Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές για την τιμή που μου κάνανε, να μου δώσουν τον λόγο ενώπιόν σας. Θέλω να σας συγχαρώ από καρδιάς όλους, να συγχαρώ τους υγειονομικούς που ετέθησαν σε αναστολή κι αντιμετωπίζουν μήνες τώρα την βάρβαρη επίθεση του καθεστώτος – είστε οι μόνοι άνθρωποι που σήμερα αγωνίζονται στην Ελλάδα, έναν άνισο προσωπικό αγώνα αλλά με τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο.

Το ιατρικό μέρος του ζητήματος αυτού που υφιστάμεθα όλοι 20 μήνες τώρα, το εξήγησαν οι αγαπητοί φίλοι, πανεπιστημιακοί και γενναίοι άνθρωποι που παρευρίσκονται σήμερα εδώ. Εγώ θα πρόσθετα μόνο μία λέξη, Σουηδία! Αν τα καρναβάλια που βγαίνουν στην τηλεόραση έχουν να πούνε κάτι σοβαρό επ΄ αυτού, να το ακούσουμε, διαφορετικά θα έπρεπε να βγάλουν τον σκασμό. Θα μιλήσω λοιπόν μόνον πολιτικά για την μετάλλαξη του πολιτεύματος από κοινοβουλευτικό σε ολοκληρωτικό, και τη μετάλλαξη μεγάλης μερίδας της κοινωνίας από πολίτες σε αποχαυνωμένους τηλεθεατές που κάθονται και παρακολουθούν την αποδόμηση της ελευθερίας μας και της όποιας δημοκρατίας είχε απομείνει σαν να μην συμβαίνει τίποτε.

Επειδή δεν πρέπει να ζούμε σαν να γεννηθήκαμε εχθές στον τόπο αυτόν, θα θυμίσω λιγάκι το αληθινό πρόσωπο του συστήματος εξουσίας που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, ποιοι είναι δηλαδή αυτοί που επικαλούμενοι σήμερα την «Επιστήμη» τσακίζουν τις ζωές μας. Την Επιστήμη της άρχουσας τάξης, που έλεγε κι ο Γκράμσι, δηλαδή των αφεντικών.

Είναι αυτοί που αρχής γενομένης πριν 12 χρόνια ξεπούλησαν τη χώρα βάζοντάς την στον ζυγό των Μνημονίων κι εκχωρώντας τα πάντα στους ξένους δανειστές. Τότε όσοι φωνάζαμε πως το δήθεν σχέδιο σωτηρίας ήταν ο τάφος της χώρας ήμασταν «λαϊκιστές». Τι μας έλεγε η «Επιστήμη»; Πρώτα πρώτα είχαμε την Στατιστική του Γεωργίου δια της ΕΛΣΤΑΤ. Και η πλειοψηφία των οικονομολόγων, αναλυτών κτλ συμφωνούσε πως το χρέος ήταν βιώσιμο και πάμε σε εξυγίανση. Πού βρισκόμαστε σήμερα; Χρωστάμε αναλογικά υπερδιπλάσια χρήματα, χάσαμε το ¼ του ΑΕΠ μας, ξεπουλήθηκε η δημόσια περιουσία κι ακόμα ξεπουλιέται, τώρα μάλιστα που είναι στα πράγματα στα πράγματα και ο πλέον αρμόδιος, η νεολαία μας έφυγε στα ξένα και τόσα άλλα που όλοι καλά γνωρίζουμε.

Είναι αυτοί που εδώ και τρεις δεκαετίες προπαγανδίζουν τον λαθροεποικισμό της πατρίδας μας, τον λεγόμενο «εμπλουτισμό» της, με αφροασιάτες φτωχοδιάβολους, αυτοί που μασκάρευαν τις ειδήσεις και μαγείρευαν τις στατιστικές της Αστυνομίας για να μην φαίνεται υψηλή η εισαγόμενη εγκληματικότητα, αποκαλούσαν δε «ρατσιστές» όσους αντιδρούσαν ή ανησυχούσαν! Τι έλεγε τότε η «Επιστήμη»; Οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτικοί επιστήμονες και άλλοι μας βομβάρδιζαν με όσα βόλευαν την λαθρολάγνα εξουσία, ντόπια και διεθνή. Τι ζούμε σήμερα; Τον απόλυτο εφιάλτη μιας Ελλάδας αφελληνιζόμενης και μιας πρωτεύουσας σαν εθνολογικό πάρκο.

