Ἄς μήν μασᾶμε τά λόγια μας. Ξέροντας τί σημαίνει οἶκος ἀνοχῆς ὅλοι ἀντιλαμβανόμαστε τήν ἀντιστοιχία του μέ τήν παρούσα κατάσταση. Ἡ “τσατσά” (φωτό) διαχειρίζεται τό προσωπικό τοῦ οἴκου εὐχερῶς, ἀσχέτως κόμματος καί …ἰδεολογίας, ἀφοῦ ὅλα εἶναι θέμα χρημάτων ΚΑΙ ΜΟΝΟ (ἔχει γοῦστο νά πιστεύετε ὅτι ὁ κάθε Παραδοπιστόπουλος ἔχει κι ἄλλο κριτήριο!). Ὅπως ἀκριβῶς τά φράγκα – καί τό “κῦρος” τοῦ Πρέσβη – βρῆκαν 80 βουλευτές γιά τόν Ζάεφ στά Σκόπια, ἔτσι ἀκριβῶς γίνεται κι ἐδῶ. Χυδαῖα, πρόστυχα, ἐλεεινά, τά ἀνθρωπάρια μπαίνουν ἕνα ἕνα στό σακούλι τοῦ ἀφεντικοῦ, προδίδοντας πατρίδα, προγόνους, ἀξίες. Κι αὐτή τή νέα Ἀποστασία τήν χειροκροτοῦν οἱ γελοῖοι πού μέχρι σήμερα μέμφονταν τά Ἰουλιανά τοῦ ’65 πού ὁδήγησαν στή Χούντα! Ἀρνοῦνται νά δοῦν τά σούργελα ὅτι ὅπως τότε ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ἀρνήθηκε στίς ΗΠΑ τήν συναίνεσή του στό Σχέδιο Ἄτσεσον κι ἔπεσε, ἔτσι καί τώρα ἄν θά παραμείνει ὁ ἑσμός τους στά πράγματα θά εἶναι γιατί τούς θέλουν τά ἴδια ἀφεντικά γιά τήν προδοσία τῶν Πρεσπῶν. Τότε ἡ Κύπρος – τώρα ἡ Μακεδονία, ἡ ἴδια προδοσία – ὁ ἴδιος σκηνοθέτης.

Ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου γιά ἀπόσυρση τῶν ΗΠΑ ἀπό τό συριακό ἔδαφος ἀφενός μέν εἶναι μιά θαυμάσια εἴδηση γιά τίς ἐκεῖ ἐμπλεκόμενες χῶρες -καί ὄχι μόνο-, άφετέρου δέ εἶναι ἄλλη μία ἀπόδειξη τῆς μειωμένης πλέον (σχετικῆς) ἰσχύος τῆς Ἀμερικῆς. Ταυτοχρόνως ὅμως εἶναι ἀκόμη ἕνα ἄδειασμα τῶν Κούρδων, πού ὅπως καί στό βόρειο Ἰράκ ἀποδείχθηκε πώς δέν ζύγισαν σωστά τίς καταστάσεις. Ἀκόμη κι ἄν ἀποφύγουν τήν μῆνι τῆς Τουρκίας καί καταφύγουν μέ ρωσικές ἐγγυήσεις στήν ἀσφάλεια τῆς ἑνιαίας Συρίας, τό ὄνειρο τοῦ κουρδικοῦ κράτους πάει στίς καλένδες. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὁ Ἐρντογάν διασφαλίζει τά ἀνατολικά του σύνορα καί θά μπορεῖ νά ρίξει πιά περισσότερο βάρος στήν δική μας πλευρά. Ἐκεῖ ὅπου μιά κυβέρνηση πού ἐλαύνεται ἀπό μισελληνικά ἰδεολογήματα καί ψυχοπνευματικές παρεκκλίσεις διαλύει τόν λαό καί τήν πατρίδα, ἐπαναπαυμένη πώς οἱ “σύμμαχοί της” θά καθαρίσουν πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν συριζία. Καθημερινά διχάζει τόν κόσμο πάνω σέ νεοταξίτικες γραμμές, πριμοδοτεῖ τήν ἀλλοίωση τοῦ πληθυσμοῦ μέ τόν λαθροεποικισμό, ἐγκαταλείπει τήν ἐθνική Ἄμυνα στό ἔλεος τοῦ χρόνου… Πιστεύει πώς ἄν κουνάει χαρωπά τήν οὐρά της κάθε πού τῆς λέει ἕνα γλυκόλογο ὁ Πρέσβης, ξορκίζει τήν Κατάρα τῆς Ἀσίας; Καί καλά τί πιστεύει ὁ κάθε συριζοβλαμμένος πού ἐλπίζουμε ὁσονούπω νά ξεκουμπιστεῖ, ἐναλλακτική ὅμως ὑπάρχει γιά τήν πατρίδα μας, ἐφεδρεῖες ἔμειναν στό ἑλληνικό ἔθνος;

