Αντιφωνητής » Εκλογές

Κέρδισε το αφήγημα του “πατερούλη” Κυριάκου

kkar — Sun, 28 May 2023 06:00:23 +0000

Πολλές ἑρμηνεῖες δόθηκαν γιά τόν μητσοτακικό θρίαμβο τῆς 21ης Μαΐου κι ὅλες τους ἐξήγησαν ἐν μέρει τό φαινόμενο. Πιστεύω ὅμως πώς δέν τονίστηκε πουθενά ἡ σημαντικότερη συγκυριακή παράμετρος πού καθόρισε τό ἀποτέλεσμα, ἐννοῶ πέρα ἀπό τούς μόνιμους παράγοντες τῆς ἐλαύνουσας ἀποπολιτικοποίησης, τῆς καταναλωτικῆς χαύνωσης καί τῆς ἀπώλειας κάθε συλλογικοῦ ὁράματος.

Ἡ παράμετρος αὐτή ἦταν ἡ λεγόμενη πανδημία καί ἐπέδρασε μέ δύο τρόπους.

Ὁ πρῶτος ἦταν ὁ οἰκονομικός, καθώς μέ ἀφορμή τόν κόβιντ ἡ ἐπιβεβλημένη ἀπό τήν ΕΕ λιτότητα χαλάρωσε καί μπήκαμε στόν ἀστερισμό τῶν διαφόρων “pass”. Ἡ κοινωνία ἔμαθε νά ἀναμένει τή δόση της γιά νά πληρώσει τά καύσιμα, τόν λογαριασμό τοῦ ἠλεκτρικοῦ, τά ψώνια στό σουπερμάρκετ, τόν ὀδοντίατρο τοῦ παιδιοῦ…

Ὅλο αὐτό τό χρῆμα, ξεκινώντας ἀπό τό γνωστό ΕΣΠΑ καί φτάνοντας στά τρέχοντα πακέτα Ἀνάκαμψης (Μηχανισμός Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, REACT-EU, Ορίζων Ευρώπη, InvestEU, Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, RescEU) πού κατά μέγα μέρος εἶναι δανεικό, ἐκμαύλισε ἀκόμα περισσότερο τόν κόσμο, πού ἔτσι κι ἀλλιῶς δέν διέθετε καί πολλές δυνατότητες. Τόν ἱδρυματοποίησε καί ἦρθε ἡ ὥρα προχθές νά ἀνταποδώσει τό χέρι πού τόν ταΐζει, τόσο ἁπλᾶ!

Βεβαίως οἱ παρακοιμώμενοι τῆς ἐξουσίας πέρασαν ζάχαρη, καθώς εἴχαμε πάρτι ἀναθέσεων σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, γιά νά μήν μιλήσουμε καί γιά τίς “ἀποζημιώσεις” γιά τίς συνέπεις τοῦ κόβιντ πού μοιράστηκαν σέ χιλιάδες ἐπαγγελματίες, ὁρισμένοι μάλιστα πήρανε περισσότερα ἀπό ὅσα θά βγάζανε ἄν δουλεύανε κανονικά.

Ὅσον δέ ἀφορᾶ τούς δημοσίους ὑπαλλήλους, μπορεῖ νά μήν λάβανε ἀνάλογα μπαχτσίσια, ὅμως ἀφενός ἡ δημοσιονομική χαλάρωση ἐλέῳ πανδημίας ἐπέτρεψε χιλιάδες διορισμούς κι ἀφετέρου ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ὑπηρετούντων ἀποζημιώθηκε μέ μείωση τῆς δουλειᾶς στό ἐλάχιστο (κλειδωμένα γραφεῖα, ραντεβού ἀνά μισάωρο, “τηλεργασία” ἀπό τό σπίτι, ἔξτρα ἄδειες…). Τό σκηνικό αὐτό φυσικά στήθηκε γιά νά χρυσώσει τό χάπι τῆς κρατικῆς αὐθαιρεσίας μέ τίς ἀπαγορεύσεις, τή λογοκρισία κτλ καί ἡ πλειοψηφία τῆς κοινωνίας, πού δέν ἔχει καί σέ μεγάλη ἐκτίμηση τό ἀγαθό τῆς ἐλευθερίας, ἀποδέχθηκε τήν τράμπα καί τόν μεσάζοντά της.

Ὁ δεύτερος τρόπος συνδέεται μέ τόν πρῶτο μά τόν ξεπερνάει. Μιλῶ γιά τήν ψυχολογική στάση πού διαμόρφωσε ὁ μέσος ὑπήκοος κατά τήν πανδημία ἀπέναντι στόν Μητσοτάκη. Ἄσχετα μέ τή γνώμη πού μπορεῖ κανείς νά ἔχει γιά τό τί πραγματικά συνέβη μεταξύ Μαρτίου 2020 καί Δεκέμβρη 2022, εἶναι γεγονός πώς ἡ κοινωνία πού πίστεψε τό κυβερνητικό ἀφήγημα γιά τήν πανδημία, εἶδε στόν πρωθυπουργό τόν ὑπερασπιστή τῆς ὑγείας καί τῆς ζωῆς της. Αὐτόν πού ἐπέβαλε ἐγκαίρως τά λοκντάουν, πού τιμωροῦσε τούς κοινωνικά ἐπικίνδυνους ἐναντιόφρονες, πού ἔφερε δωρεάν ἄπειρα ἐμβόλια κτλ κτλ. Στήν τηλεόραση πλέον ἐμφανιζόταν, ὄχι ὡς γόνος μιᾶς κατεστημένης φαμίλιας ἤ ὡς ἕνας δεξιός κομματάρχης ἀλλά ὡς “πατερούλης” πού νοιάζεται καί παλεύει χέρι χέρι μέ τήν Ἐπιστήμη αὐτοπροσώπως γιά τή σωτηρία καί τοῦ τελευταίου παππούκα! Ἡ δέ ὁμόθυμη σχεδόν εὐθυγράμμιση τῆς ἀντιπολίτευσης μέ τό κορωνοαφήγημα, ὄχι μόνο ἐνίσχυσε τό τελευταῖο, ἀλλά καί κατέστησε περιττή τήν πρώτη: ἀφοῦ σέ γενικές γραμμές ὅσα ἔκανε ἡ ΝΔ σέ τόσο κομβικό ζήτημα ἦταν σωστά, γιά ποιόν λόγο νά ρισκάρεις τήν ἀλλαγή;

Ἀκόμα κι αὐτή ἡ τηλεόραση πού ἀνέκαθεν ὀρθῶς ἀντιμετωπιζόταν μέ καχυποψία καί ἀποστροφή, ἀπέκτησε αἴγλη πηγῆς ἐνημέρωσης κάθε ἀπόγευμα στίς 6 (καί ὄχι μόνο)! Ἡ συμμόρφωση τῆς μεγάλης κοινωνικῆς πλειοψηφίας μέ τά κυβερνητικά μέτρα καί μέ τίς παραινέσεις γιά ἐμβολιασμό δείχνει ὅτι τό φαινόμενο δέν εἶναι καθόλου περιθωριακό, οἱ ἐπιπτώσεις του δέν δείχνουν νά παρέρχονται καί ἐνδεχομένως κάποιος εἰδικότερος ἐμοῦ θά μποροῦσε νά τό ἀναλύσει διεξοδικά.

Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἀλλάξει, τό εἴδαμε στό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα τήν περασμένη Κυριακή καί καμμιά θεωρία περί νοθείας δέν εἶναι παρηγοριά. Τά μαγειρέματα τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων, οἱ ἄνισες προεκλογικές συνθῆκες, οἱ λαθροχειρίες σέ βάρος τῶν μικρῶν κομμάτων, ὅλα γνωστά τοῖς πᾶσι, ἦταν ἐδῶ ἀνέκαθεν. Ποιό νέο στοιχεῖο ἔκανε τήν ποιοτική διαφορά πού ἐπέτρεψε σέ ἕνα κυβερνών κόμμα τήν ἄνοδο τῶν ποσοστῶν του, μέ παράλληλη ἐξαέρωση τῆς ἀντιπολίτευσης; Κοιτώντας τήν παρελθούσα τετραετία, ἡ ἀπάντηση μᾶς φαίνεται προφανής…

Ὁ θρίαμβος τῆς παρακμῆς

kkar — Mon, 22 May 2023 06:02:05 +0000

Θά προσπαθήσω νά δῶ ψύχραιμα τά ἐκλογικά ἀποτελέσματα, ἐπιχειρώντας νά ἀπαντήσω εἰλικρινά σέ κάθε φίλο πού ἀπό χθές νιώθει νά τόν ἔχει ἀδειάσει ἡ πατρίδα μας.

Ποιό ἦταν τό μήνυμα τῆς κάλπης; Ἦταν ἕνας θρίαμβος Μητσοτάκη, ἀναμφίβολα, ὅμως ἐπί τίνος; Θρίαμβος ἐπί τοῦ Σύριζα καί μόνο! Κοιτώντας τίς προγνώσεις πού ὡς φιλικός κῦκλος κάναμε προεκλογικά, ὅλοι περιμέναμε ἕνα ἄθροισμα ποσοστῶν τῶν δύο κομμάτων στό 60%, ἀναμένοντας μᾶλλον μιά ἐπικράτηση τῆς ΝΔ στό περιθώριο 32-28, 33-27 καί μόνο τά στοιχήματα μᾶς προϊδέαζαν γιά ποσοστό τῆς ΝΔ στό 35% καί πάνω. Ναί, τό 41% ἦταν ἀπίστευτο -μέ μείωση μάλιστα τῆς ἀποχῆς!- ἀλλά νά δοῦμε τελικά τί συνέβη (κι ἀφῆστε τίς σαχλαμαρίτσες περί νοθείας).

Τό ἄθροισμα τῶν δύο κομμάτων ἦταν πράγματι 60,86%, πού σημαίνει ὅτι ἡ κατάρρευση τοῦ Σύριζα στό 20% ἦταν αὐτή πού ἔδωσε ἀέρα στά γαλάζια πανιά. Οἱ παλιοί πασόκες ψηφοφόροι πού γιά κάποια χρόνια στήριξαν τόν Τσίπρα ἀπέσυραν τήν ἐμπιστοσύνη τους καί πῆγαν κυρίως στόν διαφαινόμενο νικητή (χαρακτηριστικές καί οἱ πράσινες ὑποψηφιότητες στίς νεοδημοκρατικές λίστες). Κάποιοι βέβαια γύρισαν καί στό παλιό τους μαντρί πού, καθώς οἱ ἁμαρτίες του σύν τῶ χρόνῳ ξεθωριάζουν στή λαϊκή μνήμη, δείχνει νά ἀνακάμπτει. Παρακάτω πηγαίνοντας καμμία ἔκπληξη, πλήν τῆς ΝΙΚΗΣ τοῦ Δ. Νατσιοῦ, πού ἀπό τό μηδέν ἄγγιξε τή Βουλή καί ἔμεινε ἐκτός γιά 5.000 ψήφους (οἱ συκοφάντες της πέτυχαν τόν στόχο τους, προσωρινά).

