Για πάνω από μισό αιώνα γιορτάζονται στην περιοχή τα «Ελευθέρια», μάλιστα οι εκδηλώσεις γίνονται κάθε χρόνο και σημαντικότερες. Η Απελευθέρωση ήταν πάντα η λέξη που κυκλοφορούσε σε όλα τα επίπεδα, επίσημα και μη, και μόνο τα τελευταία χρόνια που ο ψευτοεκσυγχρονισμός άλωσε περιοχές του δημόσιου λόγου εμφανίστηκαν αναφορές στην «ενσωμάτωση». Ο λόγος αυτός εκπορεύτηκε αρχικά άνωθεν (κατεστημένα ΜΜΕ, ορισμένοι Πανεπιστημιακοί, κρατικοί αξιωματούχοι…) και, επιμένοντας στο τελικό αποτέλεσμα των ιστορικών γεγονότων όσον αφορά την κρατική κυριαρχία, παρακάμπτει την απελευθέρωση του ελληνικού λαού της Θράκης. Όταν επισημαίνουμε την τακτική αυτή ο αντίλογος της άλλης πλευράς είναι δύο μορφών: άλλοτε επικεντρώνεται στο ότι δεν προηγήθηκε πολεμική σύγκρουση για την αλλαγή της κυριαρχίας (άρα χωρίς μάχες και νεκρούς τι απελευθέρωση ήταν;) κι άλλοτε δέχεται ότι συνέβησαν και τα δύο αλλά ισχυρίζεται πως η χρήση της μιας λέξης (πάντα όμως της ίδιας!) δεν απαγορεύει την άλλη.
Η απάντηση στον πρώτο ισχυρισμό είναι εύκολη: οι πολεμικές συγκρούσεις που τελικά απέδωσαν την ΝΔ Θράκη στην Ελλάδα ήταν οι βαλκανικοί πόλεμοι και ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Η Ελλάδα ήταν και τις τρεις φορές στην πλευρά των νικητών, αντίθετα με τους τοπικούς της αντιπάλους, Τούρκους και Βούλγαρους. Η Κομοτηνή λοιπόν δέχθηκε ως ελευθερωτή 7 χρόνια νωρίτερα (14-7-1913) τον ελληνικό Στρατό πού θριάμβευε στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, απλώς η ρευστότητα των πραγμάτων και των συμφερόντων κατέληξε στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου που καθυστέρησε την τελική απόδοση της Θράκης στους νικητές, εκχωρώντας την προσωρινά στη Βουλγαρία.
Όσον αφορά τον δεύτερο ισχυρισμό, ότι «μιλώντας για την ενσωμάτωση της περιοχής δεν αρνούμαστε πως απελευθερώθηκε», εδώ μάλλον κυριαρχεί η υποκρισία. Τι σημαίνει η ενσωμάτωση; Πρώτα πρώτα αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της προσάρτησης, αφού ενσωματώνονται στο όλον και μέρη τα οποία δεν είναι απαραιτήτως ομοειδή. Αποσιωπάται λοιπόν η ελληνική ταυτότητα της Θράκης, αν δεν αμφισβητείται. Δεύτερον μένει έξω από τη γιορτή το λαϊκό στοιχείο, αφού για τον ελληνικό πληθυσμό το πρωτεύον ήταν η ελευθερία που κέρδισε μετά από 5,5 αιώνες (!) σκλαβιάς. Μπορεί κανείς να φανταστεί τους κατοίκους της Θράκης, εκείνους που έραιναν με άνθη τους Έλληνες στρατιώτες, να πανηγυρίζουν την …ενσωμάτωση της περιοχής; Για ποιον λόγο να κυριαρχήσει ένας όρος αφυδατωμένος από κάθε συναισθηματικό στοιχείο και περιορισμένος στην κρατική επέκταση; Γιατί, απαντώ, το διεθνές καθεστώς, κυρίαρχο δυστυχώς και στην πατρίδα μας, απεχθάνεται τον λαό και το έθνος. Έτσι δεν φτάσαμε να ακούγεται περίπου σαν βρισιά το «εθνολαϊκό» στοιχείο; Το καθεστωτικό Newspeak έχει βάλει στο στόχαστρο όλον τον δημόσιο βίο, μαζί και το συλλογικό μας παρελθόν. Η Απελευθέρωση ενοχλούσε, παρέπεμπε σε έναν δεσμώτη και έναν δεσμοφύλακα, άρα διέλυε τους μύθους περί μακρόχρονης – άρα και ανέφελης, ίσως και ευκταίας; – ελληνοτουρκικής συμβίωσης. Επίσης σήμαινε έναν σκλαβωμένο λαό, άρα πήγαινε προ του 1361, υποννοώντας την συνέχεια του ελληνικού έθνους – κι όχι την δημιουργία του το 1821-1830, όπως ισχυρίζονται οι καινοφανείς κενολογίες. Ταυτοχρόνως απέδιδε ελληνικότητα στον τόπο, πράγμα απαράδεκτο για όσους παριστάνουν τους μηχανικούς της ανθρωπότητας και μας θέλουν όλους άρριζους, εναλλάξιμους και ασύνδετους με οποιονδήποτε τόπο και παράδοση (βλ. και σύγχρονη αγιοποίηση των προσφύγων και μεταναστών, με ή χωρίς εισαγωγικά).
Κλείνοντας, διευκρινίζω πως δεν αρνείται κανείς το γεγονός της ενσωμάτωσης της Θράκης στον εθνικό κορμό. Αυτό που επισημαίνω είναι πως η καθολική επικράτηση αυτού του όρου με την παράλληλη εξαφάνιση της «Απελευθέρωσης» από το λεξιλόγιο των επισήμων είναι υπονομευτικό του εθνολαϊκού φρονήματος και δηλωτικό των σχεδίων των ελίτ. Δεν μπορεί να διαβάζουμε ότι «συγκροτήθηκε η επιτροπή της Περιφέρειας ΑΜ-Θ για τα 100 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θράκης», ότι «τελικά με τη Συνθήκη του Νεϊγί η Ελλάδα προσάρτησε τη Θράκη» (https://el.wikipedia.org/), ότι το Υπουργείο Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας και Θράκης) «με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ενσωμάτωση της Θράκης στον εθνικό κορμό πραγματοποίησε εκδήλωση στην Αθήνα…», ότι το Υπουργείο Οικονομικών ανακοινώνει την προγραμματισμένη έκδοση αναμνηστικού δίευρου με θέμα «100 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θράκης» κτλ κτλ. Δεν μπορεί ο Δήμος Αλεξανδρούπολης να υιοθετεί στο λογότυπό του (φωτό) για την μοναδική αυτή επέτειο την ίδια ορολογία και να μην αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά κάτι σημαίνουν!