Η σημαντικότερη είδηση που αφορά τη Θράκη (και όχι μόνο αυτήν) πέρασε σχεδόν …ανεπαίσθητα από την επικαιρότητα και ουδείς ασχολήθηκε. Φαίνεται ότι για τα κυρίαρχα ΜΜΕ η δημιουργία μιας αμερικανικής βάσης στον τόπο μας δεν έχει και τόση βαρύτητα όσο οι κοκκορομαχίες του πολιτικού μας προσωπικού σχετικά με το ποιος είναι χειρότερος από τον άλλον.

Προ εβδομάδων λοιπόν έσκασε η είδηση πως στην Αλεξανδρούπολη αποσυναρμολογή-θηκαν δέκα ελικόπτερα «UH-60 Blackhawk» της Αεροπορίας του Αμερικανικού Στρατού, προκειμένου να μεταφερθούν μέσω Ισπανίας στις ΗΠΑ. Τα ελικόπτερα βρίσκονταν στη Ρουμανία για να συμμετάσχουν στη μεγάλη πολυεθνική άσκηση του ΝΑΤΟ με την επωνυμία «Carpathian Eagle ‘17». Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Λιμενικό και η Ελληνική Ακτοφυλακή έλαβαν τα θερμά συγχαρητήρια τόσο της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ (EUCOM), όσο και του Αμερικανού Πρέσβη Τζέφρι Πάιατ («Πρώτο Θέμα», 6/11/2017). Ήταν η δεύτερη χρήση της περιοχής του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης για ΝΑΤΟϊκούς σκοπούς, και μάλλον κρίθηκε πως αυτό θα είναι το μέλλον του. Έτσι διαβάζουμε πως συμφωνήθηκε να δημιουργηθεί επί τόπου μια μόνιμη βάση συναρμολόγησης και αποσυναρμολόγησης ελικοπτέρων (υπάρχει στην Ευρώπη άλλη μία, στη Γερμανία), σχέδιο στο οποίο αναφέρθηκε και η εμπλοκή της κορυφαίας αμερικανικής εταιρείας TESLA. Όλα γίνανε με ταχύτατες διαδικασίες που διευκολύνθηκαν από τις επιτόπιες επισκέψεις των στελεχών της Πρεσβείας των ΗΠΑ και μάλλον το θέμα πρέπει να έχει τελειώσει. Σχεδόν ταυτόχρονα ξεπήδησε και το θέμα για την δημιουργία στον χώρο του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης μιας μόνιμης βάσης των ΗΠΑ, όπως της Σούδας. Η είδηση διέρρευσε από δημοσιογράφους που συνόδευσαν τον Αλέξη Τσίπρα στο ταξίδι του στην Αμερική και την επιβεβαιώνουν όσα είπε ο Πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ, στο 1ο Ενεργειακό Φόρουμ στην πρωτεύουσα του Έβρου αλλά και στο 7o συνέδριο «Navigator 2017, The Shipping Decision Makers Forum» (Πειραιάς, 3/11), για την στρατηγική αξία της περιοχής. Ο ίδιος ο Π. Καμμένος ερωτηθείς απάντησε πως γίνονται συζητήσεις για ένα «κέντρο εκπαίδευσης και συντήρησης ελικοπτέρων» για το οποίο ερευνώνται διάφορες θέσεις εγκατάστασης («Ριζοσπάστης», 3/11).
Κοντολογίς είμαστε προ της δημιουργίας μιας μόνιμης στρατιωτικής βάσης των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη, με άγνωστη ακόμη την ακριβή αποστολή της. Βεβαίως καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτή εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό για έλεγχο της βαλκανικής ενδοχώρας και κατά της ρωσικής ενεργειακής (και άλλης) διείσδυσης.  Οι κάθετοι άξονες της Εγνατίας, η σιδηροδρομική γραμμή που ανακοίνωσαν Τσίπρας και Μπορίσωφ, οι αγωγοί ΤΑΡ – IGB δυτικών συμφερόντων, ο σταθμός LNG που ανακοινώθηκε ότι θα διεκπεραιώνει αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο, η αναμενόμενη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, όλα εντάσσονται στον ανωτέρω σχεδιασμό. Πόσο μάλλον που μια ενδεχόμενη απώλεια της Τουρκίας θα καταστήσει έτι δυσχερέστερο τον έλεγχο των εξελίξεων στην περιοχή.