Ποιό εἶναι τό χειρότερο μήνυμα τῶν ἐκλογῶν, αὐτό πού τσάκισε τό ἠθικό πολλῶν ἐξ ἡμῶν; Ἡ εὐρεία κατάφαση στήν διαπλοκή, στήν ἐξαγορά καί στό ἀτομικό βόλεμα, πρωτίστως. Ὁ Μητσοτάκης μέ τήν διαχείρισή του ἀπέδειξε πώς ὅλα κι ὅλοι εἶναι ἐξαγοράσιμοι – καί μάλιστα γιά ψίχουλα. Μέ φιλοδωρήματα τύπου market pass, μέ αὐξήσεις φραγκοδίφραγκων σέ συντάξεις, ἀκόμα καί μέ “ἀποζημιώσεις” σέ συγγενεῖς νεκρῶν τῶν Τεμπῶν, ἡ συντριπτική πλειοψηφία εἶναι πρόθυμη νά παραβλέψει τά πάντα. Τό εἶχε προείπει ὁ Γιανναρᾶς ἀπό τό 1986, Finis Greciae, τό ζοῦμε τώρα: ἡ ἠθική παρακμή, ἡ πνευματική ἔνδεια, ἡ χαυνωτική ἰδιώτευση, ἡ δημογραφική συρρίκνωση, ὅλα ἀφηγοῦνται τό τέλος τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀφόρητη κατάντια τοῦ μέσου ὅρου πού ἐκθύμως ἀποδέχεται καί τήν Κόζα Νόστρα νά τόν ἐκπροσωπεῖ (καί νά τόν ἀρμέγει). Ἄν μάλιστα δεῖ κανείς τό σημεῖο στό ὁποῖο βρισκόμαστε ὡς χώρα, δέν ξέρω ἄν θά ὑπάρχουν τά περιθώρια μετά ἀπό ἅλλη μιά μητσοτακική τετραετία γιά κάποια ρεαλιστική ἐλπίδα.

Ὑπάρχει κάποιο καλό μήνυμα ἀπό χθές; Σαφῶς, ὅπως ὅλα τά νομίσματα ἔχει κι αὐτό δύο ὄψεις. Ἡ διάλυση τοῦ Σύριζα εἶναι ἕνα καλό νέο ἀφοῦ τιμωρεῖ τόν προδότη τῆς Μακεδονίας κι ἀφήνει χῶρο γιά ἀναζήτηση πολιτικῶν λύσεων ἀλλοῦ. Δέν μᾶς λείπουν παραλλαγές τῆς καθεστωτικῆς ἀφήγησης ἀλλά ἕνα γνήσιο ἑλληνικό, δημοκρατικό, ἀντικαθεστωτικό κίνημα. Ἡ ἰσοπέδωση πολλῶν αὐτοσχέδιων σχηματισμῶν κάτω τοῦ 1% δείχνει τί δέν πρέπει νά κάνουμε. Εἶχα φιλία ἤ συμπάθεια γιά τούς ἐπικεφαλῆς σέ διάφορους ἀπό τούς χώρους αὐτούς, ὅμως δέν μποροῦσα νά παραβλέψω τόν δελαπατρίδικο χαρακτήρα τους κι ἔτσι ἔκλινα πρόν τή ΝΙΚΗ πού (βοηθοῦντος τοῦ ἀποκλεισμοῦ Κασιδιάρη) ἐμφανίστηκε ὄντως ἰσχυρή καί ὀργανωμένη. Τεράστια ὑπόθεση πού ἀποδείχθηκε ὅτι ὁ δάσκαλος ἀπό τό Κιλκίς, μαζί μέ ἄλλους μή “ἐπώνυμους”, μπορεῖ νά ἐμβολίσει τό κοπριταριό τῆς πρωτεύουσας χαβούζας! Στίς 25/6 ἀναμένεται νά μπεῖ καί στή Βουλή, πρᾶγμα ὅμως μικρῆς σημασίας ἄν δέν γίνει πιό πολιτική, πιό ριζοσπαστική, πιό συγκεκριμένη, ὥστε νά ὑποστασιάσει τό προζύμι πού χρειάζεται ὁ ἑλληνισμός καί ὁ τόπος μας. Εὐελπιστῶ πώς θά διαχειριστεῖ τίς ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων πού τήν ἐμπιστεύτηκαν μέ τήν δέουσα ὑπευθυνότητα, εἶναι ὅμως καί καθῆκον ὅσων τρέφουν σ΄ αὐτήν προσδοκίες νά τήν στηρίξουν παντί τρόπῳ (ὄχι μόνο τηλεθεατές!).

Καί πέραν τῶν ἐκλογῶν, τί; Αὐτή τή στιγμή τό σκοτάδι εἶναι τόσο φρέσκο πού εἶναι λογικό νά μήν ὑπάρχει καμμία διάθεση γιά τίποτε. Ὅμως ἡ ζωή συνεχίζεται, ἡ ἐκλογική σφαλιάρα πιστεύω θά συνέφερε κάποιους αἰθεροβάμονες κι ὅσοι δέν θέλουμε νά παραιτηθοῦμε πρέπει νά βροῦμε τρόπους διαρκοῦς ἀντίστασης (ἄς διδαχθοῦμε κάτι ἀπό τόν ἐφιάλτη τῆς ψευτοπανδημίας) στήν ἐλαύνουσα κατάρρευση, εἴτε σέ συντονισμό μέ τή ΝΙΚΗ εἴτε χωρίς. Ἐμεῖς ἐδῶ θά εἴμαστε.

“Καί μόνος καί μετά πολλῶν”.

Ἐκλογική ἐπικράτηση τῶν ΗΠΑ ἐπί τῆς Γερμανίας

kkar — Fri, 02 Oct 2015 21:32:13 +0000

Πᾶνε καί οἱ ἐκλογές τῆς 20ῆς Σεπτεμβρίου, μέ τό πολιτικό σκηνικό νά μήν ἀλλάζει δραματικά. Παρά τίς τεκτονικές μετακινήσεις τῶν κυβερνώντων κομμάτων, ἡ προτίμηση τοῦ κόσμου – αὐτοῦ τελοσπάντων πού προσῆλθε στίς κάλπες – παρέμεινε σ’ αὐτά τά τελευταῖα. Τί κι ἄν σήμερα πᾶνε νά ἐφαρμόσουν τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνα πού ἔλεγαν μέχρι χθές; Μέσα στό πλῆρες ἀδιέξοδο* διατήρησαν τίς δυνάμεις τους καί τίς καρέκλες τους, μέ τό «ἀντίπαλο» στρατόπεδο (ΝΔ – ΠαΣοΚ – Ποτάμι) νά ἀναδιανέμει ἁπλῶς τά κουκιά του. Τέλος, ὁ ἀποκλεισμός τῆς ΛΑ.ΕΝ. ἀπό τή Βουλή ἀφήνει τήν κουρελιασμένη ἀντιμνημονιακή σημαία στά ἀπρόθυμα χέρια τοῦ ΚΚΕ καί τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Πρακτικά λοιπόν εἴχαμε τήν ἐπικράτηση τοῦ ἀμερικανικοῦ κόμματος ἔναντι τοῦ γερμανικοῦ. Εἶναι πιά παραπάνω ἀπό προφανές ὅτι αὐτό πού συνέχει τόν κυβερνητικό συνασπισμό βρίσκεται πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ἐνῶ γιά τήν ἀντιπολίτευση ἕδρα μπορεῖ νά θεωρηθεῖ τό Βερολῖνο. Αὐτό βεβαίως τό λέμε σχηματικά, ἀφοῦ δέν ὑπάρχουν σαφεῖς διαχωριστικές γραμμές καί τό παγκόσμιο καθεστώς κινεῖται ὑπεράνω κρατῶν καί …προτεκτοράτων. Δέν μπορεῖ ὅμως κανείς νά ἀγνοήσει τίς ἀμέτρητες ἀμερικανικές δηλώσεις στήριξης τῆς Κυβέρνησης ἤ τίς «ἀνησυχίες» τοῦ ἀναπλ. Γ.Γ. τοῦ ΝΑΤΟ, Ἀλεξάντερ Βέρσμποου, μήπως τό Grexit ἀποτελέσει κίνδυνο γιά τήν ἀσφάλεια τῆς Συμμαχίας ἤ τήν πάγια θέση τοῦ ΔΝΤ γιά ἀναδιάρθρωση τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους (σέ βάρος τῶν Εὐρωπαίων πιστωτῶν, φυσικά – βλέπε τήν περίπτωση τοῦ κατεχόμενου Ἰράκ). Κι ἀπό τήν ἄλλη τίς εὐρωπαϊκές ἀντιδράσεις γιά τή σύνθεση τῆς Κυβέρνησης, τίς ἀνησυχίες γιά τήν ἀκολουθούμενη πολιτική τῆς Ἀθήνας κτλ κτλ. Πλήρης ἐπιβεβαίωση ὅλων αὐτῶν ἦταν ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Σ. Σιδέρη στήν «Καθημερινή» (25/9/15) τοῦ ἀπόρρητου τηλεγραφήματος ἀπό τόν πρέσβη μας στήν Οὐάσινγκτον (Χρ. Παναγόπουλος) πρός τήν Ἀθήνα, 4 μέρες μετά τή συμφωνία Ἑλλάδας – πιστωτῶν (16 Ἰουλίου 2015), ὅπου συνοψίζεται ἡ πολύμηνη συνεργασία Οὐάσιγκτον – Ἀθήνας «μέ στόχο νά ἀντιμετωπιστεῖ ἡ ἐπιθετικότητα τοῦ Βερολίνου». Ἄλλωστε μόνο στό πλαίσιο αὐτοῦ τοῦ διπόλου ἑρμηνεύεται ἡ ρητορεία τοῦ Τσίπρα γιά «ἀλλαγή στήν Εὐρώπη», ἡ ἀκατανόητη δημοσιότητα τοῦ Βαρουφάκη, ἡ πολιτική ἐπιβίωση τοῦ Καμμένου, ἡ καούρα τοῦ Σούλτς γιά τό Ποτάμι, ὁ ἑλληνικός ρόλος στήν διοχέτευση τῶν προσφύγων πρός τήν καρδιά τῆς Εὐρώπης…
Προσπερνώντας (ἐνώπιον τῶν θανάσιμων κινδύνων) τό ἠθικό καί πολιτικό ζήτημα μιᾶς «ἀριστερῆς» Κυβέρνησης πού ὑπάρχει ὡς ἐνεργούμενο τῶν ΗΠΑ, ἀναρωτιόμαστε: εἶναι αὐτό κακό γιά τή χώρα μας; Εἶναι δηλαδή προτιμότερες οἱ πλάτες τῶν ΗΠΑνθρώπων ἀπό κεῖνες τῶν Βρυξελλῶν; Θά δείξει ἀλλά ὥς τότε κρατᾶμε πολύ μικρό καλάθι. Γιατί τί σημαίνει «πλάτες», μήπως κάτι σάν τή «ὑποστήριξη» τοῦ Κίσσιγκερ στόν Ἰωαννίδη τό 1973-74**; Τό θέμα εἶναι νά μήν μᾶς χρησιμοποιήσει ἡ Ἀμερική στήν προσπάθειά της γιά ἐπικυριαρχία ἐπί τῆς Εὐρώπης καί μετά μᾶς πετάξει στά σκυλιά (ὁ γερμανικός ποιμενικός δαγκώνει ἄσχημα – Grexit κτλ). Κι ὅσο δέν βλέπουμε κανένα ἐγχώριο πολιτικό ἀνάστημα πού θά μποροῦσε νά προλάβει ἤ νά ἀνατρέψει μιά τέτοιαν ἐξέλιξη, ὁριστικά καταστροφική γιά τήν πατρίδα μας, πῶς νά νιώσουμε ἥσυχοι μέσα στόν ὀρυμαγδό; Ὅλα γύρω ἀπό τά σύνορά μας μαυρίζουν ἐπικίν- δυνα, ἡ ἴδια ἡ χώρα καταρρέει καί νά πα- ρηγορηθοῦμε πού πῆρε ὑπουργεῖο ἡ …Τζάκρη;
* Κι ἀφοῦ «ἡ δημοκρατία δέν ἔχει ἀδιέξοδα», τί συμπέρασμα προκύπτει; Ὅτι ἁπλῶς δέν ἔχουμε δημοκρατία.
** Τό παράδειγμα δέν εἶναι τυχαῖο, εἰδικά ὅσον ἀφορᾶ τίς κυπριακές του συνέπειες

Μετεκλογικό τοπίο στη Θράκη

kkar — Tue, 03 Mar 2015 22:27:36 +0000

Ἡ εὔκολη «ἑρμηνεία» τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσματος στή Θράκη, γιά κάποιον συντηρητικό παρατηρητή, θά ἦταν …παραδοσιακή: ὅτι οἱ μουσουλμάνοι σέ Ξάνθη καί Κομοτηνή ψήφισαν τόν ΣΥΡΙΖΑ μαζικά, ἐπειδή ἔτσι συμφέρει τήν Ἄγκυρα. Δέν θέλουμε νά ποῦμε τό ἀντίθετο ἀλλά ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι αὐτό καί μόνο, τά πράγματα δέν ἔχουν μονάχα μία πλευρά.

