Από καιρό τα άθλια φερέφωνα του αποικιακού καθεστώτος στην πατρίδα μας όχι μόνο έχουν βάλει στο στόχαστρο το ελληνικό έθνος και τον λαό της Ελλάδος αλλά και το εκφράζουν ρητώς και ευθαρσώς. Δεν σταματούν να δηλώνουν δημοσίως την απέχθειά τους για καθετί «εθνολαϊκό», προσπαθώντας έτσι να απαξιώσουν και τις λέξεις που θεμελίωσαν την δημοκρατία. Άραγε χωρίς έθνος και λαό ποια δημοκρατία υπήρξε, υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει; Μόνο αυτή η μαϊμού – δημοκρατία που ταιριάζει στις μαύρες μέρες μας και στο άραχνο παρόν της πατρίδας μας. Αυτό στο οποίο τα μεν κόμματα εξακολουθούν να υπακούουν στον διαχρονικό ορισμό του Ροΐδη, ενώ τα πολιτικά μηδενικά εναλλάσσονται στην καρέκλα της εξουσίας έχοντας στο βιογραφικό τους μονάχα εξαπατήσεις, ιδεοληψίες, μηχανορραφίες, γονυκλισίες και αρπαχτές.

Από τη μια έχουμε την παλιά φρουρά των γαλαζοπράσινων μετριοτήτων και λαμόγιων, όπου η πολιτική ήταν επάγγελμα και δη κληρονομικό, εξόχως προσοδοφόρο. Κυβέρνησαν δεκαετίες ολόκληρες διαχειριζόμενοι την Ελλάδα σαν να ήταν το τσιφλίκι του παππού τους – κι ακόμη χειρότερα. Γιατί στο τσιφλίκι τους κάτι θα βελτίωναν, κάποια φροντίδα θα του επεφύλασσαν. Αυτοί μόνη έγνοια είχαν την λεηλασία και την αρπαγή, και όποιοι δεν λειτουργούσαν ως Ταμερλάνοι ήταν υποχρεωμένοι να καλύπτουν το όργιο των υπολοίπων. Σήμερα στα πρόσωπα του Κούλη και της Φώφης συμπυκνώνεται ο νεποτισμός και ο παρασιτισμός της άρχουσας ελίτ με την πιο θρασεία επιβολή των κομματικών μηχανισμών.
Από την άλλη έχουμε τη νέα φρουρά των ψευτοαριστερών κυβερνώντων, οι οποίοι από τα ανέλπιστα βρέθηκαν με δεκαπλάσια εκλογική δύναμη από την συνήθη και διοικούν ένα κράτος που ανέκαθεν απεχθάνονταν (κάτι σαν χορτοφάγος ιδιοκτήτης κρεοπωλείου). Άτομα με ιδεοληπτική προσέγγιση της πραγματικότητας, προϊόντα κομματικών σωλήνων, συχνά προφανώς διαταραγμένα – τουλάχιστον από πλευράς εθνοσυναισθήματος -, έχουν αναλάβει το τιμόνι της χώρας η οποία κάπως ακόμη καταφέρνει να υπάρχει. Το «θαύμα» εξηγεί ο υπερατλαντικός αυτόματος για τα ζητήματα ασφάλειας και η ανάληψη των υπολοίπων λειτουργιών από τους ξένους «θεσμούς».
Μέσα στο περιβάλλον αυτής της προσομοίωσης πολιτικής ζωής και κρατικής λειτουργίας, υποχρεώνεται να επιβιώσει ο Έλληνας. Κι επειδή πλέον η εξάρτησή του από τις κομματικές μαφίες έχει αδυνατίσει, βρίσκεται πια στο στόχαστρό τους. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ λυσσάνε κατά «φασιστών», «ρατσιστών», ο νυν φερόμενος ως πρωθυπουργός μιλάει για «ετερόκλητους όχλους», ένας αμβλύνους προκάτοχός του αναφερόταν σε «διεφθαρμένο λαό» κτλ. Αυτοί που εκπόρνευσαν τη χώρα τής καταλογίζουν τώρα και ελαφρά ήθη! Όλα αυτά με μια οικονομία σε κατάσταση νεκροφάνειας και με την ερντογανική Τουρκία σε επιθετικό οίστρο και αναζήτηση «ζωτικού χώρου». Είναι κατεπείγουσα ανάγκη να απογαλακτιστούμε από την ελεεινή κομματοκρατία, που είναι παράγωγη της πάγιας ξενοκρατίας. Το γεγονός ότι το σύστημα εξάντλησε τις εφεδρείες του δεν σημαίνει ότι πρέπει και να τελειώσει η Ελλάδα, αντιθέτως δείχνει ότι τώρα είναι η ώρα των Ελλήνων για άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά. Να οργανωθούμε σε εθνολαϊκές ενώσεις απαιτώντας εκδημοκρατισμό και εξελληνισμό της χώρας, να τσακίσουμε τον εσωτερικό εχθρό πριν μας πάρει στον λαιμό του!

