Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία δημοσκόπησης για τη σχέση των Ελλήνων με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εφημερίδα «Το Βήμα» σε δύο συνεχείς Κυριακές ( 12 και 19 Απριλίου 2015) δημοσίευσε δημοσκόπηση της εταιρείας «Κάπα Research Α.Ε.». Σύμφωνα με αυτή το 81,4% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι –έναντι παλαιότερα του 95% – και το 14,7% άθεοι, έναντι παλαιότερα του 2%. Όμως ενώ δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια υπερτριπλασιάστηκαν όσοι δηλώνουν ότι δεν θρησκεύονται:
- Το 2001 το 13,8% δήλωσε ότι δεν θρησκεύεται, ενώ το 85,6% ότι θρησκεύεται.
- Το 2015 το 45,9% δηλώνει ότι δεν θρησκεύεται, ενώ μόνο το 51,9% ότι θρησκεύεται.
Ένα άλλο συνταρακτικό στοιχείο είναι πως μέσα σε δέκα χρόνια μειώθηκαν στους μισούς όσοι καθημερινά προσεύχονται και υπερτετραπλασιάστηκαν όσοι δεν προσεύχονται ποτέ:
-Το 2006 το 54,2% προσευχόταν καθημερινά και το 7,2% ποτέ.
-Το 2015 το 24,4% προσεύχεται καθημερινά και το 29,6% ποτέ.