Εἶναι ἀληθές ὅτι ἡ μουσουλμανική κοινωνία ψήφισε γιά πρώτη φορά τόσο συντεταγμένα τόν ΣΥΡΙΖΑ. Μήπως ὅμως ἔτσι δέν ἔγινε σέ κάποιον βαθμό – μικρότερο, ἔστω – καί μέ τήν ὑπόλοιπη κοινωνία; Πρῶτα πρῶτα στήν Ξάνθη ὁ πιστός στήν προξενική γραμμή Ζεϊμπέκ πῆγε καί πάλι πολύ ψηλά καί τόν ἀκολούθησε στή Βουλή ὁ …πρώην διευθυντής τοῦ γραφείου του, Στάθης Γιαννακίδης. Στή Ροδόπη ἔγινε ἡ ἀνατροπή, ὅπου ἡ στροφή τῆς μειονοτικῆς ψήφου ὑπέρ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἦταν τέτοια ὥστε ἐξελέγησαν καί οἱ δύο μουσουλμάνοι ὑποψήφιοί του, ὁ Μουσταφά Μουσταφά κι ὁ Ἀιχάν Καραγιουσούφ. Ποιός ἔχασε ἀπό τήν ἐπιλογή αὐτή; Ὁ Ἰλχάν Ἀχμέτ πού, μέ κάπως μειωμένη τήν ἐκλογική του προίκα, ἔμεινε μέ τό «Ποτάμι» ἐκτός νυμφῶνος γιά μιάν ἀκόμη φορά. Ὑπῆρξε παρέμβαση τῆς Τουρκίας γιά ποδηγέτηση τῆς ψήφου; Ὄχι σπουδαία. Πιθανόν προτιμήθηκε ὁ Μουσταφά στό ξεκάθαρα κυβερνητικό κόμμα ἀπό τόν Ἰλχάν στό θολό Ποτάμι, κάτι λογικό. Ἐπίσης οἱ ἐκλογεῖς ἀπό τήν Προύσσα, τήν Πόλη κτλ ἦταν ἐλάχιστοι σέ σχέση μέ τό παρελθόν καί μάλιστα κανείς δέν τούς κατηύθυνε τί νά ψηφίσουν στά λίγα λεωφορεῖα πού τούς μετέφεραν. Εἶναι ἄλλωστε χαρακτηριστικό ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐκδρομεῖς …παρέμειναν στήν περιοχή (προφανῶς σέ συγγενεῖς), μέ ἀποτέλεσμα τό σχετικό πρόστιμο* στά λεωφορεῖα κατά τήν ἔξοδό τους ἀπό τή χώρα μας.
Τί ἔκαναν ὅμως τά ἄλλα κόμματα, πού συνήθως μέμφονται τόν ΣΥΡΙΖΑ ὅτι πολιτεύεται χωρίς νά λαμβάνει ὑπόψιν τά ἐθνικά συμφέροντα; Καί δέν μιλᾶμε γιά τό ἄλλοτε κραταιό ΠαΣοΚ, πού …δίδαξε πολιτική ἀνηθικότητα στόν συγκεκριμένο τομέα ἀπό χρόνια, ἀλλά γιά τήν καί καλά «πατριωτική» Νέα Δημοκρατία τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ. Ποιόν παζάρευε ὡς ὑποψήφιο πάνω στήν ἀπελπισία της γιά προσπορισμό κάποιων ψήφων; Ἀφοῦ πρῶτα ἔφαγε πόρτα ἀπό τόν μέχρι πρότινος πασοκικό – προξενικό ἀστέρα Ἀχμέτ Χατζηοσμάν, βρῆκε ἀκόμη προκλητικότερη περίπτωση: Τόν γιό τοῦ Ἀχμέτ Σαδίκ! Ναί, τόν σήμερα ἐπιχειρηματία στήν Τουρκία Λεβέντ Ἀχμέτ, πού φυσικά ἀρνήθηκε. Μάλιστα λέγεται ὅτι κλήθηκε ὁ ἴδιος στήν Ἀθήνα καί σημαῖνον στέλεχος τῆς τοπικῆς ΝΔ πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά συζητήσει τά ἐκλογικά μέ τόν συντοπίτη μας (καί ὑπουργό Ὑγείας τοῦ Νταβούτογλου) Μεχμέτ Μουεζίνογλου, γιά νά λάβει τελικά τήν ἀρνητική ἀπάντηση. Παζάρι δηλαδή τῆς ἑλληνικῆς Κυβέρνησης σέ ἀνώτατο ἐπίπεδο μέ τήν Τουρκία γιά τίς ὑποψηφιότητες στή Θράκη – καί δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά! Ὁπότε ἄν κάνουν αὐτά στό «ἐθνικά εὐαίσθητο» κόμμα τῶν Σαμαρᾶ – Σταμάτη, τί μένει ἄραγε γιά τούς ἐθνομηδενιστές;
Δέν ἀρνούμαστε ὅτι ἐλλοχεύουν κίνδυνοι στό ἄμεσο μέλλον ἀπό κάποιους ἰδεοληπτικούς συριζαίους. Ἡ κύρωση τῆς Σύμβασης γιά τίς ἐθνικές μειονότητες, ἡ ὑποχώρηση στό θέμα τῶν τουρκοφρόνων σωματείων, ἡ διαφοροποίηση τῆς ἐθνικῆς μας γραμμῆς στά μείζονα μειονοτικά θέματα (μουφτεῖες, μειονοτική ἐκπαίδευση…) μποροῦν νά ἐπιφέρουν πλῆθος δεινῶν. Ὅμως κάποιες ἀντιστάσεις ὑπάρχουν καί μέσα στόν ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ἴδια ἡ παρουσία τοῦ Ν. Κοτζιᾶ στό ΥΠΕΞ κάτι λέει, καί τίποτε δέν θά περάσει εὔκολα ἀκόμη κι ἄν ἐπιχειρηθεῖ. Τότε θά καταλάβουν ὁρισμένοι ὅτι στή Θράκη πέρα ἀπό τήν μειονότητα ὑπάρχει καί μιά πλειονότητα. Ἄλλωστε εἴμαστε κι ἐμεῖς ἐδῶ – κακό σπυρί στόν πισινό κάθε ἐξουσίας – καί θά τό παλαίψουμε ὅπως τό κάναμε ἀπό χρόνια μέ ὅλους τούς προηγούμενους, ξεμπροστιάζοντας κάθε ἀπατεώνα καί λέγοντας μόνο τήν ἀλήθεια. Ἐθνικόν τό ἀληθές, ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ ποιητής.

* Πρόβλημα …μέγα, γιά τό ὁποῖο ἐνημερώθηκε καί ἐνεργοποιήθηκε ὁ κύριος Περιφερειάρχης μας, Γ. Παυλίδης, βοήθειά μας…

Ούτε Σκύλλα ούτε Χάρυβδη

kkar — Sat, 17 Jan 2015 10:09:35 +0000

Παραμονές των κρισιμότερων εκλογών της Μεταπολίτευσης, ο ελληνικός λαός είναι σε αδιέξοδο. Από τη μια οι γνωστές φιλιππινέζες της διαπλοκής, που εξαπάτησαν την κοινωνία και διέλυσαν το κράτος των Ελλήνων. Από την άλλη ένας ασυνάρτητος χώρος με διάχυτο εθνομηδενισμό και χωρίς καμία εμπειρία διοίκησης. Πρακτικά ο ελληνικός λαός καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη, με τάση ήδη υπέρ της δεύτερης, αφού η πρώτη τον δάγκωσε την τελευταία πενταετία πολύ άσχημα. Είναι όμως αυτή λύση;

Για όσους ανήκουμε στη μικρή μερίδα των Ελλήνων που σκέφτονται και έχουμε γνώμονα το κοινό καλό δεν βλέπω καμμία άλλη επιλογή, πέρα από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Χάρη στις πρωτοβουλίες του Πάνου Καμμένου έχει δημιουργηθεί ένας πολιτικός χώρος ελεύθερος από εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα Αριστεράς – Δεξιάς, με σημαία τη δημοκρατία, την εντιμότητα και την φιλοπατρία. Καθώς πρόσωπα γνωστά από άλλες πολιτικές προελεύσεις μπήκαν στα ψηφοδέλτια των ΑΝΕΛ ήδη από τις περσινές ευρωεκλογές, το αρχικό – καθαρά νεοδημοκρατικό – χρώμα έχει εξαφανιστεί. Οι διεργασίες προχωράνε και δεν πρέπει να πετάξουμε την ευκαιρία που μας προσφέρεται, τόσο για την αυριανή παρουσία στη Βουλή, όσο και για τη μεθαυριανή πολιτική μας συγκρότηση.

Τα θρακικά ψηφοδέλτια των ΑΝΕΛ δείχνουν ότι τα παραπάνω δεν είναι λόγια του αέρα. Στην Ξάνθη είναι (πάλι) υποψήφιος ο Ιρφάν Μεμεταλή, από τον Σύλλογο Πομάκων Ξάνθης, εκπροσωπώντας την πιο τολμηρή, φιλελληνική στάση των Ελλήνων μουσουλμάνων. Στον Έβρο κατεβαίνει ο Βάκης Τσομπανίδης, ιδρυτής του Αγροτικού Κτηνοτροφικού Κόμματος Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ), που είναι μια ξεχωριστή πολιτική πρωτοβουλία πανελληνίου ενδιαφέροντος, η οποία ξεκίνησε από την Ορεστιάδα. Και στη Ροδόπη η υπογράφουσα μπήκε στο ψηφοδέλτιο των ΑΝ.ΕΛ., προερχόμενη από την αδέσποτη Παράταξη Πολιτών «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ» που έχει ταράξει τα αυτοδιοικητικά νερά στην Κομοτηνή. Στη Θράκη λοιπόν οι ΑΝ.ΕΛ. ήδη λειτουργούν ως πόλος έλξης για αυτόνομες, υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας. Αν αυτό γενικευτεί, ο ελληνικός λαός θα μπορέσει να λειτουργήσει πολιτικά έξω από τα όρια της κομματοκρατίας και να διαθέτει έναν ρυθμιστή για τις εξελίξεις στο άμεσο (και επικίνδυνο) μέλλον.

Ούτε Σκύλλα ούτε Χάρυβδη. Γραμμή για την Ιθάκη.

Αριστέα Σαρίδου

υπ. Βουλεύτρια ΑΝ. ΕΛ. Ροδόπης

Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα

kkar — Sat, 17 Jan 2015 09:55:02 +0000

Είναι αναντίλεκτα αποδεκτό πως ασκώντας σε ένα σώμα, ή πρόσωπο, ή ομογενοποιημένο σύνολο υπέρμετρη δύναμη, αυτό είτε θα την αντικρούσει με τρόπο θαυμαστό, είτε θα εκτοπιστεί από την ορμή της δύναμης. Υπό αυτό το πρίσμα καλούμαστε να παρατηρήσουμε και τον λαό μπροστά στην δυναμικότητα της εκλογικής διαδικασίας. Αναζητείται, όμως, η πραγμάτωση μιας ομιλίας ειλικρινούς, που θα υφέρπει η αλήθεια γυμνή (lingua franca).Έχουμε, άλλως τε χρέος να ομιλούμε ξεκάθαρα αν φιλοδοξούμε να αποκτήσουμε καθήκοντα συμβούλων. Αυτό ακριβώς θα επιχειρηθεί στο παρόν άρθρο.

