“Οι κάθε είδους εθνικές και θρησκευτικές αξίες των Τούρκων της Δυτικής Θράκης (που αποτελούνε μια εθνικοθρησκευτική κοινότητα) συνεχίζουν να καταπατώνται από την ελληνική κυβέρνηση. Όπως και στο παρελθόν έτσι και τώρα, με αυξανόμενη σφοδρότητα, συνεχίζονται οι επιθέσεις κατά των ισλαμικών αξιών.
Παρά το ότι στην Αθήνα ζούνε εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι, στερούνται κάποιου ιερού χώρου για να κάνουν την προσευχή τους. Οι μουσουλμάνοι που ζούνε στην Ελλάδα, δεν περνά μέρα που να μην υποστούν βία. Ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες που φεύγουν από μια τυραννία, βρίσκονται αντιμέτωποι με μιαν
χειρότερη.

(…) Η ελληνική νοοτροπία ακόμη από την Ρωμαϊκή εποχή, συντηρήθηκε με την λογική πως για να μπορέσει να επιβιώσει απέναντι σε έναν μεταδοτικό ιό σαν το Ισλάμ και να μπορέσει να συνεχίσει την ύπαρξη της, πρέπει να διαβρωθούν και να καταστραφούν οι άξιες του Ισλάμ και έτσι με αυτό τον τρόπο συντηρήθηκε. Οι Δυτικοί ευεργέτες γνωρίζοντας καλά αυτήν τους την αρρώστια, επί αιώνες τους εκμεταλλεύτηκαν όσο μπορούσαν. Με όνειρα για την Μεγάλη Ελλάδα συγκρούσθηκαν πάντα στην πρώτη γραμμή με τους μουσουλμάνους. Σαν παλληκάρια που δεν χορταίνουν τις ήττες, μόλις σηκώνονταν λίγο και πριν καν
ανοίξουν τα μάτια τους, μα με ξένους βασιλείς, μα με χούντες και με οικονομικές κρίσεις, τους αποκοίμιζαν. Και καθώς δεν γνωρίζουν άλλη θρησκεία και ιστορία από αυτήν που τους επέβαλε η Εκκλησία, έχουν μίσος για άλλες θρησκείες και ιστορίες. Καθώς ανατράφηκαν με αυτού του είδους την τύφλωση του νου και του
πνεύματος σε καμμιά περίοδο της ιστορίας δεν αντιλήφθησαν τον κόσμο και τις ιστορικές αλήθειες. Εάν τυχαία ένας επιστήμονας, επιχειρήσει να δείξει θάρρος ενάντια στο σκοτάδι της εκκλησίας και φέρει αντιρρήσεις κατά των θρησκευτικών και ιστορικών δογμάτων της, τότε ακόμη και αν είναι άθεος αφορίζεται, ανακηρύσσεται προδότης από όλη την κοινωνία και λιντσάρεται. Μαυρίζει όλη η ζωή του και σε όποιο αξίωμα και θέση και αν βρίσκεται, καθίσταται πλέον αδύνατο να συνέλθει και να δει μια άσπρη μέρα.