Εξίσου συνταρακτικό είναι το στοιχείο της δημοσκόπησης ότι μέσα σε δέκα χρόνια μειώθηκαν στο ένα τρίτο εκείνοι που εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή, ενώ υπερπενταπλασιάσθηκαν όσοι δεν πηγαίνουν ποτέ στην Εκκλησία:
- Το 2006 το 22,7% πήγαινε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, το 24,6% έως τρεις φορές τον μήνα και το 6,9% ποτέ.
- Το 2015 το ποσοστό όσων πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία περιορίζεται στο 6,7%, στο 10% όσων πηγαίνουν έως τρεις φορές, ενώ το ποσοστό όσων δεν πηγαίνουν ποτέ στην Εκκλησία έφτασε το 36,7%.
Άλλες παράμετροι που δείχνουν την τάση της κοινωνίας του 2015 να απομακρυνθεί από τη διδασκαλία και τους Κανόνες της Εκκλησίας είναι και αι ακόλουθοι:
- Οριακά πλέον τάσσεται υπέρ της διατηρήσεως των θρησκευτικών συμβόλων στους δημόσιους χώρους: Το 51,3% είπε «ναι» και «μάλλον ναι» και το 45,4% «όχι» και «μάλλον όχι».
- Το 2006 το 36,7% τάχθηκε υπέρ του να διδάσκεται το Ορθόδοξο δόγμα στα θρησκευτικά του σχολείου, ενώ το 2015 τάσσεται μόνο το 13,8%, δηλαδή υποτριπλασιάστηκε.
- Οριακά πλέον – το 50,5% – τάσσεται κατά του γάμου των ατόμων του ιδίου φύλου. Όμως το 65,6% τάσσεται υπέρ της άποψης ότι «η ομοφυλοφιλία είναι ένας τρόπος ζωής που πρέπει να γίνει αποδεκτός από την κοινωνία».
- Το 82,3% τάσσεται υπέρ του πολιτικού γάμου.
- Το 73% υπέρ της καύσης των νεκρών. Και
- Το 78,4% υπέρ του να πληρώνει η Εκκλησία τους μισθούς των ιερέων Της.
- Το 74,5% τάσσεται υπέρ του διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας.
Από τη δημοσκόπηση γίνεται σαφές το γεγονός ότι μέσα στην τελευταία δεκαετία η επιρροή της ποιμαίνουσας Εκκλησίας στην κοινωνία έχει σημαντικά υποχωρήσει. Αυτό ενώ οι συνθήκες που θα μπορούσε να ασκήσει το έργο της ήσαν σχεδόν ιδανικές:
- Παρά την γενική και βαθειά κρίση η Πολιτεία έδειξε πνεύμα συνεργασίας.
- Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει οποιαδήποτε αντιπολίτευση στο εσωτερικό της Ιεραρχίας. Ο Αρχιεπίσκοπος κυριαρ- χούσε και κυριαρχεί στην Ιεραρχία και επέβαλλε και επιβάλλει τις απόψεις του σε όλα τα θέματα και τις επιλογές του στις εκλογές Αρχιερέων.
- Δεν υπάρχει οποιαδήποτε ενόχληση από το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ. Αντίθετα ό,τι δημοσιεύεται είναι δελτία τύπου με φωτογραφίες που αποστέλλουν η Αρχιεπισκοπή και οι Μητροπολίτες, όσοι έχουν μπει σε αυτό τον πειρασμό… Γι΄ αυτό και στην πραγματικότητα όσα γράφονται είναι παντελώς αδιάφορα και διαβάζονται μόνο από όσους αρέσκονται στο κουτσομπολιό…
- Με το Φανάρι μπορεί οι σχέσεις να μην είναι στο καλύτερο σημείο, αλλά δεν υπάρχουν εμφανείς συγκρούσεις.
Μια εξήγηση για την απομάκρυνση των πιστών από την Εκκλησία είναι πως έχει αμβλυνθεί ο ιεραποστολικός ζήλος και αντίστοιχα έχει αυξηθεί η γραφειοκρατική αντίληψη για την αρχιεροσύνη και την ιεροσύνη. Ο Μητροπολίτης και ο ιερέας δεν τρέχουν στο πρόβατο που απομακρύνθηκε και κινδυνεύει, απλώς το περιμένουν να επιστρέψει… Όσοι το περιμένουν… Γιατί ορισμένοι πηγαίνουν τακτικά στο εξοχικό τους και απολαμβάνουν τη φύση…
Παράλληλα σε Μητροπολίτες και ιερείς όσο μειώνεται η ιεραποστολή, κάτι το δύσκολο, τόσο αυξάνονται οι ενέργειες που ενισχύουν την χωρίς επίγνωση λαϊκή ευσέβεια. Τα τελευταία χρόνια έχει εντυπωσιακά αυξηθεί η κινητικότητα σε μεταφορές ιερών λειψάνων και εικόνων…
Εκδίδονται και περιοδικά από Μητροπόλεις που, τα περισσότερα, είναι χρήματα πεταμένα. Περιεχόμενο χωρίς τίποτε το ουσιώδες. Εκκλησιαστική ξύλινη γλώσσα και έντονη Δεσποτική παρουσία… Σε προσφάτως εκδοθέν περιοδικό Μητροπόλεως επί 64 σελίδων υπάρχουν 36 φωτογραφίες του Δεσπότη και μόνο 4 του Ιησού Χριστού. Μέχρι φωτογραφίες Δεσπότη επί αλόγου, με πλήρη στολή ενδεδυμένου, δημοσιεύονται…. Έξαρση επίσης κατασκευών ποικίλων κτιρίων, χωρίς, σε περίοδο μάλιστα κρίσεως, να εξετάζεται η χρησιμότητά τους… Στην Εκκλησία θάπρεπε να κυριαρχεί η ιεραποστολή και να έπονται τα κτίρια και το κοινωνικό έργο. Όμως συχνά συμβαίνει το αντίθετο…
Στη δημοσκόπηση έλαβε δημοσίως θέση ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Γράφει όπως ένας τρίτος και όχι ως ένας από τους 82 της Ιεραρχίας. Ως Επίσκοπος θα έπρεπε να δώσει πληροφορίες για τους πνευματικούς καρπούς της Μητρόπολης που του εμπιστεύθηκε ο Θεός και η Ιεραρχία. Πνευματικούς καρπούς και όχι φυσικά παραγωγή πατάτας, για τη συγκομιδή της οποίας άλλος Μητροπολίτης επαίρεται…
Το 2005 ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, διαβλέποντας τη δυσκολία στην κατήχηση του λαού και τον κίνδυνο να απομακρυνθεί από την Εκκλησία, ανέθεσε σε επιτροπή, υπό τον τότε Μητροπολίτη Θηβών και σήμερα Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, να μελετήσει το θέμα και να το φέρει ως εισήγηση στην Ιεραρχία. Πράγματι στις 6 Οκτωβρίου του 2005 ο τότε Μητροπολίτης Θηβών μίλησε με θέμα τα πορίσματα της Επιτροπής. Ο κ. Ιερώνυμος ως αιτήματα των πιστών μετέφερε στην Ιεραρχία, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
- Απόλυτη διαφάνεια στην οικονομική διαχείριση του ιερού χρήματος.
- Μεγαλύτερη συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου στα πράγματα της Εκκλησίας.
- Αγιότητα βίου των κληρικών, επιμόρφωση του κλήρου και αλλαγή στο υπάρχον σύστημα εκλογής Επισκόπων.
- Αίτημα συνέχισης του διαλόγου με την κοινωνία και σε επίπεδο Μητροπόλεων.
- Ανάγκη επανευαγγελισμού των πιστών.
- Μεγαλύτερη συμμετοχή των νέων στα εκκλησιαστικά δρώμενα.
Έκτοτε πέρασαν δέκα χρόνια και από το 2008 ο κ. Ιερώνυμος έχει αναλάβει το πηδάλιο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Από όλα όσα ο ίδιος ανέφερε ουδέν έχει κινηθεί και επομένως επιτευχθεί κατά τα τελευταία χρόνια. Αποτέλεσμα, ο ρόλος της Εκκλησίας να έχει αποδυναμωθεί στην ελληνική κοινωνία. Το 2005 το 73,7% δήλωσε στην αντίστοιχη δημοσκόπηση ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είχε ενισχυθεί κατά τα τελευταία χρόνια, ενώ το 2015 το ποσοστό περιορίζεται στο 43,9%. Αντίθετα, το 2005 μόνο το 19,8% δήλωσε ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είχε αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 47%! Ένα τελευταίο στοιχείο προς προβληματισμό είναι πως στο ερώτημα «πόσο ικανοποιημένος είστε από τη δραστηριότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος τα τελευταία χρόνια;», το 63,9% απάντησε λίγο και καθόλου, μόνο το 5,1% απάντησε πολύ και το 27% αρκετά!…
Η δημοσκόπηση πρέπει άμεσα να συζητηθεί στην Ιεραρχία, που έχει την ευθύνη των ενεργειών για να σταματήσει ο κατήφορος και η απομάκρυνση των πιστών από την Εκκλησία. Πρέπει να σημάνει συναγερμός συνειδήσεων, να ηχήσουν οι σάλπιγγες, να υπάρξει ανάταση ψυχών κλήρου και λαού. Μπορούμε; Είναι δυνατόν να ξεφύγουμε από τη ραστώνη και το βόλεμα; Μήπως πάσχουμε από οξεία πνευματική αγκύλωση, που δεν επιτρέπει τη μετάνοια και την αλλαγή της στάσης μας; Μήπως δεν υπάρχουν πια αντανακλαστικά στις ψυχές μας; Μήπως έχουμε υποταγεί στον τρόπο ζωής και σκέψης, που μας διαμορφώνουν οι άρχοντες του κόσμου τούτου;
Υπόδειγμα για την απαιτούμενη δραστηριοποίησή μας αποτελούν όσες εστίες πνευματικής αντίστασης στην παρακμή υπάρχουν, και θα υπάρχουν ως αποτελεσματικά ψυχικά αντιβιοτικά στην πανούκλα του υλισμού και του ηδονισμού της κάθε εποχής. Στους αιώνες η Εκκλησία μπορεί να ταλανίζεται αλλά ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν Την αφήνει να καταποντισθεί. Οι πιστοί όμως έχουν την ευθύνη να εφαρμόζουν την εντολή Του, για ζωντανή μαρτυρία Πίστεως στον κόσμο που ζούν.-

