης, αὐτό δείχνει ἡ ἀκατάπαυστη -παρά τά συμφωνηθέντα- ἀνθρωποροή, αὐτό λέει καί ἡ κοινή λογική. Βεβαίως τήν ἀφορμή ἔδωσε τό ἄθλιο κάλεσμα τῆς κ. Τασίας. Κάθε μέρα προστίθενται ἑκατοντάδες ἤ καί χιλιάδες ἀκούσιοι λαθρεπιβάτες στό ἑλληνικό σαπιοκάραβο, οἱ ὑπηρεσίες τούς σκορπᾶνε γιά νά μήν πολυφαίνονται καί τά ΜΜΕ μᾶς καθησυχάζουν πώς ὅλα εἶναι θέμα “ἀνθρωπιᾶς”. Ἀκόμα καί τώρα πού δημιουργοῦνται ὁλόκληρα χωριά ἀνά τήν Ἑλλάδα, πού γίνονται ἑτοιμασίες γιά ἑκατομμύρια μερίδες φαγητοῦ, πού ἀναζητοῦνται τρόποι σχολικῆς ἔνταξης τῶν παιδιῶν τους (!), ἐμεῖς βλέπουμε μόνο “φοβικούς” Εὐρωπαίους καί “πολιτισμένους” ἰθαγενεῖς.
Ὄχι, δέν εἶναι αὐτό πού νομίζουμε, διαφορετικά ὁ δημοκράτης πρωθυπουργός μας καί ἡ Κυβέρνησή του δέν θά ἔπρατταν τά δέοντα; Ἡ Ἀντιπολίτευση δέν θά φώναζε; Ὅλοι δηλαδή νά εἶναι τόσο ἄχρηστοι; Εἶναι δυνατόν;

To ειρηνιστικό αφήγημα της ΕΕ και ο πνευματικός μας επαρχιωτισμός

kkar — Fri, 05 Feb 2016 22:03:31 +0000

Η Αλειβαθώ, η Αμαθώ και Ημιμαθώ
τρεις μοίρες πλάθουνε στ΄ αδράχτι τους
τη μοίρα μας.
Κι εμείς ενεοί στα παραμύθια τους.
Ανδρέας Παστελλάς

Σε εποχές παρακμής και ήττας, και όταν ακόμα τα πράγματα φτάσουν να τρίζουν και να απειλούνται με κατάρρευση, όπως συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλοί δημοσιολόγοι, πολιτευτές και άλλοι παραμένουν αγκιστρωμένοι στα παραμύθια τους. Αυτό, πέραν του γεγονότος ότι τους βοηθά να κτίζουν την πολιτική ή πνευματική τους καριέρα διαδίδοντας ψευδαισθήσεις, αποβαίνει άκρως επικίνδυνο για το σύνολο διότι η ρεαλιστική θέαση των πραγμάτων θολώνεται επικίνδυνα από ψευτοϊδεαλισμούς και ιδεολογήματα.
Σε πολλά κυπριακά μυαλά αβγάτισε ιδιαίτερα το ιδεαλιστικό αφήγημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θεωρήθηκε ως η καταγωγική βάση για την ίδρυση και την σταδιακή της «ενοποίηση». Το αφήγημα αυτό λέει περίπου τα εξής: ότι μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι λαοί και οι ηγεσίες επιτέλους κατανόησαν και πείστηκαν για τα αγαθά της ειρήνης και αποφάσισαν να προχωρήσουν βήμα – βήμα προς μια ενωμένη και ειρηνική ήπειρο προκειμένου να μην υπάρξει νέα σύγκρουση. Η αρχή έγινε με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΚΑΕ) oι οποίες οδήγησαν στην Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά (ΕΟΚ) και αργότερα στην βήμα – βήμα ενοποίηση. Έτσι, συνεχίζει το αφήγημα, το εγχείρημα πέτυχε μιας και η βούληση για ειρηνική συνύπαρξη υπερίσχυσε έναντι άλλων τυχόν μειοψηφικών απόψεων. Αποκορύφωμα αυτής της ειρηνιστικής έξαρσης ήταν το τέλος της ιστορικής γαλλο – γερμανικής διαμάχης με αποτέλεσμα τα δύο κράτη μαζί να αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της Ε.Ε.

Αναμφίβολα οι λαοί και οι ηγεσίες μετά από έναν τέτοιον πόλεμο επιθυμούσαν την ειρήνη. Αυτό όμως είναι το πρώτο και εύκολο επίπεδο ερμηνείας για το γεγονός ότι δεν προέκυψε άλλος πόλεμος, κάτι το οποίο βολεύει τους ηθικιστές ειρηνοποιούς και για αυτό μένουν μέχρι εκεί. Η βούληση όμως από μόνη της, γενικά και αόριστα, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτρέψει έναν νέο πόλεμο δεκαετίες μετά. Θα μπορούσε κάποιος να διερωτηθεί: γιατί δεν άρκεσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η μεγαλύτερη και πιο πολύνεκρη μέχρι τότε σύγκρουση, ή οι πόλεμοι στην περιφέρεια για χάριν της αποικιοκρατίας ώστε να ανανήψουν οι Ευρωπαίοι από τα αβυσσαλέα «πολεμοχαρή» τους πάθη και να «κατανοήσουν» τα αγαθά της ειρηνικής συνύπαρξης;
Ασφαλώς πρόκειται περί αφέλειας μιας και τα πραγματικά αίτια είναι βαθύτερα. Όπως κατέδειξε ο ιδιοφυής Παναγιώτης Κονδύλης δεν προέκυψε άλλος πόλεμος στην Ευρώπη απλά γιατί αυτός που θα καταλάμβανε την ήπειρο δεν θα ήταν (εν δυνάμει τουλάχιστον) σε θέση να κυριαρχήσει σε όλον τον κόσμο, όπως συνέβαινε μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο. Για πρώτη φορά οι μεγάλες δυνάμεις της υφηλίου ήταν πλέον εκτός Ευρώπης. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ανταγωνισμός των Ευρωπαίων για κυριαρχία στην γηραιά ήπειρο αντικατόπτριζε την δυνατότητα αυτού που θα το επιτύγχανε να ελέγξει όλον τον κόσμο, παίρνοντας πρώτα από όλα τις αποικίες των αντιπάλων. Πλην όμως, αφενός η ιστορική συγκυρία ήταν τέτοια που οδηγούσε άμεσα στο τέλος της την αποικιοκρατία και αφετέρου όπως λέχθηκε οι μεγάλες δυνάμεις ήταν πλέον εκτός της γηραιάς ηπείρου. Η Ευρώπη ήταν απλώς ένα από τα διακυβεύματα των νέων παγκόσμιων δυνάμεων, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης (οι οποίες αν και συμμετείχαν και στον Α΄ και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ανακάλυψαν τα αγαθά της ειρηνικής συνύπαρξης) και συνέχισαν να πολεμούν μεταξύ τους στην περιφέρεια δια «αντιπροσώπων», στο πλαίσιο του «ψυχρού πολέμου».
Ένα μέρος του κυπριακού φαντασιακού λέει περίπου ότι αν εξευρωπαϊστούμε κι άλλο και γίνουμε επιτέλους γνήσιοι Ευρωπαίοι τότε θα ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τους εθνικιστικούς αταβισμούς, θα δούμε με άλλο μάτι το κυπριακό πρόβλημα και τότε θα κατανοήσουμε πόσο σπουδαία είναι η ειρήνη και η επανένωση, όπως το κατανόησαν οι Γάλλοι και Γερμανοί. Όλη η αφέλεια του παραπάνω ιδεολογήματος συμπυκνώνεται στην προ μηνών δήλωση του Κύπριου Υπουργού των Εξωτερικών ότι όπως ο άνθρακας και ο χάλυβας αποτέλεσαν κινητήριες δυνάμεις ειρήνης στην Ευρώπη έτσι και το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο στην Ανατολική Μεσόγειο θα γίνουν μοχλοί επίλυσης συγκρούσεων και οικοδόμησης ειρήνης. Η αντιστοιχία των δύο περιπτώσεων είναι πραγματικά μηδενική και η δήλωση αποκαλύπτει την ασχετοσύνη του φορέα της ως προς το τι κινεί τις διεθνείς εξελίξεις. Δυστυχώς όμως όχι μόνο του Κασουλίδη αλλά και πολλών άλλων.
Χρήστος Αλεξάνδρου
Πολιτικός Επιστήμονας – Ιστορικός