(…) Κανονικά το κράτος πρέπει να έχει ένα σύστημα προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων πίστης και λατρείας. Τα δικαιώματα αυτά παρά το ότι είναι εγγυημένα από της διεθνείς συνθήκες και το σύνταγμα, στην χώρα μας το κρατικό χέρι τα αγνοεί και επιτρέπει κάθε είδους τυραννία σε βάρος των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Η μεγαλύτερη τυραννία κοινωνιών και κυβερνήσεων είναι να μην σέβονται και να μην υπολογίζουν τις ιερές αξίες άλλων. Εάν όμως αυτοί έχουν τους νόμους τους που μυρίζουν μίσος, οργή και φρίκη, εμείς έχουμε τον Αλλάχ…”

Μέσα στή θύελλα τοῦ καθεστωτικοῦ φιλομεταναστευτικοῦ λόγου, μέ τίς ὑποκριτικές προτροπές, τίς ξεδιάντροπες ἀπειλές, τίς κωμικές ἠθικολογίες καί τά κλαψομ

Καλούμαστε ὅλοι νά συμβάλουμε μέ τρόφιμα, ρουχισμό, εἴδη προσωπικῆς ὑγιεινῆς κτλ γιά τίς ἀνάγκες τῶν προσφύγων πού πλημμυρίζουν τήν πατρίδα μας, μεταβάλλοντάς την σέ ἀπέραντο ἀνοιχτό στρατόπεδο διερχομένων. Ὄχι μόνο νά ἀποδεχθοῦμε δηλαδή τήν διάλυση τοῦ τόπου μας ἀλλά καί νά τήν διευκολύνουμε! Ποιός κάλεσε αὐτούς τούς ἀνθρώπους ἐδῶ; Ποιός τούς ξεσπιτώνει ἀπό τίς χῶρες τους; Ποιός τούς ξεφορτώνει στά μέρη μας εἰσπράττοντας τά κόμιστρα; Ποιός τούς θεωρεῖ “εὐλογία” γιά τήν πατρίδα μας; Ποιός λιγουρεύεται τήν ἰσλαμικοῦ χρώματος “πολυπολιτισμικότητα” καί τήν “δημογραφική λύση” πού μᾶς προσφέρεται; Πάντως ὄχι ἐμεῖς, ὄχι ὁ ἑλληνικός λαός πού χειμάζεται σήμερα ὅσο ποτέ!
Μᾶς λένε πώς “ἐντάξει ἀλλά τί νά κάνουμε, εἴμαστε μικρή χώρα καί στή λάθος γεωγραφική θέση, δέν μποροῦμε νά ἀντιδράσουμε”, ἄρα νά δεχθοῦμε τή μοίρα μας. Πρῶτον ὄχι μόνο ποτέ δέν εἴπαμε δι’ ἐπισήμων χειλέων τήν ἀλήθεια ἀλλ’ ἀντιθέτως πέρυσι τέτοιον καιρό ἀπευθύναμε διά τῆς κυρίας Τασίας “κάλεσμα” πρός κάθε ἀναξιοπαθούντα νά προσέλθει στήν ἐπικράτειά μας. Καί δεύτερον ἄν δέν ἀποτρέψουμε τό κακό, μποροῦμε τοὐλάχιστον νά μήν τό διευρύνουμε. Τί θά ἐξυπηρετήσει μιά ἀνθρωπιστική βοήθεια γιά τήν παραμονή τῶν προσφύγων – λαθρομεταναστῶν – λιποτακτῶν κτλ στή χώρα μας; Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν ἔρχονται στήν Ἑλλάδα, εἶναι ἁπλῶς περαστικοί στόν δρόμο γιά τόν πλούσιο εὐρωπαϊκό βορρά. Κρατώντας τους ἐδῶ τούς καταστρέφουμε, μέ πόσους τρόπους πρέπει νά μᾶς τό ποῦνε; Μία εἶναι ἡ μόνη βοήθεια πού θά μπορούσαμε νά τούς παρέχουμε καί πού θά εἶχε νόημα: νά τούς δώσουμε τό εἰσιτήριο γιά τή χώρα τοῦ προορισμοῦ τους, ἐφόσον φυσικά αὐτή τούς δέχεται – κι ἄν ὄχι, τότε τό εἰσιτήριο γιά τή χώρα προέλευσής τους. Ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι εἴτε προσχηματικά, εἴτε φαρισαϊσμοί εἴτε ἀνοησίες. Ἡ Κυβέρνηση, γιά χάρη τῶν Εὐρωπαίων ἐντολέων της, μετατρέπει τή χώρα σέ κέντρο διερχομένων – ἤ, ἀκόμα χειρότερο, κέντρο κρατουμένων – κι ἐμεῖς καλούμαστε νά συνεισφέρουμε γιά τήν ἀναβάθμιση τῶν παρεχόμενων ὑπηρεσιῶν πρός τούς ἐγκλωβισμένους “πελάτες”. Γιά νά μήν τούς χάσουμε;

Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία δημοσκόπησης για τη σχέση των Ελλήνων με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εφημερίδα «Το Βήμα» σε δύο συνεχείς Κυριακές ( 12 και 19 Απριλίου 2015) δημοσίευσε δημοσκόπηση της εταιρείας «Κάπα Research Α.Ε.». Σύμφωνα με αυτή το 81,4% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι –έναντι παλαιότερα του 95% – και το 14,7% άθεοι, έναντι παλαιότερα του 2%. Όμως ενώ δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια υπερτριπλασιάστηκαν όσοι δηλώνουν ότι δεν θρησκεύονται:
- Το 2001 το 13,8% δήλωσε ότι δεν θρησκεύεται, ενώ το 85,6% ότι θρησκεύεται.
