Αντιφωνητής » ελληνορωσικές σχέσεις

Είναι η Ρωσία του Πούτιν το απόλυτο κακό;

kkar — Mon, 03 Oct 2022 15:54:17 +0000

Καραΐσκος Κώστας

30/09/2022, slpress.gr

Το να αναφερθεί κανείς στο υπόβαθρο ιστορικής φιλίας και πολιτιστικής εγγύτητας Ρώσων κι Ελλήνων είναι μάλλον κοινότοπο. Έχει ειπωθεί πάμπολλες φορές και μάλιστα από χείλη όσο πιο επίσημα γίνεται, με διάφορες αφορμές. Η τελευταία ήταν το περσινό κοινό “Έτος Ιστορίας Ρωσίας-Ελλάδας”, με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, όπου είναι γνωστός ο καίριος, θετικός ρόλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι αναφορές αυτές δεν είναι απλές φιλοφρονήσεις που ανταλλάσσουν διπλωμάτες και πολιτικοί μεταξύ τους, εκφράζουν την αλήθεια των αισθημάτων των δύο λαών. Αισθήματα, που ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν και να εκφράζονται, ούτε στα ψυχροπολεμικά χρόνια.

Κι όμως, αυτό που βλέπουμε στις μέρες μας να συμβαίνει στις διμερείς σχέσεις και να αποτυπώνεται στον Τύπο δεν συνάδει καθόλου με τα ανωτέρω. Η μεταστροφή του κλίματος σε κυβερνητικό επίπεδο πρωτοεκδηλώθηκε πριν τέσσερα χρόνια, με την απέλαση δύο μελών των ρωσικών διπλωματικών αποστολών στην Ελλάδα, από την τότε κυβέρνηση Τσίπρα. Η επίσημη δικαιολογία ήταν κάποια “παρέμβαση” σε εσωτερικό ζήτημα, εννοώντας τις λαϊκές αντιδράσεις εναντίον της Συμφωνίας Αθήνας-Σκοπίων, με την οποία θυσιάστηκε το ελληνικό όνομα της Μακεδονίας για χάρη του ΝΑΤΟ.

Ήταν το προοίμιο της σημερινής κακής κατάστασης των ελληνορωσικών σχέσεων, για τις οποίες αφορμή στάθηκε η ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία. Η κύρια αιτία, όμως, είναι άλλη: Είναι η απόλυτη πρόσδεση της Ελλάδος στο δυτικό σύστημα εξουσίας πριν 12 χρόνια, μέσα από την οικονομική εξάρτηση, την πολιτική χειραγώγηση (και με παρακρατικούς μηχανισμούς τύπου Integrity Initiative) και τα υπογραφέντα Μνημόνια. Ένα σύστημα εξουσίας όλο και πιο ασύδοτο, αντιδημοκρατικό κι απάνθρωπο, που θυμίζει περιγραφές της Αποκάλυψης.

Ισχύει πως η Ελλάδα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και από το 1980 της ΕΕ – τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα – βρισκόταν σε στρατόπεδο αντίπαλο της σοβιετικής Ρωσίας. Ωστόσο με βάση την όποια γεωπολιτική αυτονομία διέθετε, κατάφερνε να διατηρεί ζωντανή μια ικανοποιητική και βελτιούμενη σχέση με την ΕΣΣΔ, ακόμα και στα χρόνια της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας. Κι αργότερα, ιδίως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, όλα έδειχναν ότι υπάρχουν τεράστια περιθώρια για την ανάπτυξη μιας σχέσης, που δεν θα αφορά μόνο τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα κρατικά συμφέροντα, αλλά και τις δύο κοινωνίες ως σύνολα, τους απλούς ανθρώπους που νιώθουν κληρονόμοι μιας Ιστορίας κι ενός πολιτισμού που τους ενώνει.