Τουρκική Θέαση της Κύπρου ως σατραπείας

kkar — Sat, 27 Dec 2014 10:26:23 +0000

Μάριος Ευρυβιάδης

Πρόλογος και μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Με τον ανωτέρω τίτλο η διεθνούς εμβέλειας και επιρροής ισραηλινή εφημερίδα Τζερούζαλεμ Ποστ δημοσιεύει ανατομική παρουσίαση της τουρκικής πολιτικής στο Κυπριακό και στο διεθνές πεδίο, από τον καθηγητή διεθνών σχέσεων κ. Μάριο Ευρυβιάδη, σε ένα άρθρο-πρότυπο σημαντικής προσφοράς στην αντιμετώπιση της φιλοτουρκικής προπαγάνδας και τη διεθνή ενημέρωση, για τις δόλιες μεθόδους που μετέρχεται η ΄Αγκυρα στην εφαρμογή των υπερφίαλων «αυτοκρατορικών» σχεδίων της, σε βάρος μικρών γειτόνων αλλά και μεγάλων «συμμάχων»

Πέραν της αντικειμενικής ποιότητας ενός πολιτικά και ψυχολογικά ευστοχότατου κειμένου, σε εξαιρετικά αγγλικά, ως προσφοράς στον αγώνα επηρεασμού της διεθνούς κοινής γνώμης, στην αξία του φυσικά προσμετράται το γεγονός ότι αποτελεί μια πρωτοβουλία-έκπληξη στην περίπτωση ενός έθνους που έχει συνθηκολογήσει στον ρόλο άφωνου υποκειμένου πάσης έξωθεν αυθαιρεσίας και κακοποίησης, με περίπου μαζοχιστική παθητικότητα.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ελλαδικά και κυπριακά ονόματα με δυνατότητα προσπέλασης σε διεθνή μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα προσωπικότητες της εθνικής ομογένειας με διεθνή απήχηση –ορισμένοι των οποίων είναι πολυγραφότατοι στην ελληνική γλώσσα - εάν είχαν πράξει ανάλογα στο παρελθόν (ή εάν εμπνευσθούν έστω και τώρα από το προκείμενο πρότυπο) οι υποθέσεις του ελληνικού έθνους θα είχαν καλύτερη τύχη.

Άρθρο

«Η Τουρκία αντιμετωπίζει την Κύπρο ως σατραπεία. Μια τουρκική σατραπεία. ΄Ετσι, σκέτα, ωμά. Εάν αυτή η αντίληψη γίνει κατανοητή και αποδεκτή τότε οι παρελθούσες και οι τρέχουσες πολιτικές της Άγκυρας απέναντι στη Κύπρο, είτε των Κεμαλιστών είτε των σημερινών Ισλαμιστών, μπορούν να αποκωδικοποιηθούν και να φανεί η «λογική» τους.
Μπορεί έτσι να εξηγηθεί γιατί η Τουρκία μπορεί να υποβάλλει ένα ενημερωτικό σημείωμα 100 σελίδων στην ΕΕ, όπως έκανε πρόσφατα, αναπτύσσοντας μια περίπλοκη σειρά από επιχειρήματα για να αποδείξει ότι ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κύπρος, δεν υπάρχει στη πραγματικότητα. Οι Τούρκοι αναφέρονται σε μια χώρα που για έξι μήνες το 2012 προήδρευσε της ΕΕ, στην οποία η Τουρκία φιλοδοξεί να ενταχθεί. Διερωτάται κανείς αν το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών προετοίμασε αυτό το κείμενο ενημέρωσης της ΕΕ με δική του πρωτοβουλία και παρατήρηση ή αν το εμπνεύσθηκε από τη δήλωση του ηγέτη του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος λίγες εβδομάδες νωρίτερα ανακοίνωσε σε ένα ανύποπτο κόσμο πως «δεν υπάρχει τέτοια χώρα που να λέγεται Κύπρος».

Υιοθετώντας τη θέση περί σατραπείας γίνονται κατανοητές και οι τελευταίες προκλήσεις της Άγκυρας στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου. Μια σατραπεία δεν έχει δικαιώματα, εκτός από εκείνα που της χορηγούνται από μεγαλοψυχία, όπως γινόταν με τις σατραπείες του Πέρση βασιλιά.
Φυσικά, ως τουρκική σατραπεία, η Κύπρος δεν μπορεί να έχει τη δική της ΑΟΖ. Ακόμη χειρότερα, η Κύπρος είναι ένα νησιωτικό κράτος και σύμφωνα με την τουρκική ερμηνεία της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, τα νησιωτικά κράτη δεν μπορούν να έχουν ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ.
(Ευτυχώς για τις Φιλιππίνες, τη Μαλαισία και την Ινδονησία που δεν έχουν την Τουρκία ως γείτονα. Και είναι τυχερή και η Τουρκία, απο αυτή την άποψη). Αλλά τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ. Η Τουρκία είναι μια από τις λίγες χώρες που πεισματικά αρνείται να υπογράψει την τώρα καθολικά αποδεκτή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Και ενώ επικαλείται δικαιώματα που απορρέουν από αυτή τη Σύμβαση και δηλώνει ότι θα τα υπερασπιστεί με τα πολεμικά πλοία της, αρνείται τα ίδια δικαιώματα στην Κύπρο.

Όταν οι Τούρκοι δεν προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νταηλίδικους κανόνες για το δίκαιο της θάλασσας στην Κύπρο μέσω του εξαναγκασμού, όπως το επιχειρούν τώρα με τα πολεμικά πλοία τους, ισχυρίζονται ότι ενεργούν υπό την ιδιότητά τους ως “εγγυήτριας δύναμης” της Κύπρου, σύμφωνα με τις Συνθήκες του 1960. Με άλλα λόγια, διεκδικούν τα δικαιώματά του εγγυητή σε σχέση με ένα κράτος το οποίο ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει.

Εάν δεχθεί κανείς τη θεωρία της σατραπείας μπορεί επίσης να απομυθοποιήσει τις «εξυπνάδες» των Δυτικών που ισχυρίζονταν ότι «όσοι θεωρούν πως έχουν κατανοήσει το Κυπριακό πρόβλημα είναι είτε ανόητοι είτε αδαείς». Ή ότι «το Κυπριακό πρόβλημα είναι μεταξύ των “πιο δύσκολων και πιο δυσεπίλυτων” προβλημάτων στον κόσμο, καθώς και ότι η αραβο-ισραηλινή διένεξη ωχριά σε σύγκριση με το πρόβλημα της Κύπρου. Μερικοί ισχυρίζονται ακόμα και ότι η παλαιστινιακή σύγκρουση μπορεί να βρει λύση κάποια μέρα, αλλά όχι το Κυπριακό. Αυτό το τελευταίο σημείο, μπορεί να είναι σωστό, αλλά μόνο και μόνο επειδή η Άγκυρα δεν μπορεί να φανταστεί, παρά μια «τουρκική ειρήνη» στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, μόνο αν εγκαθιδρυθεί μια τουρκική εκδοχή σατραπείας του 21ου αιώνα,το πρόβλημα θα πάψει να υπάρχει.

Δεν υπάρχει τίποτα δυσνόητο όσον αφορά την Κύπρο και δεν υπάρχει τίποτα το «ακατόρθωτο» εκεί, εκτός εάν κανένας από τους συνήθεις διεθνείς κανόνες και κανονισμούς κρατικής συμπεριφοράς δεν έχει ισχύ απέναντι στη Κύπρο και τον πληθυσμό της, και οι εξωτερικές δυνάμεις μπορούν ωμά να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Κύπρου, όπως βάναυσα το κάνει η Άγκυρα σε καθημερινή βάση. Και ο Θεός φυλάξοι αν οι κανόνες περιλαμβάνουνκαι τα ατομικά και δημοκρατικά δικαιώματα, που είναι το σήμα κατατεθέν του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής – του πολιτικού και νομικού πολιτισμού της, για τη δημιουργία του οποίου χρειάστηκαν 300 χρόνια και ποταμοί αίματος.
Όχι, κανένα από αυτά δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται στην Κύπρο, κατά την άποψη της Άγκυρας.

Από το 1974, 40.000 τουρκικά στρατεύματα, εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ και εξοπλισμένα από τις ΗΠΑ έχουν παράνομα εγκατασταθεί στην Κύπρο, σε επιθετική διάταξη. Ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε, η Γερμανία επανενώθηκε, αλλά ο τουρκικός στρατός δεν έχει μετακινηθεί ούτε μια ίντσα στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ, το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου παραμένει το πιο στρατιωτικοποιημένο κομμάτι γης στον κόσμο. Και ο μόνος λόγος που η Τουρκία μπορεί ατιμώρητα να συνεχίζει αυτή την αναχρονιστική και ιμπεριαλιστική συμπεριφορά είναι το ότι αποτελεί μέλος της Ευρω-Ατλαντικής Συμμαχίας. Για κανέναν άλλο λόγο. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ είναι που προστατεύει την Τουρκία από το είδος των επικρίσεων και των κυρώσεων που η Δύση τακτικά επιβάλλει η αξιώνει να επιβληθούν για συμπεριφορά κράτους-παρία.