Για τις ΗΠΑ τα οφέλη είναι προφανή, το ερώτημα αναφύεται για μας: εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα η εγκατάσταση μιας αμερικανικής βάσης στη Θράκη; Εκ πρώτης όψεως η απάντηση είναι θετική, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι στη δυσχερή θέση που βρισκόμαστε ως χώρα χρειαζόμαστε συμμαχίες, ενδεχομένως και με την επιτόπια παρουσία τους. Η αμερικανοτουρκική κρίση φαίνεται να βαθαίνει και, λογικά, όσο παγιώνεται τόσο μας ευνοεί. Γιατί λοιπόν να έχουμε ενδοιασμούς προκειμένου να ταυτιστούμε με την υπερατλαντική σύμμαχο; Θα απαριθμήσουμε τρεις λόγους κατωτέρω.
1) Τα συμφέροντα των ΗΠΑ μεταβάλλονται και η σημερινή σχιζοφρενική κατάσταση στα κλιμάκια εξουσίας της υπερδύναμης δεν εγγυώνται καμμία σταθερότητα (βλ. και την εγκατάλειψη των Κούρδων). Το δε καθεστώς στην Τουρκία είναι προσωποπαγές και μια έκλειψη από το προσκήνιο της προσωπικότητας του Ταγίπ Ερντογάν μπορεί εύκολα να αλλάξει όλο το πλαίσιο των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Αλλά κι αν ακόμη επίκειται μια σύγκρουση της Δύσης με την Τουρκία για λόγους που αφορούν εκείνους, μας συμφέρει να εκτεθούμε ακόμη περισσότερο, όντας στην πρώτη γραμμή;
2) Είναι φανερό πως η δυτική υστερία κατά της Ρωσίας συνεχίζεται, παρά την είσοδο του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Η δε δημιουργία αμερικανικής βάσης στη Θράκη στοχεύει σαφώς στην υπονόμευση της ρωσικής επιρροής στην Βαλκανική, πόσο μάλλον σε έναν χώρο όπου διακυβεύεται και μια μετατόπιση της Τουρκίας. Εμείς, ως Ελλάς, έχουμε συμφέρον να στραφούμε ολόπλευρα εναντίον της Μόσχας; Ακόμα και στα ψυχροπολεμικά χρόνια βάζαμε κάποια αυγά στο ρωσικό καλάθι (ιδίως …κυπραίικα), μπορούμε τώρα να το αφήσουμε άδειο; Κι αυτά που ήδη βάλαμε μέσω των σχέσεων του δήμου Αλεξανδρούπολης με τους Ρώσους;
3) Εν προκειμένω μιλάμε για μιαν εγκατάσταση όχι σε οποιανδήποτε περιοχή της χώρας αλλά στην πιο κρίσιμη: με το μεγαλύτερο μέρος του Στρατού μας μπροστά στα ελληνοτουρκικά σύνορα και με την παρουσία μιας μειονότητας που ο αλυτρωτισμός δεν της είναι άγνωστος. Ο εύκολος αντίλογος είναι πως ούτως ή άλλως δεν έχουμε κάτι να χάσουμε και «τι θα πάθουμε από μια αμερικανική βάση», όταν οι δυνατότητες που έχουν οι σύμμαχοί μας είναι ήδη γνωστές. Είναι όμως σήμερα απεριόριστες; Δεν θα αποκτήσουν πρόσθετες δυνατότητες πληροφόρησης αλλά και παρέμβασης όντας επί τόπου; Θυμίζω μόνο τον ρόλο της βάσης του Ιντσιρλίκ στο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν, ακόμη κι εκεί, σε μια χώρα δηλαδή όπου κάποιος έλεγχος ήταν υποτίθεται εφικτός…
Εν κατακλείδι, συμμεριζόμαστε την πεποίθηση πως η αμερικανική παρουσία στην περιοχή δια των επενδύσεων είναι απολύτως ευπρόσδεκτη. Όταν όμως μιλάμε για μόνιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, εκεί αλλάζει το πράγμα και δεν μπορούμε έτσι απλά να τα αφήσουμε όλα στην διακριτική ευχέρεια κάποιου ξένου, όποιος κι αν είναι αυτός. Και η απόφαση που θα ληφθεί σήμερα δεν θα μπορεί να ανατραπεί εύκολα στο μέλλον, δεν μπορεί επομένως να ληφθεί επιπόλαια. Με δεδομένη λοιπόν την ελλαδική αδυναμία ελέγχου ενός αυριανού παράγοντα τέτοιας ισχύος και δίχως να έχουμε ακόμη λάβει κανένα απτό – οικονομικό, έστω – αντάλλαγμα για την ταύτισή μας με την (εγκληματική) πολιτική των ΗΠΑ, η αισιοδοξία των κυβερνητικών κύκλων φαίνεται ακατανόητη. Και βέβαια δεν αναφερόμαστε διόλου στην «αριστερή» ιδεολογία τους, ας κρατήσουμε ένα επίπεδο σοβαρότητας στην ανάλυση…