Είναι αυτοί που εδώ και τρεις δεκαετίες πασχίζουν να διαλύσουν την εθνική μας συνείδηση και αυτοπεποίθηση επιτιθέμενοι σε μεγάλες μορφές του συλλογικού μας παρελθόντος και στο σύνολο της ελληνικής Ιστορίας. Μιλώντας για ελληνική εθνογένεση μόλις το …1821, εξωραΐζοντας την Τουρκοκρατία, εξυψώνοντας τομάρια σαν τον Μαυροκορδάτο, κατηγορώντας ήρωες σαν τον Κολοκοτρώνη, αμφισβητώντας τον χορό του Ζαλόγγου ή το Κρυφό Σχολειό, αγνοώντας φέτος τα 200χρονα της Επανάστασής μας… Τι λέει σχετικά η «Επιστήμη»; Όλα τα ανωτέρω είναι η απολύτως κυρίαρχη γραμμή στα ιστορικά Τμήματα των Πανεπιστημίων μας, αλλοίμονο, να μας πούνε «εθνικιστές»;! Εξυπακούεται ότι ο ομιλών ανήκει σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες…

Ε, λοιπόν αυτοί οι ίδιοι είναι που τώρα μέσα στην αγωνία για την …υγεία μας, προσπαθούν να μας προφυλάξουν από αυτόν τον τερατώδη ιό και εμείς δεν το καταλαβαίνουμε! Δεν καταλαβαίνουμε ότι το μητσοτακέικο έχει οικογενειακή αποστολή, κάτι σαν τάμα, να υπηρετεί αφιλοκερδώς την Ελλάδα, ότι οι προδότες της Μακεδονίας θα μας φέρουν με το ζόρι ή με το καλό στον ίσιο δρόμο (όπως τότε με το δημοψήφισμα, αν θυμάστε…), ότι η σοσιαληστρική πανούκλα ή οι σταλινικοί γιαχωβάδες ξέρουν κι αυτοί καλύτερα από μας. Μάλιστα κύριε, εσύ που φωνάζεις ότι έπρεπε σήμερα η πλειοψηφία όλων αυτών να βρίσκεται στη φυλακή δεν καταλαβαίνεις από πολιτική, γιατί είσαι ψεκασμένος, όπως λέει και ο πρωθυπουργός. Γιαυτό ακριβώς και επιβάλλεται η λογοκρισία, δεν μπορείς να λές ό,τι σου κατέβει και να υποσκάπτεις την αξιοπιστία του εμβολίου, των νοσοκομειακών στατιστικών, του ΕΣΥ, του Λιγνάδη, του ΝΟΟΡ 1 και της Ζήμενς γενικότερα.

Μα δεν είναι μόνον οι πολιτικοί, έχουμε απέναντι και δημοσιογράφους, γιατρούς, δεσποτάδες… Για τους δημοσιογράφους δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις, η δουλειά τους είναι ακριβώς αυτή: με μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέμματα να κατασκευάζουν την εικονική πραγματικότητα που θέλουν τα αφεντικά τους. Άλλοτε ήταν η ισχυρή Ελλάδα, ο Εκσυγχρονισμός, η Τρομοκρατία, η Ενωμένη Ευρώπη, έ, τώρα είμαστε στο επεισόδιο της Πανδημίας, δεν θα χαραμίσω σάλιο γι΄ αυτούς, τουλάχιστον όχι για να μιλάω γι΄ αυτούς. Για κάποιους δεσποτάδες, σεβόμενος το σχήμα τους, θα πω μόνο ότι οφείλουν να το σέβονται κι αυτοί καμμιά φορά. Είπαμε, κι εμάς μας πληρώνει το κράτος αλλά δεν κάνουμε κι έτσι! Όσο για τους γιατρούς που τρέχουν να επιδοκιμάσουν τις μεθόδους της εξουσίας, τι να πω… Τα απίστευτα πράγματα που ξεστομίζουν κάποιοι δείχνουν ασύλληπτη αγραμματοσύνη, ύποπτα κίνητρα και απουσία κάθε ενσυναίσθησης. Ο γιατρός δεν είναι πια ο μάγος του χωριού απέναντι στους ιθαγενείς, ο κόσμος έχει αλλάξει με την διαδικτυακή διάχυση της γνώσης. Και η απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής στήριξης των συναδέλφων τους σε αναστολή, που δεν κήρυξαν μια σοβαρή απεργία όταν πετάχτηκαν στον δρόμο οι άνθρωποι με τους οποίους μέχρι χθες εργάζονταν μαζί, είναι ανεξίτηλο στίγμα του συνδικαλισμού τους.