Από τη δεκαετία του 1950, το σύνδρομο της “ιερής αγελάδας” χαρακτηρίζει τη σχέση της Δύσης με την Τουρκία, επιτρέποντας στην Άγκυρα την αχαλίνωτη και αλαζονική συμπεριφορά , την οποία επιδεικνύει συνεχώς σε βάρος της Κύπρου και τελευταία, σε ολόκληρη σειρά θεμάτων ασφαλείας. Δεν υπάρχει δυτική καγκελαρία σήμερα που να αγνοεί ότι το ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας, τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει ο πιο σημαντικός προαγωγός της τρομοκρατίας τζιχάντ στη Συρία και στο Ιράκ, με πράκτορες συνεχώς δραστικώτερους στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, αλλά και στην Αφρική και στον Καύκασο. Υπάρχει μια χώρα- μέλος του ΝΑΤΟ που υποθάλπει τη τρομοκρατίας. Αλλά κανένας δεν τολμά να το πει καθαρά, παρά μόνο σε κωδικές διπλωματικές περιφράσεις και όλο και περισσότερο επίσημες διαρροές στον Τύπο.

Η συνωμοτική σχέση της Άγκυρας με τη διεθνή τρομοκρατία δεν είναι κάτι πρόσφατο. Πηγαίνει πίσω αρκετές δεκαετίες και τεκμηριώνεται από μια σε βάθος έρευνα. Η Τουρκία κατέστησε δυνατή την παραγωγή της πακιστανικής πυρηνικής βόμβας, κάτι που η Ουάσιγκτον γνώριζε αλλά προσποιήθηκε το αντίθετο.( Βλέπε: «Turks Ship U.S.A Tools To Pakistan,? The Washington Post, Sunday, June 28, 1981). Το τουρκικό «βαθύ κράτος» ( Derin Devlet) προστάτεψε και καθοδήγησε το χέρι του Αλί Αγκτσά στην απόπειρά του να δολοφονήσει τον Πάπα το Μάιο του 1981. Και προστάτευε τους συνεργούς του στη συνωμοσία, μέχρι το 1996 που έγιναν οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Σουσουρλούκ.

Οι Τούρκοι έχουν παίξει έναν όχι τόσο αδιαφανή ρόλο στις βομβιστικές επιθέσεις των μη μουσουλμανικών χώρων λατρείας στην Κωνσταντινούπολη (πριν και μετά την 11η Σεπτεμβρίου) και στη δολοφονία γνωστών Τούρκων πολιτών και Τούρκων Χριστιανών. Και στο δικαστικό σύστημα των ΗΠΑ μπορεί ο ενδιαφερόμενος ερευνητής να βρει άφθονο υλικό για υπόγειες διασυνδέσεις σε δραστηριότητες κατασκοπείας της Άγκυρας κατά των ΗΠΑ, που αφορούν σε παράνομο εμπόριο πυρηνικών υλικών, καθώς και συναρπαστικές πληροφορίες για τον σκοτεινό ρόλο της Τουρκίας πριν από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου (βλέπε Deposition Before the Ohio Election Commission, Case No. 2009E-003, of August 8, 2009.) Και αυτά είναι μόνο ένα δείγμα

Αν υπάρχει μια χώρα που η Δύση μεταχειρίζεται ως «κακομαθημένο παιδί», και σαν διαχρονικό «πρότυπο» και πανάκεια για όλα τα πάθη του μή-Δυτικού κόσμου η χώρα αυτή υπήρξε η Τουρκία. Από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία έχει εισπράξει περισσότερα λεφτά από τη Δύση από οποιαδήποτε άλλη Δυτική σύμμαχο, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας, του Νοτίου Βιετνάμ, ακόμη και του Ισραήλ, που όλοι έχουν εμπλακεί σε μεγάλους πολέμους (εκτός από την Τουρκία, όταν επιτέθηκε κατά…της Κύπρου). Ωστόσο, οι Τούρκοι πιστεύουν ακράδαντα ότι «τα δικαιούνται» αφού αποτελούν “απαραίτητους” συμμάχους.

«Εσείς (οι ΗΠΑ / Δύση) πρέπει να πληρώσετε τους λογαριασμούς μας, γιατί μας έχετε ανάγκη», ήταν η ωμή δήλωση Τούρκου πρωθυπουργού στο πολύ γνωστό Αμερικανό καθηγητή και αξιωματούχο Dankwart A.Rostow,στην ΄Αγκυρα. (Βλέπε άρθρο του «Turkey’s Travails” Foreign Affairs,Fall 1979,p.1020). Αυτή η στάση συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τη μορφή των διαφόρων πολιτικών επιταγών, ιδίως σε σχέση με αδύναμα και ευάλωτα κράτη της περιοχής, όπως η Κύπρος, στο τέλος της συναλλαγής. ΄Ομως, η Τουρκία δεν μπορεί να τα έχει όλα δικά της. Και ασφαλώς όχι στην Κύπρο. Με την επίθεση του 1974 μπορεί να κατέκτησε μια περιοχή, όπου προχώρησε σε εθνοκάθαρση του κατά πλειοψηφία ελληνικού κυπριακού πληθυσμού, δημιουργώντας μια ντε φάκτο ‘καθαρή’ πληθυσμιακά γεωγραφική περιοχή για να την κατέχει υπό τον έλεγχό της, για τον ζωτικό της χώρο (“Lebensraum”) και τις βλέψεις της ως Μεγάλης Δύναμης. Αυτές οι φιλοδοξίες ωμολογήθηκαν απτόητα από τον Αχμέτ Νταβούτογλου, στο πόνημά του «Στρατηγικό Βάθος», όπου χρησιμοποιεί πράγματι τον ναζιστικό όρο “Lebensraum” (ζωτικός χώρος), στη περιγραφή του γεωπολιτικού οράματος του.

Αλλά στην επίθεση του 1974 η Τουρκία απέτυχε στο στρατηγικό στόχο της, που ήταν να απονομιμοποιήσει και να καταστρέψει το κυπριακό κράτος. Και απόδειξη είναι ότι η Κύπρος, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών που τώρα ελέγχονται από τις τουρκικές λόγχες, έγινε αξιόπιστο μέλος της ΕΕ. Η νομιμότητα του κυπριακού κράτους δεν μπορεί να εξαφανιστεί, μόνο και μόνο επειδή αυτό επιθυμεί ο ισχυρός γείτονάς της. Και αυτό προκαλεί άγχος στην Άγκυρα που εκφράζεται με αφορισμούς, σκηνές πολιτικής οργής και τακτικές εκφοβισμού. Από την πλευρά της, η Κύπρος πρέπει να παραμείνει σταθερή και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της μέσω των νόμιμων και θεσμικών διαδικασιών και εργαλείων που διαθέτουν τα μέλη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης..

Η ιδιότητά της ως μέλους της ΕΕ ανατρέπει τα σχέδια της Τουρκίας να την καταστήσει σατραπεία. Άλλες εξελίξεις στην περιοχή ενισχύουν την ικανότητα της Κύπρου να εξουδετερώσει τις τουρκικές απειλητικές ενέργειες.. Στις εξελίξεις αυτές περιλαμβάνονται οι ανακαλύψεις υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και το αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ενέργεια, καθώς και η συνεργασία για την ασφάλεια μεταξύ κρατών της περιοχής που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ.

Ένας πρόσθετος παράγοντας ήταν η βαθμιαία αποκάλυψη και η σχεδόν πλήρης αποτυχία της Τουρκίας να διαδραματίσει το ρόλο του καλού ηγεμόνα για ολόκληρη την περιοχή. Αυτό μπορεί να ξεκίνησε με τη θραύση του άξονα με το Ισραήλ. Αλλά σύντομα αποσαφηνίστηκε, πρώτα στη Λιβύη, στη συνέχεια στη Συρία, στο Ιράκ και τώρα στην Αίγυπτο, ότι η Άγκυρα πήγαινε πιο μακριά από το να διαχωρίσει τη θέση της από το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα εκινείτο με βάση την ψευδή και ανιστόρητη αντίληψη ότι οι υποτελείς λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας απολάμβαναν την υποδούλωση τους σε τέτοιο βαθμό, που κυριολεκτικά ονειρευόντουσαν να επιστρέψουν σ’ αυτή, σε ένα είδος σύγχρονης μετενσάρκωσης της, με τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου στο πηδάλιο.