Εισερχόμενοι σε μια επισκόπηση της ιστορίας, σχετικά ανάλογη με την παρούσα ξεπροβάλλει η ναυμαχία της Σαλαμίνας. Εκεί, πριν την μάχη το μαντείο των Δελφών έδωσε χρησμό πως τα ξύλινα τείχη θα σώσουν την πόλη. Μπροστά στους μικρόψυχους λαοπλάνους σηκώθηκε ο Θεμιστοκλής και εξήγησε στον αθηναϊκό δήμο τι σήμαινε ο χρησμός και πως τα ξύλινα τείχη δεν είναι παρά τα πλοία που θα τους έσωζαν. Επιχειρηματολόγησε ξεκάθαρα και εισακούστηκε. Συνεπώς σταμάτησε η ανέγερση «ξύλινων τειχών»! καθώς και άλλων περιττών κινήσεων. Ο λαός μετέβη στην Σαλαμίνα και σώθηκε. Ο Θεμιστοκλής σε αυτό το ιστορικό επεισόδιο διδάσκει πολλά περισσότερα από αυτό εδώ διαβάζουμε και το «πάταξον μεν, άκουσον δε» και άλλες περίφημες πράξεις.

Όπως ακριβώς τότε, έτσι και τώρα, τα προβλήματα είναι ποικίλα και συμπλεγματοειδή με αποτέλεσμα να συνιστούν συγκεκριμένες λύσεις. Οι λύσεις από την άλλη μεριά σε ένα πρόβλημα δεν μπορούν παρά να είναι καθορισμένες από την φύση του. Η Λογική είναι κοινή σε όλους, και ο τρόπος λύσης εξίσου. Επομένως, όποιος βρίσκεται σε ανώτατο κλιμάκιο εθνικής πολιτικής γνωρίζει την ορθολογιστική πατριωτική πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί και αφού την προσδιορίσει εξαρτάται από το ποιόν του αν θα το πράξει ή αν θα εξυπηρετήσει αλλότρια συμφέροντα.

Προς αυτή την κατεύθυνση ανεύρεσης σε κάθε ζήτημα μιας σωτήριας Λύσης υποταγμένης στην απόλυτη Λογική συνηγορούν όχι μόνο οι φιλόσοφοι μεμονωμένα (Πλάτωνας-πορεία προς το Εν, Αριστοτέλης-το ένα κινούν που ρυθμίζει τα άλλα, Ηράκλειτος – Ο Πόλεμος (ένας) που γεννά τα λοιπά) αλλά και ολόκληρο το αρχαϊκό και χριστιανικό (Ένας τριαδικός Θεός) φιλοσοφικό δόγμα. Αυτή εξ άλλου είναι και η διαφορά ανατολής και δύσης. Συμπεραίνεται επομένως πως όταν βρίσκεσαι σε θέση να γνωρίζεις τα δεδομένα, η λύση είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ, και τούτο διότι το καθολικό Εν της Ανατολής τεκμηριώνεται ως απόλυτη αλήθεια εν αντιθέσει με το σχετικοποιημέο Επιμέρους της Δύσης.

Η παραπάνω συλλογιστική πορεία μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την προσπάθεια εξιχνίασης της ορθής λύσης που εκ των πραγμάτων δεν καθίσταται δυνατό λόγω του περιορισμένου οπτικού μας πεδίου, στο πρόσωπο που θα γνωρίσει τα δεδομένα από κοντά και θα ορίσει την μία και μοναδική λύση. Οι ψηφοφόροι ψηφίζουν εκτός κομμάτων και βουλευτές. Σε αυτό το σημείο σημειώνεται η σημαινόμενη αιχμή του σημαντικού αν μη τι άλλο εκλογικού δόρατος. Εξηγούμαι:

Η επιμεροποίηση του εκλογικού σώματος μετατοπίζει το βάρος σε επίπεδο βουλής, δηλαδή του βουλευτή. Ας μην λησμονούμε πως λόγω του Τρικούπη ο δικομματισμός είναι αιτία εύρρυθμης λειτουργίας του κράτους. Η μη ύπαρξή του μολύνει την σταθερότητα ούτως ή άλλως. Επιπλέον, κανένα κόμμα δεν εκφράζει ιδεολογία και κατά συνεπή κρίση οδηγούμαστε στα πρόσωπα που θα εκλεγούν. Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα ο Έλλην δεν γνώρισε παρά μόνο Πρόσωπα. Το Πρόσωπο είναι ταγός των ψήφων του, συνδέει το λαό με τα κέντρα αποφάσεων, εκπροσωπεί τους υποστηρικτές του. Μόνο το πρόσωπο πλέον υπέχει δέσμευσης με τους ψηφοφόρους του, ούτε η ιδεολογία, σαθρή και παρηκμασμένη όπως εκφράζεται, ούτε το δημιουργηθέν αξιοθρήνητο σκηνικό.

Συν τοις άλλοις, σημειωτέον πως το σκηνικό είναι ευμετάβλητο και οι ανακατατάξεις επέρχονται άμεσα. Αν ο ψηφοφόρος δίδει την ψήφο του στον ή στους βουλευτές οι πιθανές αναταράξεις δεν θα κλονίσουν την πίστη του, υποδαυλίζοντας το αίσθημα αδικίας. Αντίθετα, το δεσμευμένο από την επιλογή τους πρόσωπο θα ενέχει τις δάφνες της εμπιστοσύνης τους, δρώντας μέσα στην βουλή με τον τρόπο που ενδείκνυται για τις περιστάσεις, με την αναγκαία και αδήριτη προϋπόθεση πως το ΠΟΙΟΝ του είναι το βέλτιστο να διαχειριστεί εθνικά θέματα.

Με τον προτεινόμενο τρόπο τι συμβαίνει; Ο ψηφοφόρος εκχωρεί την εξουσία του όχι σε ψήγματα ιδεολογίας ή κομματικό διεφθαρμένο σχηματισμό αλλά σε πρόσωπο που ο ίδιος έκρινε την καταλληλότητα του. Η προσωποπαγής αυτή επιλογή διασφαλίζει την λαϊκή σταθερότητα λόγω εμπιστοσύνης, είναι ρεαλιστική εξ αιτίας της εποχής, φέρνει τον ψηφοφόρο προ των ευθυνών του αφού δεν καλείται να μιλήσει για κάτι άγνωστο, όπως η κυβερνητική πρακτική αλλά για κάτι γνώριμο, το πολιτικό, ηθικό, πνευματικό υπόβαθρο του υποψηφίου. Ο εκλεγμένος βουλευτής με την σειρά του θα επιτελέσει το έργο του και θα εκχωρήσει την εξουσία του στο πρόσωπο του κόμματος του ή άλλου κόμματος ή θα δράσει λόγω τυχόν εξελίξεων αυτόνομα, μη κλονίζοντας όμως την «λαϊκή πίστη» και την αναγκαιότητα σταθερότητας που και το Σύνταγμα επιθυμεί.

Αν συμμετείχε στην συζήτηση αυτή ο Ίωνας Δραγούμης θα συμφωνούσε απόλυτα. Οι βουλευτές εκπροσωπούν τα προβλήματα της περιφέρειας και μόνο αν έρθουν στην ενδεδειγμένη θέση να ομιλήσουν περί της Λύσης, ζητείται και μελετάται η γνώμη τους στα τυχόν ειδικά προβλήματα, όπως η εξωτερική πολιτική (Ο Διχασμός τους 1915 είχε σε αδρές γραμμές αυτήν την αντιδιαστολή).Μάλιστα αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας της ίδιας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και τώρα ιδιαίτερα καλούμαστε να τον εφαρμόσουμε. Η διαδοχική μεταφορά εξουσίας έως την στελέχωση ανώτατης διοίκησης. Μόνο που ο κάθε πολίτης την μεταφέρει μια φορά στα τέσσερα χρόνια.

Καταλήγοντας, ορθώς διαλέγουμε κόμματα αλλά πρωτίστως οφείλουμε να ομιλήσουμε περί Προσώπων. Σ’αυτό θεμελειώνεται η κρίσιμη επιλογή του εκλογέα και σε αυτό αρμόζει να αφιερωθεί. Τα περισσότερα που βλέπει είναι προπαγανδισμένα σχήματα πολυέξοδων πολιτικών στρατηγικών ενώ η εέρεση του ορθού προσώπου, με αρμόζων ΠΟΙΟΝ, είναι τέχνη ανεκτίμητη και δυστυχώς ξεχασμένη στις μέρες μας.

Το θεμελιακό προτέρημα του συντηρητισμού εν συγκρίσει προς τις άλλες κοσμικές νοησιαρχίες δεν είναι μήτε η προταθείσα κρατική οργάνωση μήτε η αντιληπτικώς αξιακή εμπραγμάτωση. Είναι η ακέραιη ικανότητα του να προβαίνει στην συνηθισμένη και εύλογη πρακτική με τρόπο άμεσο και απλό. Τα δεδομένα του είναι φυσικά δεδομένα. Αν τηρηθούν αυτά τα αληθινά δεδομένα τότε και οι επιθυμητές ενέργειες θα πάρουν το δρόμο τους σιγά σιγά.

Το φως της αλήθειας είναι το πιο καθαρό, διαυγέστατο (Veritas luce clarior, τονίζει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος όταν προσφέρει τις παραινέσεις του)∙δεν γίνεται αλλιώς παρά να εδραιωθεί, καθώς η εκτυφλωτική ενάργεια προβάλλει στο νου και στο συναίσθημα ως η απόλυτη κυρίαρχος. Αυτή είναι η μέθοδος να κρίνεις έναν σύμβουλο και γνωρίζεις πως είναι ο σωστός επειδή η πρόταση του εκτοπίζει ολοκληρωτικά κάθε διιστάμενη άλλη. Επέρχεται των προαναφερθέντων, συνεπώς, η εξής προτροπή: η μεταφορά της ατομικής εξουσίας σε Πρόσωπο μύστη των πατριωτικών ιδεωδών, με σαφή επί των ευρωπαϊκών θεώρηση, υπεύθυνο στην δυνητική αντιπροσώπευση του λαού, συντηρητικό, ορθολογιστή, με καθορισμένο το εθνικό όραμα, συνέπεια, άνευ παλινωδιών και ασάφειας επιχειρημάτων. Εδώ, το ΠΟΙΟΝ του υποψηφίου συνιστά μονοπάτι ανεύρεσης αλήθειας. Είναι ο κάθε τοπικός Θεμιστοκλής που ξεκάθαρα θα εξηγήσει και εν τέλει θα εισακουστεί.

