Επί δεκαετίες ολόκληρες το θέμα έμενε κρυμμένο στα πλαίσια της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και έπρεπε να έρθει η διάλυση της τελευταίας για να σκάσει πάλι μπροστά μας. Από τότε και μέχρι την προδοσία του περασμένου Ιουνίου, για 27 ολόκληρα χρόνια δεν πετύχαμε ως χώρα σχεδόν τίποτε, πέρα από κάποια προσχήματα και μια παράταση χρόνου. Ούτε διπλωματικά ούτε οικονομικά ούτε (φυσικά) στρατιωτικά μπορέσαμε να λυγίσουμε τον αλυτρωτικό μακεδονισμό των γειτόνων. Γιατί; Σύμφωνα με τους ας πούμε δικούς μας, οι ξένοι υποστηρίζουν τα Σκόπια: κάποια παρασκήνια, ο Σόρος, ο Σώρρας, δεν ξέρω. Κι από τότε που ανακάλυψαν την πρεμούρα των Αμερικανών να συμπεριλάβουν τους Ψευτομακεδόνες στο ΝΑΤΟ, βρήκαν νέο άλλοθι για την αχρηστία τους. Τι συνέβη όμως στην πραγματικότητα; Το αναμενόμενο: η κυβερνώσα πολιτική ψώρα, που δεν διαθέτει ίχνος εθνικής συνείδησης και προσωπικής αξιοπρέπειας, δεν εκπόνησε κανένα σχέδιο, δεν υιοθέτησε καμμία γραμμή άμυνας, δεν ασχολήθηκε στην πραγματικότητα σοβαρά ΠΟΤΕ με το θέμα. Η μόνη διάστασή του που τους απασχόλησε ήταν το ενδεχόμενο να κλονίσει την καρέκλα τους, τίποτε άλλο. Η Ενδιάμεση Συμφωνία ήταν ένας καλός μπερντές για να κρύβονται πίσω του τα προβλήματα και βόλευε τόσο που δεν ασχοληθήκαμε ως Ελλάς ούτε καν για να την καταγγείλουμε, όπως οφείλαμε αλλά και όπως θα μας εξυπηρετούσε πριν το Βουκουρέστι. Δεν το πράξαμε και καταδικαστήκαμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο! Τι κάναμε μονάχα; Επενδύσεις! «Είμαστε οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου» λέγαν αυτοί, «αγοράζουμε την πετρελαϊκή σας εταιρεία» απαντούσαμε εμείς. «Θέλουμε τη Χαλκιδική και τη Θάσο» λέγαν αυτοί, «ανοίγουμε Βερόπουλο» απαντούσαμε εμείς. « – Γειά σου Γιάνν΄!» « – Κουκιά σπέρνω!», ήταν η εκσυγχρονιστική τάση στις διεθνείς μας σχέσεις, άλλη μια μεγάλη εφεύρεση της Νέας Τάξης Πραγμάτων που δεν άφησε στον νεοελληνικό εγκέφαλο τίποτε όρθιο.
Όταν το 2008 ο κόμπος έφτασε για πρώτη φορά στο χτένι, ο Κώστας Καραμανλής κατάφερε να το χειριστεί αξιοπρεπώς, όμως κόμπος και χτένι μείνανε εκεί, στην ίδια θέση. Για να φτάσουμε στην αποφράδα ώρα του Σύριζα και του Κοτζιά και να λυθεί ο κόμπος με τον γόρδιο τρόπο, μόνο που τώρα στη θέση του Αλέξανδρου ήταν ο Ζάεφ. Πάρτε και όνομα και εθνικότητα και γλώσσα, δώστε μόνο ένα φύλλο βόρειας συκής και τα ρέστα – επιχειρηματικό, διεθνή σήματα, συνεργασίες κτλ – δικά σας. Όλα αυτά βέβαια δεν γίνανε επειδή οι άνθρωποι είναι προδότες της πατρίδας, ασυνείδητα τομάρια, λούστροι των ξένων, όοοοοχι! Γίνανε επειδή δεν είναι εθνικιστές οι δικοί μας. Κι επειδή είναι υπέρ της ειρήνης, ναι. Θα μου πείτε «και πού τον είδαμε τον πόλεμο;» Δεν έχει σημασία, τώρα ίσως τον δούμε, κι αν δεν δούμε πόλεμο σίγουρα θα δούμε μια «μακεδονική» μειονότητα να διεκδικεί την πραγματική Μακεδονία. Πάντως ο ερίτιμος ΥΠΕΞ μάς πληροφόρησε πως μας απάλλαξε από αυτό το άλυτο πρόβλημα που μας βασάνιζε καθημερινά επί 3 δεκαετίες!