Τι μένει όρθιο λοιπόν γύρω μας, αγαπητοί φίλοι; Το κομμάτι του ελληνικού λαού που δεν υποτάχτηκε. Ακόμα κι αν μέσα του κυκλοφορούν κι ορισμένες υπερβολές ή θεωρίες αναπόδεικτες, όσοι αμφισβητούν το επίσημο αφήγημα, εναντιώνονται στις φασιστικές πρακτικές του κι αντέχουν στις ανήθικες πιέσεις, αποτελούν την ελπίδα για το αύριο. Ένα αύριο όπου η πραγματική επιστημονική γνώση θα σπάσει τον σημερινό νάρθηκα της οικονομικοπολιτικής εξουσίας και ο πολίτης θα αποκαταστήσει την αξιοπρέπειά του και τις ελευθερίες του.

Κλείνοντας θέλω να συγχαρώ και τον …εαυτό μου, που κατάφερα να μιλήσω κάπου δέκα λεπτά για τους κορωναζήδες χωρίς να πω μια βρισιά από τις αμέτρητες που τους αρμόζουν!

(Κώστας Καραΐσκος, επικεφαλής της Παράταξης Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ)

Πραγματοποιήθηκε στις 22/1/10 στην Αλεξανδρούπολη με εντυπωσιακή επιτυχία η εκδήλωση «Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής: Κράτος εν Θράκη», την οποία διοργάνωσε το πανθρακικό έντυπο γνώμης «Αντιφωνητής» και η Πρωτοβουλία για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου. Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες (την ώρα της εκδήλωσης η θερμοκρασία ήταν στους 3 βαθμούς υπό το μηδέν) και τις παράλληλες άλλες εκδηλώσεις, στο Δημοτικό Θέατρο της Αλεξανδρούπολης ήταν 250 τουλάχιστον άνθρωποι και οι τοποθετήσεις των τεσσάρων ομιλητών αποδείχθηκαν τόσο ενδιαφέρουσες, ώστε να κρατήσουν το πολυπληθές κοινό για πάνω από 2,5 ώρες.

Μετά από μια σύντομη εισαγωγική προβολή με αποκαλυπτικές εικόνες (που ετοιμάσαμε ως «πρόλογο» για τους ομιλητές και για την αδρομερή «είσοδο» των παρισταμένων στο θέμα), ξεκίνησε ο κύκλος των ομιλιών με συντονιστή τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό, του οποίου η παρουσία ήταν ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο επειδή διηύθυνε άψογα τη συζήτηση, αλλά και για τις καίριες παρατηρήσεις στις οποίες συχνά προέβη (αποδεικνύοντας – για μια ακόμη φορά – ότι είναι από τους ελάχιστους ευαισθητοποιημένους πάνω στο εθνικό πρόβλημα της Θράκης εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ).

Πρώτος ομιλητής ήταν ο Νίκος Γιαννούλης, πρώην δημοτικός σύμβουλος Αλεξανδρούπολης, και από την παλιά φρουρά των «Χαραλαμπιδικών» της πόλης, ο οποίος προέβη σε μια αναφορά στη δράση του Προξενείου Κομοτηνής και των μηχανισμών του, δίνοντας ιδιαίτερα έμφαση στην περιοχή του νομού Έβρου. Προέταξε την ανάγκη δημοσίου διαλόγου πέρα από κάθε ταμπού, επεσήμανε τις ελληνικές ελλείψεις τόσο σε πρακτικά ζητήματα όσο και σε επίπεδο αναλύσεων και καταδίκασε τα ρατσιστικά – κεμαλικά φαινόμενα που φαλκιδεύουν την ισονομία και την ισοπολιτεία. Τα όσα είπε εμπλούτισαν αναμφίβολα τη γνώση των ακροατών από την Αλεξανδρούπολη πάνω σε ένα πρόβλημα, που αποδεικνύεται ότι δεν αφορά τελικά μόνο στη Ροδόπη και την Ξάνθη, αλλά και σ’ αυτούς τους ίδιους και μάλιστα άμεσα.

Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο Σεμπαεδίν Καραχότζα, ένας άνθρωπος ιδιαίτερα γνωστός για τον μακρόχρονο αγώνα του κατά του εκτουρκισμού των Πομάκων από τα όργανα της Άγκυρας. Πάντα καίριος, λιτός αλλά και ιδιαίτερα περιεκτικός, ο εκδότης της πομάκικης εφημερίδας «Νάτπρες», έδωσε στο ακροατήριο μια σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στη Θράκη (και ιδιαίτερα στον νομό Ξάνθης) όσον αφορά το ζήτημα των Πομάκων και των μεθόδων εθνοκάθαρσης, που εφαρμόζουν ουσιαστικά οι προξενικοί μηχανισμοί για την εξαφάνιση της εθνοτικής και πολιτιστικής πομακικής ταυτότητας.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε ακολούθως η ομιλία του Φάνη Μαλκίδη, λέκτορα του ΔΠΘ, ο οποίος αρχικά κατέθεσε μια σειρά από πολύτιμες πληροφορίες για ποιες είναι ακριβώς, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις ενός προξενείου και των διπλωματικών του υπαλλήλων, διαλύοντας τα …σκοτάδια σε έναν τομέα που για τους πολλούς αποτελεί terra incognita (και επί του οποίου πολλά ανόητα αλλά και υποβολιμαία λέγονται κατά καιρούς). Στη συνέχεια ο Φάνης Μαλκίδης προέβη σε μια αποκαλυπτική αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής από το 1923 έως σήμερα, καταθέτοντας εντυπωσιακά τεκμήρια της σταθερά εξωθεσμικής, παράνομης και υπονομευτικής δράσης του και αποδεικνύοντας (βάσει επιχειρημάτων πάντοτε δομημένων πάνω στο Διεθνές Δίκαιο και τους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας) ότι η χώρα μας έχει εδώ και αρκετές δεκαετίες όχι απλώς τη νομική ευχέρεια, αλλά και την υποχρέωση να το απομακρύνει από τη Θράκη.

Τον κύκλο των ομιλιών έκλεισε ο διευθυντής του «Αντιφωνητή» Κώστας Καραΐσκος, ο οποίος μίλησε γενικά για την προσπάθεια της ομάδας του «Αντιφωνητή» και της Πρωτοβουλίας κατά του Προξενείου Κομοτηνής, αλλά άγγιξε και τον …τύπο των ήλων, θίγοντας τα ζητήματα της ιδιωτείας, της αδιαφορίας, της άγνοιας αλλά και της φοβικότητας ενίοτε, που χαρακτηρίζουν τη συντριπτική πλειονότητα της θρακικής κοινωνίας πάνω σε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, που υπονομεύει και απειλεί ευθέως την ίδια την ασφάλεια της περιοχής μας. Σχολίασε όμως με καυστικό τρόπο και την ετικέτα του «εθνικισμού» και του «αντιτουρκισμού» που οι συνήθεις «προοδευτικοί» κύκλοι σπεύδουν συστηματικά να επικολλήσουν σε παρόμοιες ενέργειες όπως της Πρωτοβουλίας, αναφέροντας μεταξύ άλλων τόσο το δεδομένο της συμμετοχής πολλών μουσουλμάνων της Θράκης στη συγκέντρωση υπογραφών, αλλά και κάτι που φυσικά έως τώρα ελάχιστοι γνώριζαν, δηλαδή του βασικού ρόλου που είχε παίξει στην ίδρυση του «Αντιφωνητή» πριν από 12 χρόνια ένας Τούρκος πολιτικός εξόριστος (ο οποίος μάλιστα φιλοξενήθηκε στην Κομοτηνή για 5 χρόνια).