Σταύρος Χριστοδούλου

Τόν Πάνο Καμμένο ἤ τόν κάθε Πουλημένο;

kkar — Sun, 11 Jan 2015 09:16:20 +0000

Τέρμα οἱ ἀναλύσεις, ἔφτασε ἡ ὥρα τῆς κάλπης. Ἄλλωστε ὅλα γράφτηκαν, ὅλα εἰπώθηκαν, ὅλα διερευνήθηκαν ἀπό κάθε σκοπιά. Ὁ κόσμος δέν θέλει ἄλλες περιγραφές γιά τό τί βιώνει, τί φοβᾶται καί τί ἐλπίζει, ὅλα αὐτά τά γνωρίζει πολύ καλά. Αὐτή τή στιγμή τῆς κάλπης θέλει ΠΡΟΤΑΣΗ, θέλει κάποιον πού θά βγεῖ νά πεῖ εὐθαρσῶς τή γνώμη του γιά τό «διά ταῦτα». Μέ κάθε λογική ἐπιφύλαξη λοιπόν, ἐγώ – σέ ἔντυπο γνώμης, ἄλλωστε – προτείνω ψῆφο στούς «Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες». Ἰδού τό σκεπτικό:

Γιά ΝΔ – ΠαΣοΚ δέν τό συζητῶ, τό καθεστώς πρέπει νά κλονιστεῖ ἐπιτέλους, ἄν ὄχι γιά τήν τιμωρία του ἔστω γιά χάρη τῆς ὅποιας αὐτοκάθαρσής του. Γιά τόν ΓΑΠ θά συζητοῦσα ἄν τό θέμα μας ἦταν τό …λαϊκό δικαστήριο. Γιά ΚΚΕ καί Χ.Α. ἡ ψῆφος εἶναι στήν πραγματικότητα σάν νά λές «πάσο» στήν κρισιμότερη γύρα. Γιά τόν ΣΥΡΙΖΑ δέν θά βγάλουμε μόνοι μας τά ματάκια μας, ἄς τό κάνουν ὅσοι παραμυθιάζονται μέ τίς ἀδολεσχίες του. Τό Ποτάμι, πού φέρνει γάργαρο νερό στόν μῦλο τῆς κοπρο-ἐλίτ, εἶναι γιά τούς πολιτικά ἀναλφάβητους – καί μέ τό συμπάθειο, δηλαδή. Στά κόμματα τῶν δεκαδικῶν ψηφίων δέν θ’ ἀναφερθῶ, ἡ κατάσταση εἶναι σοβαρή. Τί μοῦ μένει, λοιπόν; ΑΝ.ΕΛ. καί Πάνος Καμμένος.
Εἶναι ὁ μόνος χῶρος πού ἔσπασε τίς ψεύτικες γραμμές Ἀριστερᾶς – Δεξιᾶς καί παρά τά προφανῆ προβλήματά του διατηρεῖ μιάν ἐντιμότητα καί διασώζει (ὅσο ὑπάρχει) μιάν ἐλπίδα πολιτικῆς ἔκφρασης ἔξω ἀπό τά γνωστά. Καί μή μοῦ πεῖτε «ποιό σοβαρό πρόβλημα τῆς χώρας θά λυθεῖ;», γιά τήν ψῆφο μιλᾶμε, μήν τά μπερδεύετε…

K.K.

ΕΚΛΟΓΕΣ, ΛΟΙΠΟΝ

kkar — Mon, 29 Dec 2014 18:57:51 +0000

Πᾶμε λοιπόν γιά ἐκλογές. Τό γαλαζοπράσινο πολιτικό καθεστώς ἔχασε τή μάχη τῆς Προεδρίας καί ὁδηγεῖται – ἑκόν ἄκον – στίς κάλπες ὅπου τό ἀναμένει ἡ ἥττα. Εἶναι ὅμως αὐτός λόγος γιά νά πανηγυρίσουμε ἤ ἔστω γιά νά αἰσιοδοξοῦμε;
Ἡ γνώμη μας εἶναι πώς ναί, πρέπει νά δοῦμε τίς δυνατότητες πού ἐνδεχομένως θά προσφέρει μιά νέα κατάσταση, μέ τόν Σύριζα στήν Κυβέρνηση. Ἐννοεῖται πώς αὐτό τό λέμε χωρίς καμμία ψευδαίσθηση γιά τίς δυνατότητες καί τίς ἀντιλήψεις τοῦ συγκεκριμένου χώρου, γιά τίς ἀντικειμενικές συνθῆκες λαϊκῆς ἀποχαύνωσης καί πελωρίων προβλημάτων πού θά κληθεῖ νά ἀντιμετωπίσει, γιά τό ἀρνητικό διεθνές κλῖμα ἔναντι τῆς χώρας μας. Ὑπάρχουν ὅμως καί λόγοι πού στηρίζουν μιά κάποιαν αἰσιοδοξία.

Πρῶτον εἶναι πασίδηλο πώς πρέπει κι αὐτός ὁ χῶρος, τῆς so called Ἀριστερᾶς, νά περάσει ἀπό τό γκουβέρνο. Ὅσο παραμένει στήν ἀσφάλεια τῆς ἀντιπολίτευσης, ὑποστασιάζοντας ὑποτίθεται μιά διέξοδο γιά τόν ἑλληνικό λαό, δείχνει σάν ἕνα χαρτί πού δέν παίχτηκε. Ἄς τό ρίξουμε λοιπόν κι αὐτό στό τραπέζι γιά νά δοῦμε τί μπορεῖ νά ἀποφέρει.
Δεύτερον μιά νίκη τοῦ Σύριζα – καί μιά Κυβέρνηση μέ τούς Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες καί χωρίς μνημονιακά βαρίδια, ἐλπίζω – θά εἶναι μιά πολιτική τιμωρία γιά τούς πρωτεργάτες τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς καταστροφῆς. Ἀναφέρομαι στά πεπραγμένα τῶν κυβερνήσεων πρίν καί μετά τά Μνημόνια ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα: στήν συνολική ἐκφύλιση τῆς κοινωνίας καί στόν διασυρμό τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καί τῶν θεσμῶν του. Τελευταῖο δεῖγμα γραφῆς ὁ ἐλεεινός χειρισμός τῆς ἀπόπειρας ἐξαγορᾶς τοῦ βουλευτῆ Π. Χαϊκάλη. Ὁ ἐξευτελισμός κάθε θεσμικῆς λειτουργίας καί ἡ προσβολή τῆς κοινῆς λογικῆς ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀπό ὅλον τόν συρφετό τοῦ καθεστῶτος – πρώτη γραμμή τά βοθροκάναλα καί δεύτερη οἱ χασαποφυλλάδες – δέν μπορεῖ νά περάσει ἀβρόχοις
ποσί. «Μά θά εἶναι καλύτεροι οἱ ἑπόμενοι;» ἔρχεται αὐτομάτως ἡ ἔνσταση. Δέν μ’ ἐνδιαφέρει, ἀπαντῶ, ἄς πληρώσει μέ κάποιο τρόπο,
ἔστω, ὁ σεσημασμένος δολοφόνος καί μετά ἄς πάρει σειρά κι ὅποιος τόν μιμηθεῖ.
Τρίτον, μιά διάλυση τοῦ κατεστημένου σκηνικοῦ ἴσως ἀπελευθερώσει καί ἀναδιατάξει πολιτικές δυνάμεις πού σήμερα εἶναι ἀνενεργές ἤ ἐγκλωβισμένες. Σήμερα ὅ,τι «νέο» προκύπτει (ποτάμια, ρίζες κτλ) εἶναι ἐνεργούμενο τῆς διαπλοκῆς, αὔριο δέν μποροῦμε νά εἴμαστε σίγουροι τό τί θά συμβεῖ.
Τέταρτον καί κυριότερο: μπορεῖ πραγματικά νά φέρει τή «συντέλεια» μιά Κυβέρνηση Τσίπρα, ὅπως πολλοί εἰκάζουμε. Τότε θά ἔχουμε ἐνώπιόν μας δύο ἀκριβοθώρητα πράγματα: τήν γυμνή ἀλήθεια χωρίς τά παραισθησιογόνα τῆς καθημερινῆς, θηριώδους προπαγάνδας καί ἐπίσης τήν δυνατότητα ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς συλλογικῆς ζωῆς μας, ἔξω ἀπό τόν ἀσφυκτικό νάρθηκα τῆς παγκόσμιας Νέας Τάξης. Δέν γνωρίζω ἄν ἔχουμε οἱ σημερινοί Ἕλληνες τίς προϋποθέσεις γιά νά ἀρθοῦμε στό ὕψος τῶν καινοφανῶν περιστάσεων. τίποτε δέν προδιαγράφει μιά καταφατική ἀπάντηση, ὅλα δείχνουν ἀλεσμένα ἀπό τήν τηλοψία ἀλλά κι ὅλα μένουν ν’ ἀποδειχθοῦν στήν πράξη.

Περί κοινῆς λογικῆς

kkar — Fri, 04 Jul 2014 05:46:54 +0000

Υποτίθεται ότι στην σύγχρονη εποχή μας η λογική είναι το κύριο εργαλείο με το οποίο πορεύται ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Στο όνομα αυτής έχει εγκαταλειφθεί κάθε μεταφυσική ανησυχία, κάθε ηθική αρχή καί κάθε αναζήτηση νοήματος βίου. Δεν θα μπούμε στή συζήτηση αυτή, όμως θα παραθέσουμε κάποια πασίγνωστα παραδείγματα από την δημόσια ζωή της χώρας, στα οποία ο παραλογισμός θριαμβεύει χωρίς να ενοχλείται κανένας.

1) Η απίστευτη ιστορία του υπόδικου για κακούργημα Α. Γεωργίου, προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Το άτομο αυτό που μας έφερε ο ΓΑΠ από την Αμερική για να «τεκμηριώσει» το δημόσιο έλλειμμα που μάς οδήγησε στο Μνημόνιο και σε όσα τραγικά ζούμε σήμερα. Παρότι όλα βγήκαν στο φως, παρότι υπάρχουν οι γενναίες μαρτυρίες (Γεωργαντά και Λογοθέτη) για το τι και πώς μεθοδεύτηκε, παρόλα αυτά τίποτε δεν ταράσσει την πορεία μας προς την καταστροφή. Αντιθέτως, ο ίδιος ο Γεωργίου, που κατηγορείται για κακούργημα σε βαθμό εθνικής προδοσίας ενάμιση χρόνο τώρα, παραμένει πρόεδρος στην ΕΛΣΤΑΤ και στα δικαστήρια (π.χ. στο Συμβούλιο της Επικρατείας προχθές) απειλεί τους υπαλλήλους της ΕΛΣΤΑΤ με εξοντωτικά πρόστιμα, αν αυτοί καταθέσουν εναντίον του παραβιάζοντας το «στατιστικό απόρρητο»! Τι θα πει στατιστικό απόρρητο, είναι κάποιο στρατιωτικό μυστικό; Τι λέει η Βουλή, τι λέει έστω η αντιπολίτευση; Τίποτε!

