Είναι βεβαίως γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε άλλο ένα επεισόδιο στο μακραίωνο σήριαλ της απόπειρας των Φραγκολατίνων να επιτύχουν τη λεγόμενη Ένωση με την Ορθόδοξη Εκκλησία (με τη λέξη «ένωση» φυσικά να υπονοεί πάντοτε την υποταγή υπό τους δικούς τους όρους). Και επειδή ασφαλώς το πράγμα έχει προ πολλού προσλάβει και άλλες διαστάσεις, βλέπουμε ταυτόχρονα και ένα ακόμη άθλιο επεισόδιο σ’ ένα ακόμη ευρύτερο σήριαλ:  εκείνο του γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει. Βεβαίως εννοείται ότι βλέπουμε και προφανή πολιτικά παιχνίδια, δεδομένης της καθ’ όλα ύποπτης εδώ και καιρό υιοθεσίας (ή, για την ακρίβεια, άλωσης) του Φαναρίου από τα όργανα της Νέας Τάξης. Τα πολιτικά δρώμενα όμως, όσο κι αν διαπλέκονται άμεσα με τα θρησκευτικά μέσα σ’ αυτό το νεοεποχο-ταξίτικο γαϊτανάκι, δεν είναι ούτως ή άλλως τα πρωτεύοντα. Για τον γράφοντα, το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό και δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό. Σε πείσμα όλων των προσεγγίσεων που εδράζονται στο (ενίοτε χρήσιμο μεν, αλλά βεβαίως και απελπιστικά) απλοϊκό μαρξιστικό μοντέλο, θεωρώ ότι η οικονομική και πολιτική υποταγή των λαών αποτελεί στην πραγματικότητα το μέσο για την πνευματική τους άλωση – και όχι το αντίστροφο.

     Και αυτό το θρησκευτικό – πνευματικό παιχνίδι μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με τη συνενοχή εννοείται και του ίδιου του Φαναρίου (θυμηθείτε για παράδειγμα τα διαβόητα οικουμενιστικά ανοίγματα του Αθηναγόρα), επ’ εσχάτων όμως των χρόνων και της Ελλαδικής Εκκλησίας (είτε με τους εναγκαλισμούς του προηγούμενου Αρχιεπισκόπου με το Βατικανό, είτε με τη μόνιμη εκπροσώπηση στην παρωδία του – αυτοφερόμενου ως – Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είτε με τους συναγελασμούς συγκεκριμένων ιεραρχών μας σε διαθρησκειακές λατρευτικές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους). Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο θεωρημένα τα πρόσφατα γεγονότα φωτίζονται απολύτως. Η πεπτωκυία ρασοφόρος σύναξη του Φαναρίου, που ευτελίζει χύδην απαξάπαν το ενδόξως βαρυφορτωμένο ιστορικά σημαινόμενο της έννοιας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επεχείρησε για μια ακόμη φορά να μας συμπαρασύρει στον θλιβερό της κατήφορο. Ευτυχώς όμως – επί του παρόντος τουλάχιστον – απέτυχε…

     Ας δούμε λοιπόν εν συντομία τα γεγονότα (τα οποία πιθανότατα δεν τα γνωρίζετε, δεδομένου ότι τα ελλαδικά βοθροκάναλα τυρβάζονται μόνο περί τους Γιωργάκηδες, τους Κωστάκηδες, τις Ντόρες, τους δήθεν ιούς των χοίρων και τα λοιπά ανθυποσκύβαλα). Πριν από αρκετούς μήνες οι επαφές Βατικανού και Φαναρίου είχαν φτάσει πλέον σε τόσο θερμό σημείο, ώστε να δρομολογηθεί ακόμη και κάποια ένωση ανάμεσά τους (που στα χαρτιά μεν υποτίθεται ότι δεν θα έθιγε δογματικά θεολογικά ζητήματα, πράγμα όμως που μόνο…διανοητικά καθυστερημένους θα μπορούσε να παραπλανήσει και όχι ασφαλώς τους στοιχειωδώς έχοντας οφθαλμούς οράν και νουν συνιέναι). Την ίδια εποχή στην Ελλάδα, μία ομάδα αρχιερέων, κληρικών και μοναχών (και για την ακρίβεια, άπας ο πνευματικός ανθός του χώρου), αποφασίζοντας την προβολή αντίστασης έναντι της επερχόμενης εκτροπής, προσυπέγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο, την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» (για να ακολουθήσουν περίπου 10.000 ακόμη υπογραφές – μεταξύ αυτών βεβαίως και του υποφαινομένου, καθώς και ενίων ετέρων της παρέας μας εδώ στον «Αντιφωνητή»). Πληροφορούμενος το γεγονός, ο πεπτωκώς ταγός του Φαναρίου, πάνω στην απροκάλυπτη εδώ και καιρό σπουδή του να μετατραπεί σε θεραπαινίδα του Βατικανού, χαρακτήρισε απαράδεκτη την «Ομολογία», δηλώνοντας επίσης ότι οι πρωτεργάτες της σύντομα «θα λάβουν τις δέουσες απαντήσεις». Με επιστολή του λοιπόν προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κατηγορούσε με βαριές εκφράσεις την προσυπογραφή της από πολλούς αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδας, κατήγγελε την «Ομολογία» ότι παραπλανά, εξαπατά και οδηγεί σε Σχίσμα και καλούσε την Ιεραρχία να πάρει θέση και να καταδικάσει το κείμενο και τους κληρικούς που το υπέγραψαν επιβάλλοντας ποινές, «αναλογιζόμενη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή και η υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών»!

     Σχεδόν ταυτόχρονα όμως είχαμε και άλλη επιστολή ετέρου γνωστού πεπτωκότος οικουμενιστή ρασοφόρου, του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα (συμπροέδρου της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών) προς όλους τους ελλαδικούς αρχιερείς, στην οποία με αυστηρό και ψυχολογικά εκβιαστικό ύφος τους έθετε «προ των ευθυνών τους» (θαυμάστε απύθμενο θράσος!), επειδή επιτρέπουν την κριτική στα συντελούμενα στον χώρο του Οικουμενισμού και ζητούσε την παρέμβαση της Ιεραρχίας όχι για να συζητήσει αυτή το ζήτημα του Διαλόγου, αλλά για να απαγορεύσει ουσιαστικά την ασκούμενη κριτική!

     Τελικά όμως η Σύνοδος της ελλαδικής Εκκλησίας, σε συνεδρίασή της πριν από λίγες μέρες, όχι μόνο δεν καταδίκασε κανέναν εκ των…κακών ανταρτών, αλλά και έκανε ουσιαστικά αποδεκτή την «Ομολογία Πίστεως», αφήνοντας τους αιρετικούς του Φαναρίου ως (φρίττουσαν προφανώς) στήλην άλατος. Το γεγονός βέβαια ήταν μάλλον απρόσμενο, γιατί είναι γνωστό ότι στην πλειονότητα της ελλαδικής Εκκλησίας οι οικουμενιστικές αντιλήψεις – για να το θέσουμε κομψά – δεν είναι ακριβώς…άγνωστες, φαίνεται ωστόσο ότι εκείνοι οι λίγοι ιεράρχες που κρατάνε ακόμη τις Θερμοπύλες, παραείναι στιβαρές προσωπικότητες, όπως βέβαια και οι άλλοι (κληρικοί τε και λαϊκοί) συνοδοιπόροι τους. Αλλά βέβαια φαίνεται κυρίως και το ότι ακόμη μας κρατάει ο…ετάζων καρδίας και νεφρούς και καμιά φορά φωτίζει ακόμη τα σκοτισμένα μυαλά μας, σε βάρος κάθε θλιβερού πράκτορα του διεθνούς Σιωνισμού, που υποδύεται τον διάδοχο μιας έδρας, την οποία κατείχαν κάποτε ο Ιωάννης Χρυσόστομος και ο Φώτιος (και συγχωρέστε με για το θράσος, αλλά – υπείκοντας απλώς στην προτροπή του Μ.Αθανασίου να διακόπτουμε την κοινωνία με τους αιρετικούς κληρικούς – δηλώνω την αφελή απορία μου για το πότε ακριβώς θα κηρύξουμε επιτέλους έκπτωτο και αποσυνάγωγο αυτόν τον θλιβερό Βαρθολομαίο και εκφράζω – για μια ακόμη φορά – την απύθμενα οδυνηρή θλίψη μου για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που από μητέρα Εκκλησία και θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας μετεξελίσσεται δυστυχώς ολοένα και περισσότερο σε μητέρα αταξίας και κακοδοξίας, σε άθυρμα της εβραιοαμερικανικής πολιτικής και σε τραγικό δούρειο ίππο για την εντός των ορθοδόξων τειχών εισαγωγή νεοεποχίτικων αλχημειών)…