Αναφέρω εδώ πως ο γράφων είχε προτείνει εγγράφως σε τρεις υπουργούς Παιδείας την εισαγωγή της ρωσικής ως δεύτερης ξένης γλώσσας στα Λύκεια της Ελλάδας και τελικά αυτό υλοποιήθηκε (προσωρινά) στα χρόνια του Κώστα Καραμανλή, τα πιο γόνιμα χρόνια για τις ελληνορωσικές σχέσεις. Δυστυχώς από το 2010 η πατρίδα μας έχει χάσει μεγάλο μέρος της όποιας γεωπολιτικής της ελευθερίας, ενώ και ο ελληνικός λαός απώλεσε όχι μόνο εισοδήματα, αλλά και κοινωνικές κατακτήσεις, για τις οποίες είχε παλέψει επί δεκαετίες. Η ίδια η εθνική κυριαρχία εκχωρήθηκε στους δανειστές από ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο σαπίζοντας παρασύρει και όλον τον Ελληνισμό. Η κατάπτωση της δημόσιας Παιδείας και η αποχαλίνωση της καθεστωτικής προπαγάνδας έχουν αλλάξει συνολικά την εικόνα (αλλά εν μέρει και το βάθος) της ελληνικής κοινωνίας στην κατεύθυνση της woke ιδεολογίας και της πολιτιστικής ακύρωσης (“cancel culture”) που έρχονται από τη Δύση. Οτιδήποτε και οποιοσδήποτε αντιστέκεται στην μεθοδευόμενη πορεία προς την δημιουργία του μετανθρώπου λοιδωρείται, συκοφαντείται και τελικά τσακίζεται.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να ταυτίζεται ο Βλαδίμηρος Πούτιν με το απόλυτο κακό, ενώ πριν μερικά χρόνια ήταν μακράν ο δημοφιλέστερος ξένος ηγέτης για τους Έλληνες. Ή βλέπουμε τακτικά απόψεις του τύπου “η Ρωσία ποτέ δεν μας βοήθησε”, όταν κάθε 12χρονος μαθητής οφείλει να γνωρίζει από την νεότερη Ιστορία μας τα εγκλήματα των λεγόμενων συμμάχων μας σε βάρος μας. Το φλερτ του Ερντογάν με τη Μόσχα και την ευρασιατική προοπτική, με δεδομένη την πάγια τουρκική απειλή εναντίον μας, ήρθε να δώσει κάποια επιχειρήματα στην άνωθεν διακινούμενη ρωσοφοβία και ενισχύθηκε περισσότερο με την στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η λογοκρισία και η αυτολογοκρισία είναι ένας νέος κανόνας στη σύγχρονη ψευτοδημοκρατία που σαρώνει την ελλαδική κοινωνία, όπως και όλες τις δυτικές. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα η ξεδιάντροπη διακοπή λειτουργίας των ρωσικών μέσων RT και Sputnik στην ΕΕ. Ακόμα και οι εγχώριες στρατιωτικές ανάγκες παραμερίζονται, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να παρακολουθεί ενεός την κυβέρνησή του να αφαιρεί οπλισμό από τα παραμεθόρια νησιά για να τα στείλει δωρεάν στο διεφθαρμένο καθεστώς του Κιέβου!

Κι ενώ τα ελληνόφωνα ΜΜΕ ασχολούνταν ολημερίς με τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους της Μαριούπολης κατά το διάστημα που αυτή πολιορκείτο από ρωσικές και φιλορωσικές δυνάμεις, από τη μέρα που η πόλη άλλαξε χέρια δεν τους ανέφεραν ποτέ ξανά, λες και έπαψαν να υπάρχουν! Αλλά ούτε και πριν είχαν ασχοληθεί όταν η ελληνική γλώσσα απαγορεύτηκε από τις ουκρανικές αρχές και φυσικά πέρασε απαρατήρητη η επαναφορά του ελληνικού ονόματος της Ταυρικής χερσονήσου στην Κριμαία, εκ’ μέρους της Ρωσίας.