2) Στις 11 και 12 Ἰουνίου 2014 οι Ενώσεις Διοικητικών Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδος αντίστοιχα έβγαλαν επίσημες ανακοινώσεις καταγγέλλοντας τις πρακτικές της Κυβέρνησης. Αφενός επειδή νομοθετεί «με τρόπο που –ενίοτε- υποθάλπει ευλόγως την υποψία ότι εξυπηρετούν σκοπούς κείμενους πέραν της διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος», κι αφετέρου επειδή δεν συμμορφώνεται με τις δικαστικές αποφάσεις, δίνοντας «μαθήματα απείθειας και απαξίωσης των θεσμών»! Για το πρώτο σκανδαλώδες θέμα η Ένωση των Εισαγγελέων παραθέτει τέσσερα συγκεκριμένα νομοθετικά παραδείγματα και είναι γνωστή η συνηγορία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με αφορμή της προσπάθεια μείωσης των ποινών για τους καταχραστές του Δημοσίου (αντί ισοβίων, φυλάκιση μέχρι 5 χρόνια για ενεργητική δωροδοκία, και μέχρι 10 για την παθητική!). Το δεύτερο θέμα το ζήσαμε όλοι και στην υπόθεση των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ. Με ποιαν λογική λοιπόν αυτό το κράτος και αυτή η Κυβέρνηση λειτουργεί; Ποια ήταν η απάντηση του αρμόδιου υπουργού; Μίλησε για …«παραδρομή»! Δηλαδή;
3) Όταν το 2012 η τότε Κυβέρνηση αποφάσισε την εγκληματική εξίσωση τού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης με του πετρελαίου κίνησης, όλοι – μα όλοι! – μίλησαν για εξωφρενικό μέτρο που όχι μόνο θα καταστρέψει τους εμπλεκόμενους στην εμπορία πετρελαιοειδών όχι μόνο θα τσακίσει την κοινωνία αλλά και θα μηδενίσει τα έσοδα του κράτους. Οι δήθεν αρμόδιοι κώφευσαν στην αδήριτη λογική των εναντιοφρόνων – ακόμη και δεκάδων κυβερνητικών βουλευτών – και προχώρησαν στο μέτρο που προκάλεσε όσα δεινά είχαν προβλεφθεί και ακόμη περισσότερα (συμπεριλαμβανομένων και θανάτων από πυρκαγιές, αναθυμιάσεις κτλ). Το λογιστικό αποτέλεσμα, όπως αποκαλύφθηκε προσφάτως, ήταν μια μείωση 750 εκατομμυρίων ευρώ στα κρατικά έσοδα, κατά το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, κάτι που ώθησε τους πρατηριούχους να ξαναζητήσουν επαναφορά της φορολογίας στα επίπεδα πριν το 2012. Με ποιαν λογική επιβλήθηκε λοιπόν εκείνος ο τετραπλασιασμός του φόρου; Ποια προτεραιότητα (κοινωνική, οικονομική, πολιτική) μπορεί να δικαιολογήσει ένα μέτρο τόσο παράλογο; Συγκρίσιμη είναι και η περίπτωση των τελών κυκλοφορίας, όπου ο πολλαπλασιασμός τους επίσης έφερε συνθήκες φτώχειας για κράτος και πολίτες.
4) Μέσα στα κοινωνικά ερείπια που δημιουργεί η συντεταγμένη λεηλασία της χώρας μας ξεχωριστή θέση κατέχουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Ένα από τα αποτελέσματα της καταστροφής τους είναι και η αδυναμία τους να πληρώνουν στον ΟΑΕΕ τις εισφορές τους για σύνταξη και ασφάλιση. Και ποια είναι η αντίδραση του κράτους; Αρχίζει διαδικασία κατασχέσεων σε βάρος τους. Δηλαδή δεν έχω χρήματα για την προσωπική μου ασφάλιση, μένω έκθετος σε κάθε ιατρική και φαρμακευτική ανάγκη που θα προκύψει για μένα και την οικογένειά μου, δεν μπορώ να πάρω ασφαλιστική ενημερότητα, δεν μπορώ να βγω στη σύνταξη, και από πάνω το Ταμείο με απειλεί ότι θα μου κατασχέσει την περιουσία μου (κάτι που δεν κάνει, ωστόσο, σε άλλους κλάδους ασφαλισμένων, όπως μηχανικών, γιατρών, δικηγόρων…)! Παρά τις συγκεκριμένες συμβιβαστικές προτάσεις της ΓΣΕΒΕΕ τίποτε δεν έγινε και πάμε γραμμή για να ανάψει το φυτίλι της κοινωνικής έκρηξης. Με ποιο σκεπτικό τηρείται αυτή η στάση για την περισσότερο πληγείσα τάξη της ελληνικής κοινωνίας; Απάντηση λογική δεν δίνεται.
Θα μπορούσε κανείς να παραθέσει άπειρα ακόμη παραδείγματα από την ελλαδική κι όχι μόνο πραγματικότητα αλλά δεν χρειάζεται. Υπάρχει τελικά κάποια λογική απάντηση για όλα τούτα; Φυσικά και υπάρχει. Μόνο που αυτή η απάντηση δεν συνάδει με την παθητική στάση μας έναντι όσων μας συμβαίνουν. Η απάντηση στα ανωτέρω ερωτήματα είναι ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο που στοχεύει στην διάλυση της χώρας μας. Ένα σχέδιο που εκπονήθηκε στο εξωτερικό, που βασίζεται στην πολύχρονη δική μας παθογένεια, που εκτελείται από τις Κυβερνήσεις της Αθήνας και που προχωράει χάρη στην ανοχή που επιδεικνύει η κοινωνία. Αυτή είναι μια απάντηση που πράγματι ερείδει επί της κοινής λογικής, γιατί όμως δεν υιοθετείται; Γιατί απωθείται ως «συνωμοσιολογία» ή «ακραία»; Επειδή μας πείθουν περί αυτού τα βοθροκάναλα του καθεστώτος; Όχι. Απλώς δεν θέλουμε να σκεφτούμε λογικά, δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε καν. Όταν το «δια ταύτα» απαιτεί από εμάς να αναθεωρήσουμε όσα είχαμε κατά νου επί χρόνια και να λάβουμε ενδεχομένως μία ενεργό στάση (που πιθανότατα συνεπάγεται και προσωπικό κόστος), προτιμάμε να αφήνουμε τη λογική κατά μέρος. Είμαστε μια κοινωνία που ποδηγετείται από ψυχολογικά κίνητρα: από τις ενοχές για τα χρόνια της παρελθούσης δάνειας ευημερίας της, τον μύχιο φόβο μιας ευρύτερης περαιτέρω καταστροφής αλλά και την (φρούδα) ελπίδα μιας μελλοντικής ανάκαμψης. Έδαφος για χρήση της λογικής δεν μένει πουθενά.

Ἐλήφθη τό μήνυμα;

kkar — Fri, 04 Jul 2014 05:43:01 +0000

Πολύς λόγος ἔγινε γιά τό «μήνυμα» τῶν πρόσφατων ἐκλογῶν, γιά τό ἄν ἐλήφθη τό μήνυμά τους ἀπό τά κόμματα καί ἰδίως ἀπό τήν Κυβέρνηση. Ἄλλοι λένε πώς τό ἔλαβαν, ἄλλοι πώς οἱ ἀντίπαλοί τους τό ἀγνόησαν κτλ κτλ. Ἐμεῖς πάντως ἀναρωτιόμαστε ποιό ἦταν τελικά τό μήνυμα τῶν ἐκλογῶν. Κι ἐπειδή σέ κάποιαν ἀπάντηση ἔχουμε καταλήξει, μέ βάση καί τόν ἀνασχηματισμό πού ἀκολούθησε, τήν μοιραζόμαστε μαζί σας.

Τό μήνυμα λοιπόν εἶναι τό ἑξῆς: στήν ἑλληνική ἐκδοχή τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ὅπως αὐτή διαμορφώθηκε ἰδίως μετά τό 1981, ὅ,τι καί νά ψηφίζεις, σέ κυβερνάει τό Πασόκ. Τό εἴδαμε καί στά χρόνια τοῦ Ἀνδρέα καί τοῦ Σημίτη καί τοῦ Χαζοῦ, τό εἴδαμε καί στά χρόνια τοῦ Καραμανλῆ Β΄, τό βλέπουμε καί τώρα. Μπορεῖ λοιπόν στίς πρόσφατες ἐκλογές τό συγκεκριμένο καρκίνωμα νά πῆρε 8% στίς ἐκλογές, ὡστόσο ἀμέσως μετά αὐξήθηκε ἡ παρουσία του στήν Κυβέρνηση Σαμαρᾶ: κράτησε τό κυριότερο ὑπουργεῖο μέ ἕναν ἄλλον Στουρνάρα, ὀνόματι Χαρδούβελη, διατήρησε τό πρῶτο τῆ τάξει ὑπουργεῖο (Ἐξωτερικῶν) μέ τόν ἀρχηγό του καί μέ τήν προσθήκη τοῦ Κούρκουλα, παρέμειναν οἱ ἄνθρωποί του στά κομβικά πόστα Ὑποδομῶν καί Περιβάλλοντος (Χρυσοχοϊδης – Μανιάτης), ἀνέλαβε τό Παιδείας μέ τόν Λοβέρδο καί βόλεψε σέ κυβερνητικές θέσεις πλείστους ἄλλους (Π. Κουκουλόπουλος, Λ. Γρηγοράκος, Γ. Ντόλιος, Φ. Γεννηματᾶ, Ε. Χριστοφιλοπούλου, Β. Κεγκέρογλου, Οδ. Κωνσταντινοπουλος καί Α. Γκερέκου). Μόνον ὁ καημένος ὁ Τσαυτάρης ἀποβλήθηκε, ἴσως γιατί πάλεψε νά προσφέρει ἔργο καί χαλοῦσε τήν πιάτσα (ἄ, ναί, καί ὁ Συμεών Κεδίκογλου πού μᾶλλον τόν ξέχασαν).
Ἔτσι λοιπόν, τό 92% τοῦ λαοῦ τούς ἀποδοκίμασε κι αὐτοί ἁρπάχτηκαν ἀκόμη πιό σφιχτά ἀπό τήν ἐξουσία. Κι ἄλλες μπίζνες, κι ἄλλα μέσα, κι ἄλλα στελέχη, κι ἄλλες ὑποθῆκες γιά τό μέλλον. Τό ἔχουμε ξαναγράψει: ἡ χώρα χρειάζεται ἀποπασοκοποίηση, ὅπως ἡ μεταπολεμική Γερμανία χρειαζόταν ἀπαλλαγή ἀπό τά στελέχη τοῦ ναζισμοῦ. Δυστυχῶς βρισκόμαστε ἀκόμα πάρα μά πάρα πολύ μακρυά…

Ζόφος παντοῦ

kkar — Sun, 02 Feb 2014 17:45:54 +0000

Δέν κάνουμε, εἶναι ἀλήθεια, συχνά ἀναφορές στό γενικό πολιτικό πλαίσιο τῆς χώρας. Πρῶτον γιατί δέν περιμένετε φυσικά ἀπό ἐμᾶς νά σᾶς ποῦμε τί συμβαίνει γύρω σας καί δεύτερον γιατί δέν θέλουμε νά ἀκολουθοῦμε κατά πόδας τήν ἐπιβεβλημένη ἀτζέντα τοῦ δημοσίου διαλόγου.

Ὅμως δέν γίνεται καί νά μήν κάνεις μιάν ἀναφορά στή συνεχιζόμενη οἰκονομική καταστροφή, στήν πολιτική ἀπελπισία καί στήν ἀναπτυξιακή ἀνυδρία πού ὅλοι βιώνουμε. Ὁσο κι ἄν ἐκτιμοῦμε πώς ὁρισμένοι στήν Κυβέρνηση ἔχουν καλές προθέσεις καί ἐνδεχομένως κάτι σάν σχεδιασμό στόν νοῦ τους, δέν μποροῦμε νά δοῦμε τί ἀλλάζει αὐτό στό πεδίο τῆς πραγματικότητας. Ἡ πορεία μας συνεχίζει στίς ἴδιες ράγες πού μᾶς ἔβαλε ὁ ἄθλιος βλακοπράκτορας, πρός τόν γκρεμό. Κι αὐτό πιά δέν τό λένε μόνο οἱ Κασσάνδρες τῆς Ἀριστερᾶς ἀλλά καί οἱ καθεστωτικότερες γραφῖδες τῶν ΜΜΕ.
Ποιάν ἄλλη ἐπιλογή διαθέτει λοιπόν ὁ Ἕλληνας ψηφοφόρος ἀπό τό νά μαυρίσει ἄγρια τούς νῦν κυβερνῶντες; Ὅσο κι ἄν δέν ἀρέσει σέ κάποιους, οἱ μισές ψῆφοι θά πᾶνε σέ ΣΥΡΙΖΑ – Χρυσή Αὐγή, ὅποτε καί νά γίνουν ἐκλογές, χωρίς φυσικά αὐτό νά σημαίνει στροφή τοῦ λαοῦ στόν ἀριστερισμό ἤ στόν νεοναζισμό. Τό πρόβλημα εἶναι τό τί θά γίνει μετά. Κάθε λογικός ἄνθρωπος ἐλπίζει σέ δημιουργία οἰκουμενικῆς Κυβέρνησης μέ βάση -ἀναγκαστικά- τόν ΣΥΡΙΖΑ καί μέ προσωπικότητες ἀπό ἄλλους (πολιτικούς καί μή) χώρους. Ἕνα κυβερνητικό σχῆμα πού θά ἀνταποκρίνεται στήν κρισιμότητα τῶν στιγμῶν καί στήν ἐπείγουσα ἀνάγκη νά ἑνωθεῖ καί νά ἐμπνευσθεῖ ὁ ἑλληνικός λαός. Μόνο μέ αὐτή τήν προϋπόθεση μπορεῖ νά ἐπιχειρηθεῖ κάτι σοβαρό ἐντός κι ἐκτός Ἑλλάδος.
Πόσο πιθανό εἶναι αὐτό τό σενάριο; Τί προοπτικές ἐπιτυχίας ἔχει μέσα σέ ἕνα εὐρωπαϊκό περιβάλλον ὅλο καί πιό αὐταρχικό, ὅλο καί πιό σκοτεινό; Οἱ ἀπαντήσεις δέν εἶναι σήμερα ἐνθαρρυντικές ἀλλά σύντομα θά τίς λάβουμε. Οἱ τριπλές ἐκλογές τόν ἐρχόμενο Μάιο δείχνουν πιά πολύ πιθανές καί …κοντός ψαλμός ἀλληλούια.