     Γνωρίζω βέβαια ότι αρκετοί θα χαρακτηρίσουν όλα τα προαναφερθέντα ως υπερβολές ή και ως πραγματεία περί όνου σκιάς. Μπορεί και να θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο δεν μας χωρίζει από τους Φραγκολατίνους, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Μπορεί και να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «ομόνοιας». Επειδή όμως και η πολλή «αγάπη» βλάπτει καμιά φορά την…υγεία, έχω την αίσθηση ότι ήρθε επιτέλους η ώρα να πούμε τα πράγματα και με το όνομά τους…

     Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του 1054 έπαιξαν προφανή ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11^ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση – σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής – ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του θείου. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι Οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω. Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη ρήση του θλιβερού ταγού του Φαναρίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Η κατάντια του πεπτωκότος σε όλο της το απερινόητο μεγαλείο…

      Και συνεχίζω. Οφείλουμε ακόμη να ξεκαθαρίσουμε ότι επί της ουσίας ο όρος «Διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών» είναι ανυπόστατος και μόνο κατά (θλιβερήν) οικονομίαν χρησιμοποιείται. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν και πώς να προσπαθήσουν να…ενωθούν; Η Εκκλησία είναι απλούστατα μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Φραγκολατίνους ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλούσαμε άραγε την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού είναι εκτροπές και δεν είναι Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως ΤΙΠΟΤΕ! Μπορεί να εκπλήξω τώρα και αρκετούς αναγνώστες μας με αυτό που θα πω (παρότι δεν θα έπρεπε, γιατί κανονικά αποτελεί κοινό τόπο), αλλά από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε Θεία Ευχαριστία, ούτε άλλα μυστήρια. Όσα γίνονται μέσα στους ναούς τους έκτοτε πάρα πολύ απλά είναι όλα άκυρα!

       Ποιος λοιπόν εβραιοαμερικανοσιωνοκίνητος εν Κωνσταντινουπόλει (αν)ιεράρχης τολμά να μας κατηγορεί (και να μας απειλεί και με επιτίμια), επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή του να ενωθούμε με αυτούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσαμε να δεχτούμε (και μακάρι βέβαια να γινόταν) είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Το να επανενωθούμε όμως με τους δικούς τους θεολογικούς δογματικούς όρους σημαίνει ότι αυτομάτως εκτρεπόμαστε και εμείς. Την ώρα δηλαδή που ο εκτρωματικός (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα μεταφυσικά του αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ιταλοί και Γάλλοι διανοητές με ανησυχίες βαφτίζονται Ορθόδοξοι (προσφυώς είχε πει κάποτε ο Ζουράρις ότι «όλοι οι σοβαροί Γάλλοι φιλόσοφοι είτε αυτοκτόνησαν, είτε έγιναν καλόγεροι στο Άγιο Όρος» – ρήση, που ίσως φαντάζει…ζουραρικώς υπερβολική, αλλά επειδή έχω παρακολουθήσει και εγώ κάπως την πορεία των μετά Σαρτρ Γάλλων υπαρξιστών, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι δεν απέχει και πάρα πολύ της πραγματικότητας), εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε να ενωθούμε με αυτούς που πιστεύουν (ένα μόνο ενδεικτικό λέω τώρα) ότι ο Υιός σταυρώθηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Δικαιοσύνη, ήτοι για να εξιλεωθεί δια του πόνου και του θανάτου στον Σταυρό η πεπτωκυία ανθρώπινη σάρκα απέναντι στον οργισμένο τιμωρό Πατέρα για το προπατορικό αμάρτημα; Είναι ηλίου φαιδρότερο ότι όποιος έχει διαβάσει έστω μισή σελίδα από Μέγα Βασίλειο, μόνο ως ατυχή αστεϊσμό θα μπορούσε να εκλάβει μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η ελεεινή σύναξη του Φαναρίου μας την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στην απερινόητη πνευματική της κατάντια)…

     Και βέβαια στο σημείο αυτό καλό θα ήταν νομίζω – προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως – να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει ποιον υπό τους όρους του ή ποιος θα κερδίσει τις…εντυπώσεις. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα υψώνεται πλέον σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Και όχι βέβαια ότι και ημείς οι δύστηνοι ποιούμεν τι αξιοσημείωτον, μένοντας κατ’ όνομα Ορθόδοξοι, κάνοντας τον σταυρό μας στο σπίτι μας ως εξατομικευμένοι προτεστάντες, ανάβοντας κάνα κερί άπαξ του ενιαυτού και μένοντας εκτός της λατρευτικής συνάξεως και της μυστηριακής ζωής, αλλά τουλάχιστον το σωτηριολογικό πλαίσιο υπάρχει και είναι δίπλα μας. Άλλο να υπάρχει (οπότε έχεις μια ευκαιρία, όσο ζεις, να το ανακαλύψεις) και άλλο να νοθευτεί και να καταστραφεί (οπότε βεβαίως πάσα ελπίς – ό,τι κι αν εμείς πλέον επιλέξουμε – θα έχει οριστικά εκλείψει)…

     Όλα αυτά μπορεί για πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη:  μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά καθαρά εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Αν η επίσημη Ελλαδική Εκκλησία (σε επίπεδο εννοώ Ιεράς Συνόδου) αποφασίσει κάποια στιγμή την ένωση με το (ή μάλλον υπό το) Βατικανό, θα πρέπει να θεωρείται απολύτως δεδομένη η δημιουργία Σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και ακόμη μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού θα μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και θα κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς (και τότε βέβαια, εννοείται, θα μας δείτε κι εμάς στο…βουνό με φυσεκλίκια). Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο εξωνημένος μεγαλόσχημος ρασοφόρος που τολμά και επιχειρεί την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ξεπληρώσει τα όποια ενδεχόμενα…γραμμάτια προς τα ξένα αφεντικά που τον ανέβασαν στον…οικουμενικό του θρόνο;

     Ευτυχώς όμως πριν από λίγες μέρες η ηγεσία της ελλαδικής Εκκλησίας στάθηκε (παρ’ ελπίδαν – τολμώ να πω) στο ύψος της, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο ουσιαστικό πάγωμα των ενωσιακών διαπραγματεύσεων, που την ίδια ακριβώς περίοδο διεξάγονταν στην Κύπρο, και αποτρέποντας την υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (υπενθυμίζω – για μια ακόμη φορά – ότι το ευρύτερο παιχνίδι των εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους, αλλά και σε πάστορες, ιμάμηδες και γκουρού), για το οποίο η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν οι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του Μεσσία της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την ομογενοποίηση του πλανήτη (δια της αποδομήσεως εθνών, ιστοριών, γλωσσών και θρησκειών) και για την ψυχολογική του εξουθένωση (δια της συνεχώς διοχετευόμενης τρομοϋστερίας με τις δήθεν Αλ Κάιντες και τις δήθεν φονικές γρίππες). Όσο όμως κι αν οι πρόσφατες εξελίξεις ήταν θετικές – και έλαβε μοιραία έτσι αναβολή και το ημέτερο…αντάρτικο – είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει περιθώριο για κανένα εφησυχασμό, πράγμα που απλούστατα σημαίνει ότι τα…φυσεκλίκια θα παραμείνουν έτοιμα άχρι καιρού στο ντουλάπι. Αυτή η μάχη δείχνει να κερδήθηκε. Ο πόλεμος ωστόσο είναι ακόμη πολύ μακρύς…

                                                                                                                                                             Ν.Δ.