- Το 2015 το 45,9% δηλώνει ότι δεν θρησκεύεται, ενώ μόνο το 51,9% ότι θρησκεύεται.
Ένα άλλο συνταρακτικό στοιχείο είναι πως μέσα σε δέκα χρόνια μειώθηκαν στους μισούς όσοι καθημερινά προσεύχονται και υπερτετραπλασιάστηκαν όσοι δεν προσεύχονται ποτέ:
-Το 2006 το 54,2% προσευχόταν καθημερινά και το 7,2% ποτέ.
-Το 2015 το 24,4% προσεύχεται καθημερινά και το 29,6% ποτέ.

Εξίσου συνταρακτικό είναι το στοιχείο της δημοσκόπησης ότι μέσα σε δέκα χρόνια μειώθηκαν στο ένα τρίτο εκείνοι που εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή, ενώ υπερπενταπλασιάσθηκαν όσοι δεν πηγαίνουν ποτέ στην Εκκλησία:
- Το 2006 το 22,7% πήγαινε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, το 24,6% έως τρεις φορές τον μήνα και το 6,9% ποτέ.
- Το 2015 το ποσοστό όσων πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία περιορίζεται στο 6,7%, στο 10% όσων πηγαίνουν έως τρεις φορές, ενώ το ποσοστό όσων δεν πηγαίνουν ποτέ στην Εκκλησία έφτασε το 36,7%.
Άλλες παράμετροι που δείχνουν την τάση της κοινωνίας του 2015 να απομακρυνθεί από τη διδασκαλία και τους Κανόνες της Εκκλησίας είναι και αι ακόλουθοι:
- Οριακά πλέον τάσσεται υπέρ της διατηρήσεως των θρησκευτικών συμβόλων στους δημόσιους χώρους: Το 51,3% είπε «ναι» και «μάλλον ναι» και το 45,4% «όχι» και «μάλλον όχι».
- Το 2006 το 36,7% τάχθηκε υπέρ του να διδάσκεται το Ορθόδοξο δόγμα στα θρησκευτικά του σχολείου, ενώ το 2015 τάσσεται μόνο το 13,8%, δηλαδή υποτριπλασιάστηκε.
- Οριακά πλέον – το 50,5% – τάσσεται κατά του γάμου των ατόμων του ιδίου φύλου. Όμως το 65,6% τάσσεται υπέρ της άποψης ότι «η ομοφυλοφιλία είναι ένας τρόπος ζωής που πρέπει να γίνει αποδεκτός από την κοινωνία».
- Το 82,3% τάσσεται υπέρ του πολιτικού γάμου.
- Το 73% υπέρ της καύσης των νεκρών. Και
- Το 78,4% υπέρ του να πληρώνει η Εκκλησία τους μισθούς των ιερέων Της.
- Το 74,5% τάσσεται υπέρ του διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας.
