Αυτό που έδειξε η ευρωκάλπη λοιπόν στην ελληνική Θράκη είναι πως τόσο στη Ροδόπη, όσο και στην Ξάνθη – σε κάποιον μικρό πλην υπαρκτό βαθμό και στον ευαίσθητο Έβρο – είναι η δυνατότητα της Τουρκίας να χειραγωγήσει εκλογικά τον μουσουλμανικό πληθυσμό, σε ένα σημαντικό ποσοστό. Στην Ξάνθη με το 25% επί του συνόλου δείχνει πάνω από την μισή μειονοτική κοινωνία, ενώ στη Ροδόπη με το 38% μιλάμε για τα 2/3 του μωαμεθανικού στοιχείου. Βλέπουμε και πάλι, όπως και το 2014, τα ποσοστά του τουρκικού κόμματος σχετικά χαμηλά στις πόλεις και πολύ υψηλά στα πιο απομακρυσμένα αμιγώς μειονοτικά χωριά. Αξιοσημείωτη ήταν προχθές η ανυπαρξία του DEB μεταξύ κάποιων μη τουρκογενών μουσουλμάνων, όπως δείχνουν χαρακτηριστικά οι …16 ψήφοι που πήρε στους 303 εκλογείς του Ηφαίστου, έξω από την Κομοτηνή.

Αν κανείς θέλει να δει το ποτήρι μισογεμάτο, οι αριθμοί τον βοηθάνε. Υπάρχει μια μείωση των τουρκόφρονων ψηφοφόρων, τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και σε ποσοστά. Αυτό όμως δεν εύκολα ερμηνεύσιμο και δεν είναι όλη η εικόνα. Πρώτα πρώτα συνδέεται με την συνολική συγκυρία στην οποία έχει περιέλθει η γείτων. Με ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός γεωστρατηγικού αναπροσανατολισμού και με την διαπάλη ερντογανικών – γκιουλενικών, είναι λογικό να μην μπορεί (ίσως και να μην είναι προτεραιότητά της) η Άγκυρα να ποδηγετήσει τον μειονοτικό κόσμο στη Θράκη μόνο και μόνο για τις εντυπώσεις. Γιατί το DEB, εφόσον υπάρχει το όριο του 3% για είσοδο στο ελληνικό ή στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης: παριστάνει τον αυθεντικό πολιτικό εκφραστή της μειονότητας, με μόνο επιχείρημα τις επιδόσεις του στις ευρωεκλογές. Τι συμβαίνει όμως πέραν των εντυπώσεων, στην καθημερινότητα και επί της ουσίας;

Εκεί πρέπει να δούμε τον τρόπο λειτουργίας του προξενικού μηχανισμού στις εθνικές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ήδη τρεις δήμοι στους δύο νομούς τού έχουν εκχωρηθεί (Ίασμος, Αρριανά, Μύκη), ενώ και στους άλλους η παρουσία του ιδίου παράγοντα είναι παραπάνω από αισθητή. Εκείνο όμως που βγάζει μάτι είναι η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, με την Ροδόπη να βγάζει 3 στους 3 βουλευτές μειονοτικούς ξανά και ξανά, ενώ και στις επερχόμενες εκλογές δεν είναι καθόλου βέβαιο πως κάτι θα αλλάξει (αυτή τη στιγμή μόνον ο Ε. Στυλιανίδης της ΝΔ δείχνει ικανός να εκλεγεί ως πλειονοτικός βουλευτής).

Εδώ είναι απαραίτητη μία επισήμανση: η εκλογή ενός μουσουλμάνου βουλευτή δεν σημαίνει αναγκαστικά κινητοποίηση του προξενικού μηχανισμού, ούτε και ανάδειξη κάποιου πράκτορα της Τουρκίας. Υπάρχουν εμφανείς ποιοτικές διαφορές μεταξύ των υποψηφίων και ουδείς θα μπέρδευε τον ρόλο π.χ. του Αϊχάν Καραγιουσούφ με εκείνον του Αχμέτ Χατζηοσμάν (που ψάχνει πάλι πολιτική στέγη). Όμως για όσο υφίσταται το παρακρατικό σύστημα της Άγκυρας στη Θράκη, θα υπάρχει και η εκβιαστική ποδηγέτηση και η δικαιολογημένη καχυποψία. Μόνο το ξήλωμα – ή έστω το αποφασιστικό ξεδόντιασμα – του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής μπορεί να σηματοδοτήσει έναν αληθινό εκδημοκρατισμό στην τοπική πολιτική ζωή και μία αποκατάσταση της τρωθείσης ελληνικής κυριαρχίας. Τα ευρωπαϊκά πάρτυ του DEB είναι απλώς η επιφάνεια του προβλήματος.