     28 Οκτωβρίου και για όποιον ενδεχομένως δεν το γνώριζε, αυτή ήταν η ακριβής (βαθύτατα ποιητική, όσο και μεγαλειωδώς ανατριχιαστική) διατύπωση της τελευταίας μεγάλης άρνησης που ειπώθηκε από επίσημο στόμα στον ελλαδικό χώρο και την οποία τιμούμε πάλι (θεωρητικά τουλάχιστον) σήμερα. Και αυτή ήταν η ακριβής απαρχή του έπους που έγραψε με το αίμα της η τελευταία γενιά Ελλήνων που υπήρξε στην Ιστορία. Ακριβώς δηλαδή λίγο πριν την έναρξη της τελικής φάσης της μετάλλαξής τους σε Κωλοέλληνες…

     Αυτό το γεγονός, το αίμα που συνολικά χύθηκε τότε επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ήταν η τελευταία πράξη αντιστάσεως του πάλαι ποτέ λαού της αντιστάσεως, το κύκνειο τουτέστιν άσμα του, στη μέση μιας πορείας που είχε βεβαίως δρομολογηθεί αρκετά πριν. Μιας πορείας εκποιητικού εκσυγχρονισμού και εκπολιτιστικής εκπόρνευσης. Η τελευταία του πράξη, λίγο πριν υποταχτεί εκουσίως πια στα σκουπίδια. Επτά δεκαετίες πλέον αργότερα, απομείναμε παραδομένοι στην παρακμή και την ασυναρτησία, τυφλοί και αμνησιακοί, να ακούμε λόγια για έργα του παρελθόντος, που είναι όμως πια πολύ μακριά από μας ώστε να μπορούν να μας αγγίξουν. Πώς να ακουστεί δηλαδή πια στ’ αυτιά σου η λέξη αυταπάρνηση στους καιρούς της απόλυτης αποθέωσης του ψυχωτικού ατομοκεντρισμού; Νευρωτικά υποχείρια του Τίποτα, κενά και θλιβερά σαρκία, που απέμειναν να περιφέρονται δίχως νόημα και σκοπό και να προσκυνούν ειδωλόθυτα. Μα κι αν κάτι πάει κάποια στιγμή ν’ αναριπίσει μέσα σου, αυτός ο τόπος πια δεν το αφήνει. Αυτός ο τόπος, που τον λυμαίνονται γονυκλινείς ριψάσπιδες, τρομαγμένες απ’ τον ίδιο τους τον ίσκιο πολιτικές καρικατούρες, πλανεμένοι ιεράρχες, διανοητικώς καθυστερημένοι δημοσιοκάφροι και γραικύλοι ψευτοκουλτουριάρηδες, σε τραβάει πια συνεχώς προς τα κάτω, δεν σε αφήνει να ξαναβγείς πια στο φως. Με την προκάτ εμπλοκή στα αγχωτικά γρανάζια του μεροκάματου, με την απειλή του πληθωρισμού, με την απόλυτη ηλιθιότητα των βοθροκάναλων, με τη φασιστική ιδεολογική τρομοκρατία μιας δήθεν αριστερόφρονος και προοδευτικής πλέμπας, που εξεμεί τη φωταδιστική της υστερία ενάντια σε κάθε τι το αυτονόητο και εκσπερματώνει χύδην πάνω σε κάθε τι το αυθεντικό. Αυτός ο τόπος πια έχει ταχθεί για να σε βουλιάζει, κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ, μέσα στα αφόρητα και βρωμερά σκατά του…

     Κι εμείς εδώ πάνω στη Θράκη να βλέπουμε γύρω μας καθημερινά όλο αυτό το απόλυτο Τίποτα – και ίσως εμείς με τρόπο ακόμη πιο εκκωφαντικό. Περιβαλλόμενοι διηνεκώς από θεραπαινίδες, υποσούργελα και ανθυπορουφιανίδια, ων ουκ έστιν αριθμός. Περιβαλλόμενοι ασφυκτικά από γελοία κομματικά μειράκια, χαμερπείς ψηφοτσομπάνηδες και απίστευτους ηλιθίους, αυτοφερόμενους ωστόσο ως ευφυείς και ικανούς, υπό τις ευλογίες βεβαίως πάντοτε μίας άχρωμης, συρφετώδους και αενάως υπνώττουσας ανθρωπομάζας, που το μόνο υγρό όνειρο που ίσως της απέμεινε πλέον για να θωπεύει διεγερτικά τη ζώνη του μαλακού της υπογαστρίου (καθώς κατ’ ουσίαν αναμένει πια μόνο την ώρα που ως σκέτος χους εις σκέτον χουν απελεύσεται), είναι να πουλήσει το Φίατ, για να πάρει Κομπρέσορ και να την περιφέρει τροπαιοφόρος και πανσθενής στις (βαβαιάξ) εκπάγλου πλάτους και κάλλους λεωφόρους της φριχτής Γκατζολούπολης και της ελεεινής Μπέλας Γκιουμουλτζίνας…

     Πόσο εξωφρενικό να είναι ωστόσο όλο αυτό το απίστευτο περίττωμα που συναντούμε γύρω μας καθημερινώς μέσα στην τραγική θυμηδία του ελεεινού πολιτικού και πνευματικού προτεκτοράτου; Και γιατί να είναι άραγε; Μην σοκάρεστε – και κυρίως μην κάνετε σαν μικρά παιδιά που βγήκαν ξαφνικά στον κόσμο. Γιατί δηλαδή ετούτο το βύθιο σύγχρονο μικροελλαδίτικο Μηδέν θα έπρεπε να έχει να επιδείξει κάτι καλύτερο στη θλιβερή βιτρίνα του; Αφήστε τώρα τους λίγους που κόντρα στη λογική και το ρεύμα των Καιρών μπορούν και μας κρατάνε ακόμα στη ζωή, ζώντας αυτεξουσίως οι ίδιοι σε κάποιες φυλακές, ως ελεύθεροι και ωραίοι. Εγώ σας μιλώ για τη βιτρίνα. Τοιούτοι λοιπόν έπρεπον ημίν χυδαίοι πολιτικάντηδες, μιζόπουλοι υπουργοί, εκκοσμικευμένοι κληρικοί, άσχετοι και φονιάδες γιατροί, γελοίοι και αγράμματοι καθηγητές, κλέφτες έμποροι, απατεώνες εργολάβοι, ανύπαρκτοι συλλήβδην επί ανυπάρκτων και μηδενικά επί μηδενικών και σκύβαλα επί σκυβάλων. Πού το παράξενο δηλαδή; Σαρξ εκ της σαρκός ημών – όλοι τους. Τρεις συνεχόμενες γενεές κωλοελλήνων ώδινον – και είναι λίγα χρόνια τώρα που φυσιολογικά πλέον γεννοβολούν, εξεμώντας και εκβάλλοντας τα ποικιλόμορφα σκατά τους προς πάσαν δυνατήν κατεύθυνσιν…