Γιά ὅποιον παρακολουθεῖ τελευταίως τά τεκταινόμενα στίς ΗΠΑ, ἡ ἐπικαιρότητα σίγουρα προσφέρει κάποιες ἀπίστευτες εἰδήσεις. Γιά μᾶς τά σημαινόμενα παραπέμπουν μόνο στήν “μεγάλη Βαβυλώνα, τήν μητέρα τῶν πορνῶν καί τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς”. Καί βεβαίως ἡ ἀναφορά στήν Ἀποκάλυψη δέν εἶναι ἄσχετη μέ τήν προοπτική τοῦ πυρηνικοῦ πολέμου πού μᾶς φέρνει τό παρανοϊκό, τό κτηνῶδες παρασκήνιο τῆς ἐξουσίας πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ.

Τό πρῶτο ζήτημα εἶναι αὐτό τῆς Συρίας. Παρότι ὅλος ὁ κόσμος γνωρίζει ἄριστα πλέον τούς σκοπούς τῆς δυτικῆς ἀνάμιξης στήν πολύπαθη χώρα, παρότι ὅλοι ξέρουν ποιός στηρίζει παντί τρόπῳ τούς τζιχαντιστές, παρότι ἡ διεθνής νομιμότητα εἶναι μέ τόν Ἄσαντ καί τή Ρωσία, ἔχει λυσσάξει τό σῦμπαν κατά τῶν τελευταίων καί πασχίζει νά σώσει τούς ἰσλαμοκανίβαλους τοῦ Χαλεπίου ἀπό τήν στρατιωτική ἦττα. Τήν ἴδια στιγμή πού κραδαίνει τό σκιάχτρο τῆς “τρομοκρατίας”! Κι ἄς προηγήθηκαν τά παρόμοια ἐγκλήματα σέ Ἰράκ, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία ἀπό τόν ἴδιο δράστη!
Τό δεύτερο ζήτημα εἶναι τῶν ἐπικείμενων ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν. Ἀπό τή μιά ἡ τυπική ἐκπρόσωπος τοῦ καθεστῶτος πού ὑπόσχεται νά κάνει τούς ἐφιάλτες μας πραγματικότητα κι ἀπό τήν ἄλλη ἕνας ἐπιχειρηματίας πού ἀναμίχθηκε στήν πολιτική γιά νά ἐκφράσει, ὅπως μπορεῖ, τήν κοινή λογική. Πρέπει ὅμως νά τό κάνει κόντρα σέ ΟΛΑ τά ΜΜΕ τῆς χώρας, κόντρα στό διεθνές στάρ σύστεμ, κόντρα στό Ρεπουμπλικανικό κόμμα του (καί τούς πρώην Προέδρους του), κόντρα στίς ἠλεκτρονικές καλπονοθεῖες τῶν ἀντιπάλων του. Ὁ Φάρατζ μέ τό Brexit ἔδειξε ὅτι τό ἐγχείρημα Τράμπ μπορεῖ νά πετύχει ἀκόμα κι ἔτσι – στήν Ἀγγλία ἔλειπε μόνο τό τελευταῖο ἐμπόδιο. Καί ποιά εἶναι ἡ τελευταία κατηγορία κατά τοῦ Ντόναλντ Τράμπ; Ὅτι πρίν 11 χρόνια μίλησε ἀπρεπῶς σέ ἰδιωτική συζήτηση γιά μιά γυναίκα! Τήν ἴδια στιγμή ἀπέναντί του εἶναι μιά δηλωμένη λεσβία (καί διάσημη κεράτω) ἀλλά κανείς δέν τολμάει νά πεῖ κάτι σχετικό: ἡ ἀνωμαλία εἶναι πιά στό ἀπυρόβλητο καί τόν μπελά τους βρίσκουν μόνο οἱ …κανονικοί.
Πλήρης διαστροφή, πλήρης παραλογισμός, πλήρης ἐπιβεβαίωση τοῦ Ὄργουελ μά καί τοῦ …Ἰωάννη. Ζοῦμε σέ ἐποχές ναζιστικοῦ ζόφου, μόνο πού ὁ σύγχρονος, συλλογικός Χίτλερ δέν ἐκτίθεται σέ μπαλκόνια ἀλλά βυσσοδομεῖ ἀπό τήν χρηματοπιστωτική του τρύπα. Θά βρεθεῖ ἄραγε ὁ Στάλιν πού τοῦ χρειάζεται; Ὅσο ζοῦμε, ἐλπίζουμε.