Ἀναλυτικότερα μποροῦμε νά ποῦμε πώς ἰδίως στή Ροδόπη πραγματικά σάρωσε στήν ὕπαιθρο ἀλλά στήν πόλη τά ποσοστά του δέν ἦταν τόσο ὑψηλά. Ἐνῶ λοιπόν εἴδαμε σέ πολλά μειονοτικά χωριά σταλινικά ποσοστά, στήν πόλη τῆς Κομοτηνῆς ἡ συγκομιδή ἔδωσε μόλις 2.732 ψήφους. Σέ σχέση λοιπόν μέ τούς γύρω οἰκισμούς νά λέμε πάλι καλά, ἀφοῦ σέ σύνολο 8 μουσουλμανικῶν χωριῶν περιμετρικά τῆς Κομοτηνῆς καί σέ ἀπόσταση κάτω τῶν 10 χιλιομέτρων εἴχαμε σέ σύνολο ἄνω τῶν 3.000 ψήφων ποσοστό 95% γιά τό DEB! Τί συνέβη σέ πιό ἀπομακρυσμένα σημεῖα; Ἐνδεικτικά σημειώνω: Ἄνω Βυρσίνη 84%, Ἀρριανά 88%, Χλόη 92%, Δαρμένη 94%, Μυρτίσκη 94%, Κύμη 95%, Κάρδαμος 96%, Δειλινά 96%, Μύστακας 96%, Σκάλωμα 97%, Στροφή 97%, Σμιγάδα 97,4%, Κάτω Βυρσίνη 98%, Ἁγιοχώρι 98%, Ἄρδεια 98%, Λαμπρό 98%, Ἤπιο 99,5%, Νέδα 99,5%, Πλαγιά 99,6%, Κάτω Δροσινή 100%…!!! Καί δέν μιλᾶμε μόνο γιά ἀπομακρυσμένα χωριά ἀλλά καί γιά τό μέσον τοῦ κάμπου. Ὅταν δηλαδή σέ χωριά σάν τόν Πάσσο, ἐπί 497 ἐγκύρων τό τουρκικό κόμμα παίρνει τά 488 ψηφοδέλτια, τί ἐξήγηση μπορεῖ νά δοθεῖ; Ποῦ ζοῦνε αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, τό ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ ἄραγε ποτέ μέ εἰλικρινή αὐτοκριτική διάθεση;
Στήν Ξάνθη τά πράγματα ἦταν παρόμοια ἀλλά καί σαφῶς καλύτερα. Μέσα στήν πόλη τό τουρκοκόμμα πῆρε μόλις 1157 ψήφους καί πῆγε πολύ καλύτερα στήν ὕπαιθρο. Τά ὑψηλότερα ποσοστά του τά πῆρε στό γνωστό ἄντρο τοῦ …γιαλαντζί τουρκισμοῦ, τόν Ἐχῖνο (95%) καί πολύ ὑψηλά κυμάνθηκε σέ Σήμαντρα 93%, Μελίβοια 94%, Δημάριο 89%, Κένταυρο 87%, Κοτύλη 83%, Μύκη 77%, Θέρμες 75%… Ὑπῆρξαν ὅμως καί πιό ἐνθαρρυντικά νούμερα σέ Πάχνη 62%, Γοργόνα 62%, Αἰμόνιο 52%, Κύκνο 52%, Μέδουσα 48%, Κότινο 34%, Ἅλμα 32%, Σμίνθη 32%, Μάνταινα 27%, Αἰώρα 21%! Οἱ Πομάκοι εἶναι ἀκόμα ἐδῶ καί ἀντιστέκονται, τό θέμα εἶναι ἄν κάποιος ἄλλος – πλήν τῶν Τούρκων – ἀσχολεῖται σοβαρά μαζί τους.