     Alors, c’est la guerre. Πάντοτε ανατριχιαστικά μεγαλειώδες, κενό πλέον ωστόσο, φοβάμαι, παντός νοήματος. «Τότε λοιπόν, πόλεμος». Προς τα πού όμως να το ξανα-πρωτοπείς επτά δεκαετίες αργότερα, επτά ολόκληρες δεκαετίες αλαλάζουσας βλακείας, εξουθενωτικής αμνησίας και έρπουσας υποταγής; Επτά ολόκληρες δεκαετίες, που μάθαμε μονάχα να μηρυκάζουμε ενδοτισμούς και κρετίνικες ονειρώξεις ευμάρειας ή να ψιθυρίζουμε μιθριδατικά «δε βαριέσαι» και «δεν πειράζει»; Πώς να ξαναπείς τελικά κάτι τόσο αυτονόητο ίσως, που όμως πολύ απλά πρέπει να το φωνάξεις, γιατί από την ίδια του τη φύση ασφαλώς δεν μπορεί να προφερθεί δια ψιθυρισμού; Οι Μήδοι είναι πάντα εδώ και επιχειρούν να διαβούνε. Βρίσκονται έξω από τα σύνορα, βρίσκονται εντός των τειχών, βρίσκονται και μες στους ίδιους τους εαυτούς μας. Έχει απομείνει άραγε κάποιο γονίδιο ζωντανό, κάποια έστω απλή ανάμνηση, από εκείνη τη στερνή γενιά των αυθεντικών Ελλήνων;

                                             Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Δεν το ’χα βέβαια σκοπό να ψυχοπλακωθούμε σήμερα – ακόμη καλά-καλά δεν γυρίσαμε άλλωστε από τις διακοπές και άπασαν την συμπαρομαρτούσαν εύθυμον χαζοραθυμίαν – αλλά ασφαλώς όσο κι αν θες ν’ αγιάσεις… Η βλακεία εξάλλου και η αθλιότητα του πλέον γελοίου ανθυποκρατιδίου επί της γης δεν γνωρίζουν φυσικά διακοπές και σχόλες! Είναι πάντα εκεί, πανσθενείς και ανίκητες, και τις 365 μέρες του χρόνου…

     Και είναι αλήθεια βέβαια ότι είχαμε ξεχαστεί για λίγο – επειδή ακριβώς εννοείται προσπαθήσαμε να ξεχαστούμε, για λόγους καθαρά ψυχοθεραπευτικούς. Ετούτο το καταραμένο έντυπο άλλωστε που πιάνετε στα χέρια σας κάθε 15 μέρες δεν φτιάχτηκε για να αναλίσκεται σε σαχλεπίσαχλες – και συνεπώς ανώδυνες – πομφόλυγες. Γεννήθηκε για να ταράζει και επομένως και για να ταράζεται, για να πρήζει τα συκώτια πρώτα απ’ όλα των ίδιων των ανθρώπων που το κουβαλούν στις πλάτες τους ή συνεργάζονται μ’ αυτό ή και απλά το στηρίζουν. Αν νομίζετε ότι η αλήθεια (αυτά τα ψήγματα έστω αλήθειας που κομίζει ο Αντιφωνητής) είναι – μέσα στα εξοργίζοντά της αποκαλυπτήρια – βασανιστική για όλους εσάς, να είστε σίγουροι ότι πρωτίστως είναι βασανιστική για εκείνους που τη μεταφέρουν εντύπως μπροστά στα μάτια σας. Γι’ αυτό και σχωρνάτε μας για όσες φορές υπερβαίνουμε τα όρια και για την ενίοτε βέβηλη γλώσσα μας και για τις συχνές λεκτικές υπερβολές μας. Ψυχοθεραπεία μας ίσως να είναι τελικά κι αυτή, ψυχοθεραπεία για κάποιους που με τόσα που ακούν και βλέπουν καθημερινά θα μπορούσαν υπό άλλες συνθήκες ακόμη και να γυρνούν ενδεχομένως αλλόφρονες μ’ ένα καλάσνικοφ στους δρόμους. Η μόνιμη πιθανώς αυτοψυχοθεραπεία μας…

     Προσπαθήσαμε να ξεχαστούμε λοιπόν. Να ξεχαστούμε λίγο περισσότερο μέσα στη θερινή ραθυμία. Και όχι φυσικά ότι δεν ήρθαμε πάλι και μέσα στις διακοπές αντιμέτωποι με την απερίγραπτη νεοελλαδίτικη καφρίλα – είτε μιλάμε για τον γνωστή νεοελληνέζικη καρικατούρα που οδηγεί την Κομπρέσορ στις τέσσερις το πρωί με την (επίσης γνωστή) καφροσκυλομουσική του στα 380 ντεσιμπέλ, είτε για τον έτερο κάφρο που αμολάει στις αμμουδιές 19,5 τόνους απόβλητης σκουπιδοσαβούρας (ευφυής πράγματι και η επιγραφή στο Πλατανίτσι της Σιθωνίας «Παρακαλούμε μη θάβετε τα αποτσίγαρά σας στην άμμο – Δεν πρόκειται να φυτρώσουν»). Από τα πολλά-πολλά ωστόσο καταφέραμε πράγματι να ξεχαστούμε για λίγο, σ’ αυτήν την εκούσια (σχεδόν απεγνωσμένη) και τόσο αναγκαία απόπειρα μιας σύντομης αποτοξίνωσης…