Ἡ ἑταιρεία  στίς ΗΠΑ, πού ἀνήκει στόν Τζέημς Σού (φωτό), ἐκμισθώνει συχνότητες σέ διάφορους ἀμερικανικούς ραδιοσταθμούς καί μεταδίδει «κινεζόφιλες εἰδήσεις καί προγράμματα» σέ καμμιά ντουζίνα πόλεις (Οὐάσινγκτον, Σάν Φρανσίσκο, Βοστώνη, Χιοῦστον, Φιλαδέλφεια…). Τό πρακτορεῖο Ρώυτερς ἀνακάλυψε πώς πρόκειται γιά μέρος ἑνός παγκόσμιου δικτύου πού λειτουργεῖ σέ 14 χῶρες μέ 33 ραδιοσταθμούς πού ἀποκρύπτουν τόν βασικό τους μέτοχο, πού εἶναι τό κρατικό China Radio International. Τό πρόγραμμα πού μεταδίδουν οἱ σταθμοί αὐτοί προέρχεται ἀκριβῶς ἀπό τό CRI, ἐνῶ οἱ ἰδιοκτῆτες εἶναι Κινέζοι μετανάστες – ἐπιχειρηματίες.
Τώρα λοιπόν οἱ ἀμερικανικές ὑπηρεσίες ψάχνουν τήν ὑπόθεση, μήπως πρόκειται γιά παραβίαση τῆς ἐγχώριας νομοθεσίας ἡ ὁποία ἀπαγορεύει σέ ξένες κυβερνήσεις καί ἀντιπροσώπους τους νά κατέχουν ἄδεια ραδιοσταθμοῦ. Ἐπίσης καί τό ποσοστό πού μπορεῖ κάποιος ἀλλοδαπός (πρόσωπο ἤ ἑταιρεία) νά κατέχει στό μετοχικό κεφάλαιο ἑνός σταθμοῦ εἶναι μέχρι 20% ἤ 25% γιά τήν μητρική ἀμερικανική ἑταιρεία. Μά καί πέρα ἀπό αὐτό, τό Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης ἐρευνᾶ τό ἐνδεχόμενο παραβίασης τῆς νομοθεσίας (Foreign Agents Registration Act) γιά τούς πράκτορες ξένων συμφερόντων πού ἐμπλέκονται σέ πολιτική δραστηριότητα μέ σκοπό τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιρροῆς τους στήν ἀμερικανική πολιτική ἤ στήν κοινή γνώμη!
Αὐτά συμβαίνουν στίς ΗΠΑ ἔναντι τῶν κινεζικῶν (κι ὄχι μόνο) ἐπιχειρήσεων ΜΜΕ. Στά αὐτιά τοῦ μέσου ἑλληνέζου, πού θεωρεῖ πολιτική πραγματικότητα τόν στοματικό θόρυβο τοῦ κομματάρχη του καί θαρρεῖ πώς τό ἐθνικό συμφέρον εἶναι ἀπολίθωμα τοῦ παρελθόντος ἤ ἐφεύρεση τοῦ καπιταλισμοῦ, ὅλα τοῦτα πρέπει νά ἠχοῦν περίπου συνωμοσιολογικά. Γιαυτό καί στόν πρόσφατο νόμο γιά τά ἰδιωτικά ΜΜΕ δέν ὑπάρχει καμμία πρόβλεψη γιά τούς τυχόν ξένους ἰδιοκτῆτες, γιαυτό καί στή Θράκη οὐδείς (πλήν ἡμῶν) ἀσχολεῖται μέ τά ἑβδομαδιαῖα φῦλλα τῶν τουρκοφρόνων, ὁρισμένα ἀπό τά ὁποῖα εἶναι τακτικά δελτία ἐθνοφυλετικοῦ μίσους. Ἐμεῖς ἄλλωστε εἴμαστε προοδευτικοί καί χαλαροί ἄνθρωποι, ὄχι σάν τούς Ἀμερικάνους – ποιός μᾶς ἀπειλεῖ ἄλλωστε;