Εδώ βέβαια υπάρχει ένα ζήτημα. Εξελέγη ο Σύριζα με υπόσχεση να λύσει το Μακεδονικό; (Καλά, για τον Κοτζιά δεν συζητάμε, αυτός δεν εξελέγη καν, διορίστηκε μόνιμος υπουργός Εξωτερικών πριν ακόμη και τις εκλογές του 2015, άγνωστο από ποιον). Αναιρέθηκε η δέσμευση των πολιτικών αρχηγών του 1992 με εξίσου έγκυρο τρόπο και δεν το μάθαμε; Δόθηκε το προαιώνιο ελληνικό όνομα στους Σλάβους χωρίς να ρωτηθεί καν η Κυβέρνηση ή η Βουλή; Κι αν ακόμη οι νυν άρχοντες συμφωνούν, δικαιούνται να προχωρήσουν σε τέτοιαν απόφαση χωρίς καν να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό; Εδώ πρέπει να θυμίσουμε ότι τα πολιτικά σούργελα που αμφισβητούν το δικαίωμα του ελληνικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του είναι αυτά που διοργάνωσαν δημοψήφισμα το 2015 – και μάλιστα για δημοσιονομικό ζήτημα που απαγορεύεται ρητώς από το Σύνταγμα – για να το αναποδογυρίσουν την επόμενη μέρα! Πώς λοιπόν να μας ξαναδώσουν τον λόγο τώρα που διαπίστωσαν ότι δεν αστειευόμαστε και που φοβούνται μια δεύτερη κοροϊδία στα μούτρα μας μέσα;
Στο σημείο αυτό θέλω να δώσω δύο απαντήσεις στις ενστάσεις για το θέμα του δημοψηφίσματος. Η μία αφορά το αν μπορούμε να βάλουμε ως ερώτημα ένα αδιαπραγμάτευτο εθνικό μας δίκαιο και η άλλη αν έχει κάποιο νόημα η έκφραση της λαϊκής βούλησης, με δεδομένα τα όπλα του καθεστώτος που μπορούν να το ακυρώσουν. Στην πρώτη ένσταση θα ανταπαντήσω πως δικαίωμα που δεν μπορείς να το υπερασπιστείς απλώς δεν υπάρχει. Εθνικό μας δίκαιο ήταν και η Σμύρνη και η Πόλη και η Χιμάρα και η Κερύνεια. Κι αν δεν γινόταν το δημοψήφισμα του 2004 στη Μεγαλόνησο, τώρα ο προηγούμενος κατάλογος θα ήταν μακρύτερος. Η πολιτική δεν γίνεται με όρους μεταφυσικούς, με επικλήσεις των νεκρών και των αγέννητων, γίνεται με βάση την ισχύ των εθνών και ένας λαός αποφασισμένος είναι μέγιστη ισχύς. Η δεύτερη ένσταση είναι πιο ρεαλιστική και εδράζεται στην τρέχουσα πραγματικότητα. Σε έναν βαθμό θα την δεχόμουν αλλά η απολυτοποίησή της οδηγεί στην μοιρολατρεία και στην παθητική αποδοχή των τετελεσμένων, άρα σε έναν φαύλο κύκλο. Φυσικά και δεν αγνοούμε ότι το δημοψήφισμα αγνοήθηκε προχθές στα Σκόπια, γελοιοποιήθηκε στην Ελλάδα το 2015, επαναλήφθηκε στη Δανία για την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993 και στην Ιρλανδία για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας το 2009, υπονομεύεται στην Αγγλία για το BREXIT, ακόμα και στο Κυπριακό παράδειγμα δεν κεφαλαιοποιήθηκε το κέρδος από την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και φτάσαμε να συζητάμε σήμερα παρόμοιες «λύσεις». Όμως αφενός πάντα κάτι κέρδιζε το έθνος που αντιστεκόταν στην άνωθεν επιβολή και αφετέρου άλλο όπλο δεν έχουμε και πρέπει όχι μόνο να το διεκδικούμε αλλά μετέπειτα να περιφρουρούμε και το αποτέλεσμά του.
Θα κλείσω με μιαν αναφορά στην πολυπόθητη διέξοδο που αναζητά όλος ο ελληνικός λαός ή τουλάχιστον το κομμάτι του εκείνο που δεν έχει δυσανεξία με την πραγματικότητα και με την εθνοθρησκευτική του ρίζα. Το Μακεδονικό στη φάση που βρίσκεται φαντάζει πράγματι ως ανεπανάληπτη ευκαιρία ανάταξης του πολιτικού σκηνικού και αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Τα κατεστημένα κόμματα, που μας οδήγησαν στην συνολική καταστροφή που βιώνουμε 9 χρόνια τώρα, αποδείχθηκαν ελεεινά και βεβαίως πλήρως αναξιόπιστα αλλά το σύστημα που κυβερνάει παραμένει ισχυρό. Η πολιτική ως επάγγελμα, το χρήμα ως κυρίαρχο πολιτικό πλεονέκτημα, ο Τύπος ως φίλτρο της εξουσίας, το παρασκήνιο με της πάσης φύσεως Στοές είναι πάντα εδώ. Μπορεί ένας αυθόρμητος βολονταρισμός από τα κάτω να αντιπαλέψει όλο αυτό το σύστημα; Στην ελληνική κοινωνία, που συνεχίζει την παρακμιακή της πτώση, δεν μπορώ να πω ότι βλέπω κάτι τέτοιο εφικτό και μακάρι να κάνω λάθος. Εν πάση περιπτώσει, ας πράξουμε όλοι αυτό που μας αναλογεί, χωρίς ψευδαισθήσεις και μεμψιμοιρίες, και ας ελπίσουμε ο Θεός της Ελλάδος να μην την έχει ακόμη ξεγράψει από τον μελλοντικό χάρτη των εθνών.