Κώστας Καραΐσκος, Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
(Δημοσιεύθηκε στον σημερινό ΧΡΟΝΟ, 8-2-20)

Τι σημαίνει μια ελληνική σημαία σ’ ένα μπαλκόνι ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου; Ίσως πολλά, ίσως τίποτε. Το ίδιο και η απουσία της. Όμως ειδικά στην Κομοτηνή τα πράγματα έχουν και άλλες αναγνώσεις, πέραν όσων υπάρχουν στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ο δρόμος της φωτογραφίας είναι η οδός Λυκαβηττού που από ένα ύψος και πέρα κατοικείται μόνο από μειονοτικούς. Όπως φαίνεται δεν υπάρχει ελληνική σημαία ούτε για δείγμα. Πέρασα από όλους τους δρόμους στα ΒΑ της πόλης, όπου η μουσουλμανική παρουσία είναι σχεδόν απόλυτη, σημαία ελληνική πουθενά! Αφού σκέφτηκα πως ίσως και να τους το απαγορεύουν με έναν τρόπο. Όχι βέβαια πως στον πλειονοτικό τομέα υπήρχε κάποια εορταστική ατμόσφαιρα αλλά κατά μέσο όρο έβρισκες 1-2 σημαίες ανά πολυκατοικία. Είπαμε, βίοι παράλληλοι…

Ο ερχομός του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου στην Κομοτηνή και η ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη της πόλης και επίτιμο διδάκτορα της Νομικής του ΔΠΘ ήταν γεγονότα αλληλένδετα: από μόνη της η έλευση του Προέδρου στα Ελευθέρια της πόλης συνεπάγεται και την απόδοση των ύψιστων τιμών από τις τοπικές Αρχές. Θα έπρεπε όμως να είναι έτσι; Ή μήπως τελικά με τούτα και με κείνα αδειάζουμε από νόημα κάθε απόδοση τιμής και τα υποβαθμίζουμε όλα σε δημόσιες σχέσεις και εθιμοτυπίες;