Απολύτως ενδεικτικό του ενδιαφέροντος του ακροατηρίου, ήταν ότι αυτό παρέμεινε …καθηλωμένο και για μία ακόμη περίπου ώρα μετά το πέρας των ομιλιών. Στη συζήτηση που ακολούθησε, έγιναν τοποθετήσεις και απαντήθηκαν πολλές ερωτήσεις που τέθηκαν από τους παρισταμένους.

Στα περαιτέρω αξιοσημείωτα της εκδήλωσης θα αναφέρουμε βεβαίως κατ’ αρχάς την παρουσία της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου, που όταν έγινε αντιληπτή, φυσικά καταχειροκροτήθηκε. Δέχτηκε μάλιστα να πει και δυο λόγια απ’ το μικρόφωνο, ζητώντας από τον κόσμο να στηρίξει τις ενέργειες της Πρωτοβουλίας και να υπογράψει για την απομάκρυνση του Προξενείου. Στα αξιοσημείωτα ωστόσο θα συγκαταλέξουμε ακόμη την παρουσία κάποιων γνωστών απόστρατων αλλά και εν ενεργεία υψηλόβαθμων του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, καθώς και πλήθους ανθρώπων από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους. Βεβαίως όμως – και αν εξαιρεθούν κάποιες απειροελάχιστες περιπτώσεις (όπως π.χ. ο υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Π. Ζαπάρτας, ο τ. βουλευτής Θ. Δημοσχάκης και οι πολιτευτές της ΝΔ και του ΛΑΟΣ Βαμβακερός και Γοδοσίδης αντίστοιχα) – οι πιο …επίσημοι εκπρόσωποι της τοπικής πολιτικής ηγεσίας, παρότι φυσικά προσεκλήθησαν, έλαμψαν (όπως δηλαδή ακριβώς αναμενόταν) δια της …απουσίας τους. Δεν επρόκειτο, βλέπετε, για κάποια τουρκοφιέστα ή άλλη προξενική εκδήλωση, ώστε να σπεύσουν σωρηδόν…

Κλείνοντας αυτήν την αναφορά στην εκδήλωση, εμείς θα πούμε απλώς ότι ευχαριστούμε θερμά όχι μόνο όλους όσους εργάστηκαν για την προετοιμασία της, αλλά και όσους συμμετείχαν με την απλή έστω παρουσία τους. Και αυτό είναι ίσως πάρα πολύ, όσον αφορά ένα θέμα που ακόμη αποτελεί το μείζον ταμπού για τη θρακική κοινωνία και θάβεται συστηματικά στη σιωπή από τους τοπικούς «καθεστωτικούς» κύκλους. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το ίδιο βράδυ συγκεντρώθηκαν 140 νέες υπογραφές στο κείμενο κατά του τουρκικού Προξενείου – σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι είχαν υπογράψει στο Διαδίκτυο. Μοναδικό μελανό σημείο η προσπάθεια ορισμένων (με τηλεοπτικά πλάνα ή με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο) να δείξουν ότι επρόκειτο για εκδήλωση …ακροδεξιών! Μάταιος ο κόπος τους, ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολλάνε.

Μπροστά σε 200 περίπου άτομα παρουσιάστηκε στήν Ξάνθη (Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, 7-3-09) το βιβλίο τού Γ. Καραμπελιά «1204» από τον Κώστα Καραΐσκο, τον Κώστα Ζουράρι και τον συγγραφέα. Ακολουθεί μέρος της ομιλίας του ΚΚ.

 Το «1204 – Η διαμόρφωση του νεότερου ελληνισμού» είναι χωρίς καμμία διάθεση υπερβολής ένα πραγματικό ευαγγέλιο, σε μία εποχή που η σύγχυση στα μυαλά των νεοελλήνων βρίσκεται στο απόγειό της. Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν παρέχει μόνο πολύτιμες και δυσεύρετες πληροφορίες στον αναγνώστη αλλά μία καθολική θέα της συλλογικής μας ταυτότητας και των περιπετειών της τα τελευταία 1.000 (χονδρικά) χρόνια. Τι ισχυρίζεται ο Καραμπελιάς στο βιβλίο; Τα αυτονόητα, όπως λέει κι ο ίδιος στον επίλογο, που όμως στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι καθόλου αυτονόητα και χρήζουν επανατεκμηρίωσης. Σε γενικές γραμμές λοιπόν έχουμε τις κάτωθι βασικές θέσεις:

 Πρώτον ότι η νεοελληνική ταυτότητα, όπως την ξέρουμε σήμερα, αρχίζει να διαμορφώνεται ξεκάθαρα ήδη από τον 11ο αιώνα, κάπου μεταξύ 1071 και 1261, γύρω από την χρονολογία – σταθμό της Άλωσης της Πόλης από τους Φράγκους.

