Γιά μᾶς ὅμως τά θετικά του εἶναι ἀπείρως σοβαρότερα: μιλάει τή γλῶσσα τῆς ἀλήθειας, χωρίς στρογγυλέματα καί ἀποσιωπήσεις. Ἀναφέρεται σέ προβλήματα ζέοντα καί οὐσιαστικά, ὄχι σέ παράγωγα τῆς καθεστωτικῆς ἀτζέντας. Φτύνει τήν πολιτική ὀρθότητα καί τίς πολυπολιτισμικές τρίχες. Ὑποστασιάζει τόν “κανονικό” Ἀμερικανό, τήν νόρμα πού βρίσκεται ὑπό διωγμό (καί) στίς ΗΠΑ γιά χάρη κάθε ἀνωμαλίας, ἐξαίρεσης, μειονότητας. Πρεσβεύει τή λογική τοῦ λογικοῦ συμβιβασμοῦ στό διεθνές πεδίο, προκειμένου νά ἀποφύγουμε ὡς ἀνθρωπότητα ἕναν πυρηνικό Ἀρμαγεδώνα. Ἐκφράζει τήν παραγωγική τάξη τῆς Ἀμερικῆς, κόντρα στήν στρατογραφειοκρατία καί στό ἀεριτζίδικο χρηματοπιστωτικό καρτέλ.

Κι ἀπέναντί του ἔχει τήν Κλίντον, δηλαδή τόν ὑπαρκτικό φορέα τοῦ καθεστῶτος. Ἡ λέξη “διαφθορά” εἶναι πολύ ἀθώα γιά νά περιγράψει τά κτήνη πού ὁδηγοῦν τήν Οἰκουμένη στόν Μεσαίωνα καί στήν καταστροφή. Συνωμοσίες μέ τρομοκράτες, φόνοι ἀθώων, ἐκλογική νοθεία, εἰσβολές μέ ἑκατόμβες λαῶν, λεηλασίες μέ σύγχρονα μέσα, χυδαῖα ψέμματα ἀπό τόν Τῦπο, ἐκπόρνευση τῶν πάντων… Ὁ Χίτλερ ἤ ὁ Νέρων θά ντρέπονταν νά τά κάνουν ὅλα αὐτά.
Μπορεῖ ὁ Τράμπ ν’ ἀλλάξει τή φύση τοῦ Κτήνους; Ὄχι, φυσικά. Μπορεῖ νά τό ἐξαγριώσει καί νά μᾶς χυμήξει; Μπορεῖ. Ἡ μόνη ὅμως ἐλπίδα μας εἶναι πώς μιά δράκα πατριωτῶν Ἀμερικανῶν θά σταθεῖ δίπλα στόν Τράμπ, μήπως καί καταφέρει σιγά σιγά καί τό ξεδοντιάσει μέ τή συνταγή τοῦ Πούτιν. Αὐτή εἶναι ἡ (προσ)εὐχή μας.

Γιά ὅποιον παρακολουθεῖ τελευταίως τά τεκταινόμενα στίς ΗΠΑ, ἡ ἐπικαιρότητα σίγουρα προσφέρει κάποιες ἀπίστευτες εἰδήσεις. Γιά μᾶς τά σημαινόμενα παραπέμπουν μόνο στήν “μεγάλη Βαβυλώνα, τήν μητέρα τῶν πορνῶν καί τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς”. Καί βεβαίως ἡ ἀναφορά στήν Ἀποκάλυψη δέν εἶναι ἄσχετη μέ τήν προοπτική τοῦ πυρηνικοῦ πολέμου πού μᾶς φέρνει τό παρανοϊκό, τό κτηνῶδες παρασκήνιο τῆς ἐξουσίας πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ.