     Πριν από 25 χρόνια περίπου η γιόγκα ήταν άγνωστη στην Ελλάδα. Σήμερα διαφημίζεται παντού. Εφημερίδες, περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας και πολλά βιβλία προσπαθούν να την «περάσουν» στον κόσμο, ενώ υπάρχουν και πολλές σχετικές οργανώσεις και σχολές. Τα περισσότερα γυμναστήρια, σε κάθε σχεδόν συνοικία, έχουν και ένα τμήμα γιόγκα. Προσπαθούν να την εισαγάγουν ακόμα και στα νοσοκομεία και στην εκπαίδευση! Φαίνεται ότι αυτό το σύστημα κάνει για όλα, πως είναι μία πανάκεια!

     Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μόνο κάποιος που έχει προσωπική εμπειρία, μπορεί να ξέρει. Εμείς σήμερα θα τολμήσουμε μια κριτική, λέγοντας πράγματα που κρύβονται.[1] Γιατί εμείς γνωρίζουμε τα πράγματα από «μέσα». Κάποιοι από μας ήμασταν μαθητές, οπαδοί, φίλοι, τρώγαμε μαζί, συζητούσαμε και παρακολουθούσαμε τις σχετικές ομιλίες και τα σεμινάρια τότε, στην αρχή, γύρω στο 1980. Ξέρουμε πολλά περισσότερα από τους σημερινούς μαθητές.

     Ξέρουμε γνωστούς που τρελάθηκαν από την μακροχρόνια εξάσκηση αυτών των «τεχνικών», αλλά και κάποιον που αυτοκτόνησε.[2] Ξέρουμε όλα τα ψέματα που λένε και τον τρόπο με τον οποίο συνεχώς διαστρέφουν την πραγματικότητα και παραπληροφορούν. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά:

1. ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

     Από τη μια λένε ότι δεν είναι κερδοσκοπικά σωματεία, από την άλλη όμως οργανώνουν σεμινάρια, που για να συμμετάσχεις πρέπει να πληρώσεις τεράστια ποσά. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν δίνεται δωρεάν. Είναι μία καλοστημένη εμπορική επιχείρηση που πουλάει «φιλοσοφία», «κοσμοθεωρία», «υπαρξιακή αναζήτηση», «αυτογνωσία», «ψυχολογική υποστήριξη» και ό,τι παραπλήσιο θέλετε.

                                      2. Η ΓΙΟΓΚΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

    Λένε ότι η γιόγκα είναι επιστήμη και χρησιμοποιούν επιστημονική ορολογία, για να «ψήσουν» τους ανυποψίαστους. Πώς είναι όμως δυνατό να ονομάζεις επιστήμη ένα σύστημα που ασχολείται με μεταφυσικές έννοιες (όπως η ύπαρξη ψυχής, η ύπαρξη Θεού, η ζωή μετά το θάνατο και η μετεμψύχωση) και που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους από τον «θεό» Κρίσνα ως μια μορφή λατρείας, ως ένας δρόμος που οδηγεί προς αυτόν;[3] Μήπως δεν ψέλνουν στο κεντρικό άσραμ στό Μουνγκύρ της Ινδίας κάθε μέρα επί μία ώρα αποσπάσματα από τη Μπαγκαβάτ Γκιτά (το ευαγγέλιο του Ινδουισμού);

     Ο ίδιος ο Σατυανάντα (στον πρόλογο του βιβλίου του «ΑΣΑΝΑ, ΠΡΑΝΑΓΙΑΜΑ, ΜΟΥΝΤΡΑ, ΜΠΑΝΤΑ», σελ. 7) γράφει: «Σύμφωνα με την παράδοση και τις γραφές, ιδρυτής της Γιόγκα, συμπεριλαμβανόμενων των ασάνων, είναι ο Σίβα (σ.σ. πρόκειται για θεό του Ινδουισμού με τεράστιο πλήθος ναών σε όλη την Ινδία). Αυτός δημιούργησε τις ασάνες και τις δίδαξε στην πρώτη του μαθήτρια Παρβάτι», η οποία, όπως εξηγεί πιο κάτω, «θεωρείται η μητέρα ολόκληρου του σύμπαντος». Άρα και ο ίδιος ο Σατυανάντα παραδέχεται ότι η Γιόγκα είναι θεϊκό δημιούργημα κι όχι ανθρώπινη επιστήμη! Γιατί τότε μας δουλεύουν; Γιατί απλούστατα, αν πουν εξαρχής σε κάποιον Έλληνα ότι ο Σίβα είναι θεός, δεν θα το δεχτεί. Χρησιμοποιούν συνεπώς το όνομα της επιστήμης, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας. Πάνε σιγά-σιγά να μας κάνουν να πιστέψουμε στην ειδωλολατρία και να αρνηθούμε τη θεότητα του Χριστού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι επιστήμονες, αλλά Ινδουιστές μοναχοί, ιεραπόστολοι μιας ειδωλολατρικής θρησκείας.

3. Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ

     Λένε ότι η γιόγκα μόνο ωφέλειες έχει για την υγεία. Ναι, όταν μένει κανείς στα αρχικά στάδια και ασκείται λίγο, αισθάνεται μια ευεξία, όπως από κάθε είδος γυμναστικής. Όταν όμως προχωρήσει βαθύτερα στον διαλογισμό, στην Κουνταλίνι Γιόγκα, τότε μπορεί να τρελαθεί. Ακόμη και ο ίδιος ο γκουρού Σατυανάντα, ομολογεί ότι «πολλοί μαθητές έρχονται και μου λένε ότι έχουν πολλά σεξουαλικά προβλήματα από τότε που κάνουν Κουνταλίνι Γιόγκα»[4], ενώ «μπορεί να συμβεί και ατύχημα και ίσως καταλήξετε σε ψυχιατρείο για λίγο καιρό».[5] Θυμάμαι χαρακτηριστικά επίσης ότι οι διάφοροι υπνωτιστές που γνώρισα, δεν υπνώτιζαν ποτέ τα παιδιά τους ή τον εαυτό τους. Χρόνια πέρασαν για να μου πουν τον λόγο. Αυτοί πού υπνωτίζονται (π.χ. μέντιουμ) παθαίνουν διάφορα ψυχολογικά (υστερία, ψυχολογικές διαταραχές, παράνοια). Υπάρχουν άλλωστε και πανεπιστημιακές μελέτες που αποδεικνύουν ότι η ύπνωση και μάλιστα η τακτικά επαναλαμβανόμενη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη!

     Ακόμα και οι ασάνες όμως είναι επικίνδυνες. Αυτές οι «περίεργες» στάσεις του σώματος είναι έτσι σχεδιασμένες, ώστε να ασκούν πίεση στους ενδοκρινείς αδένες, αλλάζοντας την ορμονική ισορροπία του οργανισμού. Οποιοσδήποτε γιατρός θα σας βεβαιώσει ότι οι ορμονικές διαταραχές είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα. Μπορούν να προκαλέσουν ακουστικές και οπτικές παραισθήσεις (που θα σας τα ερμηνεύσουν ως πνευματικά γεγονότα, ως πνευματική πρόοδο, για να σας ανοίξουν την όρεξη) ή ακόμη και καλπάζουσα μορφή καρκίνου, ιδιαίτερα στην Κρίγια γιόγκα. Ένας δάσκαλος κάποιου φίλου, μαθητής του Παραχάμσα Γιογκανάντα, πού έκανε Κρίγια γιόγκα πέθανε έτσι ακριβώς. Δεν λέω ότι αυτό θα συμβεί στον καθένα που κάνει λίγες ασάνες πού και πού, λέω όμως ότι παίζουμε επικίνδυνα με τις ορμόνες μας, επειδή πιστέψαμε ένα παραμύθι. 