Ἡ ἑπόμενη μέρα
Τό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα ἔχει καί τά καλά του. Περιορίστηκε αὐστηρά στή Θράκη καί, ὅπως εἶχε διαφανεῖ ἤδη ἀπό τή στελέχωση τοῦ ψηφοδελτίου, δέν εἶχε καμμία ἀπήχηση στή Δωδεκάνησο, στούς σλαβόφωνους τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἤ στίς μεγαλουπόλεις ὅπου ὁ μισελληνισμός εἶναι σχεδόν …μόδα.
Ὅσον ἀφορᾶ τώρα τή Θράκη, καταδείχθηκαν οἱ δυνατότητες χειραγώγησης τῆς μουσουλμανικῆς κοινωνίας ἀπό ἕνα ξένο καί ἐχθρικό κράτος, κάτι πού ἀπό μόνο του εἶναι τουλάχιστον ἀνησυχητικό. Ἡ πλήρης αὐτή διακωμώδηση τῶν καθεστωτικῶν φληναφημάτων περί «ἐνσωμάτωσης» ἤ «ἔνταξης» τῆς μειονότητας στήν ἑλλαδική κοινωνία ἴσως (ἴσως!) ξυπνήσει κάποια ἀντανακλαστικά σέ κείνους πού εἶχαν ἐπαναπαυτεῖ στά περί ἰσονομίας καί θετικῶν διακρίσεων. Χρειαζόμαστε μιά σοβαρή στροφή πρός τήν οὐσία καί ὄχι κραυγές καί προπαγανδιστικές φοῦσκες. Χρειαζόμαστε διακομματική συναίνεση (πρῶτα ἀπ’ ὅλα σέ τοπικό ἐπίπεδο) γιά τίς βασικές γραμμές τῆς μέλλουσας ἐθνικῆς πολιτικῆς μας. Τέλος, χρειαζόμαστε γνώση, σύνεση καί ὑπομονή. Ὅσα ἔχτισε ἡ ἄλλη πλευρά δέν μποροῦμε ἐμεῖς νά τά ἀκυρώσουμε ὡς διά μαγείας, θά χρειαστεῖ νά χτιστεῖ βῆμα βῆμα ἕνα διαφορετικό αὔριο γιά τή Θράκη. Εἶναι ὥρα νά ἐγκαταλείψουμε τίς αὐταπάτες καί νά χαράξουμε μιά καθαρή καί συνεπή πορεία μέ ὁδηγό τήν ἀλήθεια, τά ἀνθρωπιστικά ἰδεώδη καί τά δίκαια τοῦ ἑλληνισμοῦ.