Φυσικά δέν ἀρνούμαστε πώς ὁ λαϊκισμός – μέ τήν τρέχουσα ἔννοια – ἀποτελεῖ κύριο συστατικό στοιχεῖο στήν ρητορεία καί στήν πρακτική τῶν κυβερνώντων. Ποιός λαϊκισμός ὅμως; Οἱ κήνσορες πού χρησιμοποιοῦν τήν μομφή αὐτή ἐννοοῦν τήν δημαγωγία καί τήν ψευδή λαϊκότητα. Ποιός λοιπόν ἐξ αὐτῶν δέν ἔχει τά στοιχεῖα αὐτά στόν πυρήνα τῆς ἴδιας τῆς πολιτικῆς του ὕπαρξης; Ἀποτελεῖ γνήσιο λαϊκό κόμμα ἡ Νέα Δημοκρατία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη; Καί γιά νά τό γενικεύσουμε, ποιός πολιτικός σχηματισμός πού κυβέρνησε τήν σύγχρονη Ἑλλάδα δέν δημαγώγησε καί δέν κολάκεψε / ἐξαγόρασε τούς ψηφοφόρους; Ἀπό τή στιγμή πού τά κόμματα ἐξουσίας στήθηκαν ἄνωθεν, μέσα στούς (πρόστυχους) κύκλους τῶν ἐλίτ, τί ἄλλο μποροῦσαν νά κάνουν γιά νά γίνουν ἀποδεκτά σέ ἕνα πλαίσιο δημοκρατικῆς ἀντιπροσώπευσης;
Ἄς ἔρθουμε ὅμως στό σήμερα. Τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ ὁ ὅποιος κατήγορος τοῦ “λαϊκισμοῦ”; Γιατί δέν χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος “προπαγάνδα” ἤ “δημαγωγία” ἤ κάτι παρόμοιο; Κατά τή γνώμη μας πρόκειται γιά τήν ὕπουλη ὑπονόνευση τῆς ἔννοιας τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας, ἀπολύτως ἀντίστοιχη τῆς συκοφάντησης πού ὑπέστη ἡ ἐθνική ἀνεξαρτησία μέ τόν στιγματισμό τοῦ “ἐθνικισμοῦ”. Ἡ ἀπαξίωση τοῦ λαοῦ ὡς παράγοντα δράσης στή δημόσια σφαῖρα θά ἀνοίξει τόν δρόμο στούς ἱμάντες τοῦ συστήματος νά ἀναλάβουν μόνοι τους πιά τά ἡνία τῶν κοινωνιῶν. Τό βλέπουμε στήν ἀπαξίωση τῶν (deplorables) ψηφοφόρων ἀπό ὑποκείμενα τύπου Κλίντον, στήν θεσμική ἀμφισβήτηση τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων (βλ. Brexit), στήν διατήρηση Κυβερνήσεων πού δέν ἐκλέχτηκαν ἀλλά ἐξυπηρετοῦν τό καρτέλ (Ἰταλία), στήν μεθοδευμένη καλπονοθεία (ΗΠΑ, Αὐστρία…). Στόχος πιά τοῦ διεθνοῦς καθεστῶτος δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν πλήρη ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας στά χέρια του, χωρίς νά δίνει ἐξετάσεις φιλολαϊκότητας. Νιώθουν πιά πώς κι αὐτή ἡ ὑποκρισία εἶναι περιττή, τούς κούρασε, τά θέλουν ὅλα δικά τους, τώρα καί χωρίς …ἐρωτόλογα. Κι ἀφοῦ ἐπί χρόνια πάσχισαν παντί τρόπῳ νά ἐξαχρειώσουν τίς λαϊκές μᾶζες, τώρα τίς περιφρονοῦν ἀνοιχτά καί ἀμφισβητοῦν τόν ρόλο καί τήν ἀξία τῆς κρίσης τους.
Ὅμως ἄν δεχθοῦμε πώς “λαϊκισμός εἶναι ἡ πολιτική ἰδέα καί δράση πού στοχεύει στήν ἀντιπροσώπευση τῶν ἐπιθυμιῶν καί τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ” (λεξικό Cambridge), αὐτός ἀκριβῶς πρέπει νά εἶναι – ὅπως τό λέει ἀκόμα κι ὁ Κων/νος Τσουκαλᾶς – ὁ στόχος κάθε πολιτικοῦ χώρου καί τό περιεχόμενο τῆς ἴδιας τῆς δημοκρατίας, ὄχι λόγος γιά νά ἀπολογεῖται κανείς!