             4. ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΟΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ

     Ασκούν επιστημονικά μελετημένη ψυχολογική χειραγώγηση, παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, μετατρέπουν σταδιακά τους οπαδούς τους σε άβουλους άμισθους εργάτες χωρίς κανένα δικαίωμα. Το μόνο τους «δικαίωμα» είναι να υπηρετούν τον γκουρού Κοιτάξτε τι λέει η Σουάμι Ατμανάντα για το γκουρού της Σατυανάντα: «O γκουρού μου μπορεί να κάνει ό,τι θελήσει με μένα, γιατί είμαι δική του…Δεν προσέχω αν με αγαπά ή όχι, αν με ευλογεί ή όχι. Παρακαλώ να με κατηγορεί, να με βλάπτει και να με απαρνιέται. Τον ζητώ μόνο στην καρδιά μου»(=στις φαντασιώσεις της δηλαδή, στη διάρκεια της αυτοΰπνωσης που τη βάφτισαν διαλογισμό).[6] Και αυτή η ψυχική στάση προβάλλεται από την οργάνωση ως παράδειγμα προς μίμηση! Θα θέλατε τώρα εσείς το παιδί σας να φτάσει σε ένα τόσο…εξελιγμένο πνευματικά επίπεδο; Γνωρίσαμε νέους ανθρώπους που παράτησαν τις σπουδές και την οικογένειά τους και πήγαν σε κάποιο άσραμ σε άλλη χώρα, αφιερώνοντας τον εαυτό τους στην υπηρεσία του γκουρού…

    Στόχος τους η δουλοποιηση του ατόμου. Ίσως φαίνεται δύσκολο, όμως και τα «μέσα» που διαθέτουν είναι ύπουλα και ισχυρά. Βασικά πάντως το όλο σύστημα στηρίζεται σε δύο πυλώνες: α) στη θεοποίηση του γκουρού (υποτάσσεται κανείς πιο εύκολα σε ένα θεό, οπότε ο γκουρού προβάλλεται και λατρεύεται ως υπεράνθρωπος με φανταστικές δυνάμεις και πολλές φορές ως «ζωντανός θεός»), β) στην τεχνική του διαλογισμού, που είναι μία μορφή αυτοΰπνωσης, ένα ισχυρό μέσο αυθυποβολής. Αν οδηγηθεί κανείς να αυτοϋπνωτισθεί πάνω στο πρόσωπο του γκουρού (όπως γίνεται συχνά) θεωρώντας τον ως ζώντα θεό, τότε σιγά-σιγά, θα το πιστέψει, έστω κι αν δεν τον έχει συναντήσει ποτέ στη ζωή του. Με τον ίδιο τρόπο μπορούν να «φυτέψουν» στο μυαλό σου οποιαδήποτε φανταστική πεποίθηση και πλάνη και ν’ αρχίσουν να σε χειραγωγούν μέχρι την πλήρη δουλοποίηση. Ευτυχώς όμως βέβαια δεν τα καταφέρνουν με όλους…

                           5. ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΣΤΩΝ

     Λέμε όχι στο σύστημα που επέβαλαν οι γκουρού και οι «ιερές βέδες» από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα στην Ινδία και που θέλουν να μεταλαμπαδεύσουν και στη χώρα μας (μέσω της γιόγκα). Μάθετε για τις κάστες, στις οποίες διαιρούνται οι Ινδοί. Οι ανώτεροι είναι οι Βραχμάνοι, που διαβάζουν τις «γραφές», εξασκούνται στη γιόγκα, κάνουν θυσίες στα είδωλά τους. Είναι οι γκουρού. Στις κατώτερες κάστες δεν επιτρέπεται ούτε να ακούν τις γραφές, ούτε να έχουν ιδιοκτησία, ούτε ακόμα και να πλένουν στο κοινό πηγάδι του χωριού. Απαγορεύεται να μιλήσει κανείς, να ακουμπήσει ή να έχει οποιαδήποτε συναναστροφή με άτομα κατώτερης κάστας, ενώ κάθε προσπάθεια να μεταπηδήσει κάποιος σε ανώτερη κάστα, τιμωρείται και σ’ αυτή τη ζωή και στην άλλη. Βραχμάνος δεν γίνεται κανείς, αλλά γεννιέται! Άρα όλοι οι οπαδοί των γκουρού ανά τον κόσμο ανήκουν στις κατώτερες κάστες, όσο τουλάχιστο ισχύουν οι «ιερές Βέδες»! Πόσοι το συνειδητοποιούν αυτό;

     Είμαστε Έλληνες, ο λαός που γέννησε τη δημοκρατία. Εμείς λειτουργούμε ανοιχτά, δημοκρατικά, με κριτικό πνεύμα και δεν εγκαθιδρύουμε πνευματικά απολυταρχικές οργανώσεις, όπως είναι το άσραμ με τον θεοποιημένο γκουρού. Όσοι από εσάς είστε επηρεασμένοι από αυτές τις θρησκευτικο-μεταφυσικές φιλοσοφίες, το χρωστάτε στον εαυτό σας: ακούστε και την άλλη άποψη, σκεφτείτε ανεξάρτητα και μη δέχεστε μονόπλευρη πληροφόρηση! Μην εμπιστεύεστε αγνώστους, που σας αγάπησαν ξαφνικά πιο πολύ από τη…μαμά σας. Εδώ μιλάμε για ισοπέδωση της ελεύθερης βούλησης και της προσωπικότητας του ατόμου! Γνωρίσαμε πολλούς που πέρασαν απ’ αυτά τα λούκια. Σε κανέναν δεν πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις για γνώση, ηρεμία, αυτογνωσία και φανταστικές δυνάμεις. Αρκετοί όμως μπερδεύτηκαν ψυχολογικά και όλους τους εκμεταλλεύτηκαν για χρόνια. Είναι πλάνοι και γόητες. Κάποτε τους εξαπάτησαν, τώρα αυτοί εξαπατούν άλλους, όντας  εξαπατημένοι (μέσα σ’ ένα σύστημα που δουλεύει σαν τη γνωστή οικονομική απάτη της «πυραμίδας»).[7] Και όλα όσα γράψαμε εδώ, είναι μόνο μερικά. Υπάρχουν και πολλά ακόμη που μπορούμε να πούμε για τις παραθρησκευτικές αυτές σέχτες και για το πόσο επικίνδυνες είναι. Εμείς πάθαμε και μάθαμε. Ευχόμαστε εσείς να μάθετε, χωρίς να πάθετε…

                                                                                                                    Αθανάσιος Ρακοβαλής  

                                                                                                          Καθηγητής Φυσικός – Συγγραφέας

     Μία εξαιρετική εκδήλωση που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου στην αίθουσα του Ιδρύματος Παπανικολάου, με καλεσμένο τον μοναχό Αρσένιο Βλιαγκόφτη, έναν από τους πλέον ειδικούς ανθρώπους σήμερα στην Ελλάδα σε θέματα αιρέσεων και θρησκευτικών σεχτών – και συν τοις άλλοις σύμβουλο έκδοσης του γνωστού μας (και πολύ αγαπημένου) περιοδικού «Παρακαταθήκη», ο οποίος μίλησε με θέμα «Γιόγκα και ορθόδοξη πνευματική παράδοση».

     Με ιδιαίτερα χαρισματικό λόγο και με τρόπο νηφάλιο και βαθύτατα διεισδυτικό, ο π. Αρσένιος κάλυψε ολοκληρωμένα και σφαιρικά το θέμα «γιόγκα», τόσο από επιστημονικής-ιατρικής, όσο βεβαίως και από πνευματικής πλευράς. Όσον αφορά την πρώτη παράμετρο, στάθηκε στις βαρύτατες παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσει η γιόγκα στο ανθρώπινο σώμα, επικαλούμενος την ύπαρξη μιας τεράστιας διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας από τον ιατρικό και ψυχιατρικό χώρο, από την οποία προκύπτει ότι πέραν μιας σωματικής ευεξίας που προκαλεί σε αρχικά στάδια (όπως συμβαίνει πάντως και με κάθε είδος γυμναστικής), μπορεί στη συνέχεια να προκαλέσει τρομερές βλάβες στην ανθρώπινη υγεία, όπως διατάραξη της ορμονικής ισορροπίας (εξαιτίας της πίεσης που ασκείται με τις ασάνες στους ενδοκρινείς αδένες), ψυχολογικές διαταραχές, ή ακόμη και σχιζοφρένεια ή καρκίνο (με την είσοδο σε πιο προχωρημένες φάσεις, όπως η Κουνταλίνι ή η Κρίγια γιόγκα). Οι κίνδυνοι αυτοί, που τους ομολογεί μάλιστα και ο ίδιος ο διάσημος γκουρού Σατυανάντα, δείχνουν πόσο επιβλαβής είναι στην πραγματικότητα η γιόγκα για τον ανθρώπινο οργανισμό.

