Σου γράφω με την οικειότητα μεταξύ Ελλήνων πατριωτών αλλά και με την ειλικρινή αγωνία του απλού πολίτη της χώρας μας που απευθύνεται σ’ αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις για το συλλογικό μας μέλλον.
Το γνωρίζεις πως αν είχε μείνει μια ελπίδα στον κόσμο για αναστήλωση του ηθικού (και του υλικού) των Ενόπλων μας Δυνάμεων την τελευταία τριετία, αυτή εναποτέθηκε στο πρόσωπό σου. Μέσα στις τραγικές συνθήκες που διαμόρφωσε η μνημονιακή επιτροπεία, διακηρυγμένος στόχος των δανειστών ετέθη μεταξύ άλλων και το αμυντικό ξεχαρβάλωμα της Ελλάδος, κάτι που δεν έμεινε στα λόγια. Η καταρράκωση του λαϊκού φρονήματος και η εξάχνωση των κονδυλίων για την Άμυνα, μαζί με ένα σύνολο άλλων αρνητικών παραγόντων, διαμόρφωσαν ένα τοπίο εξαιρετικά ζοφερό το οποίο ανέλαβες να ανατάξεις.

Δεν παραβλέπω τις προσπάθειές σου, όπως και άλλων ανθρώπων που νοιάζονται για την στρατιωτική μας ισχύ. Όμως σήμερα που ο εξ ανατολών γείτονάς μας γιγαντώνεται και εκτροχιάζεται, ο κίνδυνος για τον ελληνισμό αγγίζει τα όρια της θανάσιμης απειλής, η δε προβολή τού σήμερα στο μέλλον είναι ακόμη πιο δυσοίωνη. Έχουμε απαντήσεις για τα θηριώδη εξοπλιστικά προγράμματα της Τουρκίας, την αναπτυσσόμενη πολεμική της βιομηχανία, τον φανατικό της αναθεωρητισμό; Όλη η ειδησεογραφία βοά ότι κρεμαστήκαμε από την διπλωματική πλάτη της αμφίθυμης ΕΕ και την (άφαντη, ακόμη) αμυντική των ΗΠΑ – κάτι ουδόλως καθησυχαστικό όταν εμείς ξοδεύουμε μισό δισ. ετησίως για εξοπλισμούς και το επταετές σχέδιο της γείτονος ανέρχεται στα …120! Καλή η υπερήφανη ρητορική (για λόγους προφανείς) αλλά πότε θα αρχίσει να ακολουθεί και η πραγματικότητα; Ελπίζω να μην περιμένουμε την …εξόφληση των χρεών μας!
Κύριε υπουργέ, μόλις εχθές ο ελληνικός Τύπος έγραφε για το πρωτογενές πλεόνασμα του Ιανουαρίου 2018 που έφτασε σε ύψος 1,852 δισ. ευρώ, υπερδιπλάσιο του στόχου που είχε τεθεί. Κάθε σώφρων πολίτης αντιλαμβάνεται την προτεραιότητα της ύπαρξης του ελληνικού κράτους έναντι οποιασδήποτε (επικοινωνιακής ή μη) παροχής επιδομάτων. Περιμένουμε από εσένα προσωπικά να διεκδικήσεις είτε από τα χρήματα αυτά είτε από έναν φόρο υπέρ της Άμυνας είτε από οποιονδήποτε άλλο πόρο τα μέσα εκείνα που θα συντηρήσουν το υπάρχον υλικό, που θα το αναβαθμίσουν επαρκώς, που θα το αξιοποιήσουν δεόντως. Η θέση του υπουργού Άμυνας στην Ελλάδα του μεταιχμιακού 2018 δεν θέλει μόνο μεράκι και εντιμότητα αλλά και αίσθημα μείζονος ιστορικής ευθύνης – πόσο μάλλον που ένας νηπιώδης εθνομηδενισμός επιπολάζει στο κυβερνών κόμμα! Η συγκυρία λοιπόν δεν παλεύεται με απλές προόδους ή βελτιώσεις αλλά απαιτεί ρηξικέλευθες τομές σε στόχους και μεθόδους, χωρίς λόγια και διακηρύξεις (λ.χ. στροφή στα πυρηνικά, κατά το πρότυπο του μεσανατολίτη συμμάχου μας). Έστω κι αν η απόπειρα αυτή τερματίσει και τον πολιτικό σου βίο. Εύχομαι καλή επιτυχία, ώστε να υπάρξει αύριο για όλους μας.