     Δώρον άδωρον ωστόσο, γιατί η επιστροφή στη χυδαιότητα επανέφερε άρδην και ασκαρδαμυκτί τις τοξίνες μας και πάλι στο κόκκινο. Το πολιτικό σκηνικό του αστείου μορφώματος, που εδώ και πολλά χρόνια παράγει μόνο απατεώνες και ασυνάρτητη αθλιότητα, πάντα υπό τοιαύτην κατάρρευσιν, ώστε ν’ απορείς ποιο θαύμα του ετάζοντος καρδίας και νεφρούς μας κρατάει ακόμα και δεν παραδίδουμε οριστικά το πανάθλιο πνεύμα μας μες στα συντρίμια. Τα ανθυπομαζώματα της ανύπαρκτης παρεούλας που παριστάνει την κυβέρνηση του ψευδοκράτους συνεχίζουν να απεργάζονται τρόπους για να υπακούσουν τα έξωθεν αφεντικά περί της οικονομικής μας εξουθενώσεως (συνεπείς πράγματι στο μόνο έργο που γνωρίζουν, πέραν ασφαλώς της προφανούς απόπειρας να υπερκεράσουν και τις τρύπες του κρατικού ελλείμματος, τις τόσο επιδεινωμένες άλλωστε από την άγαρμπη ληστρική τους επιδρομή). Για τον μαυρισμένο και τρυφηλώς (ανα)πεπαχυμμένο φερόμενο ως προεξάρχοντα μάθαμε απλώς ότι δεν θα πάει διακοπές φέτος (λες και έκανε δηλαδή οτιδήποτε άλλο τα τελευταία πέντε χρόνια) – και άσχετο βέβαια το ότι ο μεταμοντέρνος κυβερνητικός του τουρισμός έφερε τα βήματά του μέχρι και στην πόλη μας (τοιαύτη δηλαδή απερίγραπτος ανία για τον πολύπλαγκτο) ανήμερα της Παναγίας. Τα έτερα ανθυπομαζώματα της μιασμένης σοσιαληστρικής φενάκης συνεχίζουν πάντα να ασελγούν επί της νοημοσύνης και της μνήμης μας, ζητώντας εκλογές για να…ξανασώσουν τον τόπο. Και όλοι οι υπόλοιποι φαιδροί ανθυπο-ηγετίσκοι της απόλυτης μικρονοο-κομματικής θυμηδίας τυρβάζονται πάντα περί το μηδέν, όπως όμως δυστυχώς τελικά και οι λίγοι (φερόμενοι ως) ομόφρονες ημών, που συνεχίζουν πάντοτε και παρά τα σημεία των καιρών να ομφαλοσκοπούν την ώρα που όλα γύρω τους γκρεμίζονται εκ θεμελίων και ως τραγικοί χάσκακες να διαλέγονται περί όνου σκιάς, μη αναστρέψιμα πλέον θαρρώ χαμένοι κάπου μεταξύ της αέργου λεξιλαγνείας τους και της αριστερογενούς τους ματαιόδοξης εσωστρέφειας. Μια θλίψη όλα εδώ λοιπόν. Θλίψη και παρακμή και απογοήτευση…

     Μετά ανοίξαμε την τηλεόραση. Η ίδια φυσικά παντού επίσης χυδαία γελοιότητα. Πρωινές και μεσημεριάτικες ζώνες πάντα στη νεκροφιλική τους εκσπερμάτωση επί των αποσυντιθεμένων πτωμάτων του βλακώδους σταρ σύστεμ, τα τοπικά κανάλια να διαφημίζουν πάντα παπούτσια και καναπέδες (χώρια τα μεταμεσονύχτια ξώβυζα των ροζ τηλεφώνων – μα ποιος καθυστερημένος στ’ αλήθεια ακουμπάει 30 ευρώ και εξακολουθεί πλέον άραγε να διεγείρεται με το χοντρό ανθυπο-έκτρωμα στην άλλη γραμμή του σύρματος που υποκρίνεται την σεξοβόμβα;), μουσικο-ηχητικά σκουπίδια τύπου Βίσση και Κουρκούλη προσέθεσαν (δια της ελεεινής και μόνον παρουσίας τους) άλλους δέκα πόντους πολιτιστικής κοπροακαθαρσίας στο – βαβαιάξ -  ήδη δυσθεώρητον ύψος της απεριγράπτου ημετέρας θρακέζικης χωματερής, τα δελτία ειδήσεων των αθηναϊκών βοθροκάναλων πάντα στην αγωνιώδη αναζήτηση τρομοϋστεριών για τις αποβλακωμένες μάζες (ας είναι καλά οι γουρουνογρίππες για τους πιο αφελείς – κάποιοι άλλοι βέβαια, υποτίθεται πιο…ψαγμένοι, μπορεί και να τρομοκρατήθηκαν οι ανόητοι με τις αγκαλιές Πούτιν και Ερντογάν) και…α ναι, διαπιστώσαμε ότι οι τηλεοπτικές σαβούρες του φαιδρού Χαρδαβέλα με τους Μπεξήδες και τους Τσαγκρινούς, με όλες αυτές τις γελοίες εμμονικές δωδεκαθεούσες, όλες τις άλλες αστείες αστρολογο-καφετζούδες και τις παράλλες απίστευτες νεραϊδο-ερευνήτριες, προβάλλονται το καλοκαίρι και σε επανάληψη (προφανώς για να εμπεδώσουμε και τα έσχατα ψήγματα της βλακείας). Θλίψη κι εδώ λοιπόν. Μια θλίψη άφατη κι ένας απερινόητος μιθριδατικός εκφυλισμός μέσα στα βοθρολύμματα της ευτέλειας…