Από τη δημοσκόπηση γίνεται σαφές το γεγονός ότι μέσα στην τελευταία δεκαετία η επιρροή της ποιμαίνουσας Εκκλησίας στην κοινωνία έχει σημαντικά υποχωρήσει. Αυτό ενώ οι συνθήκες που θα μπορούσε να ασκήσει το έργο της ήσαν σχεδόν ιδανικές:
- Παρά την γενική και βαθειά κρίση η Πολιτεία έδειξε πνεύμα συνεργασίας.
- Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει οποιαδήποτε αντιπολίτευση στο εσωτερικό της Ιεραρχίας. Ο Αρχιεπίσκοπος κυριαρ- χούσε και κυριαρχεί στην Ιεραρχία και επέβαλλε και επιβάλλει τις απόψεις του σε όλα τα θέματα και τις επιλογές του στις εκλογές Αρχιερέων.
- Δεν υπάρχει οποιαδήποτε ενόχληση από το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ. Αντίθετα ό,τι δημοσιεύεται είναι δελτία τύπου με φωτογραφίες που αποστέλλουν η Αρχιεπισκοπή και οι Μητροπολίτες, όσοι έχουν μπει σε αυτό τον πειρασμό… Γι΄ αυτό και στην πραγματικότητα όσα γράφονται είναι παντελώς αδιάφορα και διαβάζονται μόνο από όσους αρέσκονται στο κουτσομπολιό…
- Με το Φανάρι μπορεί οι σχέσεις να μην είναι στο καλύτερο σημείο, αλλά δεν υπάρχουν εμφανείς συγκρούσεις.
Μια εξήγηση για την απομάκρυνση των πιστών από την Εκκλησία είναι πως έχει αμβλυνθεί ο ιεραποστολικός ζήλος και αντίστοιχα έχει αυξηθεί η γραφειοκρατική αντίληψη για την αρχιεροσύνη και την ιεροσύνη. Ο Μητροπολίτης και ο ιερέας δεν τρέχουν στο πρόβατο που απομακρύνθηκε και κινδυνεύει, απλώς το περιμένουν να επιστρέψει… Όσοι το περιμένουν… Γιατί ορισμένοι πηγαίνουν τακτικά στο εξοχικό τους και απολαμβάνουν τη φύση…
Παράλληλα σε Μητροπολίτες και ιερείς όσο μειώνεται η ιεραποστολή, κάτι το δύσκολο, τόσο αυξάνονται οι ενέργειες που ενισχύουν την χωρίς επίγνωση λαϊκή ευσέβεια. Τα τελευταία χρόνια έχει εντυπωσιακά αυξηθεί η κινητικότητα σε μεταφορές ιερών λειψάνων και εικόνων…
Εκδίδονται και περιοδικά από Μητροπόλεις που, τα περισσότερα, είναι χρήματα πεταμένα. Περιεχόμενο χωρίς τίποτε το ουσιώδες. Εκκλησιαστική ξύλινη γλώσσα και έντονη Δεσποτική παρουσία… Σε προσφάτως εκδοθέν περιοδικό Μητροπόλεως επί 64 σελίδων υπάρχουν 36 φωτογραφίες του Δεσπότη και μόνο 4 του Ιησού Χριστού. Μέχρι φωτογραφίες Δεσπότη επί αλόγου, με πλήρη στολή ενδεδυμένου, δημοσιεύονται…. Έξαρση επίσης κατασκευών ποικίλων κτιρίων, χωρίς, σε περίοδο μάλιστα κρίσεως, να εξετάζεται η χρησιμότητά τους… Στην Εκκλησία θάπρεπε να κυριαρχεί η ιεραποστολή και να έπονται τα κτίρια και το κοινωνικό έργο. Όμως συχνά συμβαίνει το αντίθετο…
Στη δημοσκόπηση έλαβε δημοσίως θέση ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Γράφει όπως ένας τρίτος και όχι ως ένας από τους 82 της Ιεραρχίας. Ως Επίσκοπος θα έπρεπε να δώσει πληροφορίες για τους πνευματικούς καρπούς της Μητρόπολης που του εμπιστεύθηκε ο Θεός και η Ιεραρχία. Πνευματικούς καρπούς και όχι φυσικά παραγωγή πατάτας, για τη συγκομιδή της οποίας άλλος Μητροπολίτης επαίρεται…
Το 2005 ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, διαβλέποντας τη δυσκολία στην κατήχηση του λαού και τον κίνδυνο να απομακρυνθεί από την Εκκλησία, ανέθεσε σε επιτροπή, υπό τον τότε Μητροπολίτη Θηβών και σήμερα Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, να μελετήσει το θέμα και να το φέρει ως εισήγηση στην Ιεραρχία. Πράγματι στις 6 Οκτωβρίου του 2005 ο τότε Μητροπολίτης Θηβών μίλησε με θέμα τα πορίσματα της Επιτροπής. Ο κ. Ιερώνυμος ως αιτήματα των πιστών μετέφερε στην Ιεραρχία, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
- Απόλυτη διαφάνεια στην οικονομική διαχείριση του ιερού χρήματος.