Η απάντηση του “ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ” στο τελευταίο ερώτημα είναι καταφατική και η απουσία μας από τις σχετικές παράτες δεδομένη. Αξίζει όμως να πει κανείς και δυο παραπάνω λόγια που κανείς δεν τολμάει να γράψει. Απ’ όσα γνωρίζουμε η σχέση της Κομοτηνής με τον Προκόπη Παυλόπουλο απλώς δεν υπάρχει. Μπορεί να την επισκέφθηκε παλαιότερα ως υπουργός του Κ. Καραμανλή αλλά κανένα σημαντικό έργο δεν τον συνέδεσε με την πόλη (ούτε υπάρχει και κάποιος καταγωγικός δεσμός). Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτόν τον χρόνο της θητείας του και να ήθελε δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι, εκ των πραγμάτων. Η αυριανή επίσκεψη δεν σηματοδοτεί τίποτε παραπάνω από ό,τι σηματοδότησε η παρουσία του στο Μεσολόγγι, στο Άργος, στο Μουζάκι, στη Νάουσσα, στήν Άμφισσα (για να περιοριστούμε μόνο στον τελευταίο μήνα). Είναι η επίσημη εκπροσώπηση του κράτους και καμμία ιδιαίτερη προτίμηση δεν δηλώνει, πώς θα μπορούσε άλλωστε;
Τέλος, πρέπει να πούμε ότι ο Πρόεδρος ως πρόσωπο μάς είναι συμπαθής όπως και παλαιότερα, όταν επιχείρησε να περάσει τον νόμο του βασικού μετόχου ή να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στο δημόσιο. Κάποιες ατυχείς δηλώσεις του παρελθόντος εξηγούνται από το κλίμα στο οποίο έγιναν και δεν είμαστε από κείνους που σήμερα τον “τιμούν” ως Πρόεδρο αλλά πριν λίγα χρόνια τον “τιμούσαν” με ανέκδοτα και ευφυολογήματα. Πέρα όμως από την προσωπική γνώμη καθενός, δεν παύει να είναι ένα εξέχον μέλος της πολιτικής τάξης της χώρας μας, να προέρχεται από το σύστημα εξουσίας που η πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρεί υπεύθυνο για την συλλογική μας κατάντια. Ο Πρόεδρος υπογράφει τελικά όλους τους νόμους της Κυβέρνησης με τους οποίους εξαθλιώνεται ο λαός μας και εκποιείται η πατρίδα μας. Η σημερινή παθητικότητα του κόσμου οφείλεται στην απόγνωσή του, ας εκφράσουν λοιπόν κάποιοι κάπως αυτόν τον ζόφο της ψυχής της κοινωνίας.

Στὶς 14-17 Μαΐου διεξήχθη τὸ πολύκροτο συνέδριο τῆς FUEN (Ὁμοσπονδιακή Ἕνωση Εὐρωπαϊκῶν Ἐθνοτήτων) στήν Κομοτηνή. Μιὰ προαναγγελθείσα πρόκληση ποὺ ὅμως μᾶλλον δὲν ἀπέδωσε στοὺς Τούρκους ἐμπνευστές της τὰ προσδοκώμενα.

Σημειώνουμε ὅτι ἡ FUEN δέν εἶναι κάποια ὀργάνωση ἰδιαίτερης βαρύτητας. Ἀποτελεῖται ἀπό ἑνώσεις γερμανικῶν, σλαβικῶν καί (τελευταίως) τουρκικῶν μειονοτήτων πού ζοῦν σέ χῶρες τῆς κεντρικῆς καί ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί χρηματοδοτεῖται ἀπό τοπικές Κυβερνήσεις, κυρίως γερμανικές. Ἡ ἐπιλογή της νά κάνει τό ἐτήσιό της συνέδριο στήν Κομοτηνή καί ὅλες οἱ προκλητικές λεπτομέρειες στήν διοργάνωση ἦταν προφανέστατα ἀποτέλεσμα τουρκικῆς «πειθοῦς» (μέ πολιτικά μέσα; μέ χρῆμα;). Ἀπαριθμοῦμε τὶς εὔγλωττες λεπτομέρειες:

1) Ἦρθαν στήν Κομοτηνή ἀνήμερα τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς πόλης: τή στιγμή πού ὅλοι γιορτάζανε τήν ἔνταξη τῆς περιοχῆς στόν ἐθνικό κορμό, μετά ἀπό 600 χρόνια σκλαβιᾶς, ἦρθαν νά πουλήσουν ἐκδούλευση στήν Τουρκία!