     Και λίγο πιο πέρα φυσικά η ίδια θλιβερή μάζωξη που παριστάνει τη διοικούσα Εκκλησία και που συνεχίζει απηνώς (και πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων) να ασελγεί επί του Σώματος και του Αίματος του εν ύδασι την γην κρεμάσαντος, συνεχίζει εμμανώς να βεβηλώνει τη μόνη Ουσία της πραγματικής Εκκλησίας, της μυστικής τουτέστιν συνάξεως γύρω από το Άγιο Ποτήριο. Από τη μια με εβραιοσιωνιστικούς υποτζουτζέδες της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ να αναγορεύονται σε μαϊστορες και οφφικιάλους του Πατριαρχείου (σε άλλη μια απόδειξη ότι ο από καιρού ελεεινός κατήφορος της αιρετικής ρασοφόρου παρεούλας του Φαναρίου έχει μετατραπεί πλέον σε βέβηλη ελεύθερη πτώση), από την άλλη με τα οικουμενιστικά ανθυποσκύβαλα μέσα στα οποία είναι πια ως τ’ αυτιά βουτηγμένοι οι περισσότεροι (αν)ιεράρχες, πέραν φυσικά της δεδομένης τους αντιπνευματικής, υλόφρονος και εκκοσμικευμένης χυδαιότητας, τι μας απομένει άραγε ως παρηγοριά; Οι λίγες αλλά καθαρές φωνές εκείνων που τάχθηκαν να φυλάγουν τις Θερμοπύλες και θα συνεχίσουν βεβαίως να τις φυλάγουν, ωραίοι ως αυθεντικοί Έλληνες και παγερά αδιάφοροι για το αν οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε. Μπείτε στο palimpce@otenet.gr να συνυπογράψετε την Ομολογία κατά του Οικουμενισμού. Βρείτε τον Μεταλληνό και τον Ντετζιόρτζιο, διαβάστε το «Ρεσάλτο», αφιερώστε και λίγο από τον χρόνο σας για το προπύργιο που λέγεται «Παρακαταθήκη». Είμαστε πάντα εδώ, ρε μάγκες, είμαστε ακόμα ζωντανοί. Και δεν ξέρω τι αξίζουνε τα τομάρια μας, όμως ό, τι κι αν αξίζουν, είναι ακόμη δικά μας. Και γι’ αυτό ακριβώς σκοπεύουμε να τα πουλήσουμε πολύ ακριβά…

     Δυο μέρες μετά το δεύτερο Πάσχα μας – εκείνο του καλοκαιριού… Δυο μέρες αφότου η την ζωήν κυήσασα προς την ζωήν μεταβέβηκεν… Δύο μέρες αφότου η του αενάου φωτός Μητέρα μετέστη από της γης εις τα άνω… Από εκεί που βρίσκεται, ας ξαναβάλει το χέρι της για μια ακόμη φορά…

                                                                                                                           Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Δὲν θὰ ἀνατρέξω ὅμως καὶ πάλι στὰ 180 χρόνια τῆς ἀπόλυτης θυμηδίας. Ἀρκετὰ μὲ τὰ ἱστορικὰ μνημόσυνα καὶ τὶς ἀναδρομές, ποὺ ὅσο καὶ ἂν ρίχνουν φῶς σὲ κάποια αἴτια, λειτουργοῦν ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὡς βολικὰ ἐνίοτε ἄλλοθι γιὰ ὅσους ἔχουν στὴν ὅποια δεδομένη στιγμὴ τὶς εὐθύνες. Γιατί οἱ εὐθύνες αὐτὲς ὑπάρχουν καὶ δὲν μποροῦν βεβαίως νὰ παραγνωρίζονται…

     Τί εἴδαμε λοιπὸν αὐτὲς τὶς μέρες στὸ προσκήνιο; Ἀπὸ τὴ μία, εἴδαμε αὐτὴ τὴν κοπρομάζωξη τῶν τσόγλανων, ποὺ μέσα στὴν ἀνία καὶ τὴ μηδενιστική τους κατάθλιψη (καὶ θ’ ἀφήσω βεβαίως κατὰ μέρος γιὰ σήμερα τουλάχιστον τὰ σενάρια περὶ παρεισφρυόντων ΚΥΠατζήδων καὶ λοιπῶν πρακτόρων), ἀφήνουν τὶς βίλες τῶν πλούσιων μπαμπάδων τους καὶ διεισδύουν μέσα στὶς ὁμάδες τῶν φοιτητῶν (καὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ βεβαίως ποὺ οἱ τελευταῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ὄντως δὲν παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν τυφλὴ βία, θ’ ἀφήσω ἐπίσης κατὰ μέρος καὶ τὸν πομπώδη καγχασμό μου γιὰ τούτη τὴν ἀπερινόητη σύγχρονη παρωδία τοῦ αὐτοφερόμενου ὡς φοιτητικοῦ κινήματος – τί νὰ φταῖνε ἄλλωστε κι αὐτὰ τὰ ἀγράμματα καὶ ἀνιστόρητα παιδιὰ τῶν κινητῶν καὶ τῶν ὀρθάδικων, ἔτσι ποὺ τὰ κατάντησαν οἱ κωλοέλληνες μιζογονεῖς τους, οἱ κάφροι καθηγητές τους καὶ τὰ ἐγκάθετα Ὑπουργεῖα Παιδείας τοῦ ψευδοκράτους – τί νὰ φταῖνε κι αὐτά, ποὺ μέσα στὴν ἀνερμάτιστη χαζομάρα τους πειστήκανε ἀπὸ τοὺς ἀλαβανοδραγασάκηδες ὅτι ἀναβιώνουν ἄφνω τὸ «1-1-4» καὶ τὸν Μάη τοῦ ’68;). Παρεισφρύουν ἀνάμεσά τους καὶ οἱ ἄλλοι ὅμως, τὰ θρασύμια μὲ τὶς κουκοῦλες, ὑπὸ τὶς ἔμμεσες μάλιστα εὐλογίες ἐκείνης τῆς (σχεδὸν ἐκτὸς νόμου πλέον στὴ συνείδησή μας) κοινοβουλευτικῆς φασιστοπλέμπας τῶν ψευτοαριστερῶν ρεβυζιομηδενιστῶν τῆς ἀπόλυτης ντροπῆς, ὑπὸ τὰ ἐπινευστικὰ ἀνθυπομειδιάματα τοῦ (πνευματικῶς ἄλλωστε διαβρωμένου ἀπὸ τοὺς τελευταίους) συναγελασμοῦ τῆς σοσιαληστρικῆς θυμηδίας καὶ βεβαίως καὶ ὑπὸ τὶς θριαμβευτικὲς ἰαχὲς τῶν μεγκαντενοβοθροκάναλων, ποὺ ἀνοίγουν σαμπάνιες κάθε βράδυ καὶ παρακαλοῦν νὰ χυθεῖ κι ἄλλο αἷμα γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ στήνουν καθ’ ἑκάστην τὸ σαρκοβόρο πάρτυ τους στὰ ξεφτιλισμένα τους παράθυρα. Αὐτοὶ εἶναι ὅλοι γιὰ μένα στὴ μία πλευρά. Συνοδοιπόροι καὶ συναλῆτες. Μία οὐσία καὶ μία ὑπόστασις. Ὁμότροπος παρακμὴ καὶ ὁμοούσιος ξεφτίλα…

     Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως τί; Ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἴδαμε μία σύναξη ἀχρήστων ποὺ παριστάνει τὴν κυβέρνηση τοῦ μορφώματος. Μία σύναξη, ποὺ ὅταν ἐξελέγη, ὅλα ἔδειχναν ὅτι εἶχε μπροστὰ της (ἀέρα καὶ χαλαρά) τρεῖς μὲ τέσσερις τουλάχιστον τετραετίες – καὶ τοῦτο βεβαίως ὄχι ἐπειδὴ ἐτύγχανεν καὶ τόσης πολλῆς πιὰ ὑπολήψεως, ἀλλὰ ἐπειδὴ τοιαύτη ἐτύγχανεν ἡ χαλάρωσις ποὺ εἶχε προκαλέσει εἰς τοὺς ἡμετέρους σφιγκτήρας ἡ ἄκρως ἐπώδυνος βίαια διείσδυσις τῆς φρικώδους σημιτικῆς λαίλαπας. Οὐδεὶς ἐχέφρων νοῦς εἶχε φυσικὰ ποτὲ δώσει στὶς περὶ ἐπανιδρύσεως τοῦ κράτους ἐξαγγελίες καὶ στὶς λοιπὲς λεκτικὲς πομφόλυγες τοῦ ἐπωνύμου ἀνηψιοῦ περισσότερη σημασία ἀπὸ ὅση πραγματικά τούς ἄξιζε (ἤτοι ἑνὸς χρησιμοποιημένου σκατόχαρτου). Ἡ ἐντολὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα πῆραν ἦταν γιὰ μία ἁπλὴ διαχείριση τῶν πραγμάτων, ἕνα ἄκρως στοιχειῶδες (μὲ τὴν πλέον ἁπλοϊκὴ κυριολεκτικὰ σημασία τοῦ ὅρου) νοικοκύρεμα τοῦ χάους ποὺ περιδεεῖς βλέπαμε γύρω μας, καθὼς διαολοστέλναμε τὴν σοσιαληστρικὴ πληγή. Ἂν συνέβαινε αὐτό, ἐτούτη ἡ παρέα θὰ παρέμενε στὴν ἐξουσία μᾶλλον ὥς τό … 2064 καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἁπλὴ δική μας αἴσθηση: τὸ ἀπέδειξαν ἀκόμη κι αὐτὲς οἱ τόσο ἀμφιλεγόμενες δημοσκοπήσεις ποὺ ὥς τὸ καλοκαίρι τοὺς ἔβγαζαν μπροστὰ κι ἂς ὑπῆρξαν (πλὴν ἀπειροελαχίστων ἐξαιρέσεων) ἕνα ἀπόλυτο μηδενικὸ ἐδῶ καὶ μία τετραετία. Ἕνα ἀπόλυτο μηδενικὸ σχεδὸν στά πάντα…

     Καὶ ὅμως. Ἐτούτη ἡ μάζωξη κατόρθωσε νὰ καταδυθεῖ σὲ ἐπίπεδο κατώτερο ἀκόμη καὶ τοῦ μηδενός. Κατόρθωσε μὲ τὴ διακριτικότητα σμήνους ἀκρίδων νὰ κατακλέψει σὲ τέσσερα χρόνια πιὸ πολλὰ ἀπ’ ὅσα ἔκλεψαν οἱ ἄλλοι σὲ εἴκοσι (ἢ μᾶλλον νὰ τὰ κάνει νὰ φαίνονται πιὸ πολλά, γιατί, ἂν δὲν τὸ καταλάβατε, ἐτοῦτοι σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἐπιστημονικὰ ἐπαΐοντες στὸν ἐν λόγῳ τομέα προκατόχους τους ἀποδείχτηκαν τελικὰ ἄχρηστοι ἀκόμη καὶ στὸ νὰ κλέβουν). Κατόρθωσε νὰ δώσει τὸ δικαίωμα στοὺς αὐτουργοὺς τῆς μειοδοσίας τῶν Ὑμίων, τοῦ ἐνδοτισμοῦ τῶν ζεϊμπέκικων, τῆς ξεφτίλας τοῦ Ὀτζαλάν, τῆς μεγαλοαπάτης τοῦ ΧΑΑ, τοῦ αἴσχους τῶν ταυτοτήτων καὶ τῆς παρωδίας τῆς σύγκλισης, νὰ ξανασυρθοῦν ἔξω ἀπὸ τὶς ἀνήλιαγες τρῦπες τους καὶ νὰ ξανααρθρώσουν λόγο (ἔστω καὶ διὰ τῆς φρικώδους ἑλληνικῆς τοῦ ἀρχηγοῦ τους). Κατόρθωσε νὰ πετάξει στὰ σκουπίδια ὅλες τὶς μεγάλες εὐκαιρίες ποὺ παρουσιάστηκαν γιὰ νὰ περισώσει τὰ παραπαίοντα ἐθνικά μας θέματα (καὶ εἰδικὰ ἐκεῖνο τοῦ Ψευτομακεδονικοῦ – κυρίως ἀπὸ τὸ Βουκουρέστι καὶ ἑξῆς). Κατόρθωσε νὰ φέρει ἀλαλάζον στὸ προσκήνιο τὸ γνωστὸν χυδαῖον μαρξορεβυζιοπουστρολατρευτικὸν ἀνθυποντενεκεδοσινάφιον, γιὰ νὰ ἐξεμεῖ χολὴν μετὰ ὄξους καὶ νὰ ἐκσπερματώνει ἐπὶ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων ἡμῶν, ἐπειδὴ μερὶς τουλάχιστον τοῦ κυβερνητικοῦ ἀνεμομαζώματος ἀποφάσισε νὰ κάνει μπίζνες στὰ Βαλκάνια μὲ 3-4 πεπτωκότες καλογέρους. Κατόρθωσε νὰ ἐκνευρίσει, νὰ ἐξεγείρει, νὰ κλονίσει, νὰ σκανδαλίσει. Καὶ κατόρθωσε ἐν τέλει μέχρι καὶ τὸ ἀπολύτως ἀκατόρθωτο: νὰ μᾶς φέρει ante portas ὡς δυνάμει πρωθυπουργὸ ἕναν διανοητικά (άντε μην το πω!), στὸν ὁποῖο ὑπὸ φυσιολογικὲς συνθῆκες οὐδεὶς μὲ IQ πάνω ἀπὸ 30 θὰ ἐμπιστευόταν ούτε τη θέση του βοηθού κηπουρού για το εξοχικό του…