Τό πρῶτο ζήτημα εἶναι αὐτό τῆς Συρίας. Παρότι ὅλος ὁ κόσμος γνωρίζει ἄριστα πλέον τούς σκοπούς τῆς δυτικῆς ἀνάμιξης στήν πολύπαθη χώρα, παρότι ὅλοι ξέρουν ποιός στηρίζει παντί τρόπῳ τούς τζιχαντιστές, παρότι ἡ διεθνής νομιμότητα εἶναι μέ τόν Ἄσαντ καί τή Ρωσία, ἔχει λυσσάξει τό σῦμπαν κατά τῶν τελευταίων καί πασχίζει νά σώσει τούς ἰσλαμοκανίβαλους τοῦ Χαλεπίου ἀπό τήν στρατιωτική ἦττα. Τήν ἴδια στιγμή πού κραδαίνει τό σκιάχτρο τῆς “τρομοκρατίας”! Κι ἄς προηγήθηκαν τά παρόμοια ἐγκλήματα σέ Ἰράκ, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία ἀπό τόν ἴδιο δράστη!
Τό δεύτερο ζήτημα εἶναι τῶν ἐπικείμενων ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν. Ἀπό τή μιά ἡ τυπική ἐκπρόσωπος τοῦ καθεστῶτος πού ὑπόσχεται νά κάνει τούς ἐφιάλτες μας πραγματικότητα κι ἀπό τήν ἄλλη ἕνας ἐπιχειρηματίας πού ἀναμίχθηκε στήν πολιτική γιά νά ἐκφράσει, ὅπως μπορεῖ, τήν κοινή λογική. Πρέπει ὅμως νά τό κάνει κόντρα σέ ΟΛΑ τά ΜΜΕ τῆς χώρας, κόντρα στό διεθνές στάρ σύστεμ, κόντρα στό Ρεπουμπλικανικό κόμμα του (καί τούς πρώην Προέδρους του), κόντρα στίς ἠλεκτρονικές καλπονοθεῖες τῶν ἀντιπάλων του. Ὁ Φάρατζ μέ τό Brexit ἔδειξε ὅτι τό ἐγχείρημα Τράμπ μπορεῖ νά πετύχει ἀκόμα κι ἔτσι – στήν Ἀγγλία ἔλειπε μόνο τό τελευταῖο ἐμπόδιο. Καί ποιά εἶναι ἡ τελευταία κατηγορία κατά τοῦ Ντόναλντ Τράμπ; Ὅτι πρίν 11 χρόνια μίλησε ἀπρεπῶς σέ ἰδιωτική συζήτηση γιά μιά γυναίκα! Τήν ἴδια στιγμή ἀπέναντί του εἶναι μιά δηλωμένη λεσβία (καί διάσημη κεράτω) ἀλλά κανείς δέν τολμάει νά πεῖ κάτι σχετικό: ἡ ἀνωμαλία εἶναι πιά στό ἀπυρόβλητο καί τόν μπελά τους βρίσκουν μόνο οἱ …κανονικοί.
Πλήρης διαστροφή, πλήρης παραλογισμός, πλήρης ἐπιβεβαίωση τοῦ Ὄργουελ μά καί τοῦ …Ἰωάννη. Ζοῦμε σέ ἐποχές ναζιστικοῦ ζόφου, μόνο πού ὁ σύγχρονος, συλλογικός Χίτλερ δέν ἐκτίθεται σέ μπαλκόνια ἀλλά βυσσοδομεῖ ἀπό τήν χρηματοπιστωτική του τρύπα. Θά βρεθεῖ ἄραγε ὁ Στάλιν πού τοῦ χρειάζεται; Ὅσο ζοῦμε, ἐλπίζουμε.

Συναντώντας τόν Οἰκουµενικό Πατριάρχη Βαρθολοµαῖο καί συζητώντας τό ἐνδεχόµενο τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ὁ Ἀµερικανός πρόεδρος µίλησε γιά ἐκπαιδευτικά καί θρησκευτικά ζητήµατα πού ἀφοροῦν τήν ἐδῶ µειονότητα (ἀνάδειξη µουφτήδων, µειονοτική ἐκπαίδευση)!