Η οικογένεια Μητσοτάκη – Μπακογιάννη, της οποίας ένας κλάδος προαλείφεται και για πρωθυπουργός μας, ίσως είναι το χαρακτηριστικότερο αλλά (δυστυχώς) δεν είναι το μόνο παράδειγμα της παρακμιακής ελίτ του τόπου μας. Όλος ο κορμός των παλαιών κομμάτων (ΝΔ – ΠαΣοΚ) αποτελείται από άτομα που προέρχονται από τις λεγόμενες ελίτ και τις παρυφές τους. Άτομα κατά κανόνα μέ μηδενικές ικανότητες, αμόρφωτα, ανελλήνιστα, κυριολεκτικά πρόστυχα, που έχουν την ευθύνη για το ελεεινό κράτος που δημιούργησαν. Όπως κι άλλοτε το γράψαμε, πολιτεύτηκαν σαν Κουΐσλιγκς προς τα “έξω” και σαν Ταμερλάνοι στο εσωτερικό. Κι αν είναι το ΠαΣοΚ που κυρίως βαρύνεται με την διάλυση του όποιου κράτους λειτουργούσε ακόμη το 1981, η ΝΔ – που εκπασοκίστηκε – βολεύτηκε μια χαρά στα συντρίμια που άφησε πίσω της η πράσινη λοιμική.
Σήμερα περνάμε το Καθαρτήριο του Σύριζα (ευτυχώς με το αναισθητικό των ΑΝΕΛ), λογική συνέπεια όσων προηγήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Όχι όμως για να ξαναγυρίσουμε στις παλιές συμμορίες, διάολε! Όχι για να λουστούμε πάλι τον κάθε χαφιέ των ξένων, το κάθε αρπακτικό του δημοσίου ταμείου, το κάθε τσογλάνι της όποιας μαφιοφαμίλιας! Είναι ανάγκη να υπάρξει κάτι νέο, μια ελπίδα μέσα στον ζόφο των ημερών.

Ο ενεργός πολίτης έχει σιχαθεί το καθεστώς σε όλες του τις εκφράσεις: τους γιούς των δοσίλογων, τους μαφιόζους ολιγάρχες, τους βαρώνους των ΜΜΕ, τα παράσιτα της ελίτ-αλήτ. Όλους αυτούς που μασκάρεψαν σε «δημοκρατία» το τσιφλίκι που κληρονόμησαν και το ξεζουμίζουν ανελέητα σαν κατοχικός στρατός. Και δυστυχώς δεν περιορίστηκαν σ’ αυτό αλλά στα πασοκικά χρόνια μετέδωσαν την χυδαία τους νοοτροπία σε μεγάλο μέρος της μικρομεσαίας τάξης, με αποτέλεσμα βλάβη ανήκεστο στο κοινωνικό σώμα. Τι επιλέξαμε όμως ως αντίδοτο; Κυβέρνηση βασισμένη σε έναν κομματικό χώρο που ποτέ δεν είχε οργανική σχέση με την Ελλάδα και ανέκαθεν λειτούργησε ως φορέας της κάθε τρέχουσας εθνοφοβικής ιδεοληψίας. Βεβαίως η πραγματιστική λογική του πρωθυπουργού, ενδεχομένως και οι ανάγκες της διοίκησης του κράτους, οδήγησαν σε μια ρητορική που την λες και εθνολαϊκίστικη, μένει όμως να δούμε κατά πόσον θα προκύψουν πραγματικά κέρδη για το έθνος και τον λαό. Κατά τ’ άλλα κλείσαμε τέσσερεις μήνες σχεδόν μηδενικού κυβερνητικού έργου, κατάσταση ενδεικτική της άγνοιας και της αμηχανίας έναντι των προβλημάτων – εκτός κι αν μετρήσουμε την …επαναπρόσληψη των σχολικών φυλάκων. Απαντάμε έτσι σε κάποιαν από τις θανάσιμες προκλήσεις (δημογραφική συρρίκνωση, παραγωγική απίσχναση, στρατιωτική αποδυνάμωση, ηθική εξαχρείωση, διοικητική παράλυση, εκπαιδευτική ανυπαρξία, πολιτιστική μετάλλαξη) που αντιμετωπίζουμε;
Ανάμεσα στη Σκύλλα του υποκριτικού καθεστωτισμού και στη Χάρυβδη του διαλυτικού λαϊκισμού χρειαζόμαστε έναν μέσο δρόμο ευθύνης και ειλικρίνειας. Έναν λόγο αληθινό που θα συγκεράσει τα όποια δίκια και των δύο πλευρών, χωρίς να μολύνεται από τις παθολογίες τους. Ποιος θα το κάνει αυτό; Υπάρχουν οι άνθρωποι, δεν είναι σαν το πρόβλημα με το κουδούνι στην ουρά της γάτας. Το πρόβλημα είναι άλλο: πώς αυτό το εγχείρημα θα το πληροφορηθεί, θα το προσέξει και θα το εμπιστευτεί ο μέσος συμπατριώτης μας, όταν λείπουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την όποια επικοινωνιακή πολιτική; Σ’ αυτό δυστυχώς δεν έχω καμμία απάντηση.