Πρόκειται για τον Αμερικανοεβραίο – σήμερα με βρετανική υπηκοότητα – μεγιστάνα William Browder, ιδρυτή του Hermitage Capital Management, από το γνωστό συνάφι που αγόρασε για ψίχουλα τον πλούτο της Ρωσίας με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Μάλιστα ήταν ο μόνος από τους Εβραίους ολιγάρχες που δεν ζήτησε καν να λάβει ρωσική υπηκοότητα. Κάποια στιγμή λοιπόν έγινε έλεγχος στις επιχειρήσεις του και βρέθηκε φοροδιαφυγή με εταιρείες μαϊμού, παρένθετα πρόσωπα και άλλα συναφή κόλπα που του πρότεινε ο οικονομικός ελεγκτής Sergei Magnitsky που είχε προσλάβει. Ο Magnitsky φυλακίστηκε και μετά 10 μήνες πέθανε στη φυλακή (2009), ενώ στον Μπράουντερ απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα. Τότε ο τελευταίος άρχισε μια καμπάνια εναντίον του Πούτιν, λέγοντας ότι ο Magnitsky ήταν δικηγόρος του και θανατώθηκε στη φυλακή γιατί είχε ανακαλύψει “ιστορίες διαφθοράς” Ρώσων αξιωματούχων. Το αμερικανικό Κονγκρέσο ψήφισε στις 14-12-2012 την Magnitsky Act, με την οποία υιοθετώντας (με το αζημίωτο, όπως έδειξαν στο NTV τα ντοκουμέντα χρηματισμού γερουσιαστών – Μπεν Κάρντιν κ.ά. – από τον Μπράουντερ και τους αδερφούς Ζίφφ) το αντιρωσικό στόρυ, απαγόρευσαν την είσοδο στις ΗΠΑ δεκάδων Ρώσων και πάγωσαν καταθέσεις τους ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων! Έτσι, για το απολύτως τίποτε, όπως ακριβώς και στις επόμενες ανάλογες μονομερείς αποφάσεις των ΗΠΑ και των ευρωλούστρων τους. Τότε οι Ρώσοι ζήτησαν να καταθέσει ενόρκως ο λεγάμενος και η στάση του ήταν απολύτως αποκαλυπτική: επί δύο χρόνια πάσχιζαν να του επιδώσουν την κλήτευση και κείνος έφευγε σαν λαγός (υπάρχουν σχετικά βίντεο στο Διαδίκτυο). Η Ιντερπόλ αρνήθηκε να τον συλλάβει γιατί έκρινε πως η Ρωσία κρύβει πολιτικά κίνητρα πίσω από τις κατηγορίες για φοροδιαφυγή αλλά οι Ρώσοι σκοπεύουν να ζητήσουν και την αμερικανική βοήθεια κατά του Μπράουντερ και των συνεταίρων του αδελφών Ζίφφ.

Η μεγάλη πλάκα όμως έγινε όταν ο Μπράουντερ επιστράτευσε τον Ρώσο αντιφρονούντα και σκηνοθέτη Αντρέι Νεκράσωφ για να κάνει ταινία την ιστορία του. Ο τελευταίος είχε ήδη κάνει ταινία τον θάνατο του πρώην πράκτορα Λιτβινένκο στη Βρετανία, είχε μιλήσει για “ρωσικές προβοκάτσιες” που προκάλεσαν τον 2ο πόλεμο της Τσετσενίας και είχε ταχθεί με τη Γεωργία στον πόλεμο του 2008. H EE έδωσε το χρήμα και ο Νεκράσωφ ξεκίνησε να σκηνοθετεί τον ύμνο του στους μαχητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Browder-Magnitsky. Έλα όμως που ανακάλυψε ότι οι λεγάμενοι ήταν οι “κακοί” και βρήκε μια συνέντευξη του Μαγκνίτσκι στη φυλακή όπου έλεγε ότι φοβάται μην τον σκοτώσει ο Μπράουντερ! Έκανε λοιπόν την ταινία έτσι όπως είδε την πραγματικότητα – έκτοτε στράφηκε υπέρ της Ρωσίας του Πούτιν – και μετά ο εμπνευστής της έτρεχε να την …λογοκρίνει! Κι ενώ το πέτυχε τον περασμένο Απρίλιο στην Ευρωβουλή – όπου είναι γνωστό το τι απέχθεια επιπολάζει για το θάρρος και την αλήθεια – στην Αμερική παίχτηκε και παρουσιάστηκε από τον θρυλικό Seymour Hersh. Σημειωτέον ότι το φιλμ δεν παίχτηκε ούτε στα εθνικά κανάλια ARTE της Γαλλίας και ZDF της Γερμανίας, ενώ είχε προγραμματιστεί η προβολή του για τις 3 Mαΐου 2016! Η Ευρώπη που λέγαμε…