- Μεγαλύτερη συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου στα πράγματα της Εκκλησίας.
- Αγιότητα βίου των κληρικών, επιμόρφωση του κλήρου και αλλαγή στο υπάρχον σύστημα εκλογής Επισκόπων.
- Αίτημα συνέχισης του διαλόγου με την κοινωνία και σε επίπεδο Μητροπόλεων.
- Ανάγκη επανευαγγελισμού των πιστών.
- Μεγαλύτερη συμμετοχή των νέων στα εκκλησιαστικά δρώμενα.
Έκτοτε πέρασαν δέκα χρόνια και από το 2008 ο κ. Ιερώνυμος έχει αναλάβει το πηδάλιο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Από όλα όσα ο ίδιος ανέφερε ουδέν έχει κινηθεί και επομένως επιτευχθεί κατά τα τελευταία χρόνια. Αποτέλεσμα, ο ρόλος της Εκκλησίας να έχει αποδυναμωθεί στην ελληνική κοινωνία. Το 2005 το 73,7% δήλωσε στην αντίστοιχη δημοσκόπηση ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είχε ενισχυθεί κατά τα τελευταία χρόνια, ενώ το 2015 το ποσοστό περιορίζεται στο 43,9%. Αντίθετα, το 2005 μόνο το 19,8% δήλωσε ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είχε αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 47%! Ένα τελευταίο στοιχείο προς προβληματισμό είναι πως στο ερώτημα «πόσο ικανοποιημένος είστε από τη δραστηριότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος τα τελευταία χρόνια;», το 63,9% απάντησε λίγο και καθόλου, μόνο το 5,1% απάντησε πολύ και το 27% αρκετά!…
Η δημοσκόπηση πρέπει άμεσα να συζητηθεί στην Ιεραρχία, που έχει την ευθύνη των ενεργειών για να σταματήσει ο κατήφορος και η απομάκρυνση των πιστών από την Εκκλησία. Πρέπει να σημάνει συναγερμός συνειδήσεων, να ηχήσουν οι σάλπιγγες, να υπάρξει ανάταση ψυχών κλήρου και λαού. Μπορούμε; Είναι δυνατόν να ξεφύγουμε από τη ραστώνη και το βόλεμα; Μήπως πάσχουμε από οξεία πνευματική αγκύλωση, που δεν επιτρέπει τη μετάνοια και την αλλαγή της στάσης μας; Μήπως δεν υπάρχουν πια αντανακλαστικά στις ψυχές μας; Μήπως έχουμε υποταγεί στον τρόπο ζωής και σκέψης, που μας διαμορφώνουν οι άρχοντες του κόσμου τούτου;
Υπόδειγμα για την απαιτούμενη δραστηριοποίησή μας αποτελούν όσες εστίες πνευματικής αντίστασης στην παρακμή υπάρχουν, και θα υπάρχουν ως αποτελεσματικά ψυχικά αντιβιοτικά στην πανούκλα του υλισμού και του ηδονισμού της κάθε εποχής. Στους αιώνες η Εκκλησία μπορεί να ταλανίζεται αλλά ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν Την αφήνει να καταποντισθεί. Οι πιστοί όμως έχουν την ευθύνη να εφαρμόζουν την εντολή Του, για ζωντανή μαρτυρία Πίστεως στον κόσμο που ζούν.-