 Σάββατο, 6/7/09: Αύριο είναι οι ευρωεκλογές. Μια «γιορτή της δημοκρατίας», σύμφωνα με τα λαμόγια των ΜΜΕ και της κυβερνώσας ολιγαρχίας. Το λεγόμενο «δημοψήφισμα» κατά την αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν βλέπει την ώρα να ξαναγυρίσει στην εξουσία για να ολοκληρώσει το (γνωστό) έργο της. Η ευκαιρία «διαμαρτυρίας κατά της κυβερνητικής πολιτικής», σύμφωνα με τους κομπάρσους του 5%. Βεβαίως έχω προγραμματίσει όλες μου τις δουλειές για κείνη τη μέρα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από την εκλογική μου περιφέρεια, εμένα συνεργό τους δεν θα με κάνουν οι λεχρίτες. Είχα μόνο έναν ενδοιασμό, λόγω των φίλων μου στο «Μακεδονικό Μέτωπο», αλλά τον ξεπέρασα εύκολα με ρεαλισμό που θα τον ζήλευε και εν ενεργεία υπουργός, με το συμπάθειο.

Κυριακή, 7/6/09: Κάποια στιγμή ανοίγω την τηλεόραση, λίγο πριν την έκδοση των δημοσκοπήσεων που ονομάζονται έξιτ πόλς (σίγμα θέλει;). Θεέ μου, όλο το συνάφι είναι ήδη εδώ και χαριεντίζεται! Η Όλγα Πρετεντέρη, ο Άδωνις Πάγκαλος, η Κατερίνα Διαμαντοπούλου, η Μαριέτα Ευαγγελάτου… Κλείνω τη φωνή μπας και αντέξω να δω μέχρι να βγουν τα νούμερα και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι πιο ευχάριστο από το πλάνο της οθόνης (έναν επιθετικό καρκίνο τελικού σταδίου, μία πλαγιομετωπική στην Κορίνθου – Πατρών, τέτοια). Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα πίνακας με χρώματα και αριθμούς, που ανακοινώνει νίκη του ΓΑΠ με …7 μονάδες διαφορά! Γυρνάω στα άλλα βοθροκάναλα, τα ίδια! Όχι ρε, ομοφυλόφιλε, δεν είναι δυνατόν! Υπάρχει τόσος κόσμος που βρίσκει καλύτερο το φίδ’ απ’ το γαϊδούρ’ στο γνωστό κλασικό δίλημμα; Τόσος κόσμος που θεωρεί το μέσο ΙQ αχρείαστο για έναν πρωθυπουργό; Τι να πεις; Κλείνω το χαζοκούτι συλλογιζόμενος «στα τέτοια μου, άλλωστε η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Δευτέρα, 8/6/09: Έχω μόλις πληροφορηθεί ότι τελικά ο ελληνικός λαός ψήφισε και πάλι σοφά: Λελογισμένη διαφορά υπέρ ΠαΣοΚ και ικανοποιητική ψήφος στους «μικρούς». Ανοίγω να δω τα τελικά αποτελέσματα και να ακούσω κανένα σχόλιο των «ειδικών» – και τι ακούω; Κάτι γραβατωμένες κουράδες τα έχουν μαζί μου, με βρίζουν κανονικά! Λένε ότι εφόσον απείχα δεν έχω πια δικαίωμα να μιλάω για τίποτε, ότι σύμφωνα με τον Θουκυδίδη είμαι ηλίθιος, ότι είμαι ένα απόβρασμα της κοινωνίας! Γιατί; Γιατί δεν συμμετείχα στο πάρτυ που στήνει αυτό το κοπριταριό κάθε τόσο για να νομιμοποιείται ως «δημοκρατικά εκλεγμένο»! Ρε γ… το κέρατό σας τσόγλανοι, τι συμμετοχή ζητάτε; Όταν μοιράζεστε τα φράγκα μας ζητάτε τη συμμετοχή μας; Όταν επιδαψιλεύετε στο σκυλολόι σας θέσεις που ο κόσμος ούτε καν γνωρίζει την ύπαρξή τους (και την εξωφρενική «αντιμισθία» τους) ζητάτε τη συμμετοχή μας; Εσύ ρε τενεκέ υπουργέ, όταν τσεπώνεις τις μίζες ζητάς τη συμμετοχή μας; Εσύ ρε τομάρι κομματάρχη, όταν διαβουλεύεσαι για να υιοθετήσεις τελικά κάθε ύβρη κατά της πατρίδας μας ζητάς τη συμμετοχή μας; Εσύ ρε «αλήτη, ρουφιάνε, δημ…» όταν χρυσοπληρώνεσαι (και βγάζεις σε μια βδομάδα όσα βγάζω εγώ σε πέντε χρόνια) για να γράφεις / μιλάς έτσι ώστε να συντηρείται το ελεεινό σύστημα των εργολάβων και των συνεργών τους, ζητάς τη συμμετοχή μας; Όλοι εσείς ρε κοπροστελέχη των κομμάτων εξουσίας, που αποκτάτε υπόσταση ως φιλιππινέζες κάποιου άλλου μηδενικού, ανώτερης κομματικής τάξης, όλοι εσείς που διαγκωνίζεστε σε διαδρόμους και γραφεία για ένα ακόμη ψήγμα «ανέλιξης», που λυμαίνεστε το κράτος και την κοινωνία πετώντας ψίχουλα στο πόπολο, αντί να ανοίξετε μια τρύπα στη γη και να μπείτε μέσα να μην σας βλέπουμε, έχετε και μούτρα να μας εγκαλείτε για …«μη συμμετοχή»; Μετά από τα όργια μιας τετραετίας (αυτής της τελευταίας ή της προηγούμενης, δεν έχει σημασία) απαιτείτε τώρα και το συγχωροχάρτι μας;