Ομιλία στην εκδήλωση ΠΡΕΣΠΕΣ STOP, 12-10-18, Θεσσαλονίκη, με Γ. Καραμπελιά (φωτό), Στ. Παπαθεμελή, Π. Σαββίδη και τον μητροπολίτη Καβάλας και Φιλίππων Στέφανο

Τό βιβλίο πέρασε ἀπό τήν τριμελή Ἐπιτροπή καί ἀπό τήν 15μελή «τάξη» τῶν ἱστορικῶν ἀλλά μετά οἱ ἀντιδράσεις, κυρίως ἀπό τόν ὑπουργό «Δικαιοσύνης» τοῦ Σημίτη Σταθόπουλο, τόν Διαμαντοῦρο καί 2-3 ἀκόμη (συνεργάτες τοῦ ΔΟΛίου συγκροτήματος) ὁδήγησαν σέ 15ήμερη ἀναβολή τῆς ἀπόφασης, προκειμένου «νά διαβάσουν κι ἄλλοι τό βιβλίο». Στήν ἑπόμενη Ὁλομέλεια τό κλῖμα παρέμεινε θετικό (ὁ πρόεδρος κ. Κ. Δεσποτόπουλος χαρακτήρισε τό βιβλίο «καταπληκτικό» κι ὁ συγγραφέας Θανάσης Βαλτινός ζήτησε νά γίνει ἐπιτέλους κι ἕνα βῆμα πέρα ἀπό τή συντήρηση) καί τότε οἱ ἀντιτιθέμενοι στή βράβευση πρότειναν μυστική ψηφοφορία! Οὔτε κι αὐτό ὅμως τούς βγῆκε καί ἡ βράβευση πέρασε ὁριακά πάνω ἀπό τήν ἀπαιτούμενη ἀπόλυτη πλειοψηφία.