    Πέραν όμως της ιατρικής πλευράς, ο π. Αρσένιος στάθηκε κυρίως στο θέμα της γιόγκα ως πνευματικού-θρησκευτικού φαινομένου, καθώς ξεκαθάρισε άλλωστε εξαρχής ότι δεν είναι απλά μία μορφή σωματικής άσκησης, όπως κατά κόρον προβάλλεται στον σύγχρονο δυτικό κόσμο (για τους αφελείς, συμπληρώνουμε εμείς), αλλά αναπόσπαστο τμήμα των ανατολικών θρησκειών, ανεξάρτητα και σε αποσύνδεση από τις οποίες δεν μπορεί ούτε πραγματικά να εφαρμοστεί, ούτε όμως και να μελετηθεί. Όπως τονίζει άλλωστε και η Μπαγκαβάτ Γκιτά, το ιερό βιβλίο του Ινδουισμού, αλλά παραδέχεται και ο ίδιος ο Σατυανάντα, πρόκειται για καθαρά θεϊκό δημιούργημα, που έδωσε στους ανθρώπους ο «θεός» Κρίσνα ως μια μορφή λατρείας και ως δρόμο που οδηγεί προς αυτόν. Εδώ ήρθε μοιραία και η σύγκριση με την ορθόδοξη πνευματική παράδοση. Ξεκινώντας από την «παγίδα» της υποτιθέμενης (και συχνά προβαλλόμενης) ομοιότητας της γιόγκα με τη νοερά προσευχή της ησυχαστικής μας παράδοσης, ο π. Αρσένιος αναφέρθηκε εκτενώς στην έννοια της ορθόδοξης προσευχής, τεκμηριώνοντας με θεολογικά επιχειρήματα ότι η τελευταία, ως τρόπος επικοινωνίας με τον Τριαδικό Θεό, ουδεμία σχέση έχει με τον διαλογισμό, που είναι καθαρά ένα μέσο αυτούπνωσης και αυθυποβολής, που συνδέεται ουσιαστικά με τη θεοποίηση του γκουρού και την επίκληση σκοτεινών δυνάμεων, σχετίζεται δε ακόμη με ακουστικές και οπτικές παραισθήσεις (οι οποίες «ερμηνεύονται» ως πνευματικά γεγονότα και ως πνευματική πρόοδος). Προχώρησε όμως και σε ευρύτερη ανάλυση των ανατολικών θρησκευτικών δοξασιών, στεκόμενος – πέραν του διαλογισμού – και σε άλλες κυρίαρχες έννοιες όπως η μετενσάρκωση και το κάρμα, καθώς και στον τρόπο που αυτές καθορίζουν (και ουσιαστικά ποδηγετούν) όχι μόνο τις πνευματικές, αλλά και τις κοινωνικές αντιλήψεις και όλη γενικά την κοσμοθεωρία των οπαδών τους.

     Μετά την ομιλία του π. Αρσενίου ακολούθησαν πάρα πολλές ερωτήσεις, για τις οποίες θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε ότι συχνά έδειχναν μία πολύ νεφελώδη ή και εντελώς ανύπαρκτη γνώση του θέματος. Πέραν λοιπόν του σχετικού και σαφώς υποψιασμένου κοινού, υπήρχαν και αρκετοί ανυποψίαστοι που προσήλθαν στην εκδήλωση από περιέργεια ή για να καλύψουν βασικές τους γνωστικές ελλείψεις πάνω στο ζήτημα της γιόγκα. Όλοι μας βγήκαμε αναμφίβολα πολύ ωφελημένοι, όμως αυτό το τελευταίο ίσως να ήταν εν τέλει και το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της εξαιρετικής βραδιάς.                                                                                         

                                                                                                                                                       Ν.Δ.

   Λυπούμαι, αλλά είναι προφανές ότι με τον πατέρα Σωφρόνιο διαφωνούμε σχεδόν στα πάντα. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά την επίσκεψη του Πάπα στην Πόλη – και επειδή επισημαίνει ότι παραγνωρίζω κάποια πράγματα – εκφράζω και εγώ τη θλίψη μου γι’ αυτά που δείχνει να παραγνωρίζει εκείνος (ή πάντως να μην ενοχλείται) σε σχέση με τα όσα εκεί ερρίφθησαν τοις κυσί και με τα οποία βεβαίως μόνο ακροθιγώς ασχολήθηκα στο κείμενό μου (για περισσότερες λεπτομέρειες τον παραπέμπω απλώς στην ανακοίνωση της Ι.Κ. του Αγ. Όρους, η οποία με καλύπτει απόλυτα).

Πέραν βεβαίως τούτου, αδυνατώ να αντιληφθώ και πώς είναι δυνατό να συμφωνεί με τις απόψεις μου περί οικουμενισμού και συγχρόνως να εξυμνεί τοιουτοτρόπως κάποιον που αναλίσκεται σε συμπροσευχές με λατίνους ή και με μουσουλμάνους (ως έπραξε λ.χ. κατά το παλαιότερο ταξίδι του στη Μέση Ανατολή), αλλά και σε επανειλημμένες συγκρητιστικές δηλώσεις (όπως π.χ. ότι όλες οι θρησκείες κρύβουν μέσα τους την αλήθεια και ότι από όλες μπορείς να φτάσεις στον Θεό). Θεωρώ την εν λόγω δήλωση του π. Σωφρονίου άκρως αντιφατική. Όσο για το επιμέρους εγκώμιο της αρχοντιάς και της φιλοξενίας του Πατριάρχη το αντιπαρέρχομαι ασχολίαστο. Εκτός κι αν δηλαδή θέλετε να συζητήσουμε και το αν όλοι οι θεοφόροι μας άγιοι των τελευταίων 10 αιώνων που ουδεμία σχέση ήθελαν να έχουν με τον Πάπα, ήταν ακοινώνητοι και αγριάνθρωποι.

   Δεν αντιλαμβάνομαι ωστόσο και προς τι η ιδιαίτερη εξύμνηση του Πατριάρχη σε σύγκριση με την υποκρισία του ημετέρου Αρχιεπισκόπου (που πάντως δεν κατονομάζεται, παρότι σαφώς υπονοείται – προς τι άραγε ο φόβος;). Και τούτο, επειδή δεν θυμάμαι να διαφώνησα ως προς το δεύτερο σκέλος, ούτε να έλαβα θέση υπέρ του Αθηνών (ίσα-ίσα που τους επέκρινα αμφοτέρους ως οικουμενιστές). Ελπίζω λοιπόν να μην υπάρχει εδώ παρανόηση των ελατηρίων μου, δια του γνωστού θλιβερού φαινομένου όποιος κριτικάρει τον ένα, να καταχωρείται αυτομάτως στη λίστα των οπαδών του άλλου. Εγώ δηλώνω σαφώς ότι αυτή η παρακμιακή ιστορία με τα οπαδιλίκια και τις ενδοεκκλησιαστικές προσωπολατρείες με αφήνει παγερά αδιάφορο, γιατί γνωρίζω καλά ότι ούτε ο Χριστός μεμέρισται, ούτε η Εκκλησία είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο ή χώρος ευδοκίμησης καλλιτεχνικών σταρ σύστεμ. Δεν είμαι λοιπόν ούτε του Παύλου, ούτε του Απολλώ (για να θυμηθώ και την Α΄ προς Κορινθίους), πολύ δε περισσότερο δεν είμαι και με αμφιφανώς αιρετικούς ιεράρχες, που επίσης αμφιφανώς μάλιστα δεν συγκρούονται μεταξύ τους για πνευματικά ζητήματα, αλλά για τα κουκιά τους. Ο προσανατολισμός μου τυγχάνει προς τα όσα έγραψαν οι μεγάλοι εκκλησιαστικοί μας πατέρες, ορθοδομώντας τον λόγον της αληθείας. Ως εκ τούτου εκτιμώ και τους σύγχρονους κληρικούς που ακολουθούν εκείνους, ενώ τους υπόλοιπους πολύ απλά τους αγνοώ. Σέβομαι βεβαίως το σχήμα τους (προφανώς πολύ περισσότερο απ’ όσο οι ίδιοι), από κει και πέρα όμως ως πνευματικούς οδηγούς και ως ανθρώπους ουκ οίδα αυτούς.