Τρίτη, 9/6/09: Μόλις προ ολίγου έφυγε από το μαγαζί μου η ΥΠΕΔΑ. Όντας αισιόδοξος θεωρώ ότι υπάρχει και μία περίπτωση να τη σκαπουλάρω. Και κοίτα να δεις, τώρα που ξανασκέφτομαι τα προχθεσινά πιο ψύχραιμα, νομίζω ότι οι χθεσινοί πανελίστες της τηλεόρασης είχαν δίκιο. Άλλωστε τα ίδια ειπώθηκαν και σε όλη την Ευρώπη, αυτή είναι η πορεία του κόσμου σήμερα. Τι νόημα έχει να κάθεσαι μια ζωή στη γωνία και να παρακολουθείς ως θεατής; Από σήμερα αλλάζω πλεύση. Θα γραφτώ σε ένα μεγάλο κόμμα, δείχνοντας έμπρακτα την μεταμέλειά μου. Θα αγωνιστώ για να ανοίξει μία νέα προοπτική για τον τόπο, για την ελπίδα για ένα νέο αύριο για την Ελλάδα που θέλουμε, για την Ελλάδα που αξίζουμε. Άλλωστε, ως γνωστόν, η πολιτική της ευθύνης αποτελεί αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Α, επιπλέον θα κάνω και μία μικρή μετατροπή στον τίτλο του ανά χείρας εντύπου και στο εξής θα λέγεται «Συμφωνητής». Καιρός να γίνω κι εγώ ένας κανονικός, σύγχρονος και υπεύθυνος άνθρωπος.

Μια δεύτερη ματιά σήμερα στα μηνύματα που άφησαν οι πρόσφατες Ευρωεκλογές. Και δεν εννοώ τα μηνύματα που θεώρησαν ότι είδαν οι πολλοί ή ακόμη κι εκείνο το απειροελάχιστο που αρνήθηκε να δει (μέσα στο εξωφρενικό Luis XIV σύνδρομό του) το άβουλο υποπόδιο της πολιτικής θυμηδίας. Τα άλλα μηνύματα εννοώ. Από τις εξελίξεις που εμείς είδαμε την επομένη της 7^ης Ιουνίου…

     1. Είδαμε λοιπόν κατ’ αρχάς την επιστροφή βεβαίως της σοσιαληστρικής απάτης, μέσα σ’ αυτήν την καθιερωμένη πλέον εδώ και τριάντα χρόνια ανακύκληση των δύο αντιπάλων (;) πόλων του στημένου και καλά βολεμένου δικομματικού παιχνιδιού – και δεν έχει καμία σημασία το ότι η επιστροφή δεν οφείλεται σε δική τους αυτενέργεια (ποιαν αυτόφωτη πνοή άλλωστε και ποια προοπτική να έχουν οι εξ απαλών ονύχων επαγγελματίες της διασπάθισης), αλλά στην απίστευτη (τόσο απίστευτη, που μέχρι και υποψίες θα μπορούσε να γεννήσει) ανικανότητα των άλλων, που υπερκέρασε τελικά μέχρι και την παροιμιώδη πολιτικονοητική ανεπάρκεια του αστείου προεδρεύοντος…