Σέ κάθε περίπτωση ἔχουμε ἕνα γεγονός μέ πολλαπλή σημασία. Πρῶτον γιά τήν ἰδεολογική καί πολιτική ταυτότητα τοῦ συγγραφέα (τήν τόσο κοντινή μέ τή δική μας) πού πολύ θά ἤθελαν κάποιοι νά τήν χαρακτηρίζουν «περιθωριακή».
Δεύτερον γιά τήν ἐπιστημονική του ἐπάρκεια πού κραυγάζει στά ἱστορικά του βιβλία ἀλλά καί …ξεμπροστιάζει τούς ἐπαγγελματίες ἱστορικούς καί πανεπιστήμονες πού ἔχουν καταντήσει ζητούμενο τό αὐτονόητο. Εἰδικά στό συγκεκριμένο βραβευθέν βιβλίο ὁ Πασχάλης Κιτρομηλίδης ἐκτίθεται ἀνεπανόρθωτα ὡς ὁ ὑπαρκτικός φορέας τοῦ ἱστοριογραφικοῦ δωσιλογισμοῦ (δέν εἶναι ἄμοιρη ἀλήθειας ἡ φήμη πώς μέρος τῶν ἀντιδράσεων προερχόταν
ἀπό τό φιλικό του περιβάλλον).

Καί τρίτον γιά τόν ἴδιον τόν Καραμπελιά, πού ἐπί μισό αἰώνα ἐπέλεξε μέ συνέπεια ἕναν ἔντιμο δρόμο, μέ ἀναζητήσεις καί ἀναθεωρήσεις, μακρυά ἀπό τούς φελλούς τῆς ἐπικαιρότητας καί τούς ἑτερόφωτους ἀστέρες τῶν λογῆς λογῆς κυκλωμάτων.

Θερμά συγχαρητήρια στόν ἴδιο καί στήν Ἀκαδημία!

Γιῶργος Καραμπελιάς

Πάει πια ο απόηχος των ευρωεκλογών, σβήνει και η πρόσκαιρη ευφορία µας από την µεγάλη αποχή και επιστρέφουµε λίγο λίγο στη γνωστή µιζέρια αυτού που ονοµάζεται “πολιτική ζωή” στην Ελλάδα. Με τις εθνικές εκλογές µάλιστα σε απόσταση µερικών µηνών, το ξαµόλυµα των δύο µεγάλων κοµµάτων σίγουρα θα ξαναφέρει πλήθος αποχιτών πίσω στη λογική της κάλπης και της χαµένης δηµοκρατίας.

Μέχρι όµως να συµβούν όλα αυτά, δικαιούµαστε να ονειρευτούµε λιγάκι. Ονειρευόµαστε λοιπόν ότι δύο κορυφαίοι Έλληνες, πνευµατικές και πολιτικές προσωπικότητες διεθνούς διαµετρήµατος, ο Μίκης Θεοδωράκης στην Ελλάδα και ο Βάσος Λυσσαρίδης στην Κύπρο, τίθενται επικεφαλής µιας ενιαίας πολιτικής παράταξης, που καλεί σε συνένωση όλους τους έντιµους Έλληνες για τη σωτηρία της δηµοκρατίας και της χώρας. Με σηµαία τα ανεξίτηλα ιδανικά που προέταξαν σε καιρούς αλλοτινούς µα όχι και τόσο διαφορετικούς από τους σηµερινούς, οι δύο αυτοί µεγάλοι Έλληνες, ίσως οι σπουδαιότεροι εν ζωή, µπορούν να λειτουργήσουν ως σύµβολα για µιαν ενότητα που θα την σφυρηλατούσαν άλλοι, νεώτεροι, από κάτω. Πραγµατικά, αδυνατούµε να κατανοήσουµε τι το τόσο αβυσσαλέο χωρίζει το Μιχάλη Χαραλαµπίδη από τον Χρήστο Γιανναρά, τόν Γιώργο Καραµπελιά από τον Μανώλη Γλέζο, τον Λουκά Αξελό από τον Κώστα Ζουράρι και θεωρούµε ότι µε µέντορες τους Θεοδωράκη-Λυσσαρίδη όλοι οι µικροεγωισµοί θα υποχωρούσαν. Κι ακόµα τα µικρά, έντιµα µα ανέλπιδα κόµµατα τύπου ΑΣΚΕ, ΠΑΜΜΕ, Κοινωνία, Κίνηµα Άµεσης Δηµοκρατίας κτλ κτλ, τι είδους ενδοιασµούς θα είχαν να ενταχθούν µέσα σε ένα τέτοιο σχέδιο για το αύριο της χώρας µας; Πλήθος µικρών εκδοτικών προσπαθειών θα µπορούσαν να στηρίξουν το εγχείρηµα, δεν είναι ανάγκη να τα απαριθµήσουµε. Αλλά και από τα κατεστηµένα ΜΜΕ, ποια θα µπορούσαν να αγνοήσουν µια τέτοιαν απόπειρα; Ποιοι θα τολµούσαν να συκοφαντήσουν, να λοιδωρήσουν, να αποσιωπήσουν ονόµατα µπροστά στα οποία όλο το πολιτικό δυναµικό των κοµµάτων εξουσίας δείχνει (και είναι) νηπιακού επιπέδου;