The difficulty is that you cannot be plain about this matter without addressing the idea of Jewish influence. Israelis are often more plain about this. Anshel Pfeffer wrote in Haaretz the other day, “the most significant joint endeavor of America’s Jews [is] six decades of unswerving support for the Israeli government of the day.” I.e., a hammerlock on U.S. policy. And last year at the NYPL, former Knesset speaker Avraham Burg described “two structures” built by Jews, one being Israel, the other “the semi-autonomous American Jewry, which was not here 150 years ago– powerful influence, access to the corridors of power, impact on the culture, and civilization… plus the infrastructure of the community of solidarity and fraternity and support system and education etc.”

Obama’s crumple cannot be explained without talking about that influence, and Obama’s/Rahm Emanuel’s fears for a second term. Some of this power is media/Establishment presence, to which I was long a personal witness. (And yes I wonder why Nina Totenberg referred to Emanuel as “Rahm” three times in a report last night on NPR.) Some of it is financial. As former AIPAC boss Tom Dine told Helena Cobban lately of a political epiphany he had on the Kennedy campaign in 1980: “[Jews] were the kings in every city!”

The Jews were kings because of money. As I insist on stating, more than half of the money in Democratic politics comes from Jews, the richest group by religion in the U.S. The two baronial families that lifted Barack Obama in Chicago, the Crowns and the Pritzkers, are both Jewish (and one, the Crowns, includes fire-and-brimstone Israel supporters; I am not sure about the Pritzkers).

Money is famously the mother’s milk of politics, and the money that the lobby directs is playing a huge role in limiting debate of Israel/Palestine in the U.S. What follows are several items. The first three are from the recent J Street conference, which prompted this post. The later items are recycled:

–If you look at Video 5 here from J Street, at Minute 48 or so, Congressman Bob Filner speaks openly about the financial threat to a politician in going against the Israel lobby. “Campaign contributions,” he explains, are the reason “why you get 400 votes for these measures” in support of Israel. “An economic weapon?” moderator Bob Franken ventures. “Of course,” Filner says, with feeling. “On the issue of Israel, people are taking positions that could lead to war on the basis of…’Am I going to get a campaign contribution?’… The dangerous thing here is that people are making decisions– you could have nuclear war in this whole world, and they’re making it on narrow political, parochial grounds.” [emphasis Weiss's]

What are those contributions worth? Filner says (at minute 25 or so) said that 10 years ago he voted against a resolution to condemn Khalid Muhammad, an associate of Louis Farrakhan who was making anti-Semitic speeches. Filner didn’t like what Muhammad was saying, but he felt that it wasn’t Congress’s place to condemn speech. “What about the First Amendment?” But only 10 people voted against it, Filner says. “You know you’re going to pay for that,” he was told by fellow congressmen. “Then I started getting all these calls. I’m not sure which organization was behind it.I will tell you… on that vote I lost about $250,000 an election cycle in contributions. That’s intimidating to most of my colleagues. That kind of money… is an intimidating factor. Not many people would stand up to it.”

–Also at J Street, Elissa Barrett, the executive director of the Progressive Jewish Alliance, in rationalizing her organization’s pitiful silence on Israel’s human rights record, said “we can’t be blase about our funders and how they stand with us.” She said that “PJA has lost funders around this.” Sad. Presumably she was referring to this type of lame statement in the midst of the Gaza war. This demonstrates that even in the leftleaning Jewish community, people are scared of the neoconservative shadow.

–Jonathan Chait of the New Republic warned J Street that because it was providing a forum for (mild) criticisms of Israel, a leading Democratic consultant had told him recently that he would have to advise political candidates to return contributions from the group.