Ἡ παρουσία τοῦ προσωπάρχη τοῦ Λευκοῦ Οἴκου, Ράµ Ἐµµάνουελ, στή συνάντηση, «δένει τό γλυκό», καθώς αὐτός φέρεται νά ἦταν ὁ ἀποδέκτης κάποιων προτάσεων τοῦ καθηγητῆ καί συµβούλου τοῦ Ἐρντογάν Νταβούτογλου, ὅταν ὁ τελευταῖος ἐπισκέφθηκε τίς ΗΠΑ γιά µία ἑβδοµάδα. Προφανῶς τό τουρκικό αἴτηµα σύνδεσης τῶν ἐξελίξεων δῶθε καί κεῖθε τοῦ Ἕβρου µέ µία περίεργη «ἀµοιβαιότητα» (µᾶς δίνουν αὐτοί ἕνα γλυφιτζούρι, τούς δίνουµε ἐµεῖς τό σπίτι µας) ἔχει πιά υἱοθετηθεῖ ἀπό τήν ὑπερατλαντική µας «σύµµαχο» καί προβάλλεται ἀπό τά πλέον ἐπίσηµα χείλη της. Ὅπως εἶναι λοιπόν εὐνόητο, δύσκολες µέρες ἔρχονται γιά τόν τόπο µας…
Αὐτό πού παραµένει ἀκατανόητο εἶναι τό γιατί «ἐµεῖς» (ποιοί ἐµεῖς δηλαδή, τό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν καί τό ΕΛΙΑΜΕΠ, γιά νά ἀκριβολογοῦµε…) ἐπιµένουµε σέ µιά γραµµή πού πέρα ἀπό ἀδιέξοδη γίνεται ὁλοένα καί πιό ἐπικίνδυνη.

Εἶναι πραγµατικά νά τρελλαίνεσαι µέ τή χρόνια αὐτή τακτική τοῦ ΥΠΕΞ µας.

Ὑπάρχει ἄραγε ΕΝΑΣ Ἕλληνας πού νά ἀντιλαµβάνεται τήν ἐµµονή στήν ἐπαναλειτουργία µιᾶς θεολογικῆς Σχολῆς; Γιατί ἔχει ἀποµείνει ὡς τελευταῖο µας «αἴτηµα» στίς ἑλληνοτουρκικές σχέσεις, τή στιγµή πού ὑπάρχουν τόσες ἐκκρεµότητες; Ποιός εἶναι ὁ λόγος πού δέν ἀφήνουµε τό ζήτηµα νά λυθεῖ νοµικά εἴτε στήν ἴδια τήν Τουρκία εἴτε στά Εὐρωπαϊκά Δικαστήρια; Ποιά εἶναι ἡ ἀξία τῆς Σχολῆς γιά τήν ἀποδεκατισµένη ἑλληνική µειονότητα τῆς Πόλης ἤ γιά τά ἑλληνικά συµφέροντα, ὅταν δέν ἀποτελεῖ οὔτε ἱκανή µά οὔτε κἄν ἀναγκαία συνθήκη γιά τή στελέχωση τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου; Ποιός χάραξε αὐτήν τήν διαπραγµατευτική γραµµή πού ἀπό τίς µέρες τοῦ ΓΑΠ µέχρι σήµερα στοιχειώνει τήν ἐξωτερική πολιτική µας; Καί ἄς δεχθοῦµε ὅτι ὁρισµένοι προσδοκοῦσαν νά κερδίσουν κάτι ἀπό τήν Ἄγκυρα (γιά νά τό περιφέρουν µετά στούς χαυνοψηφοφόρους ὡς τρόπαιο). τώρα πού ζητεῖται κι εὐθέως συγκεκριµένο ἀντάλλαγµα στή Θράκη, τί καθόµαστε ἀκόµη καί συζητᾶµε; Εἶναι δυνατόν ἀκόµη νά διαπραγµατευόµαστε, ἔστω καί ἐµµέσως (ὅπως ἔγινε στή συνάντηση Μπαµπατζάν – Μπακογιάννη), τήν ἐσωτερική µας πολιτική στή Θράκη χάριν ἑνός …φαντάσµατος;