2) Πρόταξαν παντοῦ ὡς κύριο θέμα τῶν ἐργασιῶν τους «τά προβλήματα τῆς Τουρκικῆς Μειονότητας τῆς Δυτικῆς Θράκης», υἱοθετώντας ἐξαρχῆς τήν τουρκική ὁρολογία σέ ἕνα θέμα γιά τό ὁποῖο ξέρουν τίς ἑλληνικές ἀντιρρήσεις. Μάλιστα ἀπηύθυναν πρόσκληση (μόνο) στόν δήμαρχο τῆς πόλης καί στόν Περιφερειάρχη γιά τό συνέδριο «τῶν Τούρκων τῆς Δ. Θράκης», ἀποτρέποντάς τους ἀπό τό νά παραστοῦν ἤ νά χαιρετίσουν ἀκόμη καί τυπικά – κι εἶχε καί παράπονο ὁ πρόεδρός της πού δέν τούς ὑποδέχτηκε καμμία ἐγχώρια Ἀρχή! Σημειωτέον ὅτι δέν παρέστησαν οὔτε οἱ μειονοτικοί δήμαρχοι καί βουλευτές.

3) Ἐξαφάνισαν – ὅσο μπόρεσαν – τούς μή τουρκόφρονες μουσουλμάνους ἀπό τήν διοργάνωση: τό αἴτημα τῶν Ρομά τοῦ Δροσεροῦ (ἀπό τόν σύλλογο ΕΛΠΙΔΑ τῆς Σαμπιχά Σουλεϊμάνογλου) πρίν δυό χρόνια τό «ἔχασαν», τό αἴτημα τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων ἀπό τόν περασμένο Δεκέμβρη δέν τό ἀπάντησαν καί ἀγνόησαν ἐπιδεικτικά τόν νόμιμο μουφτή τῆς πόλης.

4) Ἔφεραν ἕτοιμο ἕνα κατάπτυστο ψήφισμα μέ 10 (!) αἰτήματα γιά τή νέα Κυβέρνηση ὄχι μόνο γιά τή Θράκη ἀλλά καί γιά τούς Ψευτομακεδόνες καί τούς Τούρκους τῆς Ρόδου πού τούς κουβάλησαν καὶ ὡς εἰσηγητές!

5) Στούς  χαιρετισμούς ἡ Τουρκάλα κονφερασιέ καλωσόρισε τούς συνέδρους «στήν Γκιουμουλτζίνα – Κομοτηνή καί στή Δυτική Θράκη» καί τό ἴδιο ἐπανέλαβε ὁ πρόεδρος τῆς FUEN Χάνς Χάινριχ Χάνσεν (ἡ Ἑλλάδα δέν ἀκούστηκε πουθενά, λές καί ἦρθαν σέ αὐτόνομη περιοχή!).