Μα γίνεται άνθρωποι που βρίσκονται στα 85-90 να ηγηθούν µιας τέτοιας πρωτοβουλίας; “Μόνον αυτοί το µπορούν”, είναι η απάντησή µας. Μόνο πίσω από αυτούς θα µπορούσε να συνταχθεί χωρίς ενδοιασµούς ο δηµοκρατικός κόσµος της πατρίδας µας. Ο Μίκης και ο “γιατρός” θα λειτουργήσουν ως σύµβολα ενότητας και δηµοκρατίας και θα το πράξουν γιατί συµµερίζονται την αγωνία όλων µας για το πού πορεύεται ο Ελληνισµός. Μας το οφείλουν, και οι άλλοι προαναφερθέντες οφείλουν να τους το προτείνουν!

Μπροστά σε 200 περίπου άτομα παρουσιάστηκε στήν Ξάνθη (Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, 7-3-09) το βιβλίο τού Γ. Καραμπελιά «1204» από τον Κώστα Καραΐσκο, τον Κώστα Ζουράρι και τον συγγραφέα. Ακολουθεί μέρος της ομιλίας του ΚΚ.

 Το «1204 – Η διαμόρφωση του νεότερου ελληνισμού» είναι χωρίς καμμία διάθεση υπερβολής ένα πραγματικό ευαγγέλιο, σε μία εποχή που η σύγχυση στα μυαλά των νεοελλήνων βρίσκεται στο απόγειό της. Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν παρέχει μόνο πολύτιμες και δυσεύρετες πληροφορίες στον αναγνώστη αλλά μία καθολική θέα της συλλογικής μας ταυτότητας και των περιπετειών της τα τελευταία 1.000 (χονδρικά) χρόνια. Τι ισχυρίζεται ο Καραμπελιάς στο βιβλίο; Τα αυτονόητα, όπως λέει κι ο ίδιος στον επίλογο, που όμως στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι καθόλου αυτονόητα και χρήζουν επανατεκμηρίωσης. Σε γενικές γραμμές λοιπόν έχουμε τις κάτωθι βασικές θέσεις:

 Πρώτον ότι η νεοελληνική ταυτότητα, όπως την ξέρουμε σήμερα, αρχίζει να διαμορφώνεται ξεκάθαρα ήδη από τον 11ο αιώνα, κάπου μεταξύ 1071 και 1261, γύρω από την χρονολογία – σταθμό της Άλωσης της Πόλης από τους Φράγκους.

Δεύτερον ότι αυτή η ταυτότητα συγκροτείται με ένα πνεύμα διπλής αντίστασης τόσο έναντι της λατινικής Δύσης, η οποία εγκαινιάζει την αποικιοκρατική της περίοδο δια των ιταλικών πόλεων στο Βυζάντιο, όσο και έναντι της τουρκικής Ανατολής που κομίζει την βαρβαρότητα και την καθυστέρηση της στέπας.

Τρίτον ότι η ελληνική, πολιτισμική τουλάχιστον, συνέχεια δια μέσω των βυζαντινών χρόνων είναι μία πραγματικότητα που έχει αναδειχθεί μέσα από άπειρα τεκμήρια διαφορετικής προέλευσης και εξασφαλίζει την ελληνικότητα και την αυτοτέλεια του σύγχρονου έθνους μας.