Ωστόσο, για ένα αδύναμο κράτος όπως η Κύπρος, είναι ένα μεταμφιεσμένο ευτύχημα ότι η ελίτ των ισλαμιστών στην Άγκυρα παραμένει αταλάντευτη την πορεία της, έχοντας επιπλέον την πεποίθηση, πως εκπληρώνει το θέλημα του (σουνίτη) Αλλάχ.

Η Κύπρος δεν μπορεί μόνη της να αντιπαρατεθεί στον Γολιάθ γείτονα της. Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνει. Μπορεί, μέσα στο διεθνές σύστημα και στις δυναμικές του,να εφαρμόσει μια Λιλιπούτεια στρατηγική και αποτελεσματικά να ακινητοποιήσει τον Γκιούλιβερ.»

Για το κυπριακό “μνημόνιο”

kkar — Sat, 17 Nov 2012 12:53:03 +0000

Διαβάζω την είδηση: «Ο διευθυντής της Υπηρεσίας Ενέργειας του υπουργείου Εμπορίου, Σόλων Κασίνης, εκτιμά ότι τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ ανέρχονται σε συνολικά 60 τρισ. κυβικά πόδια. Μόνο στο τεμάχιο 12, τα κοιτάσματα εκτιμώνται σε 8-12 τρισ. κυβικά πόδια και, όπως σημείωσε, αρκούν για να εξυπηρετήσουν τις ενεργειακές ανάγκες της Κύπρου για 250 χρόνια. Η συνολική αξία του τεμαχίου 12 υπολογίζεται σε 350 δισ. ευρώ, ενώ το καθαρό κέρδος μόνο για το συγκεκριμένο τεμάχιο, αν αφαιρεθεί το κόστος ανόρυξης και εκμετάλλευσης, ανέρχεται στα 86 δισ., ενώ το συνολικό καθαρό κέρδος εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 800 δισ. Και οι δύο εκτιμήσεις αφορούν μόνον το φυσικό αέριο. Ο Σ. Κασίνης διατύπωσε τη βεβαιότητα ότι στην κυπριακή ΑΟΖ υπάρχει και πετρέλαιο. “Θα γίνει γεώτρηση σε βάθος 7 χλμ και θα διαφανεί πόσο πετρέλαιο υπάρχει”»

Τι συζήτηση μπορεί να γίνει μετά τα παραπάνω, αλλά και μετά τις νέες αδειοδοτήσεις ερευνών στα οικόπεδα 2-3-9-11 της κυπριακής ΑΟΖ, για …Μνημόνιο καί «μηχανισμό στήριξης» της Κύπρου; Τι σχέση έχει το ανωτέρω τοπίο αισιοδοξίας, με τα σενάρια διάσωσης / κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας, για τα οποία υποτίθεται ότι χρειάζεται το γνωστό φαρμάκι – φάρμακο της Τρόικας; Πώς μπορεί η τελευταία να μην αναγνωρίζει τα κοιτάσματα αυτά ως περιουσιακά στοιχεία της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Υπάρχει, λέει, στο νησί φούσκα ακινἠτων. Όπως σε όλον τόν κόσμο, δηλαδή. Ακριβοπληρώνονται, λέει, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και ποιο είναι το πρόβλημα, όταν το δημόσιο έλλειμμα είναι αστείο; Έχει, λέει, υψηλό εμπορικό έλλειμμα. Μα το (ημικατεχόμενο, σήμερα) νησί στηριζόταν πάντοτε στις …πειρατικές του δραστηριότητες και ποτέ στην παραγωγή του. Γιαυτό και το δημόσιο χρέος είναι σε τόσο χαμηλό επίπεδο. Πώς έγινε λοιπόν και δεν έβρισκε ανεκτά επιτόκια στις διεθνείς αγορές η Κύπρος; Και ευτυχώς που η Ρωσία της δάνεισε χαμηλότοκα 2,5 δισ. ευρώ αλλά απαιτείται και πολλαπλάσια συνέχεια.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στον ιδιωτικό δανεισμό και στον τραπεζικό τομέα, που με μέγεθος (152 δισ.) 8πλάσιο του κυπριακού ΑΕΠ απειλεί την ευστάθεια της όλης οικονομίας. Μάλιστα μετά τις απώλειες 3 δισ. από το ελληνικό κούρεμα (είπαμε, με το PSI κουρέψαμε μόνο τις τσέπες μας!) το πρόβλημα οξύνθηκε – χώρια το ρίσκο από τα δάνεια ύψους 22 δισ. στον ιδιωτικό τομέα της Ελλάδας. Αν στα παραπάνω προστεθεί και η μειωμένη ελληνική ζήτηση, τη στιγμή που η Ελλάδα είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Κύπρου, φαίνεται καθαρά ότι πάμε να πάρουμε τη Μεγαλόνησο στον λαιμό μας.

Τι γυρεύει όμως η ΕΕ στο νησί; Στόχος της είναι ο έλεγχός του, οικονομικός και γεωστρατηγικός. Στο οικονομικό επίπεδο η τυχόν αύξηση του πολύ χαμηλού σήμερα φόρου εισοδήματος (10%), θα απομάκρυνε όλες τις ξένες επιχειρήσεις, καθαρές και μη, οπότε πιστεύουμε ότι η Λευκωσία είναι υποχρεωμένη να επιδείξει μιαν αντίσταση σαν εκείνη της Ιρλανδίας. Επίσης η συζητούμενη, καταστροφική συνταγή της λιτότητας δεν έχει κανένα νόημα στο κυπριακό πρόβλημα, αφού οι οικονομικοί δείκτες του νησιού είναι όπως εκτέθηκαν. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, το οποίο επισημαίνει ο αναλυτής Β. Βιλιάρδος: η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι, λόγω της υποτίμησης των ομολόγων του κυπριακού δημοσίου εκ μέρους της Fitch, δεν θα τα έκανε πλέον αποδεκτά ως εγγύηση στο Ευρωσύστημα! Η απόφαση αυτή, που απομόνωσε την Κύπρο από τις διεθνείς αγορές, δεν αντίκειται στους κανόνες λειτουργίας της ΕΚΤ, όμως δεν έχει προηγούμενο: μέχρι και τα ελληνικά παλιόχαρτα γίνονται ακόμη δεκτά! Σπρώχνει λοιπόν η ΕΕ το νησί στον γερμανικό της μηχανισμό, πιθανότατα (και) με γεωπολιτικές υστε- ροβουλίες. Η ιδιαίτερη κυπρορωσική σχέση (επιχειρήσεις, καταθέσεις, διαρκής πολιτική στήριξη…), ειδικά στην σημερινή συγκυρία με τον πόλεμο στη Συρία και την ανακάλυψη των κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι μάλλον κάρφος στο μάτι των Γερμανών και χρησιμοποιείται η τραπεζική κρίση ως πρόσχημα επέμβασης. Άλλο κάτι δεν βλέπουμε εμείς τουλάχιστον ως εξήγηση. όπως δεν βλέπουμε και κάτι άλλο από την αντίσταση ως απάντηση: να μην φορτωθεί ο λαός την ανακεφαλαίωση των ιδιωτικών τραπεζών, κάτι σύμφωνο άλλωστε και με την πρόσφατη από-φαση της ΕΕ. Κι επειδή μια σθεναρή στάση απαιτεί ηγέτη (κι όχι τσουτσέκι) στο Προεδρικό Μέγαρο, γίνεται ακόμη επιτακτικότερη η ανάγκη να υπερ-ψηφιστεί τουλάχιστον στις επερχόμε- νες εκλογές ο Γ. Λιλήκας. Θα δείξουν οι κουμπάροι μας το ίδιο ένστικτο αυτοσυντήρησης που επέδειξαν το 2004; Είναι ερώτημα ζωής ή θανάτου.