Τό συνέδριο ἄνοιξε μέ τήν τοποθέτηση τοῦ Χάνσεν γιά τήν μειονότητα, ὅπου εἶπε κατά λέξη ὅλες τίς τουρκικές θέσεις στά γερμανικά χωρίς νά παραλείψει τίποτε. Τόσο αὐτός, ὅσο καί ὁ Βίλυ Φότρ, ἔδειξαν πώς λειτουργοῦν ὡς φερέφωνα τῆς Ἄγκυρας. Ἀκολούθησε ὁ τουρκομουφτής Ἀχμέτ Μέτε. Αὐτή τή φορά χωρίς ἀφρούς στό στόμα (ὅπως τότε στό βίντεο γιά τούς «γκιαούρηδες») ἀλλά μέ τό τεθλιμένο ὕφος τοῦ «θρησκευτικοῦ ἡγέτη» μιᾶς «ἀναξιοπαθούσας μειονότητας». Γιά τήν ἀπουσία τῶν ἑλληνικῶν Ἀρχῶν ἀπό τό συνέδριο – πού ὁ ἴδιος συνειδητά τήν προκάλεσε – σχολίασε ὅτι «ἐμεῖς ἐδῶ συνηθίσαμε νά θεωρούμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας»! Μέσα στίς γνωστές του ἀθλιότητες ξεχωρίσαμε τήν ἀγωνιώδη του προσπάθεια νά προλάβει κάθε λόγο περί Πομάκων καί Τσιγγάνων, δηλώνοντας ὁ ἴδιος …«Πομᾶκος Τοῦρκος». Στό ἴδιο μοτίβο κινήθηκαν οἱ Τσαβούς (DEB) καί Χαϊρουλά (ΠΕΚΕΜ), παρουσιάζοντας τίς γνωστές αἰτιάσεις τῆς Ἄγκυρας. Ἀκολούθησαν τοποθετήσεις ἀπό τόν Ἀλή Χουσεΐνογλου (Παν/μιο Ἀδριανούπολης) γιά τήν προϊστορία τῶν Ε/Τ σχέσεων καί ἀπό τόν ντόπιο δικηγόρο Χαλίλ Μουσταφά γιά τό θέμα τῶν ἀνιθαγενῶν, ἐνῶ ὁ Ὀνούρ Μουσταφά Ἀχμέτ (ἀπόφοιτος ΔΟΣΑ) παρουσίασε τήν οἰκονομική κατάσταση στή Θράκη καί στήν μειονοτική κοινωνία, μέ ἐνδιαφέροντα ὄντως στοιχεῖα.

Αὐτή ὅµως ἡ µονοµέρεια γύρισε µπούµεραγκ. Πολλοί καλόπιστοι σύνεδροι ἄρχισαν νά ἀναρωτιοῦνται γιατί αὐτή ἡ στάση τῆς Ἑλλάδας, γιατί τόση τουρκολαγνεία ἀπό τήν ἡγεσία τῆς ὀργάνωσης καί …τί συµβαίνει µέ τούς Ποµάκους καί τούς Ροµά στή Θράκη; Πληροφορούµαστε ὅτι οἱ πραγματικά καταπελτικές παρεµβάσεις τῶν Ἰµάµ Ἀχµέτ (Πανελλήνιος Σύλλογος Ποµάκων), Κεµάλ Φαρζλή (Κέντρο Ποµακικῶν Ἐρευνῶν) καί Μουσταφά Σερήφ (ἀρθρογράφος στήν ποµάκικη ἐφηµερίδα ΖΑΓΑΛΙΣΑ) μπορεῖ νὰ ἔμειναν δημοσίως ἀπολύτως ἀσχολίαστες, ἔπαιξαν ὅμως σηµαντικό ρόλο καί τά συγχαρητήρια κάποιων Εὐρωπαίων στούς παρεµβαίνοντες δέν ἦταν µόνο ἁβρότητες.

Ἔτσι ἡ πρώτη μέρα ἔκλεισε μὲ κλονισμένη κάπως τὴν ἀπὸ ἕδρας διαμορφούμενη ἐντύπωση πώς ἕνα σαδιστικό ἑλληνικό κράτος στή Θράκη σκαρφίζεται χρόνια τώρα ἀπίθανους  τρόπους γιά νά βασανίσει τούς καημένους τούς Τούρκους. Τήν δεύτερη μέρα, καί χάρη στά ὅσα εἰλικρινῆ καὶ ἰσορροπημένα εἶπαν οἱ Κ. Τσιτσελίκης καί Η. Μήλλας, τό πρᾶγμα ἄρχισε νά στρώνει. Ἀκούστηκαν ἐπιτέλους καί κάποιες (ὁλόκληρες) ἀλήθειες καί τό κυριότερο: ἡ πολιτική αἰτία καί ἡ ἄμφω ὑποκρισία. Κι ἐνῶ μέχρι τή στιγμή ἐκείνη ὅλοι ἔδειχναν τή χώρα μας ἔνοχη καί τήν Τουρκία ἐκτός κάδρου, ἡ εἰκόνα ἄλλαξε. Ὁ μέν Τσιτσελίκης ἀναφέρθηκε στόν ρόλο τοῦ Κυπριακοῦ καί στήν ἀναγκαιότητα ἐκδημοκρατισμοῦ στό ἐσωτερικό τῆς μειονότητας (ἀναφέροντας τό παράδειγμα τῶν Πομάκων καί τῶν Ρομά), ὁ δέ Μήλλας ἔφερε παραδείγματα ἔλλειψης ἔμπιστοσύνης ἀπό τίς δυό πλευρές καί ζήτησε αὐτονόμηση τῆς μειονότητας ἀπό τή Μητέρα πατρίδα.