Τέταρτον ότι τα χρόνια του Βυζαντίου δεν ήταν μία σκοταδιστική περίοδος καλογεροκρατίας και ανθελληνικού μένους αλλά μία πολύχρονη άνθιση ενός κράτους προνοίας με το πιο δημοκρατικό πολίτευμα στον τότε κόσμο, που μάλιστα τους τελευταίους αιώνες της ζωής του είχε εξελληνισθεί μέχρι τα νύχια.(…) Η συλλογή όλων αυτών των μαρτυριών και των στοιχείων δεν είναι μια άσκοπη επίδειξη ευρυμάθειας, η οποία άλλωστε δεν αμφισβητείται, αλλά είναι μία επιτυχημένη προσπάθεια ανατροπής μιας σειράς από ριζωμένους προϊδεασμούς ή αμφιβολίες μας για ένα πλήθος θεμάτων. Σημειώνω ενδεικτικά:

 Για την ελληνικότητα των βυζαντινών

. Το απόσπασμα του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη για την μετωνυμία των Ελλήνων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την αναφορά του Λέοντος Στ του Σοφού στον εξελληνισμό των Σλάβων (με τη φράση «γραικώσας») Την μαρτυρία του Ιωάννη Ζωναρά (12ος αιώνας) για την ασυνείδητη διατήρηση εθνικών εθίμων. Τις μεταγενέστερες λόγιες μαρτυρίες για την ταύτιση των όρων Ρωμαίος-Γραικός-Έλλην (από τον επίσκοπο Μυρέων Ματθαίο το 1619). Την διατήρηση της ίδιας, ελληνικής συνείδησης και μέσα στον λαό (βλ. παραδείγματα Νικήτα Μάγιστρου, Άννας Κομνηνής, Νικήτα Χωνιάτη, Ιωάννη Βατάτζη, Θεόδωρου Λάσκαρι, Νικηφόρου Βλεμμύδη, Δημητρίου Κυδώνη, Γρηγορίου του Κυπρίου, Νικολάου Καβάσιλα κτλ κτλ). Το εκπληκτικό παράδειγμα του Πλήθωνος – Γεμιστού. Την Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής, με τις 88 αναφορές στον Όμηρο και τους άλλους αρχαίους συγγραφείς. Την εισαγωγή πολύ πάνω του 75% των ελληνικών κειμένων στη Δύση από το Βυζάντιο – όχι από τους Άραβες.Για το πνευματικό – πολιτιστικό επίπεδο των βυζαντινών

. Τους 23.000 στίχους της Παλατινής Ανθολογίας όπου συγκεντρώθηκαν ποιήματα από τον 7ο έως τον 10ο μ.Χ. αιώνα. Την Βελισαριάδα, ένα έμμετρο λαϊκό έργο του 14ου αιώνα που μιλά για την αξιοσύνη ενός λαϊκού ήρωα και την φαυλότητα των ευγενών. Την ερωτική και σατιρική ποίηση που φτάνει και ξεπερνάει τα όρια της ελευθεροστομίας. Την πρώτη εμφάνιση του μυθιστορήματος. Την διόρθωση του Ιουλιανού ημερολογίου από τον Γρηγορά. Την διεξαγωγή του διαλόγου πλατωνιστών – αριστοτελικών στη Φλωρεντία αποκλειστικά μεταξύ Ελλήνων στη Φλωρεντία μέχρι το 1470. Και λίγο αργότερα, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, τις 80 επανεκδόσεις δύο Γραμματικών, του Θεοδώρου Γαζή και του Κων/νου Λάσκαρι, μέσα στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα!

Για τη φύση του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους

. Την χιλιόχρονη λειτουργία του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ανεξάρτητα από την Εκκλησία και τις εκκλησιαστικές σπουδές, τις οποίες εξυπηρετούσε η Πατριαρχική Ακαδημία. Την δήλωση του Μανουήλ Μοσχόπουλου ότι «το κοινόν είναι αποτέλεσμα συμβολαίου μεταξύ ισότιμων συμβαλλόμενων, που ελεύθερα αποφασίζουν να ορίσουν τον μονάρχη τους», ενώ οι πολίτες «είναι υποχρεωμένοι να τον υπακούουν μόνο στον βαθμό που εκπροσωπεί και προστατεύει το κοινόν». Την κατάργηση της θανατικής ποινής για εγκλήματα κατά της περιουσίας (η οποία ίσχυε στη δυτική Ευρώπη μέχρι τον 19ο αιώνα). Την πρώτη ιστορικά θεσμοθέτηση κράτους πρόνοιας με πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία. (…)

Με την ευκαιρία, αξίζει πραγματικά να σταθούμε σε δύο παραδείγματα που αλιεύω από το βιβλίο, και τα οποία αποδεικνύουν κατά τη γνώμη μου το αθηναϊκό μισελληνικό σύνδρομο που έχουμε περιγράψει στον «Αντιφωνητή» με άλλη, ανάλογη αφορμή. Το πρώτο αφορά τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και την βυζαντινότητα της τέχνης του. Το δεύτερο αφορά την ελληνική συνέχεια, ιδίως στα χρόνια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας.