     2. Είδαμε συνάμα – μέσα στα πλαίσια της ίδιας ανακύκλησης – την άλλη επιστροφή, της ανεκδιήγητης εμβληματικής εκπροσώπου της εκσυγχρονιστικής υπομάζωξης του αστείου κόμματος που (υποκρίνεται ότι) κυβερνά το εξίσου αστείο ψευδοκράτος. Και αμέσως μετά την επιστροφή της, είδαμε και τις αποκαλύψεις για τις κουμπαριές της, πλήρως συγκεκαλυμμένες έως τούδε από το συνολικό δυσώδες αλληλοπεριχωρούμενο πασοκονεοδημοκρατικό σκατομιζοσύστημα. Και λυπάμαι πολύ βεβαίως αν κάποιοι εξακολουθούν να βλέπουν πολιτικοϊδεολογικές διαφορές μεταξύ των δύο μεγαλοσυστημάτων νομής, κλοπής και διασπάθισης κονδυλίων – και λέω ότι λυπάμαι, επειδή το θεωρώ απλούστατα εμφανές τεκμήριο νοητικής υστέρησης. Ζούμε νομίζω σε μέρες που το ομόσαρκον, ομογάλακτον και ομο(μιζο)δίαιτον των δύο υποτιθέμενων μονομάχων της ευτέλειας αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο (και δεν εννοώ φυσικά σ’ εκείνους που ούτε ώτα ακούειν έχουσιν, ούτε οφθαλμούς οράν). Ο Θεός να δώσει να δούμε κι άλλα…

     3. Είδαμε επίσης (για μια ακόμη φορά) ότι ο θλιβερός (αυτοφερόμενος ως) πρωθυπουργός του ψευδοκράτους έχει τελειώσει πλέον οριστικά. Και όταν λέω ότι τελείωσε, δεν εννοώ κατ’ ανάγκην ως πρωθυπουργός, καθότι πολλά…πολιτικά τερτίπια θα μπορούσαν να γίνουν στο μέλλον μέσα στο δυσώδες σκατομιζοσύστημα που προανέφερα (και ειδικά από τη στιγμή που κάποιοι διαφαινόμενοι τη στιγμή αυτοί κίνδυνοι θα ενεργοποιήσουν νομοτελειακά το μόνο πλέον χαρακτηριστικό αυτού του συστήματος, δηλαδή το ένστικτο της επιβίωσης). Εννοώ σημειολογικά, ως πρόσωπο όχι απλώς ελάχιστο, αλλά παντελώς ανύπαρκτο, μια θλιβερή φύρα, από την οποία ουδείς εχέφρων μπορεί πια να ελπίζει και να περιμένει το παραμικρό. Ακόμη και στην εποχή της θεωρητικής παντοδυναμίας του (2004-2006) ήταν αιχμάλωτος (υποψιαζόμαστε τη μία τουλάχιστον αιτία), τώρα πλέον είναι πρηνηδόν σιδηροδέσμιος ομάδων και γκρουπουσκούλων, απαθής θεατής του παντός, θλιβερός κλαυσίγελως των πάντων. Χους εστίν και εις χουν απελεύσηται, μαζί και με το παραμύθι ότι ίσως θα μπορούσε να ελέγξει την εβραιοαμερικανόφιλη εθνομειοδοτική πλέμπα του αστείου κόμματός του. ΚΑΙ ετούτο το παραμύθι μάς έχει πλέον τελειώσει οριστικά…

     4. Το τρίτο κόμμα ομολογώ ότι ΔΕΝ το είδαμε, γιατί προδήλως δεν υπήρχε και λόγος, μια και ήταν a priori δεδομένη βεβαίως η σταθερή διατήρηση των κλασσικών ποσοστών του (προφανώς οι ταριχευτές εξακολουθούν να κάνουν καλή δουλειά). Περισσότερο όμως λέω να μην ασχοληθώ, γιατί απλούστατα μου τη σπάνε οι ανέραστες, αρτηριοσκληρωτικές και νευρωτικές κομματοθεούσες με μετεμμηνοπαυσιακά σύνδρομα και εγώ πάλι ως αυθεντικός κομμουνιστής (ήτοι ως αριστοκράτης μαθητής του Γρηγορίου Νύσσης, του Μάξιμου Ομολογητή και του Μακρυγιάννη), απαξιώ – εδώ και μία τουλάχιστον εικοσαετία – να ξοδεύω φαιάν ουσίαν, σχολιάζοντας χριστιανικές αιρέσεις του κώλου. Πάμε παρακάτω…