Τό πεδίο ὅπου θά κριθεῖ ἡ Κυβέρνηση εἶναι κυρίως τό ἐσωτερικό. Ὅπως καί προεκλογικά τό γράφαμε (βλ. ἀνακοίνωση «Σπάρτακου» 23/1/2015) ἐκεῖ θά δοῦμε τίς προθέσεις καί τίς δυνατότητές της. Ἄλλωστε τό ἐξωτερικό δημόσιο χρέος εἶναι τό ἀποτέλεσμα, ποιά εἶναι ἡ πηγή τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος; Εἶναι ἡ κυριαρχία μιᾶς ἄθλιας ὀλιγαρχίας πού μέ τήν συνενοχή τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ καταληστεύει τόν τόπο μας. Εἶναι ἡ ἀνυπαρξία κρατικῆς δομῆς (στήν Διοίκηση, στήν Δικαιοσύνη κτλ) στοιχειωδῶς λειτουργικῆς, ἀξιοκρατούμενης καί ἀξιόπιστης. Εἶναι, τέλος, ἐπίσης ἡ μετάδοση τοῦ παρασιτικοῦ πνεύματος («ὅ,τι ἁρπάξουμε…») ἀπό πάνω πρός τά κάτω σέ ὅλο τό κοινωνικό σῶμα. Ὅσο κι ἄν μποροῦμε νά βροῦμε τά ἴχνη τῆς ἀποικιοκρατίας στίς ἑλληνικές παθολογίες, τήν κύρια εὐθύνη δέν μποροῦμε νά τήν ἀποποιηθοῦμε. Περιμένουμε λοιπόν ἀπό τόν πρωθυπουργό καί τούς ὑπουργούς σαφές δεῖγμα γραφῆς στούς τρεῖς προαναφερθέντες τομεῖς. Θά θέσει π.χ. ἕνα τέρμα στή χούντα τῶν ἰδιωτικῶν καναλιῶν, ὅπως ἤδη τό ἐξήγγειλε; Θά ξαναβάλει μπροστά τήν παραγωγή – τοὐλάχιστον τοῦ πρωτογενοῦς καί δευτερογενοῦς τομέα – σέ ὑγιεῖς βάσεις; Θά κινητοποιήσει τήν κοινωνική ὑπευθυνότητα καί τό ἑλληνικό φιλότιμο πού βρίσκονται ἀπό χρόνια σέ ἀφασία; Ποιά τρόικα καί ποιό ΔΝΤ θά ἐναντιωνόταν σέ μιά τέτοια προοπτική;
Μέχρι σήμερα, τρεῖς ἑβδομάδες μετά τήν ἐκλογική ἐπικράτηση, τό πεδίο εἶναι ἀκόμη ὁμιχλῶδες. Ὑπάρχει ἕνα περίσσευμα θετικῶν ἐξαγγελιῶν, στίς ὁποῖες ὅμως τό φιλολαϊκό στοιχεῖο ἠχεῖ ἐνίοτε καί λαϊκίστικα, σέ τόνους πασοκικούς. Ἡ ἱστορική εὐθύνη αὐτῆς τῆς Κυβέρνησης, πού ἀνέλαβε τήν συλλογική μας σωτηρία, εἶναι τεράστια, εὐχόμαστε νά ἀνταπεξέλθει καί ἐννοεῖται ὅτι εἴμαστε στό πλευρό της γιά ὅ,τι χρειαστεῖ.

Παραμονές των κρισιμότερων εκλογών της Μεταπολίτευσης, ο ελληνικός λαός είναι σε αδιέξοδο. Από τη μια οι γνωστές φιλιππινέζες της διαπλοκής, που εξαπάτησαν την κοινωνία και διέλυσαν το κράτος των Ελλήνων. Από την άλλη ένας ασυνάρτητος χώρος με διάχυτο εθνομηδενισμό και χωρίς καμία εμπειρία διοίκησης. Πρακτικά ο ελληνικός λαός καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη, με τάση ήδη υπέρ της δεύτερης, αφού η πρώτη τον δάγκωσε την τελευταία πενταετία πολύ άσχημα. Είναι όμως αυτή λύση;

Για όσους ανήκουμε στη μικρή μερίδα των Ελλήνων που σκέφτονται και έχουμε γνώμονα το κοινό καλό δεν βλέπω καμμία άλλη επιλογή, πέρα από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Χάρη στις πρωτοβουλίες του Πάνου Καμμένου έχει δημιουργηθεί ένας πολιτικός χώρος ελεύθερος από εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα Αριστεράς – Δεξιάς, με σημαία τη δημοκρατία, την εντιμότητα και την φιλοπατρία. Καθώς πρόσωπα γνωστά από άλλες πολιτικές προελεύσεις μπήκαν στα ψηφοδέλτια των ΑΝΕΛ ήδη από τις περσινές ευρωεκλογές, το αρχικό – καθαρά νεοδημοκρατικό – χρώμα έχει εξαφανιστεί. Οι διεργασίες προχωράνε και δεν πρέπει να πετάξουμε την ευκαιρία που μας προσφέρεται, τόσο για την αυριανή παρουσία στη Βουλή, όσο και για τη μεθαυριανή πολιτική μας συγκρότηση.