Πολύ σημαντική καὶ ἡ παρέμβαση τῆς Σαμπιχά γιά τούς μουσουλμάνους Ρομά τῆς Θράκης, κίνησε τή συμπάθεια πολλῶν πού πῆγαν νά τήν συγχαροῦν καί ἀνάγκασε τόν Χάνσεν νά ἀπολογηθεῖ μὲ τρόπο ἀξιοθρήνητο. Σημειωτέα καί ἡ δική μας διανομή ἔντυπου ὑλικοῦ μέ ὅλα τά ἐξώφυλλα ὅλων τῶν ἐκδόσεων γιά τούς Πομάκους, μέ τίς ἀναφορές τοῦ Στέητ Ντηπάρτμεντ γιά τίς πιέσεις τῶν Τούρκων κατά τῶν Πομάκων στίς ἐκθέσεις γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα (2012, 2013) καί μέ τήν ρατσιστική ἀπόφαση τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου Μύκης κατά τοῦ πομακόφωνου δελτίου εἰδήσεων στό Κανάλι 6 (2010), ὅλα σχολιασμένα λακωνικῶς.

Τό καλύτερο ἦταν στό τέλος, στήν ψηφοφορία γιά τά ψηφίσµατα. Τό προκλητικό φιλοτουρκικό κείµενο µαθαίνουµε ὅτι δέν πέρασε αὐτούσιο ἀλλά µέ σηµαντική προσθήκη πού καταδικάζει τίς χῶρες πού χρησιµοποιοῦν τίς µειονότητες σέ γειτονικά κράτη (µόνο οἱ Τοῦρκοι ρίξανε λευκό). Δυστυχῶς ἡ συνεδρίαση ἔγινε κεκλεισµένων τῶν θυρῶν καί ἀκόµη ἡ ἱστοσελίδα τῆς FUEN δέν ἔχει ἀναρτήσει τίποτε σχετικό γιά νά τὸ συγκρίνουμε µὲ τήν ἀρχική διατύπωση. Ὅπως καί νά ‘χει, καί µόνο πού χάθηκε ἡ ἐµπιστοσύνη πολλῶν συνέδρων στούς τουρκικούς φορεῖς, τό κέρδος γιά τήν πλευρά µας – καί γιά τήν ἀλήθεια – εἶναι δεδοµένο.

Ἐν κατακλεῖδι τό ἀποτέλεσμα δέν ἦταν αὐτό ποὺ περίμεναν οἱ Τοῦρκοι. Κάνανε ἕνα βῆμα μπροστά, ἀλλά ἔδωσαν καί στὶς δικές μας θέσεις ταὴν δυνατότητα νὰ ἀκουστοῦν. Ἔτσι καί ὁ γενναῖος Ἰµάµ Ἀχµέτ …εὐχαρίστησε τούς διοργανωτές πού συνέβαλαν στήν …διεθνοποίηση τοῦ ποµακικοῦ, καλώντας τους εἰρωνικά νά διοργανώσουν καί τοῦ χρόνου τό συνέδριο τῆς FUEN στήν Κοµοτηνή! Δέν τούς βγῆκε καί ἡ βρώµικη προβοκάτσια µέ τή φωτιά στό τζαµί Μαχµούτ Ἀγά, καθώς ἡ Διαχειριστική Ἐπιτροπή τό ἔκανε καινούργιο µέσα σέ χρόνο ρεκόρ, ὁπότε δέν εἶχαν νά δείξουν τίποτε ἀπό «ἑλληνικό φανατισµό»… Τὸ θέμα βέβαια δὲν κλείνει ἐδῶ καὶ οἱ Τοῦρκοι θὰ παραμείνουν στὰ ὄργανα τῆς FUEN, ἀπὸ ὅπου ἐμεῖς ἀπουσιάζουμε. Ἄραγε τώρα, ποὺ διαφάνηκαν οἱ τουρκικές προθέσεις μὰ καὶ οἱ δικές μας δυνατότητες, θὰ ἐνεργοποιηθοῦμε ὡς Ἑλλάδα; Ἐλπίζουμε ἡ ὡραία ἀπάντηση τοῦ ἑλληνικοῦ ΥΠΕΞ διά στόματος Κ. Κούτρα («Ἐλπίζουμε, τά μέλη τῆς FUEN νά ἐξασφαλίσουν τήν ἰσότιμη ἐκπροσώπηση καί τῶν τριῶν συνιστωσῶν τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας, τόσο στό συνέδριο ὅσο καί στήν ὀργάνωσή τους καί αὐτό τό στοιχεῖο νά λαμβάνεται ἐφεξῆς ὑπόψη ἀπό φίλες χῶρες πού σπεύδουν ἀβίαστα νά χρηματοδοτήσουν τέτοιου εἴδους δραστηριότητες») νά μήν μείνει μόνο λόγια.