Δεύτερον ότι αυτή η ταυτότητα συγκροτείται με ένα πνεύμα διπλής αντίστασης τόσο έναντι της λατινικής Δύσης, η οποία εγκαινιάζει την αποικιοκρατική της περίοδο δια των ιταλικών πόλεων στο Βυζάντιο, όσο και έναντι της τουρκικής Ανατολής που κομίζει την βαρβαρότητα και την καθυστέρηση της στέπας.

Τρίτον ότι η ελληνική, πολιτισμική τουλάχιστον, συνέχεια δια μέσω των βυζαντινών χρόνων είναι μία πραγματικότητα που έχει αναδειχθεί μέσα από άπειρα τεκμήρια διαφορετικής προέλευσης και εξασφαλίζει την ελληνικότητα και την αυτοτέλεια του σύγχρονου έθνους μας.

Τέταρτον ότι τα χρόνια του Βυζαντίου δεν ήταν μία σκοταδιστική περίοδος καλογεροκρατίας και ανθελληνικού μένους αλλά μία πολύχρονη άνθιση ενός κράτους προνοίας με το πιο δημοκρατικό πολίτευμα στον τότε κόσμο, που μάλιστα τους τελευταίους αιώνες της ζωής του είχε εξελληνισθεί μέχρι τα νύχια.(…) Η συλλογή όλων αυτών των μαρτυριών και των στοιχείων δεν είναι μια άσκοπη επίδειξη ευρυμάθειας, η οποία άλλωστε δεν αμφισβητείται, αλλά είναι μία επιτυχημένη προσπάθεια ανατροπής μιας σειράς από ριζωμένους προϊδεασμούς ή αμφιβολίες μας για ένα πλήθος θεμάτων. Σημειώνω ενδεικτικά:

 Για την ελληνικότητα των βυζαντινών

. Το απόσπασμα του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη για την μετωνυμία των Ελλήνων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την αναφορά του Λέοντος Στ του Σοφού στον εξελληνισμό των Σλάβων (με τη φράση «γραικώσας») Την μαρτυρία του Ιωάννη Ζωναρά (12ος αιώνας) για την ασυνείδητη διατήρηση εθνικών εθίμων. Τις μεταγενέστερες λόγιες μαρτυρίες για την ταύτιση των όρων Ρωμαίος-Γραικός-Έλλην (από τον επίσκοπο Μυρέων Ματθαίο το 1619). Την διατήρηση της ίδιας, ελληνικής συνείδησης και μέσα στον λαό (βλ. παραδείγματα Νικήτα Μάγιστρου, Άννας Κομνηνής, Νικήτα Χωνιάτη, Ιωάννη Βατάτζη, Θεόδωρου Λάσκαρι, Νικηφόρου Βλεμμύδη, Δημητρίου Κυδώνη, Γρηγορίου του Κυπρίου, Νικολάου Καβάσιλα κτλ κτλ). Το εκπληκτικό παράδειγμα του Πλήθωνος – Γεμιστού. Την Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής, με τις 88 αναφορές στον Όμηρο και τους άλλους αρχαίους συγγραφείς. Την εισαγωγή πολύ πάνω του 75% των ελληνικών κειμένων στη Δύση από το Βυζάντιο – όχι από τους Άραβες.Για το πνευματικό – πολιτιστικό επίπεδο των βυζαντινών

. Τους 23.000 στίχους της Παλατινής Ανθολογίας όπου συγκεντρώθηκαν ποιήματα από τον 7ο έως τον 10ο μ.Χ. αιώνα. Την Βελισαριάδα, ένα έμμετρο λαϊκό έργο του 14ου αιώνα που μιλά για την αξιοσύνη ενός λαϊκού ήρωα και την φαυλότητα των ευγενών. Την ερωτική και σατιρική ποίηση που φτάνει και ξεπερνάει τα όρια της ελευθεροστομίας. Την πρώτη εμφάνιση του μυθιστορήματος. Την διόρθωση του Ιουλιανού ημερολογίου από τον Γρηγορά. Την διεξαγωγή του διαλόγου πλατωνιστών – αριστοτελικών στη Φλωρεντία αποκλειστικά μεταξύ Ελλήνων στη Φλωρεντία μέχρι το 1470. Και λίγο αργότερα, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, τις 80 επανεκδόσεις δύο Γραμματικών, του Θεοδώρου Γαζή και του Κων/νου Λάσκαρι, μέσα στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα!