Συνέντευξη μέ τόν Δ. Ἀλευρομάγειρο: Μιά ἑνωμένη Ἑλλάδα – Κύπρος ἔχει δύναμη!

kkar — Mon, 17 Aug 2009 14:48:06 +0000

35 χρόνια μετά τόν Ἀττίλα εἶδαν τό φῶς οἱ ἀποδείξεις μέσῳ DNA ἑνός ἀκόμη κτηνώδους ἐγκλήματός του, τῆς ἐκτέλεσης τῶν αἰχμαλώτων πολέμου τῆς κάτωθι φωτογραφίας. 35 χρόνια μετά, θυμόμαστε μέ ἕναν ἀπό τούς πρωταγωνιστές, τόν τότε ταγματάρχη Δημήτρη Ἀλευρομάγειρο, στρατιωτικές, διπλωματικές καί πολιτικές λεπτομέρειες τοῦ Κυπριακοῦ. Ὁ μανιάτικης καταγωγῆς ἀντιστράτηγος ε.α. (πού τιμᾶ τόν «Α» μέ τήν ἀγάπη του), ἡγήθηκε τοῦ 336 Τάγματος Ἐπιστράτων, τό ὁποῖο πλήρωσε μέ 37 νεκρούς καί 120 τραυματίες τήν τριήμερη ἡρωική ἀντίστασή του κατά τῶν Τούρκων στή δυτική Λευκωσία. Ὅσο κι ἄν ὁ ἴδιος ἀρνεῖται κάθε μερίδιο στήν μεγαλύτερη ἀποτυχία τοῦ «Ἀττίλα 2», ἀπονέμοντας – ὀρθῶς – στούς νεκρούς τή δόξα, ὁ περιορισμός τῶν κερδῶν τῶν πάνοπλων εἰσβολέων σέ …ἑκατό μέτρα δέν μπορεῖ παρά νά ὀφείλεται καί στήν ἡγεσία τοῦ Δημήτρη Ἀλευρομάγειρου.

- Στρατηγέ, οι αφηγήσεις για τα πολεμικά γεγονότα του ‘74 εμπεριέχουν και ηρωϊκές και ατιμωτικές μαρτυρίες. Ισχύουν όλες; Κι αν ναί, πού οφείλεται η διαφορά;

- Τα γεγονότα του Ιουλίου-Αυγούστου του 1974 στην Κύπρο, έχουν όλα τα στοιχεία της Ελληνικής τραγωδίας. Στοιχεία που αγγίζουν την προδοσία και στοιχεία αφθάστου ηρωισμού, προσφοράς και θυσίας. Θα ήταν λάθος όμως να τα απομονώσουμε στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα στο οποίο τελέστηκε ο τραγικός επίλογος μιάς ενδοτικής πολιτικής που εξελισσόταν επί μακρόν. Και για να έχουμε μία αφετηρία, απλά σημειώνω την τετραμερή του 1955, όπου ύστερα από πολλά χρόνια, η νικήτρια και δοξασμένη Ελλάδα του 1940-41 και της Εθνικής Αντίστασης του 1941-44, υπέκυψε στον Αγγλικό εκβιασμό και επανέφερε ως “σημαντικό παίκτη” στο Κυπριακό την Τουρκία… Είχε προηγηθεί βέβαια – και με δική μας ευθύνη – ο βροτολοιγός εμφύλιος 1946-1949, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η Πατρίδα μας στας “αγκάλας” του ιμπεριαλισμού το 1952 (είσοδος στο ΝΑΤΟ), για να ακολουθηθεί “πιστά” η διολίσθηση προς την πλήρη υποτέλεια: γενοκτονία των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη τον Σεπτέμβρη του 1955, εξευτελισμός των Ελλήνων Αξιωματικών και των οικογενειών τους στη Σμύρνη το ίδιο έτος, βίαιη απομάκρυνση των λοιπών Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη το 1963-64, Χούντα του 1967 και απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας (αρχή του τέλους), προδοτικό πραξικόπημα και εισβολή…

Στο παραπάνω χρονικό διάστημα, ο άφθαστος ηρωισμός και αυτοθυσία του Κυπριακού Ελληνισμού, καταγράφουν ηρωικές σελίδες δόξας: ο άοπλος και ανεκπαίδευτος Κύπριος αντάρτης εξευτέλισε με τον αγώνα της ΕΟΚΑ (ισάξιον της Επανάστασης του ‘21, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών) τον βρεττανικό “λέοντα”. Η λήξη όμως αυτού του επικού αγώνα έφερε την κολοβωμένη απελευθέρωση, που οδήγησε στα μετέπειτα γεγονότα. Έχει πλέον αποδειχθεί, και από τα αρχεία των Αμερικάνικων και Αγγλικών υπηρεσιών, αλλά και από πλήθος άλλων στοιχείων, ότι η Χούντα του 1967 έγινε για να καταστραφεί η Κύπρος ως συνδεδεμένη άρρηκτα με το δυσεπίλυτο πρόβλημα της Μέσης Ανατολής.

Συνεπώς, μέσα σ` αυτή την προδομένη – εκ των έσω – κατάσταση θα ήταν άδικο – νομίζω – να μιλήσουμε για ατιμωτικές πράξεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν περιπτώσεις όπου κάποιοι ελάχιστοι δεν έπραξαν το καθήκον τους. Όμως, ξεκαθαρίζω ότι ο Κύπριος και ο Ελλαδίτης στρατιώτης πολέμησε ηρωικά και εθελοντικά, φτύνοντας την προδοσία της στρατιωτικής χούντας των Αθηνών και των οργάνων της στην Κύπρο και έσωσε την ελληνική τιμή με τη θυσία του. Έχει απόλυτη εφαρμογή εδώ ο στίχος του Αλεξανδρινού ποιητή “…Και περισσότερη τιμή σας πρέπει γιατί γνωρίζατε ότι οι Μήδοι στο τέλος θα περάσουν…”

- Πώς είδατε τον Τούρκο πολεμιστή, αξιωματικό και οπλίτη, ποιές αρετές και ποιά μειονεκτήματα έχει; Καί πώς τον βλέπετε σε σύγκριση με τον Έλληνα;

- Η χούντα των Αθηνών και τα όργανά της στην Κύπρο στέρησαν από την Ελλάδα μία θαυμάσια ευκαιρία να καταστρέψει την τουρκική αποβατική δύναμη στα νερά της Κερύνειας. Η Τουρκία έφερε στην Κύπρο τεράστια δύναμη, δυσανάλογη του εγχειρήματος το οποίο ανέλαβε, απέναντι σε μία Εθνοφρουρά που μάζευε τα κουρέλια της μετά το προδοτικό πραξικόπημα. Και με αυτές τις συνθήκες ωστόσο, μπορούσε να αποκρουστεί ή να περιοριστεί η “επιτυχία” της, αν η Αθήνα αντιδρούσε όπως είχε την υποχρέωση να πράξει. Και ενώ η Τουρκία αποβίβαζε, κατά τη διάρκεια της μετά τον πρώτο γύρο εκεχειρίας, ανενόχλητη στο μικρό προγεφύρωμα της Κερύνειας 40.000 στρατό με οπλικό και αρματικό υλικό και προχωρούσε ανενόχλητη προς Καρραβά, η Αθήνα συρόταν στη διάσκεψη της Γενεύης και απειλείτο για να υπογράψει τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ένα σχέδιο όμοιο με το μετέπειτα σχέδιο Ανάν…) αρκούμενη σε αναιμικές διαμαρτυρίες προς τον ΟΗΕ. Και όταν ναυάγησε – όπως προβλεπόταν – η διάσκεψη της Γενεύης, η Τουρκία προχώρησε στον δεύτερο Αττίλα, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Όμως, και εδώ, το μόνο «κατόρθωμα» του Τούρκου στρατιώτη, παρά την υπεροπλία του, (ακόμη και σε επίπεδο Λόχου, υπήρξε υποστήριξη από την Τουρκική αεροπορία, η οποία δεν είχε καν αεροπορικό αντίπαλο, πέρα από μια ισχνή, αναποτελεσματική και ανοργάνωτη αντιαεροπορική αντίδραση) ήταν να βυθίσει το δικό τους πλοίο ΚΟΤΖΑΤΕΠΕ με πλήρωμα περί τους 200 αξιωματικούς και ναύτες και να πλήξει άλλα δύο πολεμικά τους πλοία τα οποία, για να αποφύγουν την βύθιση, κατέρριψαν 19 -ναι, 19!- τουρκικά αεροσκάφη… (από μαρτυρίες Τούρκων αξιωματούχων οι οποίοι, προς τιμήν τους, περιέγραψαν με ακρίβεια τα γεγονότα στον τουρκικό Τύπο). Επιπλέον, η λυσσαλέα επίθεσή τους στον πρώτο γύρο για την κατάληψη της ΕΛΔΥΚ πνίγηκε στο αίμα, καθώς και οι λυσσώδεις επιθέσεις τους κατά του αεροδρομίου και της Λευκωσίας, την οποία, σημειώνω, είχαν σχέδιο να καταλάβουν, αποκρούστηκαν πλήρως. Σημείωσαν μόνον ελάχιστες επιτυχίες στις ακραίες συνοικίες προς Τράχωνα.