   Διαφωνούμε όμως με τον π. Σωφρόνιο και όσον αφορά τα υποτιθέμενα κέρδη του επίσης υποτιθέμενου διαχριστιανικού διαλόγου (και τον αποκαλώ έτσι, γιατί πρόκειται μεν όντως περί γνήσιας απόπειρας προσεγγίσεως, όχι όμως επί της αρχέγονης αποστολικής αλήθειας, αλλά απλούστατα επί ενός νεόδμητου διαθρησκειακού τουρλού). Εν πρώτοις, αν υπάρχει έλξη κάποιων δυτικοευρωπαίων για την ορθόδοξη λατρεία, αυτό οφείλεται στη γνωριμία τους με το αυθεντικό ορθόδοξο βίωμα και σε συνδυασμό με τη βαθιά τους απογοήτευση από τον δυτικού τύπου αδιέξοδο Χριστιανισμό. Πάντως σίγουρα δεν οφείλεται στη μέσω νεοεποχίτικων αλχημειών σύγκλιση της πίστης μας με κάτι που οι ίδιοι έχουν πλέον απορρίψει. Όσο για τα υπόλοιπα κατονομαζόμενα ως κέρδη, δεν παραγνωρίζω την ύπαρξή τους, αλλά απλούστατα υποτιμώ ΠΑΝΤΕΛΩΣ τη σημασία τους. Γιατί πιστεύω, βλέπετε, πως ούτε τα λείψανα θα μας σώσουν, ούτε τα ντουβάρια, ούτε η όποια άνθηση ενίων «εκσυγχρονισμένων» και νοθευμένων μορφών μοναχισμού, επιδοτούμενων από κοινοτικά κονδύλια. Εκείνο που θα μας σώσει είναι το αενάως επιτελούμενο εκκλησιαστικό γεγονός και αυτό είναι που πρέπει να διαφυλαχθεί παντί τω τρόπω ανόθευτο. Θεωρώ αντίθετα ότι ο μόνος που έχει στην πραγματικότητα όφελος απ’ όλον αυτόν τον «διάλογο» είναι ο δούρειος ίππος της Ουνίας – ήτοι ο γνωστός λύκος, ο οποίος εμφανίζεται έτσι ως ακόμη πιο προβατόσχημος και ο οποίος, ως γνωστόν, πλήττει κυρίως τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (οπότε πολύ καλά κάνει και η Μόσχα και αντιδρά έναντι τόσο του Πάπα, όσο και των ημετέρων πεπτωκότων). Για τη φράση πάλι βέβαια ότι η Μόσχα αποτελεί το πρόβλημα και όχι ο Πάπας (άρα προφανώς κακώς επικρίνεται και το Φανάρι για τις ανόσιες κουμπαριές με Βατικανό και… CIA), αρκούμαι απλώς στο να εκφράσω τη βαθύτατη θλίψη μου. Περαιτέρω, αρνούμαι να τη σχολιάσω.

   Όσον αφορά τέλος το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κακώς υπονοείται ότι βάλλω εναντίον του. Στην πραγματικότητα το σέβομαι πάρα πολύ και τιμώ καθ’ υπερβολήν τον τεράστιο και μακραίωνο ρόλο του. Εξ ου άλλωστε και ο πόνος μου, αλλά και η αγανάκτησή μου. Το πρόβλημά μου λοιπόν δεν είναι ο οικουμενικός θρόνος καθ’ εαυτόν, αλλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν επ’ εσχάτων των χρόνων και οι οποίοι με την πολιτεία τους αποδεικνύονται ανάξιοί του. Για τους τελευταίους εννοείται ότι αδυνατώ να αναιρέσω τους χαρακτηρισμούς μου περί θλιβερής κατάντιας και πνευματικού κατήφορου, τους οποίους μάλιστα στην πραγματικότητα τους θεωρώ και εξαιρετικά μετριοπαθείς. Όσο για το ότι ο Θεός δρα μέσα στον ιστορικό χρόνο, εκεί θα συμφωνήσω απόλυτα με τον π. Σωφρόνιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και τα όσα πράττουν οι ιεράρχες μας είναι πάντοτε εκ Θεού. Γιατί απλούστατα, βλέπετε, μέσα στον ίδιο ακριβώς ιστορικό χρόνο, δρα ταυτόχρονα και ο διάολος…

                                τοῦ Ν. Δαπέργολα

     Καθὼς ὁ «Κώδικας ντὰ Βίντσι» θριαμβεύει στοὺς κινηματογράφους, ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοὶ ποὺ δηλώνουν ἔκπληκτοι μὲ τὸ περιεχόμενό του. Καὶ εἶναι ἴσως λογικὸ γιὰ ὅποιον βλέπει μόνο τὸ δέντρο, ἀλλὰ ἀγνοεῖ τὸ δάσος. Καιρὸς λοιπὸν νὰ δοῦμε ἐπιτέλους τὸν «Κώδικα» στὴν πραγματικὴ του διάσταση: ὄχι ὡς τὸ νοσηρὸ ἀποκύημα τῶν διαταραγμένων ὀνειρώξεων κάποιου σκηνοθετίσκου (ἢ προηγουμένως κάποιου φαιδροῦ ἀνθυπογραφιᾶ), ἀλλὰ ἀπολύτως ἐντεταγμένο μέσα στὸν εὐρύτερο χῶρο ποὺ τὸν γέννησε (ἢ γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τὸν ἐξέμεσε). Μόνον ἔτσι ἄλλωστε μπορεῖ καὶ ἡ ὑπερπροβολή του νὰ ἑρμηνευθεῖ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο του τὸ περιεχόμενο νὰ ἀξίζει τελικὰ μιᾶς ἀντιμετώπισης κατὰ τι πολυπλοκότερης ἀπὸ τὸν ἁπλὸ σαρκασμὸ μας.

     Θὰ ἐπαναλάβω κατ’ ἀρχὰς κάτι ποὺ ἔγραψα καί πρὶν ἀπὸ ἕνα περίπου μήνα. Διάγουμε ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό, πολιτικὰ καὶ πνευματικά, τὸν σκοτεινότερο ἴσως Μεσαίωνα ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ ἀνθρώπινη Ἱστορία. Ὅποιος ἀκόμη θέλει νὰ πιστεύει ὅτι ζεῖ σὲ φωτεινὴ περίοδο ἐλευθερίας, δημοκρατίας καὶ πνευματικῆς προόδου, εἶναι ἁπλούστατα – καὶ λίαν ἐπιεικῶς – καθυστερημένος. Σέχτες ἐπὶ σεχτῶν λυμαίνονται τὸν πλανήτη, βιάζοντας καὶ ποδηγετώντας τὴ σκέψη τῶν ἀτέλειωτων ἀνθρώπινων κοπαδιῶν ποὺ τὶς ἀκολουθοῦν, οἱ πανστρατιὲς ἀπὸ τοὺς ἀστρολόγους καὶ τὰ μέντιουμ ὁλόγυρά μας πολλαπλασιάζονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο, ὁ ἀποκρυφισμὸς καὶ ἡ μαγεία δὲν κυριαρχοῦν ἁπλῶς σὲ δεύτερο πλάνο, ἀλλὰ διαφημίζονται πλέον συστηματικὰ καὶ ἀπροκάλυπτα ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ ταινίες αὐτοφερόμενες ὡς παιδικές, ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ (καὶ σὲ ἐμφανὴ σχέση μαζί τους) ὑπάρχει τὸ γνωστὸ πανίσχυρο ὑπερκαπιταλιστικό – σιωνιστικὸ δίκτυο, ποὺ κατέχει ἀπολύτως τὸν ἔλεγχο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας καὶ κινεῖ τὰ νήματα ὅλων τῶν παγκόσμιων πολιτικοοικονομικῶν ἐξελίξεων, ἐπιδιώκοντας τὴ γιαουρτοποίηση τῶν λαῶν τῆς γῆς μέσα στὸ παγκοσμιοποιημένο ξερατὸ τῆς Νέας Τάξης. Ἕναν Γενναῖο, Νέο Κόσμο, ὁμογενοποιημένο οἰκονομικὰ (ὑπὸ τὴ μπότα τοῦ διεθνοῦς κεφαλαίου), πολιτισμικά (ὑπὸ τὸ προκὰτ ἀπόλυτο χάος τῆς λεγόμενης Πολυπολιτισμικότητας) καὶ θρησκευτικὰ (μέσα ἀπὸ τὸν συγκρητισμὸ καὶ τὴν προώθηση τῆς Πανθρησκείας τῆς Νέας Ἐποχῆς). Ἕναν κόσμο ποὺ θὰ ἐλέγχεται μὲ δορυφόρους, διαδίκτυα, πλαστικὸ χρῆμα καὶ ἐμφυτεύματα καὶ θὰ διοικεῖται ἀπὸ Μία Ὑπερδύναμη καὶ Ἕναν Ἡγέτη. Ἕναν κόσμο, μπροστὰ στὸν ὁποῖο ἴσως ἀκόμη καὶ ἡ ὀργουελικὴ φαντασία νὰ μοιάζει μὲ παιδικὸ ἀνέκδοτο τελικά…