Τελικά ποιος θα αγγίξει τον Μπράουντερ, συνεταίρο του Λιβανοεβραίου τραπεζίτη Edmond Safra πού καταχράστηκε το ρωσικό δάνειο των 4 δισ., ιδίως αν αληθεύει πως ο εγγονός του Έρλ Μπράουντερ, πρώην ηγέτη του Κ.Κ. των ΗΠΑ, δούλευε για τη CIA και μετά για την MI6 με κωδικό όνομα Σολομών (Russia-1, 13.04.2016);

Το διάβασα και δεν πίστευα στα μάτια μου: οι επικεφαλής των μεγαλύτερων πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου τάχθηκαν κατά της ελληνικής προαναγγελίας ότι θα εγείρει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, υποστηρίζοντας ότι έτσι θα δημιουργηθούν αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα κράτη – μέλη! Με συνεντεύξεις Τύπου οι επικεφαλής των Σοσιαλιστών – Δημοκρατών, των Πρασίνων, των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων, εκδήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους: Ο Τζιάνι Πιτέλα για τους πρώτους δήλωσε ότι «σκοπός δεν είναι να δημιουργηθούν μηχανισμοί αντιπαραθέσεων μεταξύ των κρατών – μελών της ΕΕ αλλά να βρεθούν λύσεις και να μην να υποσκάπτονται τα θεμέλιά της μέσω εθνικών εγωισμών». Ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων Γκι Φέρχοφστατ, υπογράμμισε ότι δεν αποτελεί «καλή στρατηγική» να οπισθοδρομούμε ενασχολούμενοι με το παρελθόν. Ο συμπρόεδρος των Πρασίνων Λάμπερτς είπε ότι «τέτοιου είδους δηλώσεις δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσουν οι συζητήσεις» κι ο επικεφαλής του ΕΛΚ Βέμπερ είπε ότι «θα πρέπει να κοιτάμε το μέλλον και την αντιμετώπιση της κρίσης και όχι θέματα που έχουν παρέλθει εδώ και πολλές δεκαετίες»! 

Βρε Αλέξη, μήπως έχουν δίκιο; Ας σταματήσουμε την ψυχοφθόρα συζήτηση για το ελληνικό χρέος που διασπά την ευρωπαϊκή ενότητα. Γιατί να ασχολούμαστε με το παρελθόν, πάνε 5 χρόνια από κείνη τη δανειακή σύμβαση…

Εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το ψήφισμα για την «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Ολοκληρωτισμό» που ταυτίζει τον φασισμό με τον κομμουνισμό και το ναζιστικό καθεστώς με τις σοσιαλιστικές χώρες. Το κοινό ψήφισμα των πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Φιλελευθέρων, της Ενωσης για την Ευρώπη των Εθνών και των Πρασίνων, με τη θετική ψήφο και των Σοσιαλιστών, πέρασε με 553 ψήφους υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές, κλιμακώνοντας την εκστρατεία που ξεκίνησε το σχετικό Μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον Γενάρη του 2006. Είναι προφανές ότι το ξαναγράψιμο της Ιστορίας δεν σκοπεύει μόνο στην ανατροπή του εθνοσυναισθήματος των λαών αλλά και την ποινικοποίηση κάθε κοινωνικού οράματος, με βάση την αποτυχία του κομμουνιστικού εγχειρήματος.