     Φυσικὰ ὅμως, αἰσθάνομαι ὑποχρεωμένος νὰ πῶ κλείνοντας (καὶ ἂς φαίνεται ἀντιφατικὸ μετὰ τὰ προαναφερθέντα) ὅτι ἐτοῦτος ὁ συρφετὸς ἐξακολουθεῖ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ μὴν εἶναι ἡ χειρότερη κυβέρνηση ὅλων τῶν ἐποχῶν. Γιὰ ὅσο τουλάχιστον δὲν βγαίνουμε ὡς ἐπαῖτες στοὺς δρόμους, γιὰ ὅσο δὲν ἔχουμε ὡς Ὑπουργὸ Παιδείας τὴ Δαμανάκη ἢ τὴ Ρεπούση καὶ γιὰ ὅσο τὰ σύνορα τοῦ γελοίου ψευδοκράτους παραμένουν ἀκόμη ἀνατολικά της Θεσσαλονίκης, τὸ ἀπόλυτο ρεκὸρ τῆς χυδαίας σημιτικῆς συμμορίας εἶναι καὶ θὰ παραμένει ἀκατάρριπτο. Ὥς πότε ὅμως θὰ μπορεῖ αὐτὸ νὰ λειτουργεῖ ὡς ἄλλοθι γιὰ τὴ μίζερη παρεούλα τοῦ ἀνηψιοῦ καὶ τῆς ἀνυπαρξίας; Ὥς πότε θὰ πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ὑποχρεωμένος νὰ παραμένει ἐγκλωβισμένος στὴ συγκεκριμένη λογικὴ τοῦ μὴ χείρονος ὡς βελτίστου (ἤτοι τοῦ ἀπολύτως ἀνυπάρκτου σὲ σχέση μὲ τὸν ἀπολύτως ἐπικίνδυνο), μήπως καὶ προχωρήσει κάπως πιὸ ἀργὰ ἡ πορεία τοῦ κατήφορου γι’ αὐτὸ τὸ τρισάθλιο, θλιβερὸ (πλέον δὲ καὶ φλεγόμενο) μπουρδέλο ποὺ λέγεται Ἑλλάς;

                                                                 Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Πετάξτε στα σκουπίδια τώρα αναλύσεις και κριτικές! Δεν έχουν κανένα νόημα, γιατί δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να ερμηνεύσει ΑΥΤΟ που συνέβη. Τουλάχιστον όχι αυτές τις παρανοϊκές στιγμές! Τριάντα περίπου χρόνια βλέπουμε μπάλα κι ήτανε και τα τριάντα όμοια κι απαράλλαχτα. Τριάντα χρόνια θλίψης και ντροπής, τσαπατσουλιάς και καφρίλας. Τριάντα χρόνια γεμάτα από λαμόγια και ανίκανους αεριτζήδες, πρεζόνια και βανδάλους, τριάντα χρόνια ξεφτίλας και αηδίας, τριάντα χρόνια που έβγαινες από τα σύνορα κι έπεσε σύννεφο η σφαλιάρα κι ο διασυρμός! Και ξαφνικά τώρα ΑΥΤΟ, αυτό το απίστευτο! Το λέμε εμείς που, πριν αρχίσει το παραμύθι, λέγαμε πως θα ήμασταν υπερευχαριστημένοι αν κάναμε μία έστω νίκη, για να φύγουμε μετά από τον πρώτο γύρο με το κεφάλι ψηλά (κι αν οποιοσδήποτε που βλέπει και ξέρει μπάλα, πει ότι περίμενε κάτι περισσότερο από αυτό, θα είναι απλούστατα ο μεγαλύτερος ψεύτης του κόσμου)! Μα σαν άρχισε το παραμύθι, το ζήσαμε και το ρουφήξαμε με ηδονή και έκσταση! Μέχρι τέλος! Κι όταν έφτασε το τέλος, το είχαμε πια από καιρό αποδεχτεί! Αρχίσαμε σιγά-σιγά να το ζούμε και να το πιστεύουμε, βλέποντας τους ισχυρούς της γης να φεύγουν ο ένας μετά τον άλλον νικημένοι και ταπεινωμένοι. Παραδοθήκαμε σιγά-σιγά σ’ αυτό το παρά λόγον και υπέρ λόγον ανίκητο παραλήρημα, σ’ αυτό το ντελιριακό μεθύσι της νίκης, σ’ αυτό το σουρεαλιστικό ποίημα που μας σκάρωσε ετούτη η παρέα! Κι όταν ήρθε η στιγμή που το κύπελλο υψώθηκε ψηλά στον ουρανό, είχαμε συνηθίσει πια, είχαμε ήδη συμφιλιωθεί με την ιδέα και το όλο πράγμα μας φαινόταν πλέον φυσιολογικό μέσα στον παραλογισμό του!  Όταν ηρεμήσουμε βεβαίως και το ξανασκεφτούμε, όταν το μυαλό μας επιστρέψει στη θέση του, είναι σίγουρο ότι θα πάψουμε και πάλι να το πιστεύουμε! Θα λέμε ότι ΑΥΤΟ δεν μπορεί να συνέβη ποτέ! Μα τη στιγμή εκείνη ήταν φυσιολογικό! Το κύπελλο σηκωμένο ψηλά στον αέρα! Ένα θέαμα ζεστό και οικείο! Τόσο απίστευτα οικείο, που λες και είχαμε γεννηθεί μαζί του…

                                                                                 Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