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΜΠΟΥΣΟΥΛΑΣ

kkar — Fri, 20 Apr 2012 21:27:27 +0000

Μολονότι η κρίση του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου εξακολουθεί να παράγει αποτελέσματα εφάμιλλα μείζονος πολεμικής καταστροφής χωρίς βομβαρδισμούς και στρατεύματα, αναζητούνται εναγωνίως σημάδια που να προμηνύουν ότι οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να γίνουν εφαλτήριο αντιστροφής της καταστροφικής πορείας της χώρας. Παρά την διαφαινόμενη σημαντική μείωση των εκλογικών ποσοστών των δύο μεγάλων κομμάτων (σχεδόν υποδιπλασιασμό τους), το πιθανότερο μετεκλογικό σενάριο είναι η άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία τους, με το σενάριο της υπέρβασης και των 180 εδρών αθροιστικά να μην είναι καθόλου απίθανο. Στην περίπτωση αυτή είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί και θα ολοκληρωθεί το σχέδιο της πλήρους υποδούλωσης της χώρας στους ξένους δυνάστες της, της αναγκαστικής μετανάστευσης του ανθού της ελληνικής νεολαίας και της πλήρους εξαθλίωσης της ζωής του συνόλου του πληθυσμού, του υποβιβασμού της στα όρια της δουλείας, της αναξιοπρέπειας, ακόμα και της πείνας.

Το σενάριο αυτό δεν αποτελεί πολιτική μας εκτίμηση, αλλά βεβαιότητα η οποία εδράζεται στην απλή ανάγνωση του τελευταίου μνημονίου που ψηφίστηκε από τα δύο μεγάλα κόμματα, με συνέπεια να αποτελεί αναπόδραστη πολιτική τους επιλογή – μονόδρομο. Εμείς απλώς θα αρκεστούμε να υπενθυμίσουμε ελάχιστα από τα ψηφισθέντα, όπως ρητώς κατ’ επανάληψη έχουν ανακοινωθεί και από τους εκπροσώπους των τοκογλύφων. Ελαχιστοποίηση των μισθών σε επίπεδα Βουλγαρίας, δηλ. 180€ το μήνα με αντίστοιχη ισοπέδωση των συντάξεων. Λέγοντας μισθούς, εννοούμε τα γλίσχρα εκείνα αναξιοπρεπή επιδόματα που θα δίνουν όσες ελάχιστες εταιρείες εξακολουθήσουν να λειτουργούν. Ας σημειωθεί ότι σήμερα, μόνο μια στις δέκα (!) λειτουργούσες ιδιωτικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να αμοίβουν κανονικά το προσωπικό τους με «μισθό». Μαζικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας των οικογενειών που (περιέργως…) αδυνατούν να πληρώσουν τοκοχρεολύσιο σπιτιού κεντρικού Λονδίνου με μισθό …κεντρικού Κισνάου! Απόλυση δεκάδων, ίσως και εκατοντάδων χιλιάδων «τεμπέληδων και αντιπαραγωγικών» δημοσίων υπαλλήλων, συνακόλουθη κατάργηση δημοσίων οργανισμών, ακόμα και ζωτικών πχ ΙΓΜΕ, κλείσιμο νοσοκομείων και σχολείων. Απόλυτη διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους (το οποίο έστησε η χώρα, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, στα ερείπια του Β΄ Π.Π. σε συνθήκες απόλυτης ένδειας), με τα πιο ευάλωτα και αναξιοπαθούντα τμήματα του πληθυσμού να την πληρώνουν πρωτίστως, δεδομένης της δραματικής μείωσης μέχρις εξαφάνισης των συντάξεων, μετά την καταλήστευση της περιουσίας των Ταμείων και των Νοσοκομείων, δηλ. του μόχθου δύο τουλάχιστον σκληρά εργαζόμενων γενιών Ελλήνων. Άνευ όρων ξεπούλημα του τεράστιου ορυκτού και υποθαλάσσιου πλούτου της χώρας. Ενός πλούτου που στην πρώτη μόλις προκήρυξη εκδήλωσης ενδιαφέροντος, σφάζονται κυριολεκτικά οι μεγαλύτερες στον κόσμο εταιρείες, κάτι πρωτοφανές στην ιστορία των εξορύξεων. Σφάζονται για να εξορύξουν έναν πλούτο που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό σας, δεν υπάρχει. Και πάει λέγοντας. Γ. Κελέσης – Δ. Νικηφορίδης

Είναι σαφές ότι καμμία ευρωπαϊκή κοινωνία δεν μπορεί επί μακρόν να αντέξει τέτοια μέτρα. Όσον αφορά την ελληνική, η γνώμη μας είναι ότι με τη συνέχιση της πολιτικής αυτής θα αγγίξει τα όριά της το πολύ ώς το τέλος του τρέχοντος έτους. Αν δεν μπει ένα σαφές τέλος, ένα όριο και δεν εφαρμοστούν άμεσα αναπτυξιακές πολιτικές, θα είναι σχεδόν αδύνατον να αποφευχθούν βίαιες εξελίξεις, είτε με τη μορφή εξεγέρσεων, στρατιωτικών πραξικοπημάτων ή και με τη μορφή πολέμου ακόμα. Μοιάζει αναπόφευκτο, η διαφαινόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο μεγάλων κομμάτων να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια και πολύ σύντομα σε ένα ολοκαύτωμα του λαού μας. Ένα ολοκαύτωμα, τις διαστάσεις του οποίου κανείς σήμερα δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά.

Στην εύλογη απορία «…μα τι να ψηφίσω;» ενός μεγάλου μέρους καλοπροαίρετων συνελλήνων θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια πολυ σύντομη απάντηση. Κατ’ αρχήν τι δεν πρέπει να ψηφίσουμε. Δεν πρέπει να ψηφίσουμε τους πολιτικούς και φυσικούς υπευθύνους της απόλυτης πολιτικής, οικονομικής και κυρίως πολιτισμικής κατάντιας της χώρας. Δεν πρέπει να ψηφίσουμε κόμματα των οποίων τα πλέον εξέχοντα στελέχη, επί σειρά ετών διατελέσαντες κορυφαίοι υπουργοί, παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη ως δημιουργοί και αρχηγοί εγκληματικών οργανώσεων, κοινοί συμμορίτες δηλαδή, όπως σαφώς περιγράφεται στο πόρισμα της εισαγγελίας Αθηνών. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε κόμματα που υποστηρίζουν και έχουν υπογράψει την καταστροφή κάθε ελπίδας για προκοπή και αξιοπρεπή ζωή, ακόμα και των Ελλήνων που δεν έχουν γεννηθεί. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε κόμματα που οι πρωτοκλασσάτοι τους έχουν επανειλημμένα διαπράξει πολιτικά εγκλήματα εσχάτης προδοσίας, και κανονικά το μόνο που θα έπρεπε να περιμένουν τώρα είναι οι κλήσεις τους για λογοδοσία και εγκλεισμό ή εξορία.

Στην ουσία τώρα του ερωτήματος, ευτυχώς υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα αντιμνημονιακά, πατριωτικά κόμματα, τα οποία ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις τους επιβάλλεται να υπερψηφιστούν προκειμένου να υπάρξει μια ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον. Θα ήταν ευχής έργο, όραμα, ίσως και όνειρο με τις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ένωση όλων αυτών των χώρων σε ένα κοινό αντιμνημονιακό πατριωτικό Μέτωπο στα πρότυπα του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ. Αλλά επειδή κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν φαίνεται τουλάχιστον προς το παρόν εφικτό, εξ αιτίας κυρίως της μυωπικής πολιτικής της κοινοβουλευτικης Αριστεράς, και ιδίως του ΚΚΕ, ισχύει η προαναφερθείσα προτροπή.

Συμπερασματικά, θεωρούμε αυτονόητο ότι οι επερχόμενες εκλογές δεν είναι σίγουρα το τέλος, αλλά ένας σημαντικός σταθμός στην πορεία ενός τρομακτικά δύσβατου, αχαρτογράφητου δρόμου, ενός δρόμου που θα απαιτήσει σκληρότατες, ίσως και τραγικές θυσίες από τον λαό μας, για τις οποίες πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι όσο το δυνατόν καλύτερα.

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012

kkar — Sun, 15 Apr 2012 08:43:04 +0000

Ἔζησες στὴν Ἑλλάδα^.

ἔφαγες, γλέντησες,

τζόγαρες, ἔκλεψες…

Ἔ, ἄσε τώρα στὰ παιδιά σου

μιὰ ρημαγμένη χώρα,

μιὰ Βουλγαρία τοῦ Νότου:

ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΕ ΤΟΥΣ!