Αυτή είναι η σύγχρονη δυτική “δημοκρατία”: Πλήρης αυτονόμηση της διεθνούς πολιτικοοικονομικής εξουσίας, απόλυτη κάλυψη από τα μονολιθικά καθεστωτικά Μέσα, μηδενική επιρροή του δημοσίου συμφέροντος, προκλητική περιφρόνηση της λαϊκής εντολής. Η ρητορική του καθεστώτος είναι όσο ποτέ άλλοτε “αντιφασιστική” και “υπερδημοκρατική”, όμως στην ουσία βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα. Απλώς δεν χρειάζονται πια τα μέσα του παρελθόντος προκειμένου να στηρίξουν τα συμφέροντα της υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ.

Η μαλακή ισχύς και η νομιμοφανής χρήση των κρατικών θεσμών είναι αρκετή για να πείσει ή να υποτάξει την μεγάλη πλειοψηφία και να συντρίψει τις ολιγάριθμες μειοψηφίες, οι οποίες διεκδικούν ένα περιεχόμενο που να ανταποκρίνεται στις λέξεις. Δεν τίθεται λοιπόν πια θέμα κοινής λογικής ή δημοκρατικών προσχημάτων, ούτε καν εθνικών συμφερόντων: Το βαθύ σύστημα εξουσίας που κινεί τα νήματα στο παρασκήνιο αποφάσισε να πολεμήσει τη Ρωσία ανοιχτά και όλοι στο δυτικό στρατόπεδο οφείλουν υπακοή. Και λέω να πολεμήσει “ανοιχτά”, γιατί ήδη η Ρωσία έχει ζήσει τόσο την γενοκτονική κλεπτοκρατία της δεκαετίας του ΄90 (ανάλογο ζούμε στην Ελλάδα από 12ετίας, αλλά με κάποια προσχήματα) όσο και την υποκριτική “αποδοχή” της στους δυτικούς θεσμούς. Έγινε σαφές ότι τα αφεντικά του κόσμου δεν θα δεχόντουσαν ποτέ όρθια κι αυτόφωτη τη Ρωσία, παρότι η τελευταία απέφυγε να αντιπαρατεθεί ευθέως στα κεντρικά προπαγανδιστικά τους αφηγήματα που διαλύουν τη ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Σήμερα, λοιπόν, οι ελίτ δείχνουν να έχουν πάρει τις αποφάσεις τους, βλέποντας τη Μόσχα να βάζει ένα βίαιο τέλος στην ουκρανική πρόκληση που επί χρόνια μεθόδευαν. Αφενός πολεμούν τη Ρωσία δια αντιπροσώπου, εξοπλίζοντας και καθοδηγώντας το καθεστώς Ζελένσκι. Κι αφετέρου τσακίζουν με τις κυρώσεις τις ευρωπαϊκές κυρίως κοινωνίες (κάτι που φάνηκε και εξελίσσεται με την ιστορία του κορονοϊού, αλλά και της κλιματικής αλλαγής και της διατροφικής κρίσης) ώστε να μην διανοηθούν να αντιδράσουν.

Η ποικιλώνυμη τρομοκράτηση, η ιδεολογική συσκότιση, αλλά και η διάλυση του βιοτικού επιπέδου είναι τα όπλα μιας κάστας που θέλει να δει τον Ευρωπαίο πολίτη στα γόνατα. Αν αυτό επιτευχθεί, έπειτα ένας άμεσος πόλεμος εναντίον της Ρωσίας, ή και της Κίνας, δεν θα είναι πλέον απίθανος, ακόμα και με πυρηνικά όπλα. Αυτή θα ήταν μια εξέλιξη που κάθε λογικός άνθρωπος απεύχεται, αλλά οι ευχές βεβαίως δεν αρκούν. Χρειάζονται αυτοί που θα πούνε εμπράκτως “ΟΧΙ” στον νέο αυτόν ανθρωποβόρο “φασισμό”, πριν αυτός προχωρήσει περισσότερο τα σχέδιά του.

Χρειαζόμαστε πολλούς αποφασισμένους πολίτες, σε όλες τις χώρες, που με συνεπείς πράξεις θα δείξουν στον εχθρό της ανθρωπότητας και του πολιτισμού ότι δεν είναι πια ανεκτός, με ή χωρίς τη σβάστικα στην προμετωπίδα. Ούτε η συνδιάσκεψη του Μονάχου, ούτε το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ σταμάτησαν τον Χίτλερ. Λύση, λοιπόν, δεν είναι ο συμβιβασμός αλλά ο συντονισμός ενάντια στον κοινό εχθρό.