- Οι άνδρες υπό την ηγεσία σας έγραψαν χρυσές σελίδες ανδρείας και φιλοπατρίας. Ήταν κάτι που το αναμένατε πριν συμβεί, ή εξέπληξε κι εσάς;

- Θα περιοριστώ να πω ότι η τιμή ανήκει και ΜΟΝΟ στους ηρωικούς νεκρούς, σε όλη τη γη της Κύπρου. Το μόνο που κατορθώσαμε εμείς οι συμπολεμιστές τους είναι να μην έχουμε – έκτοτε – υποκύψει στον ψόγο του ποιητή: “Ιδιοτέλεια, να καρπωθείς το αίμα των άλλων” (Γ. Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός, 1944). Όμως, για να μην θεωρηθεί ότι δεν απαντώ, θα σημειώσω ότι στο πνεύμα των Κυπρίων, υπήρχε ακόμη μία δύναμη που προερχόταν από τον ηρωικό αγώνα της ΕΟΚΑ [1955-1959] και πολλοί Κύπριοι έσπευσαν εθελοντικά να θυσιαστούν, κάτω από το βάρος αυτής της τεράστιας ευθύνης απέναντι στην ιστορία τους. Θα σημειώσω επιπροσθέτως – όσον αφορά το 336 Τάγμα, το οποίο είχα την ύψιστη τιμή να διοικώ – ότι είχα μαζί μου πολλούς συμπολεμιστές, με τους οποίους είχαμε ξαναπολεμήσει μαζί το 1964 στις μάχες της Μασούρας (4-8 Αυγούστου 1964) και οι οποίοι με βοήθησαν αφάνταστα.

- Η προδοσία και οι όλες συνθήκες του ‘74 δεν σας ανέστειλαν από το να πολεμήσετε μέχρις εσχάτων. Υπάρχει λέτε τελικά τρόπος να ανατραπεί επί του πεδίου μία άνωθεν πολιτική ή όλα καθορίζονται στις μυστικές διαβουλεύσεις των ισχυρών;

- Επιπροσθέτως, στα όσα στην αρχή σημείωσα περί Ελληνικής τραγωδίας, μπορώ να πω κάτι πολύ σημαντικό κατ` εμέ, το οποίο πρέπει να γνωρίζουν οι εκάστοτε πολιτικοί ηγέτες μας αλλά και οι αντίπαλοί μας: Η αγάπη για την Ελευθερία είναι η δύναμή μας. Αυτή οδήγησε έφηβους το 1955-59 στο ικρίωμα, τραγουδώντας τον ύμνο εις την Ελευθερία. Αυτή οδήγησε τα παλληκάρια του 1974, μέσα σε συνθήκες προδοσίας, να πέσουν, φτύνοντας την προδοσία. Αυτή η δύναμη υπάρχει και σήμερα και είναι πολύ γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι ο Έλληνας κοιμάται…

- Έχοντας ηγηθεί μιας ηρωικής αντίστασης που κόστισε πλήθος ζωών, πώς κρίνετε σήμερα την τότε στάση σας, την δική σας και των συμπολεμιστών σας, και σε σχέση με ό,τι ακολούθησε; Νιώθετε ότι «άξιζε»;

- Επαναλαμβάνω ότι η αποκλειστική τιμή ανήκει σε όσους θυσιάστηκαν. Αναμφίβολα, το αίμα τους δεν πήγε χαμένο. Και διατήρησαν ό,τι μπόρεσαν να διατηρήσουν (είναι σημαντικό στη διεθνή οπτική ότι η Λευκωσία παραμένει πρωτεύουσα της Κυπριακής Δημοκρατίας) και, όσο περνάει ο καιρός, έχουν γίνει σύμβολα στη συνείδηση όλων των Κυπρίων. Όμως, μας παρακολουθούν από κει που βρίσκονται αυστηρά, συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο στη διατήρηση προς τη σωστή κατεύθυνση του εθνικού μας αζιμούθιου.

- Ακούσαμε τις τελευταίες μέρες τα νέα για την τύχη των αγνοουμένων που έγιναν γνωστοί από φωτογραφίες της εποχής. Πώς σχολιάζετε την τουρκική στάση και πώς πιστεύετε πρέπει να κινηθούμε ως Έλληνες, Κύπριοι και Ελλαδίτες;

- Ακόμα και η νόθα λύση των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου δεν έδινε -νομικά- το δικαίωμα στην Τουρκία να επέμβει. Είναι όμως γνωστό ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν έχει καμμιά σχέση με την ηθική, αλλά συνιστά αποτύπωση του εκάστοτε συσχετισμού δυνάμεων. Η Τουρκία σχεδίαζε από τη δεκαετία του ‘50 την εισβολή. Ο αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, Τουρκοκύπριος γιατρός Κιουτσούκ, είχε ξεκάθαρα δηλώσει ότι “οι Τ/Κ θα αγωνιστούν για τη διχοτόμηση”… Οι δικές μας πολιτικές ηγεσίες – διαχρονικά – κάνουν πως δεν ακούνε. Η Τουρκία στην Κύπρο παραβίασε όλους τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και των ανθρωπιστικών κανόνων του, κι έχει κατ` επανάληψη καταδικαστεί στα διεθνή φόρα. Εμείς αντί να κάνουμε αγώνα για τα θέματα αυτά που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ψελλίζουμε αναιμικές διαμαρτυρίες… Η πρόσφατη αποκάλυψη (συνέχεια πολλών παρόμοιων εγκλημάτων) αντιμετωπίζεται και αυτή χλιαρά… Απλά διερωτώμαι, ρητορικά, τι θα γινόταν αν υπήρχε κάποια παρόμοια ενέργεια από την πλευρά μας. Δεν θα είχε ξεσηκωθεί όλη η Τουρκία και όλη η διεθνής κοινότητα;!

- Βρισκόμαστε 35 χρόνια από την εισβολή, 35 χρόνια άκαρπων διαπραγματεύσεων με διακηρυγμένο στόχο μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Ποια ρεαλιστική προοπτική βλέπετε να διαγράφεται, με στόχο τη διατήρηση της ευημερίας και της ελληνικότητας της Μεγαλονήσου;

- Το 2004, ο Κυπριακός Ελληνισμός, με το ΟΧΙ στο απαράδεκτο και προσβλητικό για Ελλάδα και Κύπρο αλλά και για τη διεθνή κοινότητα Σχέδιο Ανάν (το οποίο, επαναλαμβάνω, είναι ακριβώς το ίδιο που πρότεινε το 1974 στην κωμωδία της Διάσκεψης της Γενεύης ο τότε Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Γκιουνές) έσωσε την ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και έδωσε παγκόσμιο μάθημα αντίστασης σε όλους του καταπιεσμένους Λαούς που αγωνίζονται για την ελευθερία τους.

Λυπάμαι να πω ότι οι συνομιλίες που άρχισαν πέρυσι και συνεχίζονται, δεν είχαν καμμία πιθανότητα επιτυχίας, ακριβώς γιατί είναι γνωστό ότι από το 1974 και εντεύθεν, οι Τούρκοι δεν έχουν υποχωρήσει ούτε κατά ένα χιλιοστό. Τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί εμείς λειτουργούμε ενδοτικά. Πρέπει – κατά τη γνώμη μου – έστω και τώρα, να τερματιστούν οι συζητήσεις και να χαραχτεί από κοινού σε Ελλάδα και Κύπρο, σε όλο το φάσμα όλων των πολιτικών ηγεσιών και κομμάτων, νέα στρατηγική, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας θα είναι η άμεση απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων και η συγκρότηση χρονοδιαγράμματος απομάκρυνσης των εποίκων. Η προς την Τουρκία πίεση για την ένταξη της στην Ε.Ε. είναι ένα χαρτί αλλά, επειδή πιστεύω ότι η Τουρκία αδιαφορεί για την πίεση αυτού του είδους, η χάραξη μιας τέτοιου είδους ορθής στρατηγικής, όσο δύσκολη και αν φαίνεται, είναι η μόνη λύση. Η Τουρκία μας έχει δώσει πολλές αφορμές για την ανατροπή του σημερινού ιλαροτραγικού σκηνικού. Μια ενωμένη Ελλάδα- Κύπρος σε επίπεδο ηγεσιών και Λαού έχει δύναμη, Ας ακούσουμε τη φωνή των δύο Λαών.