     5. Είδαμε μετ’ ανυποκρίτου ηδονής την καθίζηση της γνωστής εθνομηδενιστικής αυτοϊκανοποιούμενης ασυναρτησίας, τώρα που επιτέλους ξεφούσκωσε και η «χρηματιστηριακή» φούσκα του χάσκοντος ανθυπομειρακίου των βορείων (προ)αστείων. Ουδείς εχέφρων όμως δικαιούται να επαναπαύεται. Η χυδαιότητά τους είναι πάντα εδώ και πάντα κυρίαρχη, αναφανδόν κυρίαρχη μέσα στις εκσυγχρονιστικές πλέμπες του δικομματισμού, μέσα στην αναπηρία του συνολικού πολιτικού παιχνιδιού, μέσα στην εξουθενωτική ιδεολογική τρομοκρατία των Λαζόπουλων και των Μεγκαλφαντένων. Και επιζεί βεβαίως πανσθενής και μέσα στο έτερον γελοίον σχήμα της οικωλογικής καφρίλας, που ως…πολιτική παρέμβαση, εξέμεσε απλώς επί 4 μήνες ό,τι μισελληνικό μπόρεσε να συγκεντρώσει, και αφού ολοκλήρωσε το έργον του, δεν μας είπε – απλούστατα – ΤΙΠΟΤΕ άλλο. Ποιος ξέρει, τόσο μόνο μπορεί να έφτανε η αντιληπτική τους ικανότητα και η ιδεολογική τους ψυχοπάθεια, τόσο μόνο μπορεί και να τους δασκάλεψαν τα αφεντικά. Ίσως μας το πει κάποτε ο ιστορικός του μέλλοντος (αν μπορέσει τώρα να μελετήσει και κανένα από τα αρχεία του State Department, ακόμη καλύτερα)…

     6. Τελευταία άφησα – σκόπιμα βεβαίως – την περίεργη μάζωξη, που σχεδόν διπλασίασε τα ποσοστά της, πράγμα φυσικά όχι άδικο (ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει ότι μέσα στο ελεεινό Κυνοβούλιο είναι οι μόνοι που αναδεικνύουν αυτή τη στιγμή και άλλα θέματα, πλην της απόλυτης κενοδοξοπραξίας των ετέρων φαιδρών μιζοτζουτζέδων), αλλά ταυτόχρονα και ανησυχητικό. Γιατί ανησυχητικό; Μα σας είπα, εγώ είμαι αυθεντικός κομμουνιστής του Γρηγορίου Νύσσης και του Μακρυγιάννη, και ως εκ τούτου με κάνουν να βγάζω φλύκταινες οι εθνοθρησκειοκαπηλευτικοί σαλτιμπαγκισμοί ενός ανθυποπροϊόντος της αλήστου (και φυσικά αμετανόητης) Δεξιάς. Της ίδιας Δεξιάς που εξέμεσε κάποτε (από το ’50 και εξής) όλες εκείνες τις απίστευτες μαλακίες περί πατριδο-θρησκειο-οικογένειας και περί Ελλάδων Ελλήνων Χριστιανών (χεσμένες τις έχω, ω γελοίοι κάφροι, και τις Ελλάδες σας και τους Χριστιανούς σας) και που κατάντησε την περιϊπτάμενη και αχώρητον παντί Ρωμηοσύνη ΜΟΥ χαμερπή ομφαλοσκοπικό εθνοκεντρισμό του ψευδοκράτους της Μελούνας και την απόλυτη αν θρώσκουσα αναρχία της Ορθοδοξίας ΜΟΥ ένα ευνουχισμένο παραθρησκειακό προτεστάντικο δεκανίκι της, για να μπορούν να εκτονώνουν επί χάρτου τώρα τις διαταραγμένες ονειρώξεις τους οι Ανδρουλάκηδες και τα ιώδη πρακτοροφασιστομαζώματα κυριακάτικων μεγαλοχαρτοπολτών! Πότε θα το καταλάβετε επιτέλους, βρε αριστοκράτες μου Ρωμηοί (όσοι τέλος πάντων απομείνατε), ότι ετούτο το προσωποπαγές ανεμομάζωμα από μυστήριους, γραφικούς, λαφρήδες και «σταγονίδια» κάνει επί της ουσίας σχεδόν ΤΟΣΟ κακό στην πατρίδα, όσο και η φρικώδης εθνορθοδοξοκαπηλεία της πάλαι Δεξιάς; Πότε θα το καταλάβετε ότι όσο ετούτο το συνονθύλευμα θα γιγαντώνεται, όλο και περισσότερο θα καπελώνει τις ιδέες μας και θα λύνει τα χέρια στους εθνομηδενιστές, για να “μπορούν” να μας τσουβαλιάζουν όλους μας σε ένα τσουβάλι με εθνικο-ακροδεξιά ετικέτα; Και ως πότε θ’ αφήνετε το αριστοκρατικόν ομόδοξον και ομοδίαιτον του Καθ’ ημάς Τρόπου βορά στους πέντε ανέμους, για να το ευνουχίζουν και να το «εκπροσωπούν» μονοπωλιακά φαιδρότυποι και περιστασιακοί σαλτιμπάγκοι;