Για τη φύση του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους

. Την χιλιόχρονη λειτουργία του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ανεξάρτητα από την Εκκλησία και τις εκκλησιαστικές σπουδές, τις οποίες εξυπηρετούσε η Πατριαρχική Ακαδημία. Την δήλωση του Μανουήλ Μοσχόπουλου ότι «το κοινόν είναι αποτέλεσμα συμβολαίου μεταξύ ισότιμων συμβαλλόμενων, που ελεύθερα αποφασίζουν να ορίσουν τον μονάρχη τους», ενώ οι πολίτες «είναι υποχρεωμένοι να τον υπακούουν μόνο στον βαθμό που εκπροσωπεί και προστατεύει το κοινόν». Την κατάργηση της θανατικής ποινής για εγκλήματα κατά της περιουσίας (η οποία ίσχυε στη δυτική Ευρώπη μέχρι τον 19ο αιώνα). Την πρώτη ιστορικά θεσμοθέτηση κράτους πρόνοιας με πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία. (…)

Με την ευκαιρία, αξίζει πραγματικά να σταθούμε σε δύο παραδείγματα που αλιεύω από το βιβλίο, και τα οποία αποδεικνύουν κατά τη γνώμη μου το αθηναϊκό μισελληνικό σύνδρομο που έχουμε περιγράψει στον «Αντιφωνητή» με άλλη, ανάλογη αφορμή. Το πρώτο αφορά τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και την βυζαντινότητα της τέχνης του. Το δεύτερο αφορά την ελληνική συνέχεια, ιδίως στα χρόνια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας.

Αναφορικά με τον Θεοτοκόπουλο πρώτα. Μέχρι πρόσφατα η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι αυτός ο άφταστος ζωγράφος ήταν απλώς κρητικής καταγωγής και πριν τα 19 του πήγε στη Δύση και σπούδασε την ζωγραφική της στην Ιταλία πρώτα και στην Ισπανία έπειτα. Με λίγα λόγια ότι ως ζωγράφος γεννήθηκε στη Δύση και άρα η ελληνική του καταγωγή ελάχιστη σημασία είχε. Έλα όμως που πλέον έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Θεοτοκόπουλος πήγε στην Ιταλία κάπου 27 ετών, ήδη φτασμένος ζωγράφος και μάλιστα με διαφορά ο πιο ακριβοπληρωμένος του νησιού! Άρα βρέθηκε στη Δύση ως ζωγράφος που είχε ήδη χωνέψει την βυζαντινή παράδοση και, όπως αποδεικνύει το έργο του, την διατήρησε ανανεώνοντάς την μάλιστα ώς το τέλος. Έχει κάποια σημασία να διεκδικήσεις ως Έλλην έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών, του οποίου η αξία ανακαλύφθηκε μόλις πρόσφατα; Να δεχθείς δηλαδή όσα μαρτυρούν πλέον οι Μάγιερ, Ράις, Βίλουμσεν, Κέλεμεν, Χάντερμαν κλπ για την βυζαντινότητα του έργου του; Η κοινή λογική λέει, βεβαίως, ναι! Κι όμως! Ο Γιάννης Μηλιάδης αρνείται ρητά την βυζαντινότητα της ισπανικής περιόδου του ζωγράφου. Ο Μαρίνος Καλλιγάς δεν βρίσκει καμμία σχέση μεταξύ της τέχνης του Ελ Γκρέκο και της βυζαντινής. Ο Μανώλης Χατζηδάκης επίσης. Και ο νεώτερος Νίκος Χατζηνικολάου, που βλέπει τον βυζαντινισμό του Θεοτοκόπουλου ως μανιερισμό (αγνοώντας ακόμη και την αποκαλυπτική τοποθέτηση του ζωγράφου στην επιστολή του προς τον Βαζάρι), τους δικαιώνει όλους, απονέμοντάς τους μάλιστα και το δαφνοστέφανο για τη «νηφάλια αντίστασή τους στο ρεύμα» και στη «στενόμυαλη εθνικιστική διεκδίκηση»!