ΚΥΠΡΟΣ – ΘΡΑΚΗ: «Στρατόπεδά μας τα τζαμιά, σπαθιά μας οι μιναρέδες»

kkar — Sat, 16 May 2009 14:47:04 +0000

13 ἑκατοµµύρια τούρκικες λίρες – δηλαδή 6,5 ἑκ. εὐρώ – δόθηκαν γιά τήν περίοδο 2008-09 ὡς βοήθεια ἀπό τήν τούρκικη πρεσβεία γιά 16 νέα τεµένη στήν Κατεχόµενη Κύπρο, σύµφωνα µέ τήν τουρκοκυπριακή ἐφηµερίδα Kibris (07.05.09). Παράλληλα ἐπισκευάζονται καί τά 182 ὑπάρχοντα τζαµιά, πού (σύµφωνα µέ τούς ἁρµόδιους) δέν ἐπαρκοῦν, ἀφοῦ ὑπάρχουν διαρκῶς αἰτήµατα ἀπό δήµους, µουχτάρηδες καί πολίτες. Ἄραγε πόσα χρήµατα δόθηκαν τά τελευταῖα χρόνια γιά τόν ἴδιο σκοπό καί τίς ἴδιες «ἀνάγκες» στήν ἑλληνική Θράκη; Πόσο κοστίζει π.χ. ἕνα τέµενος σάν αὐτό τῆς Μελέτης, πού στήν πλατεία ἑνός φτωχικοῦ χωριοῦ κάθεται σάν τή µύγα µές τό γάλα; Θά µάθουµε ἄραγε ποτέ τό κόστος αὐτοῦ τοῦ ἐξισλαµισµοῦ τῆς ὄψεως τῆς θρακικῆς ὑπαίθρου;

ΕΓΓΛΕΖΙΚΟ ΘΡΑΣΣΟΣ!

kkar — Fri, 01 May 2009 15:25:31 +0000

Στίς 20 Ἀπριλίου 2009 διαβάζουµε στήν βρετανική «Telegraf» τα ακόλουθα:

Στό στρατιωτικό νεκροταφεῖο τῆς νεκρῆς ζώνης στήν Κύπρο, κοντά στή Λευκωσία κείτονται 371 Βρετανοί στρατιῶτες ναῦτες καί ἀεοροπόροι, δολοφονηµένοι ἀπό Ἑλληνοκύπριους τροµοκράτες στό τετράχρονο λουτρό αἵµατος πού ἔληξε πρίν 50 χρόνια. Οἱ περισσότεροι ἔκαναν τή θητεία τους, ἀπό τούς τελευταίους κληρωτούς πού ἔχασαν τή ζωή τους ὑπηρετώντας τή χώρα τους.

Μέχρι τώρα δέν ἔγινε τίποτε στόν τόπο γιά τή θυσία τους ἀλλά φέτος πρόκειται νά συλλεχθοῦν 200.000 λίρες γιά νά στηθεῖ ἕνα µόνιµο µνηµεῖο µέ ὅλα τά ὀνόµατα ὅσως πέθαναν στά χέρια τῆς ἑλληνοκυπριακῆς ΕΟΚΑ. Ὁ στρατηγός Sir John Waters, πού ὑπηρέτησε στήν Κύπρο λέει: «Βασικά ἔµοιαζε µέ τή Βόρεια Ἰρλανδία, καθώς οἱ τακτικές τους περιελάµβαναν ἐπιθέσεις ἐλεύθερων σκοπευτῶν, βόµβες στούς δρόµους καί ἀγκαθωτά σύρµατα πού τέντωναν στό ὕψος τοῦ λαιµοῦ στούς δρόµους». Οἱ τροµοκρατικές ἐπιθέσεις τελικά ἔπαυσαν τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1959, ἕναν χρόνο πρίν ἀποκτήσει τό νησί τήν ἀνεξαρτησία του µετά ἀπό συµφωνία µεταξύ τῆς Βρετανίας, τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Τουρκίας. Οἱ ἑλληνοκύπριοι ἀπέρριψαν τό αἴτηµα γιά ἕνα µνηµεῖο τῶν Βρετανῶν στό ἔδαφός τους καί οἱ ὑπεύθυνοι τῆς προσπάθειας (πού ἔχουν συλλάξει ὥς τώρα 50.000 λίρες) συµφώνησαν µέ τούς Τουρκοκύπριους ὅτι θά γίνει στήν Κερύνεια, στό νεκροταφεῖο τῶν Βικτωριανῶν στρατιωτῶν πού πῆραν τήν Κύπρο τό 1878. «Ὁ κόσµος ξέρει γιά τό Ἰράκ καί τό Ἀφγανιστάν καί τούς πολέµους στόν κόσµο, ὅµως ἡ Κύπρος δέν εἶναι ἀρκετά γνωστή», δηλώνουν στήν «Τέλεγκραφ».

Τέτοια λοιπόν τά µαντάτα τῶν φίλων µας τῶν Ἐγγλέζων: Θέλουν νά τιµήσουν τούς νεκρούς ἀπό τήν ἑλληνική τροµοκρατία τῆς ΕΟΚΑ καί δέν τούς ἀφήνουµε, ὁπότε πᾶνε στούς Τούρκους (τί ἔκπληξη!). Κι ἐπειδή σᾶς βλέπω συγκινηµένους καί ἕτοιµους νά συνδράµετε, στεῖλτε τό ὑστέρηµά σας στό British Cyprus Memorial Trust, 26, York Street, London W1U 6PZ, ἤ ψάξτε τους στήν ἱστοσελίδα www.britishcyprusmemorial.org.

ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

ndap — Wed, 26 Apr 2006 16:35:32 +0000

Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ὁ Κοπρώνυμος Ὑπερατλαντικὸς Μεγαλοφασίστας (σὲ σύμπνοια ἀγαστὴ μὲ τὸ ὑλακτοῦν μεσανατολικὸ φαιοπράσινο Βδέλυγμα τῆς Ἐρημώσεως), χωρὶς νὰ τηρεῖ πιὰ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια οὔτε κἄν τὰ προσχήματα, σπεύδει ἐμμανῶς νὰ ἰσοπεδώσει ὁλόκληρη τή Γῆ, βυσσοδομώντας μέσα στὰ ἐκμαυλισμένα οἰκονομικὰ του ὑπερῶα καὶ στὰ ὑπόγεια σιωνιστικά του χαμαιτυπεῖα τὰ σχέδια γιὰ τὴ σύνθλιψη πάντων τῶν ἐθνῶν μέσα σ’ ἐκεῖνο τὸ βρωμερὸ ξερατό, ποὺ ἀποκαλεῖ Νέα Τάξη Πραγμάτων…

Σὲ μία ἐποχὴ πού, πλὴν τοῦ Μεγάλου Ἐπιβήτορα, ἀνάλογο ρόλο ἀναζητοῦν καὶ οἱ ὑστερικὲς ξεπεσμένες Μεγαλοκοπέλες τῆς Ἐγγὺς Ἑσπερίας (ὡς ἑκάστη ἀσφαλῶς δύναται), μὲ πλέον ὁρατὴ φυσικὰ ἀνάμεσά τους τὴν πάλαι ποτὲ παροιμιωδῶς ἀδίστακτη καὶ αἱμοσταγὴ ἀποικιακὴ αὐτοκρατορία, μπροστὰ στὴν ὁποία βεβαίως ἀκόμη καὶ τὸ Τρίτο Ράιχ ὠχριᾶ (ἐκεῖνο ἄλλωστε μία πενταετία μόνο κράτησε, ἐνῶ ἐτούτη ἀπ’ τὴ Μεσόγειο μέχρι τὴν Αὐστραλία βίασε καὶ ματοκύλισε ἐπὶ αἰῶνες λαοὺς καὶ λαούς)…

Αὐτὴ λοιπὸν τὴν ἐποχὴ – στὴν πιὸ σκληρὴ φάση τοῦ Καιροῦ τῶν Φονιάδων καὶ μέσα στὸν σκοτεινότερο πολιτικὸ καὶ πνευματικὸ Μεσαίωνα ποὺ γνώρισε ποτὲ ὁ πλανήτης – κάθε μεμονωμένη πράξη ἀντίστασης, ἀκόμη κι ἡ πιὸ μικρὴ ἄρνηση ὑποταγῆς, ἀποτελεῖ τηλαυγὴ ἡλιαχτίδα ποὺ παρηγορεῖ καὶ ζεσταίνει. Ὁ κάθε φτωχοδιάβολος ποὺ ἀντιστέκεται στὸ Ἰρὰκ ἢ ζώνει τὸ κορμὶ του μ’ ἐκρηκτικὰ στὴν Παλαιστίνη, ἀποτελεῖ φάος φαῖνον φαεινῶς (κι ἄς μᾶς συγχωρήσει ὁ Θεὸς γιὰ τὴν ἡδονὴ ποὺ αἰσθανόμαστε κάθε φορὰ ποὺ τὰ αἱμοχαρῆ ζόμπι στοιβάζουν οἰκεῖα πτώματα στὶς νεκρόκασσές τους – καθὼς σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο διαστροφῆς δυστυχῶς μᾶς κατάντησαν)! Ἀποτελεῖ μαρτυρία περὶ τοῦ ὅτι οἱ Μῆδοι τελικὰ ἴσως καὶ νὰ διαβοῦνε – ἀλλὰ πάντως ὄχι μὲ τὸν ὑγιεινὸ περίπατο ποὺ ὀνειρεύονταν…

Τέτοια μαρτυρία ὑπῆρξε βεβαίως τὸν προπέρσινο Ἀπρίλη καὶ τὸ ΟΧΙ τοῦ εὐαρίθμου λαοῦ στὸ χυδαῖο Ἀνανοκόπρισμα. Σφαλιάρα ὀνειρικὴ στὰ μοῦτρα τοῦ καλομαθημένου Ἡγεμόνα, τῶν σφουγγοκωλαρίων ἰθαγενῶν τοποτηρητῶν του καὶ τῶν γελοίων ἐγχρώμων θεραπαινίδων του. Μαρτυρία τιμῆς καὶ φάρος τηλέφωτος, ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει.