     Τι απομένει τώρα μετά απ’ όλα αυτά; Μα τι άλλο άραγε από την ανάγκη να υπάρξει επιτέλους κάτι διαφορετικό; Κάτι που θα χτυπήσει επιτέλους επί της ουσίας όλο αυτό το πανάθλιο σκηνικό, μια κίνηση εξίσου θεωρητική όσο και ακτιβιστική, μια μαζική συναλληλία συνοδοιπόρων, που θα κηρύξει ανένδοτο απέναντι στην κυριαρχούσα όζουσα εκσυγχρονιστική υστερία των δικομματικών ηλιθίων και απάντων των καθυστερημένων ουραγών τους; Μια κίνηση που μπορεί βεβαίως να προέλθει μόνο από τον αριστερό χώρο, γιατί απλούστατα κανείς άλλος δεν θα μπορέσει ποτέ – πρακτικά και φραστικά – να χτυπήσει επί της ουσίας τους εθνομηδενιστές που αυτή τη στιγμή λυμαίνονται τα πάντα, και που θα τραβήξει επαρκείς και προσεκτικά σχεδιασμένες διαχωριστικές γραμμές και απέναντι στη δήθεν Αριστερά των πλεγματικών αγκυλώσεων και των μιζοκυκλωμάτων, αλλά και απέναντι στους καιροσκόπους εθνοκάπηλους. Αρκεί να μπορέσει βεβαίως αυτός ο χώρος που προανέφερα να υπερκεράσει το παρελθόν του (προσοχή: όχι να το απεμπολήσει, αλλά απλούστατα να το υπερβεί), να ξεπεράσει τις παιδικές ασθένειες της Αριστεράς (με πρώτη βεβαίως την παροιμιώδη αυτο-ευνουχιστική της ομφαλοσκοπική μυωπία) και να αναχθεί επιτέλους προς το Όλον, αφήνοντας πίσω του την αδιέξοδη λογική των Μερών (φραξιών τε και γκρουπουσκούλων και αποκομμάτων). Για να το πετύχει, ο δρόμος είναι θεωρητικά πολύ απλός: δεν έχει παρά να αφεθεί επιτέλους και να εμβαθύνει πραγματικά σε αυτά που στο κάτω-κάτω ήδη πιστεύει – και τα οποία στην πραγματικότητα είναι απολύτως ενωτικά και ουδαμώς διασπαστικά. Ιδού λοιπόν η Ρόδος. Ο κόσμος μας είναι πολύς, πολλές οι παρέες μας ανά το πανελλήνιον, πολλοί οι αποκαρδιωμένοι ομόφρονες δίχως οδό πολιτικής έκφρασης, πολλά και τα ομόδοξα διεστώτα. Ήρθε επιτέλους ο καιρός να γίνει μια προσπάθεια, ώστε τα διεστώτα να ενωθούν. Είναι τόσο απίστευτα αποπνικτική και τόσο απίστευτα επικίνδυνη όλη αυτή η αθλιότητα ολόγυρά μας, που δεν υπάρχει πια χρόνος για άλλες μακράς…πνοής συζητήσεις και ζυμώσεις. Αρκετά ομφαλοσκοπήσαμε. Πολύ φοβάμαι ότι κάθε αδράνεια από δω και στο εξής θα είναι πλέον ασυγχώρητη…

                                                                                                                                         Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