Πρό ἡµερῶν ἄγνωστοι ἔκλεψαν ἀπό τό Ἡρῶον τῆς Κοµοτηνῆς τή λαβή τοῦ τεράστιου, µεταλλικοῦ σπαθιοῦ του, χωρίς κανείς νά τούς ἀντιληφθεῖ. Ἐπρόκειτο µᾶλλον γιά µία συµβολική ἐνέργεια τῶν ἀναρχοαυτόνοµων τῆς πόλης κατά τοῦ ἡρώου τό ὁποῖο ἔχει κατά καιρούς συγκεντρώσει τά πυρά κι ἄλλων (ἐπιλεκτικά) «εὐαίσθητων» κι ἔχει γίνει στόχος γιά …αἰσθητικούς λόγους! Βέβαια τό ἡρῶο (βλ. φωτό) ἀποκαταστάθηκε ἐντός τριηµέρου καί ἡ ζηµία εἶναι ἀµελητέα. Ὅµως δέν µποροῦµε παρά νά ἐπισηµάνουµε τήν µετάσταση τῶν φαινοµένων τοῦ ὑποπατριωτισµοῦ καί ἑνός φαντασιακοῦ «ἀγώνα» κατά ἀνεµόµυλων στήν περιοχή µας. Ἐπιµένει, π.χ., ὁ «Συνασπισµός τῆς Ἀριστερᾶς καί τῆς Προόδου» στήν παραµυθολογία τῆς «δεκεµβριανῆς ἐξέγερσης», µέ ἀνακοινώσεις καί ἐκδηλώσεις τῶν ὁποίων τό περιεχόµενο ἄν δέν σέ κάνει νά γελάσεις νιώθεις νά σέ προσβάλει. Εἴχαµε σχολιάσει καί τό κείµενο τῆς σχετικῆς ἐρώτησης τοῦ ΣΥΝ στή Βουλή γιά τόν ἴδιο λόγο. Τώρα ἦρθαν καί οἱ Δ. Τζανακόπουλος – Γ. Μπουρνούς στήν Κοµοτηνή γιά νά µᾶς µεταφέρουν τό «ἀγωνιστικό πνεῦµα τῆς νεολαίας τοῦ ΣΥΝ», ἡ ὁποία «δέν τροµοκρατεῖται» ἀπό τίς «δυνάµεις ἐκεῖνες πού πολιόρκησαν τή Νοµική Κοµοτηνῆς στίς 11 Δεκεµβρίου».

Ἐντάξει, κατανοοῦµε τήν ἀνάγκη ἑνός ψευτοαριστεροῦ χώρου νά κολλήσει µερικά ἀγωνιστικά ἔνσηµα κατακεραυνώνοντας παρακρατικούς ἱππότες καί γίγαντες ἀλλά καλά εἶναι νά διατηρεῖ κανείς καί τήν αἴσθηση τοῦ γελοίου – εἰδικά ὅταν ἡ Δουλτσινέα του εἶναι ἡ ἐξουσία.

Κ.Κ.

*  Δέν πρέπει νά ξεχάσουμε τήν ἀποφασιστική συμβολή τοῦ ἐπιτετραμμένου τῆς Παλαιστινιακῆς Πρεσβείας στήν Ἀθήνα Ἰσμάτ Σάμπρι. Τοῦ εὐχόμαστε Καλή Πατρίδα!