Αναφορικά με τον Θεοτοκόπουλο πρώτα. Μέχρι πρόσφατα η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι αυτός ο άφταστος ζωγράφος ήταν απλώς κρητικής καταγωγής και πριν τα 19 του πήγε στη Δύση και σπούδασε την ζωγραφική της στην Ιταλία πρώτα και στην Ισπανία έπειτα. Με λίγα λόγια ότι ως ζωγράφος γεννήθηκε στη Δύση και άρα η ελληνική του καταγωγή ελάχιστη σημασία είχε. Έλα όμως που πλέον έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Θεοτοκόπουλος πήγε στην Ιταλία κάπου 27 ετών, ήδη φτασμένος ζωγράφος και μάλιστα με διαφορά ο πιο ακριβοπληρωμένος του νησιού! Άρα βρέθηκε στη Δύση ως ζωγράφος που είχε ήδη χωνέψει την βυζαντινή παράδοση και, όπως αποδεικνύει το έργο του, την διατήρησε ανανεώνοντάς την μάλιστα ώς το τέλος. Έχει κάποια σημασία να διεκδικήσεις ως Έλλην έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών, του οποίου η αξία ανακαλύφθηκε μόλις πρόσφατα; Να δεχθείς δηλαδή όσα μαρτυρούν πλέον οι Μάγιερ, Ράις, Βίλουμσεν, Κέλεμεν, Χάντερμαν κλπ για την βυζαντινότητα του έργου του; Η κοινή λογική λέει, βεβαίως, ναι! Κι όμως! Ο Γιάννης Μηλιάδης αρνείται ρητά την βυζαντινότητα της ισπανικής περιόδου του ζωγράφου. Ο Μαρίνος Καλλιγάς δεν βρίσκει καμμία σχέση μεταξύ της τέχνης του Ελ Γκρέκο και της βυζαντινής. Ο Μανώλης Χατζηδάκης επίσης. Και ο νεώτερος Νίκος Χατζηνικολάου, που βλέπει τον βυζαντινισμό του Θεοτοκόπουλου ως μανιερισμό (αγνοώντας ακόμη και την αποκαλυπτική τοποθέτηση του ζωγράφου στην επιστολή του προς τον Βαζάρι), τους δικαιώνει όλους, απονέμοντάς τους μάλιστα και το δαφνοστέφανο για τη «νηφάλια αντίστασή τους στο ρεύμα» και στη «στενόμυαλη εθνικιστική διεκδίκηση»!

Το άλλο παράδειγμα αφορά την εθνική μας συνέχεια. Δεν πρόκειται για ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα αλλά για ένα κομβικό σημείο: Έχουμε κάποια σχέση με τους Έλληνες των προηγούμενων εποχών ή είμαστε μόνο παράγωγα του κρατιδίου που στήσανε οι Μεγάλες Δυνάμεις και της …εκπαιδευτικής του πολιτικής;! Δεν θα αναφερθώ στους Βρετανούς ή άλλους αμφισβητίες αλλά θα περιοριστώ στους δικούς μας. Ο Αδαμάντιος Κοραής, η «Ελληνική Νομαρχία», ο Κ. Σχινάς, ο Νικ. Σαρίπολος, ο Στέφανος Κουμανούδης και άλλοι μιλούσαν για την σκλαβιά των Ελλήνων υπό τον βυζαντινό ζυγό. Κι ας γράφαν επιστήμονες του επιπέδου ενός Κρουμπάχερ (ή ενός Ράνσιμαν αργότερα) για τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική γλώσσα και τους ελληνικούς θεσμούς του Βυζαντίου… Μα και στον 20ο αιώνα άλλοι, σαν τον Πασχάλη Κιτρομηλίδη, ψάχνουν να βρουν πού οφείλεται η ταύτιση μαρξιστών και μη ιστορικών στο ζήτημα της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού (το να την αναζητήσουν στα πραγματικά γεγονότα ούτε που τους περνάει από το νου…). Άλλοι πάλι σαν τον Αντώνη Λιάκο τα βάζουν με τους νομπελίστες ποιητές μας και τη γενιά του ΄30 που έθεσε ζητήματα ελληνικότητας στην Τέχνη και κάποιοι ακόμη τολμηρότεροι χαρακτηρίζουν για τον ίδιο λόγο «φασίστες» κι «εθνικιστές» τον Εγγονόπουλο, τον Ελύτη, τον Ρίτσο και τον …Θεοδωράκη!