     Ἕνα βασικὸ λάθος ποὺ διαπράττουν οἱ περισσότεροι πολέμιοι τῆς Νέας Τάξης (συχνὰ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὸν «Α») εἶναι ὅτι ἐκλαμβάνουν τὸν Σιωνισμὸ κυρίως ὡς πολιτικοοικονομικὸ σύστημα, ὑποτιμώντας ἢ καὶ ἀγνοώντας τὴ θρησκευτική του διάσταση. Καιρὸς ὅμως νὰ βάλουμε τὰ πράγματα στὴ θέση τους. Ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ διάσταση αὐτοῦ τοῦ δικτύου, ὅσο κι ἂν μοιάζουν νὰ κυριαρχοῦν, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἐποικοδόμημα. Κατὰ βάθος καὶ κατὰ κύριο λόγο, ὁ Σιωνισμὸς εἶναι θρησκεία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλο τὸ μεταφυσικὸ ὑπόβαθρο πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐμφανῶς διαπλέκεται (μασονικὲς στοές, ἀποκρυφισμός, μαγεία, σατανισμός, καμπαλισμός, κλπ) δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ὅπλο ἐπιβολῆς, ἀλλὰ εἶναι ὀργανικό του κομμάτι, σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ. Πρόκειται γιὰ μία θρησκεία-διεστραμμένη μετεξέλιξη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, γιὰ μία θρησκεία ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσει τὸν ἔλεγχο τῶν πάντων, προλειαίνοντας ἔτσι τὸ ἔδαφος, καθὼς ἀναμένει ἀκόμη τὸν Μεσσία της. Μόνο ὑπ’ αὐτὸ τὸ πρῖσμα μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ ὁ ἀδυσώπητος πόλεμος τοῦ Σιωνισμοῦ κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστης, ποὺ ἄλλως, καῖπερ προφανής, θὰ παρέμενε ἀνερμήνευτος. Εἶναι ὁ πόλεμος τῶν ἀναμενόντων ἕναν νέο Μεσσία, ποὺ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἐπείγονται νὰ καταστήσουν τὰ πάντα σκοτεινὰ καὶ κενὰ ἀπὸ ἐλπίδα, ἀναδεικνύοντας σὲ ψέμα τὴν ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια τοῦ ἤδη Ἐνανθρωπήσαντος.

     Καὶ ὁ πόλεμος αὐτός, ὡς γνωστόν, μαίνεται τὸ ἔκπαλαι. Πιὸ δυσδιάκριτος παλαιότερα, ἐντάθηκε καὶ ἔγινε πιὸ ἐμφανὴς μὲ τὴν ὑπεργιγάντωση τοῦ Σιωνισμοῦ κυρίως κατὰ τὸ β΄ μισό τοῦ 20οῦ αἰ. Κάποια στιγμὴ εἶχε στραφεῖ καὶ κατὰ τῆς ἱστορικότητας τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Σήμερα πιὰ βεβαίως κανεὶς σοβαροφανὴς ἀρνησίας δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ θέσει τέτοιο θέμα, γιατί θὰ γέλαγε καὶ ὁ κάθε πικραμένος. Ὁ πόλεμος λοιπὸν ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες διεξάγεται πλέον μὲ νέα ὅπλα, προβάλλοντας τὸν Χριστὸ ὡς ἕνα μύστη, δάσκαλο, ἐπαναστάτη ἢ «καλὸ ἄνθρωπο». Δηλαδή, καλὸ μέν, ἀλλὰ ἄνθρωπο. Τὸ ἀποτέλεσμα, ἂν τὸ μήνυμα περάσει, θὰ εἶναι ἀπολύτως τὸ ἴδιο. Τί διαφορὰ ἔχει ἕνας ἐντελῶς ἀνύπαρκτος Χριστὸς ἀπὸ ἕναν ἱστορικὰ ὑπαρκτὸ μέν, ἀλλὰ μόνο μὲ ἀνθρώπινη ὀντότητα; Καὶ πάλι ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀνύπαρκτος εἶναι, ὑπὸ τὴν ἔννοια πὼς δὲν μᾶς ἀφορᾶ. Σκασίλα μας μεγάλη δηλαδὴ γιὰ ἕναν… καλὸ ἄνθρωπο ποὺ σταυρώθηκε κάποτε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, ἀπέθανε, ἐτάφη καὶ τέρμα. Μᾶς εἶναι παγερὰ ἀδιάφορος, εἰ οὐκ ἀνέστη τὰ τοῦ Ἅδου σκυλεύσας βασίλεια καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα τῆς σαρκός. Εἶναι ἀδήριτη ἀλήθεια τὸ ὅτι, εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν. Ἂς γκρεμίσουμε τὶς ἐκκλησίες, ἂς κάψουμε τὰ πατερικὰ κείμενα κι ἂς τὸ ρίξουμε στὸ φαγοπότι. Εἶναι τὸ καλύτερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε. Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν. Ἀποθνήσκομεν καὶ (ἐπίσης) τέρμα…

     Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ πόλεμος ἐκπορεύεται πάντοτε ἀπὸ τὰ ἴδια κέντρα καὶ ἔχει πάντα τὸν ἴδιο στόχο. Δὲν ἐξετάζω ἐδῶ, ἐννοεῖται, τὴν περίπτωση τῆς ἁπλῆς ἀθεΐας. Ἂν εἶσαι ἄθεος, ἁπλῶς δὲν πιστεύεις καὶ τέλος. Τὸ ἀντιπαρέρχεσαι καὶ δὲν ἀσχολεῖσαι πιά. Όμως ἡ συκοφαντία, ἡ σπίλωση καὶ ἡ λάσπη εἶναι κάτι διαφορετικό, κάτι ἐμφανῶς στημένο καὶ ὑπογείως ἐνορχηστρωμένο. Εἶναι τυχαῖο δηλαδὴ τὸ ὅτι διάφοροι μυστήριοι, αὐτοφερόμενοι ὡς ἐπιστήμονες ἢ ὡς μελετητές, φέρνουν κάθε χρόνο στὸ φῶς κι ἀπὸ κάτι καινούργιο (καὶ μάλιστα ἐπίσης κατά… θαυμαστὴ σύμπτωση, συνήθως λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε Πάσχα); Πράγματα, ποὺ εἴτε φέρουν τὸν μανδύα τῆς ἐπιστημονικῆς ἀνακάλυψης, εἴτε καταχωροῦνται στὸ πεδίο τῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας (ὅπως ὁ προκείμενος «Κώδικας»), καὶ τὰ ὁποῖα φυσικὰ ποτὲ δὲν ἀποδεικνύουν τίποτα (στὴν πραγματικότητα ὅσοι ξέρουμε πέντε γράμματα καὶ λίγη Ἱστορία μᾶλλον καγχάζουμε ἀπηνῶς μὲ τὴν ἀπροσχημάτιστη σπουδὴ ὁρισμένων νὰ βγάλουν ἀπὸ τὴ μύγα ξύγκι), ἀλλὰ πάντως ὑποσυνείδητα περνοῦν τὰ μηνύματά τους στὸν μέσο ἐκπρόσωπο μίας θεωρητικὰ χριστεπώνυμης μάζας, ποὺ κατὰ βάθος ὅμως οὐδὲν γιγνώσκει καὶ ἐλάχιστα σκέπτεται, καθὼς ὁ ἐγκέφαλός του ἔχει σχεδὸν γίνει πιὰ κιμᾶς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ἀνέσεις καὶ τὴν ἀενάως κατὰ ριπάς ἐκπεμπόμενη τηλεοπτικὴ βλακεία. Ὁ ἐν λόγῳ ἐγκέφαλος εἶναι καὶ ὁ μόνος πραγματικὸς στόχος ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἐνορχηστρωμένου ὀχετοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ φορεῖς γνωρίζουν καλὰ ὅτι οἱ «ἀνακαλύψεις» τους δὲν μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὸ παραμικρὸ (τί νὰ ἀποδείξεις ἄλλωστε γιὰ ἕνα θέμα ποὺ ἐξαρχῆς καὶ ἐσκεμμένα ἐτέθη οὐρανόθεν ὡς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, ἐσφραγισμένον εἰς τοὺς μἡ ἔχοντας ὀφθαλμοὺς ὁρᾶν καὶ ὦτα ἀκούειν, κείμενον ὄχι μόνο εἰς ἀνάστασιν πολλῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς πτῶσιν;). Πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὴν παλαιόθεν γνωστὴ τεχνικὴ τοῦ «ρίχνουμε ἄδεια, γιὰ νὰ πιάσουμε γεμάτα». Μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι τὸ κόλπο δὲν βρίσκεται πιὰ ἁπλῶς ante portas. Ἐδῶ καὶ καιρὸ εἶναι πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν…