Πρὸς τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Κομοτηνῆς

Κομοτηνή, 11-1-2005
ΑΝΑΦΟΡΑ
Οἱ ὑπογεγραμμένοι πολίτες τοῦ Δήμου Κομοτηνῆς, σέ συνεννόηση καί μέ τήν Ἑταιρεία Γλωσσικῆς Κληρονομιᾶς, ὑποβάλλουν τὴν παροῦσα ἀναφορὰ στὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο τῆς πόλης, προκειμένου νὰ ἰσχύσει ἡ ἑλληνικὴ νομοθεσία ἀλλὰ καὶ νὰ περιφρουρηθεῖ ὁ αὐτοσεβασμὸς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ ἡ συλλογική μας ἰδιοπροσωπία. Ὡς γνωστόν, βάσει τοῦ Ν. 2946/2001, ἄρθρο 6, προβλέπεται ἡ ὑποχρεωτικὴ γραφὴ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ ὅλες τὶς ἐπιγραφὲς «μὲ τὶς ὁποῖες προσδιορίζεται ἡ θέση, ἡ διεύθυνση, ἡ ἰδιότητα ἢ ἡ ἐπαγγελματικὴ δραστηριότητα φυσικοῦ προσώπου, ἢ ἡ ἐπωνυμία καὶ τὸ ἀντικείμενο δραστηριότητας, ἑνώσεως φυσικῶν προσώπων ἢ νομικῶν προσώπων δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ δικαίου». Προβλέπεται δὲ ἁπλῶς ἡ δυνατότητα «ἐπιπρόσθετης ἀναγραφῆς τῆς ἐπιγραφῆς σὲ ἄλλη γλώσσα μὲ μικρότερα στοιχεῖα».
Ἀναφέρουμε λοιπὸν στὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Κομοτηνῆς ὅτι οἱ Τράπεζες ΑLFΑBANK, ΑSPISBANK καὶ EUROBANK γράφουν ἔτσι καὶ μόνον (δηλαδὴ ἀγγλιστί) στὶς τεράστιες ἐπιγραφὲς τῶν ὑποκαταστημάτων τους τὴν ὀνομασία καὶ τὴν δραστηριότητά τους. Ἐπειδὴ εἶναι – ὅπως φαίνεται καὶ σὲ ὅλες τὶς ἄλλες πόλεις – ἡ τακτική τους πάγια καὶ ἀνεξάρτητη τῆς τοπικῆς διεύθυνσής τους, ἀγνοοῦν δὲ μὲ τρόπο προκλητικὸ τόσο τὴ νομοθεσία τῆς χώρας ὅσο καὶ τὸ αἴσθημα τῆς πατρίδας καὶ τῆς μητρικῆς γλώσσας τῶν συνειδητῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, καλοῦμε τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο, ὡς ἁρμόδιο, νὰ μεριμνήσει γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου, εἴτε αὐτὸ σημαίνει ἄμεση συμμόρφωση τῶν ἐπιχειρήσεων μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ νομοθέτη, εἴτε ἐπιβολὴ τοῦ προβλεπόμενου προστίμου ἕως ὅτου νὰ συμβεῖ κάτι τέτοιο. Ἐλπίζουμε ἡ ἀθλιότητα τῆς ὅλης κατάστασης σχετικὰ μὲ τὸ ἀναφερόμενο ζήτημα νὰ μὴν ἀποτελέσει ἄλλοθι καὶ γιὰ περαιτέρω ἐγκλήματα σὲ βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἀλλ’ ἀντιθέτως νὰ δοθεῖ ἕνα πρωτοποριακό, παιδαγωγικὸ μήνυμα πρὸς τὴν τοπικὴ – κι ὄχι μόνον – κοινωνία ὅτι ὑπάρχουν, ἐπιτέλους, καὶ κάποια ὅρια.
Ἐπισυνάπτουμε φωτογραφίες τῆς ὑπάρχουσας κατάστασης γιὰ τὴν τεκμηρίωση τῶν καταγγελλομένων καὶ ἀναμένουμε τὴν ἀπόφασή σας.
Μὲ τιμή, Ἀμπατζιάνης Χρ., Δαπέργολας Ν,, Ἰωαννίδης Γ., Μαμούκαρη Π., Καραΐσκος Κ., Πάφης Γ., Χαλὴλ Χ.
‘Εννοεῖται ὅτι θά εἴμαστε παρόντες στή συνεδρίαση τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου καί θά σᾶς ἐνημερώσουμε…