Ἐκλογικό ἀπαρτχάιντ

kkar — Fri, 16 Oct 2009 20:09:18 +0000

Oἱ ἐκλογές περάσανε καί εἶναι ἀληθές ὅτι δέν φάνηκε καμμία παρέμβαση τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου Κομοτηνῆς, ὅσον ἀφορᾶ τήν ψῆφο τῶν μουσουλμάνων τῆς Θράκης. Αὐτό βέβαια δέν σημαίνει ὅτι ἡ παρουσία του δέν ἐπικαθόρισε τό ἀποτέλεσμα: Συνεχίζει νά ἀποτελεῖ τή βάση κάθε προεκλογικοῦ ὑπολογισμοῦ τῶν κομμάτων τοπικά, τόσον ὅσον ἀφορᾶ τίς ὑποψηφιότητες, ὅσο καί τίς γενικότερες ἰσορροπίες. Βεβαίως οἱ δύο θέσεις στό Κοινοβούλιο δέν εἶναι καμμιά φοβερή ἐπιτυχία, ἀφοῦ μιλᾶμε γιά δυό νομούς μέ 6 ἕδρες συνολικά καί ἕναν πληθυσμό χονδρικά μισό μισό. Αὐτό ὅμως πού ἔχει δυστυχῶς ἐπιτευχθεῖ σέ μεγάλο βαθμό, ἰδίως στή Ροδόπη, εἶναι τό σύνθημα πού λάνσαρε (καί) στίς πρόσφατες ἐκλογές, «ὁ Τοῦρκος ψηφίζει Τοῦρκο».
Τί συνέβη λοιπόν τίς προάλλες; Οἱ μουσουλμάνοι τῆς περιοχῆς ψήφισαν συντριπτικά ΠαΣοΚ. Ποιό ΠαΣοΚ ὅμως; Μελετώντας τίς ψήφους σέ 29 ἀμιγῶς μειονοτικά χωριά (Δοκός, Βάκος, Ραγάδα, Ὁμηρικό, Ἐσοχή, Δειλινά, Ἀρχοντικά, Θάμνα, Μέγα Δουκᾶτο, Λαμπρό, Σαλμώνη, Κηκίδιο, Σκάλωμα, Ληνός, Χλόη, Ἤπιο, Μικρό Πιστό, Μύστακας κτλ) τό ἐξαγόμενο εἶναι ἀποθαρρυντικό καί ἀγγίζει τά ὅρια τοῦ ἐκλογικοῦ ἀπαρτχάιντ. Παραδείγματα: Στό Στυλάριο, λίγο ἔξω ἀπό τήν Κομοτηνή, ἔλαβαν 124 ψήφους ὁ Χατζηοσμάν, 69 ὁ Κοτζαμουμίν, 1 ὁ Πεταλωτής, 1 ἡ Μανωλιᾶ καί καμμία ὁ Τζανίδης. Στήν ὀρεινή Κύμη οἱ Πομάκοι ἔριξαν 129 ψηφοδέλτια στόν Χατζηοσμάν, 4 στόν Κοτζαμουμίν καί κανένα στούς τρεῖς χριστιανούς συνυποψηφίους τους! Στήν πομάκικη Ἄνω Βυρσίνη οἱ δύο μουσουλμάνοι πῆραν 307 ψήφους καί οἱ τρεῖς χριστιανοί …11. Στό Καλλυντήρι τό σκόρ ἦταν ἀκόμα χειρότερο: 415-11. Τά ἴδια καί σέ κεφαλοχώρια ὅπως τά Ἀριανά, ὁ Κάλχας κτλ. Καμμία διαφοροποίηση ἄν ἐπρόκειτο γιά βουνό ἤ γιά κάμπο, γιά τουρκοχώρια ἤ πομακοχώρια, γιά κοντινούς στήν πόλη οἰκισμούς ἤ ἀπομακρυσμένους. Βεβαίως ὑπῆρξαν καί καλύτερες ἐπιδόσεις κατά τόπους, ὀφειλόμενες ὅμως μᾶλλον σέ συγκυριακούς παράγοντες.
Κανείς δέν ἀμφισβητεῖ ὅτι ἡ λογική τοῦ «δικοῦ μας ἀνθρώπου» ἔχει βάση γιά τόν μουσουλμανικό πληθυσμό, ὅπως καί γιά ὅλους. Αὐτό ὅμως μέσα στά πλαίσια τῆς λογικῆς καί μέ κάποια ὅρια. Ὅταν μέσα στό ἴδιο κόμμα γιά τό σύνολο τῶν 29 χωριῶν μέ τά 7.172 «πράσινα» ψηφοδέλτια ὁ μέν Πεταλωτής παίρνει …98, δηλαδή ποσοστό 1,4%, τό δέ σύνολο τῶν τριῶν χριστιανῶν περιορίζεται στό …3%, τότε κάτι σάπιο ὑπάρχει στό βασίλειο τῆς θρακικῆς Πασοκοκρατίας.

Ἕνας πρωθυπουργός γιά τή Θράκη

kkar — Tue, 29 Sep 2009 13:46:08 +0000

Παραμονές τῆς πρωθυπουργοποίησης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου, μέσῳ τῶν ἐκλογῶν τῆς 4ης Ὀκτωβρίου (ἤ τῶν ἀμέσως ἑπόμενων), κάνουμε ἀναπόφευκτα μερικές μαῦρες σκέψεις πού θέλουμε νά μοιραστοῦμε μαζί σας. Τό τί ἀκριβῶς θά σημάνει γενικά ἡ παραπάνω πολιτική ἐξέλιξη δέν εἴμαστε σέ θέση νά τό ποῦμε – καί, γιά νά ἀκριβολογοῦμε, δέν τολμᾶμε νά τό βάλουμε μέ τόν νοῦ μας. Εἰδικά ὅμως γιά τήν ἰδιαίτερη πατρίδα μας, τή Θράκη, δέν μποροῦμε νά μήν τό ἀναλογιστοῦμε.
Πρῶτον καί κύριον εἶναι οἱ σχέσεις μας μέ τήν Τουρκία καί τήν ὑποχείριά της μειονοτική ἡγεσία. Χρόνια τώρα τό ἐκσυγχρονιστικό ΠαΣοΚ ἔχει υἱοθετήσει πλήρως (τόσο στά λόγια – βλέπε π.χ. τίς θέσεις τοῦ ΙΣΤΑΜΕ – ὅσο καί στήν πράξη) τήν ἀτζέντα καί τίς περισσότερες θέσεις τῆς Ἄγκυρας. Ἡ μαζική ὑπερψήφιση τῶν πασόκων ὑποψηφίων (βουλευτῶν, δημάρχων, νομαρχῶν), μειονοτικῶν καί μή, δέν εἶναι καθόλου τυχαία.
Σέ Ροδόπη καί Ξάνθη χρόνια τώρα αὐτό ἀποτυπώνεται στό πρασίνισμα τοῦ χάρτη τῶν ἑκάστοτε ἐκλογῶν, κάτι πού ἴσχυσε ἀκόμη καί στά τελευταῖα χρόνια τῆς νεοδημοκρατικῆς ἰσχύος! Τό τί θά συμβεῖ λοιπόν στίς 4 Ὀκτωβρίου εἶναι ἀπολύτως δεδομένο, καί μόνον ἕνας παράγοντας μπορεῖ νά τό ἐπηρρεάσει: Ἡ προσπάθεια τῆς Τουρκίας νά ἐξαφανίσει πολιτικά τόν Εὐριπίδη Στυλιανίδη, ἀβαντάροντας περαιτέρω τόν ἐσωκομματικό του ἀντίπαλο Ἀχμέτ Ἰλχάν, μέ τήν προσδοκία νά ἀποσπάσει ὁ τελευταῖος τήν μοναδική ἕδρα πού θά πάρει τό κυβερνόν κόμμα στόν νομό Ροδόπης. Τά γαλάζια ψηφοδέλτια, δηλαδή, πού θά δεῖ ἀπό τή μειονότητα ἡ ΝΔ θά εἶναι ἐκεῖνα πού θά πασχίζουν νά θάψουν τό μοναδικό ὑπερέχον τοπικό στέλεχός της ἐδῶ καί δεκαετίες!

Ὁ ἴδιος προσωπικά ὁ Παπανδρέου εἶναι μία ἐγγύηση γιά τήν Ἄγκυρα ὅτι οἱ ἀντιστάσεις θά εἶναι οἱ λιγότερες δυνατές. Δέν ἀναφέρομαι στά φιλομειονοτικά του μέτρα τοῦ παρελθόντος, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἦταν καί ἀναγκαῖα. Μιλῶ γιά τίς μικρές μά καίριες ὑποχωρήσεις στά ἐλάσσονα ζητήματα τῆς καθημερινότητας. Κι ἀπό τήν ἄλλη τό στελεχιακό δυναμικό τοῦ χώρου ἔχει πλέον ἀποψιλωθεῖ ἀπό ἑστίες
ἀντιστάσεως, μέ εὐάριθμες φωτεινές ἐξαιρέσεις (Πεταλωτής, Σγουρίδης…). Ἀντιθέτως, βρίθει ἀπό ἀπίθανους τύπους πού εἴτε ἔχουν μία προσέγγιση γιά τό θέμα λές καί μιλᾶμε γιά τό ἀντάρτικο τῶν Οὐαζίρων στό Πακιστάν εἴτε ἔχουν ἀναλάβει τήν ἁπλή διεκπεραίωση τῶν τουρκικῶν αἰτημάτων πρός τήν ἑλληνική διοίκηση. Νά φανταστοῦμε καί μία κυβέρνηση ΠαΣοΚ μέ 152 βουλευτές, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 2 θά εἶναι μειονοτικοί; Καθόλου ἀπίθανο καί …καθόλα τρομοκρατικό!
Μήπως ὅμως ὁ νέος πρωθυπουργός θά βοηθήσει τόν τόπο μας στά ἄλλα θέματα; Ἀφήνω κατά μέρος ὅτι κατά κανόνα δέν μπορεῖ οὔτε τόν ἑαυτό του νά βοηθήσει σέ βασικά πράγματα, καί προσπαθῶ, ὅλος αἰσιοδοξία, νά βρῶ ποῦ μπορεῖ νά κάνει κάτι παραπάνω ἀπό τό γαλάζιο τσοῦρμο τῶν ἀχρήστων πού φεύγει. Στόν θνήσκοντα ἀγροτικό τομέα ὅπου ὅλα (καπνοκαλλιέργεια, τιμές ἀγροτικῶν
προϊόντων, ἐπιδοτήσεις…) ἔχουν κριθεῖ ἐκτός συνόρων; Στόν χῶρο τῶν μικρομεσαίων ἐπαγγελματιῶν ὅπου ξέσπασε ἡ κρίση μιᾶς παρασιτικῆς ἀπό τά γεννοφάσκια της οἰκονομίας; Στόν τομέα τῆς δημόσιας διοίκησης ὅπου τό ΠαΣοΚ πρωτοέφερε τήν διάλυση; Ἤ μήπως στά μείζονα τοπικά θέματα, ὅπως εἶναι οἱ ἑλληνορωσικοί ἀγωγοί; Τί εἶπε σχετικά προχθές ὁ ΓΑΠ στήν Ἀλεξανδρούπολη; Ὅτι «ἡ διακρατική συμφωνία γιά τόν ἀγωγό Μπουργκάς – Ἀλεξανδρούπολης κατοχυρώνει τά συμφέροντα μόνο τῆς μιᾶς πλευρᾶς» κι ὅτι «θά ἐπιμείνει στή διασφάλιση τῶν περιβαλλοντικῶν ὅρων σέ ξηρά καί θάλασσα» ὥστε, λέει, «ἡ Ἑλλάδα νά διασφαλίσει τά συμφέροντά της, τόσο στήν κατασκευή ὅσο καί στή λειτουργία τοῦ ἀγωγοῦ αὐτοῦ»! Δηλαδή ἀφοῦ φάγανε 10 χρόνια (1994-2004) χωρίς νά βάλουν μία τελική ὑπογραφή (κάτι πού ἔκανε ὁ Καραμανλής), τώρα θά ἔρθουν νά ξανακάνουν «διάλογο», πετώντας πάλι τή μπάλλα στήν ἐξέδρα, μέχρι νά ἀγανακτήσει ὁ Ρῶσος συμπαίκτης μας καί νά φύγει! Κάθε ὁμοιότητα μέ τίς θέσεις τῆς ἀμερικανόστροφης νέας βουλγαρικῆς κυβέρνησης θά εἶναι ἀπολύτως τυχαία*…
Κι ἕνα τελευταῖο: Ὁ μέλλων πρωθυπουργός σας** εἶχε τό θράσσος νά μιλήσει καί γιά τό θέμα τῶν ματαιωθέντων χρυσωρυχείων, οἰκειοποιούμενος ξεδιάντροπα ξένους ἀγῶνες, κι αὐτό μάλιστα τή στιγμή πού κατεβάζει ὑποψήφιο βουλευτή τόν ὑπεύθυνο δημοσίων σχέσεων τῶν Χρυσωρυχείων Θράκης! Προφανῶς ἦταν βέβαιος πώς ἀπευθύνεται σέ χαχόλους…

* Ἄσε πού ὁ Μπορίσωφ δέν εἶναι καί …σοσιαλιστής
** Γελούσαμε μέ τούς γιάνκηδες πού εἶχαν πρόεδρο τόν κρετίνο Μπούς, ἔ; Ἐδῶ τώρα πού αὐτός θά κάνει καί κουμάντο, ἐλλείψει administration;