Η Ρωσία έχει σήμερα το ανεκτίμητο προνόμιο μιας ηγεσίας που διαθέτει αίσθημα, αλλά και ικανότητες αυτοσυντήρησης για χάρη του ρωσικού λαού. Αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο και το αν παίρνει τις σωστές αποφάσεις στον κατάλληλο χρόνο, ή αν οι επί μέρους χειρισμοί της φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, θα κριθεί εκ των υστέρων. Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί, δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια, δεν διαθέτουν ανάλογη πολιτική ηγεσία, μεταξύ δε αυτών περιλαμβάνεται και η δική μας (της οποίας το πρόβλημα βέβαια είναι δομικό και δεν λύνεται μόνο με μια εναλλαγή προσώπων).

Υπάρχουν όμως παντού οργανώσεις και πρόσωπα με γνώση και εμπειρία που αντιστέκονται και δίνουν τον δικό τους αγώνα, οι δε επικείμενες καταστροφικές εξελίξεις στην Ευρώπη αναμένεται να ενισχύσουν την διάθεση αντίστασης. Θα είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί μία πλατφόρμα όπου θα μπορούν να συναντηθούν οι ανησυχίες, οι πληροφορίες, οι πρωτοβουλίες συνειδητών κι ενεργών πολιτών από τη Ρωσία και τις άλλες ευρωπαϊκές, τουλάχιστον, χώρες. Αν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου το φιλειρηνικό κίνημα στην Ευρώπη προσέφερε κάτι στην παγκόσμια υπόθεση της ειρήνης, σήμερα κάτι αντίστοιχο θα έχει πολλαπλάσια σημασία για τις αληθινές οικουμενικές αξίες και για την επιβίωση του ίδιου του ανθρωπίνου γένους.

5 κοινοί τόποι τῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων

kkar — Mon, 14 Mar 2022 12:21:53 +0000

Ἡ τρέχουσα συγκυρία μέ τή ρωσική στρατιωτική ἐπέμβαση στήν Οὐκρανία ἴσως δέν προσφέρεται γιά νηφάλιες προσεγγίσεις στό θέμα τῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων. Ὅμως ἀκριβῶς γιαυτό εἶναι ἀναγκαῖο νά καταφύγουμε στήν κοινή λογική καί στίς θεμέλιες γνώσεις πού θά παραμερίσουν τό ἀποπλανητικό συναίσθημα τῶν πολλῶν καί τήν ἐλεεινή προπαγάνδα τῶν λίγων. Πάντοτε, βεβαίως, μέ πρῶτο κινοῦν τήν ἀνάγκη τῆς συλλογικῆς μας ἐπιβίωσης (γιατί αὐτό εἶναι πλέον πού διακυβεύεται) καί μέ γνώμονα τήν ἀλήθεια – ὅσο μποροῦμε νά τήν προσεγγίσουμε.