Εδώ νομίζω ότι το βιβλίο, που όντως μπορεί να λειτουργήσει ως αληθινό φάρμακο κατά της άγνοιας και της σύγχυσης, αποτυγχάνει. Κι αποτυγχάνει για δύο λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Πρώτον γιατί τίποτε δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτόν που βασίζει όλα του τα συμφέροντα, στην ακαδημαϊκή και άλλη προώθηση των γνωστών κυκλωμάτων. Όταν κάποιος είναι τόσο δειλός ή τόσο εξαρτημένος από το σύστημα που ελέγχει τον δημόσιο λόγο, δεν πρόκειται να παραδεχτεί τίποτε, ό,τι επιχειρήματα και να του κομίσεις. Αυτό είναι το κυρίαρχο ρεύμα στις ιστορικές σπουδές σήμερα και έτσι γίνεσαι κάποιος.

Και δεύτερον γιατί δεν έχει ακόμη βρεθεί το φάρμακο κατά της βλακείας. Αυτός είναι ένας παράγοντας που δεν λαμβάνεται συνήθως υπ’ όψιν, αλλά παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στα ανθρώπινα πράγματα. Και βεβαίως το γεγονός ότι κάποιος υπογράφει βιβλία ή διδάσκει στο Πανεπιστήμιο δεν σημαίνει ότι δεν είναι και ιδεοληπτικός ή/και βλαξ. Δεν πειράζει όμως, σε μια αποικιοποιημένη, παρηκμασμένη χώρα το να βρίσκει κανείς αποικιοποιημένα, παρηκμασμένα μυαλά δεν είναι έκπληξη. Το ζήτημα είναι να προκύπτουν και δουλειές σαν αυτήν που παρουσιάζουμε απόψε εδώ, και που θα δείξουν στην πλειοψηφία των Ελλήνων τον δρόμο προς την αυτοσυνειδησία.

Εἶναι κυριολεκτικά ἀπίστευτο κι ὅµως πέρα γιά πέρα ἀληθινό: Παρότι τε-λοῦµε χρόνια τώρα ὑπό σιωνιστική κατοχή, δέν µποροῦµε νά ποῦµε ἀκόµη δυό σίγουρα λόγια γιά τά ἀφεντικά µας. Κι ἔρχονται (πολύ σπανίως, βέβαια) κάτι τέτοια βιβλία, σάν τοῦ Ἴσραελ Σαχάκ, πού προσφάτως κυκλοφόρησε ἀπό τίς Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις τοῦ Γιώργου Καραµπελιᾶ «Ἑβραϊκή Ἱστορία – Ἑβραϊκή Θρησκεία, Τό βάρος τριῶν χιλιάδων χρόνων» γιά νά µᾶς ξεστραβώσουν. Ἀκόµα κι ἐµεῖς, πού ὅσο νά πεῖς κάτι παραπάνω ἀπό τόν µέσο ὅρο ξέρουµε γιά τό θέµα, µείναµε ἄναυδοι σέ πολλά σηµεῖα τῆς ἀνάγνωσης. Ἦταν ἀδύνατον νά σταχυολογήσουµε ἀντιπροσωπευτικά τµήµατά του, χωρίς νά τό ἀδικήσουµε. Γιά ἕναν τέτοιο θησαυρό γνώσεων καί µνηµεῖο τιµιότητας χρειάζεται νά ποῦµε ὅτι τό συστήνουµε ἀνεπιφύλακτα; Δέστε µόνο πῶς τό εἶχε προλογίσει ὁ συγχωρεµένος Ἔντουαρντ Σαΐντ:

Νά τό διαβάσουµε ΟΛΟΙ!