Η πολυπληθής (οκταμελής) εκπροσώπηση της Εκκλησίας της Ελλάδος στη 10η Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, στο μακρινό Πουσάν της Νότιας Κορέας, που πραγματοποιήθηκε από τις 30 Οκτωβρίου έως τις 8 Νοεμβρίου, σφραγίστηκε από την σιωπή των μελών της όταν ετέθη το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους οθωμανούς και τους κεμαλικούς Τούρκους. Η εν λόγω σιωπή και η αποδοχή των ανακριβειών που εμπεριέχονται στο σχετικό Μνημόνιο από τα μέλη της αντιπροσωπείας μας, προκαλεί μείζον ζήτημα και εύλογα ερωτήματα, ένα από τα οποία είναι μήπως έχουν προσχωρήσει στη λογική της κυρίας Ρεπούση, περί «του συνωστισμού των Ελλήνων στη Σμύρνη».

Στο Μνημόνιο του ΠΣΕ για την 100ή Επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων και μετά την αναφορά ότι «στα χρόνια 1915-1916 περίπου 1,5 εκατομμύρια Αρμενίων εσφάγησαν και χιλιάδες ακόμη εκτοπίσθηκαν ή διώχθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σημερινή Τουρκία», προστίθεται μια φράση ανακριβής και προσβλητική για κάθε Έλληνα και για κάθε άνθρωπο που σέβεται την ιστορική αλήθεια: «Τιμάμε τους άλλους 600.000 Χριστιανούς, Αραμαϊκής, Χαλδαϊκής, Ασσυριακής και Ελληνικής καταγωγής, περιλαμβανομένων και των Καθολικών και Προτεσταντών, που επίσης σφαγιάσθηκαν μαζί με τους Αρμενίους, αδελφούς και αδελφές τους».
Οι Έλληνες λοιπόν στον Πόντο και γενικά στη Μικρά Ασία ήσαν οι έσχατοι των «600.000 σφαγιασθέντων χριστιανών» από τους Οθωμανούς; Είναι δυνατόν Έλληνες κληρικοί και λαϊκοί να αποδέχθηκαν αυτή την ιστορική ανακρίβεια; Δηλαδή στους Έλληνες δεν υπήρξε Γενοκτονία; Και οι χιλιάδες των κληρικών που εσφάγησαν, με πρώτο τον Εθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης; Ξεχάστηκαν αυτά; Όλα στη λήθη, ή στην πολιτική μείωσης των τραγικών συμβάντων; Θα ήταν καλύτερα στο Μνημόνιο να μην είχε γραφεί τίποτε για τη σφαγή των Ελλήνων, γιατί το μισό ψέμα είναι χειρότερο από το ψέμα. Σημειώνεται ότι η Βουλή των Ελλήνων έχει ανακηρύξει την 19η Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο» και την 14η Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Οι διωγμοί και η Γενοκτονία των Ελλήνων άρχισαν νωρίτερα από αυτούς των Αρμενίων, συγκεκριμένα από το 1914. Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης σε Έκθεση του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στις 4 Ιουνίου 1914, γράφει, μεταξύ των άλλων: «Απέστειλα μέχρι ταύτης της στιγμής έξι εκθέσεις περί των απεριγράπτου αγριότητος και λεηλασιών και φόνων και εξανδραποδισμών, εφ’ ους ευρέθη το Γένος μας κατά τα παράλια της Μ. Ασίας και σχεδόν ολόκληρον εξωλοθρεύθη και ουδεμία παράλιος πόλις εναπελείφθη». Αυτή είναι η Αλήθεια, όπως τη βίωνε ο Μάρτυς Μητροπολίτης Σμύρνης.