Εἶναι σαφές σέ καθέναν καλόπιστο καί ἐνεργό πολίτη ὅτι διάγουμε μέρες ἀνατροπῆς ὅλων τῶν σταθερῶν πού τίς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες νομίσαμε ὅτι θά ὁρίζουν στό ἑξῆς τόν ἰδιωτικό καί δημόσιο βίο μας. Προφανῶς τό πείραμα τῆς «πανδημίας» πῆγε καλά γιά τούς σχεδιαστές του καί ἔχουμε πλέον τήν μεταφορά του ἀπό τό ὑγειονομικό στό διεθνοπολιτικό πεδίο, μέ τά ἴδια ἀκριβῶς βήματα. Βασική προϋπόθεση γιά τήν ἐπιτυχία του εἶναι ἡ ἀποδόμηση κάθε στέρεης γνώσης πού προφυλάσσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν μεθοδευμένη σύγχυση, τόν παράλογο φόβο καί τήν τελική χειραγώγηση. Καθώς λοιπόν βλέπουμε στόν λόγο τῶν ἀφεντικῶν ὅτι τή θέση τοῦ χθεσινοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ» τήν ἔχει πάρει ἡ χώρα τοῦ Πούτιν, ἄλλοι συνειδητά κι ἄλλοι ἀσυνείδητα ἔχουν ἀναλάβει τήν κατεδάφιση τῆς εἰκόνας τῆς Ρωσίας. Παρακολουθοῦμε φιλότιμες προσπάθειες νά μήν γίνει καμμία συσχέτιση («συμφηφισμό» τό λένε) εἴτε μέ τά προηγηθέντα, ἀπείρως εἰδεχθέστερα, ἐγκλήματα τοῦ ΝΑΤΟ εἴτε μέ ὅσα ἔγιναν στήν ἴδια τήν Οὐκρανία μετά τό 2008 καί ἰδίως μετά τό 2014. Παράλληλα ὁρισμένοι μεριμνοῦν γιά τήν «κατάλληλη» παρουσίαση τῶν χιλιόχρονων ἑλληνορωσικῶν σχέσεων μά στήν προσπάθεια αὐτήν ἀντιστέκονται σθεναρά πέντε ἀναμφισβήτητες ἀλήθειες πού ἀξίζει νά θυμόμαστε. Τίποτε πιά δέν εἶναι αὐτονόητο καί (ὅπως εἴδαμε τήν τελευταία διετία) τό νά ἀποδεικνύεις ὅτι δέν εἶσαι ἐλέφαντας εἶναι κρίσιμο – ἰδίως ὅταν ἔχει ἐξαπολυθεῖ κυνήγι ἐλεφάντων.

Πρώτη ἀλήθεια ἡ καταστατική ἀντιπαλότητα Ρωσίας – Τουρκίας. Αὐτό τό στοιχεῖο εἶναι τόσο προφανές, ἀκόμη καί μέ μιά ματιά στόν χάρτη ἤ στούς 17 ρωσοτουρκικούς πολέμους, πού κανείς δέν τολμάει νά τό ἀμφισβητήσει εὐθέως. Ἔτσι ἐπιχειρεῖται ἡ ἔμμεση ὑπονόμευσή του. Συχνά ἀκοῦμε ἀφόρητες δοκισησοφίες τοῦ τύπου «ἡ Ρωσία ἐνδιαφέρεται μόνο γιά τά συμφέροντά της», λές καί ἡ χώρα μας ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα ἐνδιαφέρεται γιά κάτι ἄλλο! Λές καί ἡ βυζαντινή Αὐτοκρατορία μας βάπτισε τούς Ρώς ἔχοντας κύριο μέλημα τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους ἤ λές καί τό κυπριακό μας κράτος βασίστηκε ἐπί δεκαετίες στήν ρωσική ὑποστήριξη γιά λόγους ἰδεολογίας. Ἀπό ἄλλη πλευρά πάλι ὑπερπροβάλλονται κάποιες τακτικές κινήσεις τῆς Μόσχας, πού δῆθεν ἀνατρέπουν τήν γενική εἰκόνα: ἡ πρόσφατη σύμπλευση Πούτιν – Ἐρντογάν ἤ ἡ παλιότερη στήριξη τοῦ …Λένιν στόν Κεμάλ. Ὑποθέτω πώς δέν ἔχουν ἀκούσει τίποτε γιά τίς τρεῖς τουλάχιστον ἐπίσημες προσπάθειες ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας στόν 20ό αἰώνα ἤ γιά τήν πρόταση τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου νά βραβευτεῖ ὁ Κεμάλ μέ Νόμπελ Εἰρήνης… Τά ἀντιπαραδείγματα εἶναι ἀμέτρητα, ὁ χρονικός ὁρίζοντας τῶν ἐξαιρέσεων αὐτῶν πολύ περιορισμένος, ὡστόσο μιά ζημιά στήν κοινή γνώμη συντελεῖται.