Τα θρακικά ψηφοδέλτια των ΑΝΕΛ δείχνουν ότι τα παραπάνω δεν είναι λόγια του αέρα. Στην Ξάνθη είναι (πάλι) υποψήφιος ο Ιρφάν Μεμεταλή, από τον Σύλλογο Πομάκων Ξάνθης, εκπροσωπώντας την πιο τολμηρή, φιλελληνική στάση των Ελλήνων μουσουλμάνων. Στον Έβρο κατεβαίνει ο Βάκης Τσομπανίδης, ιδρυτής του Αγροτικού Κτηνοτροφικού Κόμματος Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ), που είναι μια ξεχωριστή πολιτική πρωτοβουλία πανελληνίου ενδιαφέροντος, η οποία ξεκίνησε από την Ορεστιάδα. Και στη Ροδόπη η υπογράφουσα μπήκε στο ψηφοδέλτιο των ΑΝ.ΕΛ., προερχόμενη από την αδέσποτη Παράταξη Πολιτών «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ» που έχει ταράξει τα αυτοδιοικητικά νερά στην Κομοτηνή. Στη Θράκη λοιπόν οι ΑΝ.ΕΛ. ήδη λειτουργούν ως πόλος έλξης για αυτόνομες, υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας. Αν αυτό γενικευτεί, ο ελληνικός λαός θα μπορέσει να λειτουργήσει πολιτικά έξω από τα όρια της κομματοκρατίας και να διαθέτει έναν ρυθμιστή για τις εξελίξεις στο άμεσο (και επικίνδυνο) μέλλον.

Ούτε Σκύλλα ούτε Χάρυβδη. Γραμμή για την Ιθάκη.

Αριστέα Σαρίδου

υπ. Βουλεύτρια ΑΝ. ΕΛ. Ροδόπης

Τέρμα οἱ ἀναλύσεις, ἔφτασε ἡ ὥρα τῆς κάλπης. Ἄλλωστε ὅλα γράφτηκαν, ὅλα εἰπώθηκαν, ὅλα διερευνήθηκαν ἀπό κάθε σκοπιά. Ὁ κόσμος δέν θέλει ἄλλες περιγραφές γιά τό τί βιώνει, τί φοβᾶται καί τί ἐλπίζει, ὅλα αὐτά τά γνωρίζει πολύ καλά. Αὐτή τή στιγμή τῆς κάλπης θέλει ΠΡΟΤΑΣΗ, θέλει κάποιον πού θά βγεῖ νά πεῖ εὐθαρσῶς τή γνώμη του γιά τό «διά ταῦτα». Μέ κάθε λογική ἐπιφύλαξη λοιπόν, ἐγώ – σέ ἔντυπο γνώμης, ἄλλωστε – προτείνω ψῆφο στούς «Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες». Ἰδού τό σκεπτικό: 

Γιά ΝΔ – ΠαΣοΚ δέν τό συζητῶ, τό καθεστώς πρέπει νά κλονιστεῖ ἐπιτέλους, ἄν ὄχι γιά τήν τιμωρία του ἔστω γιά χάρη τῆς ὅποιας αὐτοκάθαρσής του. Γιά τόν ΓΑΠ θά συζητοῦσα ἄν τό θέμα μας ἦταν τό …λαϊκό δικαστήριο. Γιά ΚΚΕ καί Χ.Α. ἡ ψῆφος εἶναι στήν πραγματικότητα σάν νά λές «πάσο» στήν κρισιμότερη γύρα. Γιά τόν ΣΥΡΙΖΑ δέν θά βγάλουμε μόνοι μας τά ματάκια μας, ἄς τό κάνουν ὅσοι παραμυθιάζονται μέ τίς ἀδολεσχίες του. Τό Ποτάμι, πού φέρνει γάργαρο νερό στόν μῦλο τῆς κοπρο-ἐλίτ, εἶναι γιά τούς πολιτικά ἀναλφάβητους – καί μέ τό συμπάθειο, δηλαδή. Στά κόμματα τῶν δεκαδικῶν ψηφίων δέν θ’ ἀναφερθῶ, ἡ κατάσταση εἶναι σοβαρή. Τί μοῦ μένει, λοιπόν; ΑΝ.ΕΛ. καί Πάνος Καμμένος.
Εἶναι ὁ μόνος χῶρος πού ἔσπασε τίς ψεύτικες γραμμές Ἀριστερᾶς – Δεξιᾶς καί παρά τά προφανῆ προβλήματά του διατηρεῖ μιάν ἐντιμότητα καί διασώζει (ὅσο ὑπάρχει) μιάν ἐλπίδα πολιτικῆς ἔκφρασης ἔξω ἀπό τά γνωστά. Καί μή μοῦ πεῖτε «ποιό σοβαρό πρόβλημα τῆς χώρας θά λυθεῖ;», γιά τήν ψῆφο μιλᾶμε, μήν τά μπερδεύετε…

K.K.