Το ψήφισμα δηλώνει ξεκάθαρα ότι στόχος είναι το ξαναγράψιμο της Ιστορίας: «η Ευρώπη δε θα ενωθεί ποτέ αν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της, να αναγνωρίσει το ναζισμό, το σταλινισμό και τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα ως μέρος της κοινής Ιστορίας της και αν δεν διεξαγάγει τίμιο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα των καθεστώτων αυτών κατά τον περασμένο αιώνα». Επίσης καλεί την Κομισιόν και τα κράτη – μέλη «να καταβάλουν περαιτέρω προσπάθειες, για να ενισχυθεί η διδασκαλία της ευρωπαϊκής Ιστορίας και να τονιστούν το ιστορικό επίτευγμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και η έντονη αντίθεση, μεταξύ του τραγικού παρελθόντος και της ειρηνικής και δημοκρατικής κοινωνικής τάξης στη σημερινή ΕΕ». Ζητά την πολιτική στήριξη και οικονομική ενίσχυση των ΜΚΟ «που δραστηριοποιούνται στην έρευνα και τη συλλογή εγγράφων σχετικά με εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου», καθώς και «την καθιέρωση βήματος Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης που να στηρίζει τη δικτύωση και τη συνεργασία των εθνικών ερευνητικών ιδρυμάτων που ειδικεύονται στον τομέα της ιστορίας του ολοκληρωτισμού, και τη δημιουργία πανευρωπαϊκού κέντρου/μνημείου τεκμηρίωσης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων» και την «ενίσχυση των υπαρχόντων σχετικών χρηματοοικονομικών μέσων, ώστε να υποστηριχτεί η επαγγελματική ιστορική έρευνα για τα ανωτέρω θέματα». Τέλος, καλεί σε καθιέρωση της 23ης Αυγούστου «ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων». Η ημερομηνία επιλέχτηκε ως η επέτειος της υπογραφής του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.

Πάντως αξιοπρόσεκτη ήταν η στάση στην ψηφοφορία των Ελλήνων ευρωβουλευτών. ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ δεν συμμετείχαν καν στη διαδικασία, η ΝΔ «απήχε», το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το ψήφισμα σημειώνοντας ότι «ο ναζισμός και ο σταλινισμός ως δύο μοναδικά φαινόμενα είχαν ουσιαστικές διαφορές» και «θεωρεί ότι η καθιέρωση κοινής ημέρας μνήμης εξομοιώνει κατά απαράδεκτο τρόπο δύο ανόμοια κομμάτια της Ιστορίας, που το καθένα είχε διαφορετική αφετηρία και που για διαφορετικούς λόγους έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του πολίτη», ενώ το ΚΚΕ, φυσικά, καταψήφισε και καταδίκασε το ψήφισμα και την «αντικομμουνιστική υστερία που λαμβάνει χώρα στην ΕΕ».

Πάντως έχει πράγματι ενδιαφέρον αυτή η εμμονή της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά του κομμουνιστικού παρελθόντος των ανατολικών χωρών. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι αυτές οι νομοθετικές πρωτοβουλίες έχουν απλώς ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα για τα θύματα – με ή χωρίς εισαγωγικά – της Σοβιετίας, είκοσι χρόνια μετά την οριστική κατάρρευση της τελευταίας. Ένας στόχος ίσως είναι η απάλειψη κάθε νοσταλγίας, ελπίδας και διεξόδου, στο μυαλό των ευρωπαίων πολιτών, από το σημερινό και αυριανό αδιέξοδο της κρίσης. Ένας άλλος είναι ενδεχομένως η απαξίωση όλων των (επικίνδυνων) κοινωνικών συνομαδώσεων έξω από τη λογική του κρατούντος συστήματος. Ένας τρίτος μπορεί να είναι το ρήγμα που ανομολόγητα θέλει να διατηρήσει ζωντανό μεταξύ των χωρών αυτών και της σημερινής Ρωσίας που διεκδικεί τη θέση που της αρμόζει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Πάντως και από μόνη της αυτή η συντριπτική πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δείχνει ότι πρόκειται για κάτι εξόχως …ύποπτο.

Όσον αφορά εμάς, κομμουνιστές δεν είμαστε, όμως ούτε και αντικομμουνιστές. Δεν θεωρούμε ότι όλες οι ιδέες του κομμουνισμού είναι για πέταμα, ούτε και το ιστορικό του παράδειγμα (άραγε ο Στάλιν ήταν χειρότερος για την ανθρωπότητα ή ο Μπους;). Επίσης η θυσία τόσων έντιμων ανθρώπων για χάρη κάποιων ιδεών αξίζει αν μη τι άλλο τουλάχιστον τον σεβασμό μας σήμερα. Και πολύ περισσότερο δεν είμαστε υπέρ της ποινικοποίησης ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ιδέας! Εδώ ανεχόμαστε τις κυρίαρχες του καζινοκαπιταλισμού, της σιωνιστικής απανθρωπίας, του θρησκειοποιημένου «Ολοκαυτώματος», του πρόστυχου εθνομηδενισμού, την αλητεία που καθημερινά βρίζει και προσβάλλει την ελληνικότητά μας, το παρελθόν μας, τα ιερά και τα όσια του τόπου μας, η …ΕΣΣΔ μας πείραξε;