Δεύτερη ἀλήθεια ἡ ρωσική ὑποστήριξη τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄμεση ἀπόρροια τῆς προηγούμενης. Ὅσο καί νά μήν ἀρέσει σέ κάποιους, ἡ ἵδρυση ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους χρωστάει πάρα πολλά στή Ρωσία. Ὅλη ἡ ἐκτός Ἑλλάδος προετοιμασία τοῦ Ἀγώνα ἔγινε σέ ρωσικό ἔδαφος, ἀμέτρητοι ἀγωνιστές καί ἐθνικοί εὐεργέτες ἀνδρώθηκαν ἐκεῖ (κορυφαῖα παραδείγματα ὁ πρῶτος καί ἅγιος Κυβερνήτης μας, οἱ Ὑψηλάντηδες, ὁ Ἰωάννης Βαρβάκης κτλ κτλ), ἐνῶ καί ἡ ἴδια ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία ἀπό τόν Σουλτάνο ἔγινε πραγματικότητα ὄχι λόγῳ Ναυαρίνου ἀλλά μόνο μετά τήν συντριβή τῶν Ὀθωμανῶν στόν ρωσοτουρκικό πόλεμο τοῦ 1828. Τό ἀγαπημένο ἀφήγημα τῆς καθεστωτικῆς ρωσοφαγίας εἶναι τά Ὀρλωφικά καί μάλιστα συγκεκριμένες πλευρές τους, οἱ ὁποῖες «ἀποδεικνύουν» τή ρωσική ὑποκρισία καί τήν καταστροφική ποδηγέτηση τῶν εὔπιστων Ρωμιῶν. Τούς παρακαλοῦμε νά μᾶς ποῦν παραδείγματα ἄλλων Μεγάλων Δυνάμεων πού …θυσίασαν τά ἐθνικά τους συμφέροντα γιά χάρη μιᾶς ὑπόσχεσης πού ἐπισήμως ποτέ δέν ἔδωσαν.

Τρίτη ἀλήθεια ἡ ρωσική στροφή στόν πανσλαβισμό, κάπου στά μέσα τοῦ 19^ου αἰώνα. Ἕνα στοιχεῖο πραγματικό, πού ὅμως παρουσιάζεται ἀποκομμένο ἀπό τίς ἱστορικές συνθῆκες, ὡς ἀνέκαθεν ὑφιστάμενο καί ὡς ἀπόδειξη ἑνός ἀνομολόγητου «ἀνθελληνισμοῦ». Δέν συνδέεται μέ τόν Κριμαϊκό πόλεμο ὅπου οἱ Δυτικοί συνέπραξαν μέ τόν Σουλτάνο κατά τοῦ τσάρου, τερματίζοντας τή ρωσική παρέμβαση ὑπέρ τῶν χριστιανῶν κατοίκων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Δέν λέγεται πώς ἐπί τῆς οὐσίας ἐξέλιπαν οἱ ἐλπίδες τῆς Μόσχας γιά μιά παραγωγική συμμαχία μέ τήν Ἑλλάδα, ἀφοῦ ἡ τελευταία μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Ὄθωνα νά ταχθεῖ μέ τή Ρωσία (μέ ἐθελοντικό σῶμα στήν Κριμαία καί μέ ἐξεγέρσεις στήν τουρκοκρατούμενη Ἤπειρο-Μακεδονία-Θεσσαλία) βρέθηκε μέ τήν Ἀθήνα κατεχόμενη ἐπί 3 χρόνια ἀπό τά ἀγγλογαλλικά στρατεύματα. Δέν λέγεται πώς τό «ρωσικό» κόμμα, παρότι συμπεριελάμβανε τίς πιό ἔντιμες μορφές τοῦ Ἀγώνα, δέν κυβέρνησε τήν Ἑλλάδα μετά τόν Καποδίστρια παρά μόνο γιά μερικούς μῆνες. Μέ τήν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἰδιοκτησία τῶν Ἄγγλων, τί ἀκριβῶς θά ἀνέμενε κάποιος ἀπό τήν ἀντίπαλή τους Ρωσία;