Το άλλο παράδειγμα αφορά την εθνική μας συνέχεια. Δεν πρόκειται για ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα αλλά για ένα κομβικό σημείο: Έχουμε κάποια σχέση με τους Έλληνες των προηγούμενων εποχών ή είμαστε μόνο παράγωγα του κρατιδίου που στήσανε οι Μεγάλες Δυνάμεις και της …εκπαιδευτικής του πολιτικής;! Δεν θα αναφερθώ στους Βρετανούς ή άλλους αμφισβητίες αλλά θα περιοριστώ στους δικούς μας. Ο Αδαμάντιος Κοραής, η «Ελληνική Νομαρχία», ο Κ. Σχινάς, ο Νικ. Σαρίπολος, ο Στέφανος Κουμανούδης και άλλοι μιλούσαν για την σκλαβιά των Ελλήνων υπό τον βυζαντινό ζυγό. Κι ας γράφαν επιστήμονες του επιπέδου ενός Κρουμπάχερ (ή ενός Ράνσιμαν αργότερα) για τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική γλώσσα και τους ελληνικούς θεσμούς του Βυζαντίου… Μα και στον 20ο αιώνα άλλοι, σαν τον Πασχάλη Κιτρομηλίδη, ψάχνουν να βρουν πού οφείλεται η ταύτιση μαρξιστών και μη ιστορικών στο ζήτημα της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού (το να την αναζητήσουν στα πραγματικά γεγονότα ούτε που τους περνάει από το νου…). Άλλοι πάλι σαν τον Αντώνη Λιάκο τα βάζουν με τους νομπελίστες ποιητές μας και τη γενιά του ΄30 που έθεσε ζητήματα ελληνικότητας στην Τέχνη και κάποιοι ακόμη τολμηρότεροι χαρακτηρίζουν για τον ίδιο λόγο «φασίστες» κι «εθνικιστές» τον Εγγονόπουλο, τον Ελύτη, τον Ρίτσο και τον …Θεοδωράκη!

Εδώ νομίζω ότι το βιβλίο, που όντως μπορεί να λειτουργήσει ως αληθινό φάρμακο κατά της άγνοιας και της σύγχυσης, αποτυγχάνει. Κι αποτυγχάνει για δύο λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Πρώτον γιατί τίποτε δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτόν που βασίζει όλα του τα συμφέροντα, στην ακαδημαϊκή και άλλη προώθηση των γνωστών κυκλωμάτων. Όταν κάποιος είναι τόσο δειλός ή τόσο εξαρτημένος από το σύστημα που ελέγχει τον δημόσιο λόγο, δεν πρόκειται να παραδεχτεί τίποτε, ό,τι επιχειρήματα και να του κομίσεις. Αυτό είναι το κυρίαρχο ρεύμα στις ιστορικές σπουδές σήμερα και έτσι γίνεσαι κάποιος.

Και δεύτερον γιατί δεν έχει ακόμη βρεθεί το φάρμακο κατά της βλακείας. Αυτός είναι ένας παράγοντας που δεν λαμβάνεται συνήθως υπ’ όψιν, αλλά παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στα ανθρώπινα πράγματα. Και βεβαίως το γεγονός ότι κάποιος υπογράφει βιβλία ή διδάσκει στο Πανεπιστήμιο δεν σημαίνει ότι δεν είναι και ιδεοληπτικός ή/και βλαξ. Δεν πειράζει όμως, σε μια αποικιοποιημένη, παρηκμασμένη χώρα το να βρίσκει κανείς αποικιοποιημένα, παρηκμασμένα μυαλά δεν είναι έκπληξη. Το ζήτημα είναι να προκύπτουν και δουλειές σαν αυτήν που παρουσιάζουμε απόψε εδώ, και που θα δείξουν στην πλειοψηφία των Ελλήνων τον δρόμο προς την αυτοσυνειδησία.