Τί κι ἂν εἶχε παρουσιαστεῖ ὡς Διέξοδος τὸ Ἀποφώλιον; Τί κι ἂν διαφημίστηκε ἡ Κατάλυσις ὡς Λύσις; Τί κι ἂν ὅλα τὰ ὄρνια εἶχαν πετάξει πάλι χαμηλὰ κύκλωθεν κύκλω, ἀπειλώντας καὶ ἐκβιάζοντας; Τί κι ἂν αἱ ἡμέτεραι ἀνθυποπαλλακίδες εἶχαν σπεύσει παντὶ τῷ τρόπῳ παρέχοντες ὕδωρ καὶ γῆν; Τί κι ἂν γιουσουφάκια ροδαλὰ καὶ Χατζηαβάτηδες χαμαιπετεῖς ἔγιναν ξανὰ ἕνα μεταξύ τους καὶ μὲ τὸ χῶμα; Καὶ τί κι ἂν ἁπαξάπαντες οἱ ἀγελαῖοι κονδυλοφόροι τοῦ «ρεαλισμοῦ» καὶ τῆς θυμηδίας ἐξέμεσαν καὶ πάλιν ὄξος καὶ χολήν, ἐμπαίζοντες ἐμμανῶς καὶ ἀπηνῶς ἐκμυκτηρίζοντες θύμησες κι αἰσθήματα καὶ δάκρυα; Οὐδὲν ἐποίησαν ἐν τέλει! Γιατί ἡ Ἄρνηση ὑπῆρξε συντριπτικὴ καὶ τὸ ράπισμα ἀνελέητο…

Καὶ δὲν ἔχει ἀσφαλῶς τόση σημασία ποιοὶ ἦταν οἱ λόγοι ποὺ τοὺς ὁδήγησαν ἐκεῖ. Εἴτε ἦταν ὁ φόβος τους γιὰ τὸ ἀβέβαιο μέλλον ποὺ κατοχύρωνε τὸ Ἔκτρωμα, εἴτε ἦταν ἡ αἴσθηση τοῦ Χρέους ἀπέναντι στὴν Ἱστορία τους καὶ τοὺς Νεκρούς τους, εἴτε ἦταν κι ἡ ἀπροθυμία τους νὰ ξεβολευτοῦν ἀπὸ τὴν οἰκονομική τους εὐμάρεια (ὅπως εἶχαν σπεύσει βεβαίως νὰ προκαταλάβουν δυσφημίζοντες τὴν Ἀπόφασιν – καὶ γιὰ μία ἀκόμη φορὰ μὴ βουλόμενοι συνιέναι – οἱ «ἔγκυροι» κατουρογλεῖφτες «ἀναλυτές» τῶν 8.30), εἴτε κι ὅλα αὐτὰ μαζί, μικρὴ σημασία ἔχει! Δεκτὰ ὅλα τὰ ἐλατήρια, ἀπὸ τὰ πιὸ ὑψηλὰ ὡς καὶ τὰ πιὸ ταπεινά, κατὰ πῶς ὁρίζει ἐξάλλου καὶ τὸ ζοφοπυριγενὲς ἀμφίδυμον τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ἔθους…

(Καὶ – νὰ σᾶς πῶ τὴν ἀλήθεια – γιὰ μένα δὲν ἔχει τελικὰ τόση σημασία οὔτε καὶ τὸ ἀναμφίβολο γεγονὸς ὅτι ἡ Ἄρνηση ΔΕΝ ὁδήγησε στὴν καταστροφὴ ποὺ προανήγγελλον σάκῳ καὶ σποδῶ οἱ ἀφασικὲς Κασσάνδρες τῆς ἐκσυγχρονιστικῆς ἀγέλης, ἀλλὰ ἀντιθέτως δικαιώθηκε ἀπὸ τὴ μετέπειτα ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων. Ἀκόμη καὶ στὴν καταστροφὴ νὰ ὁδηγοῦσε, τὸ συμπέρασμα ταυτὸν ἂν εἴη. Καθότι βεβαίως ὁ ὑποφαινόμενος δὲν προβαίνει σὲ πολιτικὲς ἀναλύσεις τούτη τὴ στιγμή. Τὶς πολιτικὲς ἀναλύσεις τὶς ἔχει καθ’ ὁλοκληρίαν χεσμένες. Δυὸ λόγια ἁπλῶς ἐπεπόθησε νὰ γράψει γιὰ τὴν ἀχθοστάλακτον χαρμονὴν τοῦ «στῶμεν καλῶς». Γιὰ τὴν ζήδωρον σχιζοφρένειαν τοῦ «ἐλευθερία ἢ θάνατος». Γιὰ τὴν πυρίδακνον μωρίαν τοῦ «ζῶ πεθαίνοντας, θανάτω θάνατον πατήσας». Καὶ ὡς ἐκ τούτου, γιὰ τὸ τηλαυγὲς «διὰ τοῦ θανάτου τὴν ζωὴν κατέσχον – κι ἐσᾶς τοὺς ραγιάδες μὲ τὴ real politik σας, σᾶς γράφω ὅλους στὰ παπάρια μου». Σφόδρα γε τε καὶ ἀνυπερθέτως)…

Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ κυρίως ἔχει σημασία εἶναι τελικὰ ἡ ἴδια ἡ λέξη ποὺ ἀκούστηκε τότε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ εὐαρίθμου λαοῦ. Ἡ λέξη καθ’ ἑαυτήν. Μία λέξη ποὺ κοντεύαμε πιὰ νὰ τὴν ξεχάσουμε καὶ γι’ αὐτό, ὅταν τὴν ξανακούσαμε, ἀναθαρρήσαμε, τὴ ρουφήξαμε ὡς ζήδωρον πνοήν, ἦρθε καὶ χάιδεψε τρυφερὰ τ’ αὐτιά μας. Καὶ ἔτσι, καῖπερ λαὸς ἐκπεσῶν, καῖπερ λαὸς ἀσυστόλων καὶ πεσμένων κώλων, σίγουρα ξανανοιώσαμε πολλὰ μέσα μας τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἕτεροι Συνέλληνες ἔστρεφαν γυμνὰ τὰ δικά τους ὀπίσθια, ὑψώνοντάς τα στὸν ἀέρα εἰς χαιρετισμὸν ὑπερήφανον ἀριστοφανείου εἰδῆς καὶ περιπαικτικὰ κουνώντας τα μπρὸς στὰ ἔκπληκτα βλέμματα τοῦ ἐνεοῦ ἀγελαίου συρφετοῦ τῆς Νέας Τάξης. Κι ἦταν ἀλήθεια πανσθενὴς ἡ λαγνεία τοῦ καθορᾶν κατ’ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ραπιζομένους τοὺς Ἀφέντες, εἴτα δὲ καὶ τὶς σπασμωδικὲς ἀντιδράσεις τους ἀπὸ τὸν κόλαφο ποὺ δέχτηκε ἡ πολύπλαγκτος ἑωσφορική τους ἔπαρση…

Ἦταν ἀληθινὰ ἕνα πραγματικὸ πανηγύρι! Κι ἂς μὴ λύθηκε ἀκόμη τὸ Κυπριακό, γιὰ τὸ ὁποῖο ὡστόσο οὕτως ἢ ἄλλως τὸ ξέρουμε ὅτι ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωὴν – ἂν ὑπάρξει ποτὲ – θὰ εἶναι στενὴ καὶ τεθλιμμένη. Τουλάχιστον ὅμως ἔκλεισε ἡ ἑτέρα ὁδός: ἡ εὐρεία – καὶ ἀπάγουσα συνεπῶς εἰς τὴν ἀπώλειαν…

Εἰς πολλὰ ἔτη λοιπόν, ἀδελφοί! Καλά σας γενέθλια! Καὶ καλὸ δρόμο…

Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