Τέταρτη ἀλήθεια ἡ σοβιετική ἔμμεση συμμετοχή στόν ἑλληνικό Ἐμφύλιο, καί δή στήν τελευταία του φάση πού πῆρε ἀποσχιστικά χαρακτηριστικά. Παρότι δέν εἶναι ἐντελῶς δόκιμο νά ἀποδώσει κάποιος ἐθνικά χαρακτηριστικά στήν σοβιετική πολιτική, ἄς τό δεχθοῦμε γιά τήν οἰκονομία τῆς συζήτησης. Εἶναι ξεκάθαρο πώς ἄν κάποιος ἀναζητήσει ἐκτός Ἑλλάδος εὐθῦνες γιά τήν τραγική ἐκείνη περίοδο, θά τίς ἐντοπίσει κατά βάσιν στή γηραιά Ἀλβιώνα. Ἐξ ὅσων θυμᾶμαι τό χαρτάκι στή Γιάλτα μᾶς τοποθετοῦσε στήν ἐπικράτειά της, γιαυτό καί δέν ἦταν ὁ Στάλιν πού ἔκανε Χριστούγεννα στήν Ἀθήνα τό 1944. Ἀπό κεῖ καί πέρα καλό εἶναι νά μήν μεταφέρει κάποιος τίς εὐθῦνες τοῦ ΚΚΕ στούς μέντορές του, ὅπως δέν πρέπει νά μεταφέρει κανείς τήν εὐθύνη τῶν ἐγκλημάτων τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀπό τά κονκλάβια τῶν καρδιναλίων στόν Θεό. Οἱ πρωταγωνιστές τῆς τραγικῆς ἐκείνης σελίδας ἦταν ὅλοι ἐνήλικες καί καμμία μετάθεση εὐθυνῶν σέ μακρυνές, σκοτεινές δυνάμεις δέν εὐσταθεῖ.

Πέμπτη ἀλήθεια ἡ ὁριοθετημένη δημοκρατία τῆς εἰκοσαετίας Πούτιν. Σύμφωνα μέ τά δυτικά φερέφωνα ἡ ἰσχύς τοῦ Ρώσου προέδρου καί ἡ λειτουργία κάποιων δομῶν ἐξουσίας ἀπάδουν ἑνός «δημοκρατικοῦ» πολιτεύματος, ἐξ οὗ καί οἱ συχνές ἀναφορές στόν «δικτάτορα» καί στό «καθεστώς» τῆς Μόσχας. Δυστυχῶς γι΄ αὐτούς ἡ …πλέρια δημοκρατία τοῦ Γιέλτσιν, ἐκείνη τῆς ἐκπόρνευσης τῶν πάντων στή Ρωσία, ἔχει τελειώσει. Τό μέγιστο οἰκονομικό ἔγκλημα (διαστάσεων γενοκτονίας) τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τερματίστηκε ὁριστικά καί ὁ Βλαδίμηρος μέ τό ἐπιτελεῖο του ἀντιμετώπισαν τό χταπόδι τῆς χαζαρικῆς ὀλιγαρχίας κόβοντας τά 3-4 πόδια του καί βρίσκοντας ἕνα modus vivendi μέ τά ὑπόλοιπα. Παράλληλα ἀνέστησε τή χώρα του, τῆς ξανάδωσε κῦρος, ἰσχύ καί προοπτική, κόντρα σέ μιά φαρισαϊκή Δύση πού τόν δαιμονοποίησε ἤδη ἀπό τήν πρώτη προβολή ἀντίστασης στή νεοταξίτικη ἀτζέντα. Δέν εἶναι τυχαία ἡ δημοφιλία τοῦ Ρώσου προέδρου μεταξύ τῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν σιχαθεῖ νά κυβερνῶνται ἀπό ἀνδρείκελα καί μηδενικά πού τούς ὁδηγοῦν ἀπό ἦττα σέ ἦττα, πρός τόν Καιάδα τῶν ἐθνῶν. Ὅσο γιά τίς «περιορισμένες» ἐλευθερίες τῶν Ρώσων τύπου Ναβάλνι καί …Pussy Riots, μποροῦμε νά τίς συζητήσουμε κάπου μόλις κάνουμε τό ὑποχρεωτικό μας rapid test…