     Ὁ «Κώδικας ντὰ Βίντσι» (τὸ ἐπαναλαμβάνω, ὄχι ὡς διεστραμμένο ἀποκύημα ταραγμένου νοός, ἀλλὰ ὡς ἀπολύτως ἐσκεμμένο μυθοπλαστικὸ ἐπίτευγμα ἑνὸς σεσημασμένου νεοεποχίτη συγγραφέα) δὲν εἶναι παρὰ μία ἀκόμη ψηφίδα σ’ ὅλο αὐτὸ τὸ ψηφιδωτό. Δὲν εἶναι βεβαίως ἡ πρώτη, δὲν θὰ εἶναι σίγουρα οὔτε καὶ ἡ τελευταία. Εἶναι ἀσφαλῶς πιὸ ἐντυπωσιακὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες, καθότι πιὸ θορυβώδης καὶ ἀπροκάλυπτη, ἐνῶ ἐντυπωσιακὸ ἀναμφίβολα εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι γιὰ πρώτη φορά στὰ παγκόσμια χρονικὰ ἕνα βιβλίο μεταφέρεται τόσο γρήγορα καὶ στὸν κινηματογράφο (ἡ σχετικὴ διαδικασία μάλιστα δρομολογήθηκε πρὶν τὸ βιβλίο προλάβει κἄν νὰ γίνει best seller). Εἶναι ἡλίου φαιδρότερον ὅτι κάποιοι πλέον βιάζονται πολὺ καὶ πάνω στὴ βιασύνη τους δὲν τηροῦν πιὰ οὔτε τὰ προσχήματα. Κι ἂν κάποιους σοκάρει μὲ τὸ περιεχόμενό του, στὴν πραγματικότητα οὐδὲν τὸ περίεργον. Ἔχετε ἀκούσει τί ἀναφορὲς γίνονται στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὴ διάρκεια μασονικῶν ἢ σατανιστικῶν τελετῶν; Ἦρθε ἁπλῶς ἡ ὥρα ποὺ ὅλα αὐτὰ ἀρχίζουν πλέον νὰ βγαίνουν δειλά-δειλὰ καὶ πρὸς τὰ ἔξω. Στὸ ἐγγὺς μέλλον εἶναι ἀπολύτως βέβαιο πὼς θὰ ἀκολουθήσουν πολὺ χειρότερα… 

     Καὶ φυσικὰ ἡ λύση ἀπέναντι σ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τὸ νὰ βγεῖ κανεὶς στοὺς δρόμους ὡς μπουλούκι ἐποχιακὸ κι εὐάριθμο. Ἄλλωστε ἀκόμη καὶ περὶ σοβαρῆς διαμαρτυρίας ἂν ἐπρόκειτο, εἶναι δεδομένο ὅτι τὰ στημένα καὶ ὑποκείμενα σὲ ἐντόπιες παλλακίδες τῶν ἴδιων ὑπερεθνικῶν ἀφεντάδων βοθροκάναλα πάλι θὰ τὴν εὐτέλιζαν καὶ θὰ τὴν ἀκύρωναν, ἑστιάζοντας πάνω σέ γελοῖες φυσιογνωμίες τύπου Λουκᾶ καὶ στὰ σαλεμένα βλέμματα εὐαρίθμων Ταλιμπάν παλαιοημερολογιτῶν. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτεῖται εἶναι ὄχι μεμονωμένες καὶ σπασμωδικὲς ἀντιδράσεις, ἀλλὰ πραγματικὴ ἀντίσταση. Ἀντίσταση ὄχι ἁπλῶς ἀπέναντι στὸν κάθε «Κώδικα» (ποὺ δὲν εἶναι παρὰ μία σταγόνα στὸν ὠκεανό), ἀλλὰ ἀπέναντι στὸν ἴδιο τὸν ὠκεανό. Ἀντίδραση συνολικὴ ἀπέναντι στὴ Νέα Τάξη καὶ σ’ ὅλα ὅσα ἀπεργάζεται, εἴτε εἶναι διαθρησκειακὰ τουρλού, εἴτε πολυπολιτισμικὲς ρώσικες σαλάτες, εἴτε σχέδια πολέμου, εἴτε ὑποτιθέμενοι ἀντιτρομοκρατικοὶ νόμοι ἐλέγχου καὶ παρακολούθησης, ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν ὡς στόχο οὔτε τὶς Ἀλ Κάιντες, οὔτε τὶς Στυμφαλίδες Ὄρνιθες, οὔτε κανένα ἄλλο μυθολογικὸ τέρας, ἀλλὰ μόνον ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Τὸ σύστημα δὲν εἶναι ἄτρωτο, γιατί ἔχει πετάξει πιὰ τὰ προσωπεῖα του καὶ πάνω στὴ βιασύνη του κάνει καὶ λάθη. Ἡ ἀντίσταση ὅμως μοιραῖα περνάει μόνο μέσα ἀπὸ τὴ γνώση καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία. Μόνο τότε θὰ πάψει νὰ εἶναι παρεΐστικη καὶ θὰ γίνει μαζική, ἄρα καὶ δυνητικὰ ἀποτελεσματική. Κατ’ ἀρχὰς ὅμως ἂς πάψουμε τουλάχιστον νὰ νιώθουμε ἔκπληξη μ’ ὅσα συμβαίνουν, ἂς πάψουμε νὰ κοιμόμαστε καὶ νὰ ξυπνᾶμε γιὰ λίγο ἀπότομα, πρὶν ξαναλλάξουμε πλευρό. Καιρὸς γιὰ ὁριστικὴ ἀφύπνιση, καιρὸς γιὰ μόνιμη νήψη καὶ περισυλλογή. Ἔτσι ὥστε, ἀκόμη καὶ ἂν δὲν γίνει τίποτε καὶ οἱ Μῆδοι τελικὰ διαβοῦνε, νὰ εἴμαστε ἔστω ἕτοιμοι γιὰ τὸ τελευταῖο προπύργιο – ποὺ αὐτὸ τοὐλάχιστον θὰ μᾶς ἔχει σίγουρα ἀπομείνει καὶ δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ κανεὶς νὰ μᾶς τὸ πάρει, ἂν δὲν τὸ παραδώσουμε ἀπὸ μόνοι μας. Τὴν προσωπικὴ ἀντίσταση μέσα μας, ὁ καθένας ἐνώπιος ἐνωπίῳ μὲ τὸν ἑαυτό του. Σὰν ἕτοιμοι ἀπὸ καιρό, τότε ποὺ θὰ ἔρθουν οἱ ἀκόμη χειρότερες μέρες…