–Back when Harvard professor Steve Walt co-authored his bombshell paper on the Israel lobby, Bernard Steinberg, director of Harvard’s Hillel center, brought up the money issue unprompted when I was interviewing him for the Nation: “I talked to someone in Harvard development and asked what the fallout had been, and he said, `It’s been seismic.’” Subsequently the New York Sun tried to maumau the Jewish benefactor of Walt’s chair at the school, Robert Belfer, and described “snowballing outrage from Harvard donors.

–When Lawrence Summers was forced out as Harvard’s president, Martin Peretz said it was out of “anti-Israel and even anti-Jewish animus” and threatened financial repercussions: “…[M]y own impression of wealthy alumni who were once my students is that Summers made them more generous… I know of at least three gifts in the $100 million range that were very likely to materialize and now are dicey.”

Related Posts
Saban’s financial leverage is in a long tradition of `practical politics’ in the Israel lobby
The lobby resorts to financial blackmail again
Jewish IQ drop continues, thanks to Israel lobby
Now you know (Israel lobby and ABM decision)
Tom Friedman says `everyone knows’ Israel lobby blocked US policy re settlements
http://mondoweiss.net/2009/11/the-israel-lobby-and-the-jewish-kings.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+feedburner%2FWDBc+%28Mondoweiss%29

Τό δικαστήριο ἔκρινε ἔνοχους τούς ἀλβανικῆς καταγωγῆς Dritan Duka, Shain Duka, Eljvir Duka, τόν Ἰορδανό Mohamad Shnewer καί τόν Τοῦρκο Serdar Tatar, ὅλοι μεταξύ 23 καί 30 ἐτῶν, οἱ ὁποῖοι γνωρίστηκαν στό σχολεῖο καί (ὑποτίθεται ὅτι) συγκρότησαν ἀργότερα «τρομοκρατικό πυρήνα». Εἶχαν συληφθεῖ ἀπό τό FBI τόν Μάϊο τοῦ 2007 μέ τήν κατηγορία ὅτι παρακολουθοῦσαν στρατιωτικές ἐγκαταστάσεις, παζάρευαν ὅπλα, ἐκπαιδεύονταν σέ …πέιντμπωλ (!) καί παρακολουθοῦσαν βίντεο μέ ἐπιθέσεις καί ἀποκεφαλισμούς (!) τῆς Ἀλ Κάιντα. Κάποια στιγμή οἱ κατηγορούμενοι ζήτησαν ἀπό ἕναν ἐπαγγελματία νά περάσει σέ dvd ἕνα βίντεο πού τούς ἔδειχνε νά πυροβολοῦν φωνάζοντας «Ἀλλάχ ἀκμπάρ» (!), ὁ ὑπάλληλος εἰδοποίησε τό FBI καί τά ὑπόλοιπα εἶναι γνωστά.

Αὐτό πού δέν ἔγινε πολύ γνωστό ἦταν ὁ ἀκριβής ρόλος τοῦ χαφιέ Μαχμούτ Ὀμάρ, πού τόν φύτεψαν οἱ Ἀρχές μεταξύ τῶν 5 φίλων. Ἕνας ποινικός κατάδικος, πού πῆρε κάπου 240.000 δολάρια ἀπό τό FBI ὄχι γιά νά διαβρώσει κάποιαν τρομοκρατική ὀργάνωση ἀλλά γιά νά …στήσει μία. Ἡ ὑπεράσπιση, πού χαρακτήρισε τήν πλειονότητα τῶν ἀποδείξεων προϊόντα φαντασίας, ἰσχυρίστηκε ὅτι ὁ Ὀμάρ ἦταν αὐτός πού ὠθοῦσε τόν Ἰορδανό σέ ἐνοχοποιητικά σχόλια κατά τῶν ΗΠΑ (πού βεβαίως τά μαγνητοφωνοῦσε) καί πάσχιζε νά σπρώξει τήν ὁμάδα σέ ἐπίθεση κατά τῶν βάσεων, κάτι πού τελικά δέν πέτυχε.

Ἔ, εἶδαν ἀποεῖδαν οἱ (ΗΠ)ἄνθρωποι, σοῦ λέει αὐτοί οἱ ἄχρηστοι δέν πρόκειται νά κάνουν τίποτε πέρα ἀπό λόγια, τούς μπουζούριασαν λοιπόν γιά «συνωμοσία»…