Για την ιστορία η Γεν. Συνέλευση του ΠΣΕ αναθέτει στον Γενικό Γραμματέα του: Πρώτον στα 2015, και με την ευκαιρία της 100ής επετείου από την έναρξη της Γενοκτονίας των Αρμενίων να διοργανωθεί διεθνές συνέδριο στη Γενεύη για την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας, με τη συμμετοχή εκκλησιών μελών του ΠΣΕ, διεθνών οργανισμών, δικαστικών, ιστορικών και υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεύτερον να οργανωθεί το 2015 οικουμενική προσευχή στη μνήμη των θυμάτων της Αρμενικής Γενοκτονίας στον Καθεδρικό Ναό της Γενεύης. Και Τρίτον να κληθούν οι Εκκλησίες μέλη του ΠΣΕ να προσευχηθούν για τους Αρμενίους μάρτυρες και να αναγνωρίσουν την Αρμενική Γενοκτονία.
Ουδεμία νύξη για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων Χριστιανών της Μικράς Ασίας. Δεν είναι σοβαρή η ευθύνη της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος; Με τη στάση της εξουδετέρωσε και το έσχατο επιχείρημα, της συμμετοχής της Εκκλησίας της Ελλάδος στο ΠΣΕ, ότι δηλαδή μπορεί να επιδεικνύει ανοχή στα δογματικά και εκκλησιολογικά θέματα, αλλά είναι ένα παγκόσμιο φόρουμ, στο οποίο μπορεί να προβάλλει τις απόψεις της. Μα ούτε αυτό, το στοιχειώδες, έκανε. Τί λοιπόν χρειάζεται το ΠΣΕ;
Η εσχάτη πλάνη βεβαίως θα ήταν να έρθουν οι Έλληνες σε αντιπαράθεση με τους Αρμενίους. Και οι δυο λαοί υπέφεραν μαρτύρια πολλά και δεν μπορεί ο πόνος τους να ζυγιστεί. Σε παλαιότερο ρεπορτάζ μου είχα επαινέσει την ενεργητικότητά, τη γενναιότητά και την αφοβία τους προς τον ογκώδη γείτονα και σφαγέα τους. Των Ελλήνων είναι η ευθύνη να προβάλλουν διεθνώς και να πετύχουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων τους, Μικρασιατών και Ποντίων.
Για τη σιωπή των εκπροσώπων των Ελληνικών Εκκλησιών στη ΓΣ του ΠΣΕ πλανώνται διάφορα ερωτήματα. Μήπως αδιαφόρησαν και δεν παρακολούθησαν τη διαδικασία έγκρισης του Μνημονίου περί της Γενοκτονίας των Αρμενίων; Μήπως ιδεολογικά συμπλέουν με τη λογική της κυρίας Ρεπούση; Μήπως κάτι άλλο επηρέασε τη στάση τους; Μήπως παρεξήγησαν την πρόσφατη επίσκεψη του Οικ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στο σπίτι του σφαγέα των Ελλήνων Μουσταφά Κεμάλ, στη Θεσσαλονίκη, και τα όσα επαινετικά έγραψε γι’ αυτόν στο βιβλίο των επισκεπτών περί των «μεταρρυθμίσεων του», των οποίων πρώτο θύμα ήταν το ίδιο το Πατριαρχείο και στη συνέχεια οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και περί της «ειρήνης» που έφερε στη χώρα του, βεβαίως με την ωμή βία, και επί των ερειπίων και των πτωμάτων των εκατομμυρίων θυμάτων του, Ελλήνων, Αρμενίων και των άλλων Χριστιανών; Το θέμα είναι σοβαρό και απαιτεί κάποια μιαν εξήγηση από την Ιερά Σύνοδο.-

     Είναι βεβαίως γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε άλλο ένα επεισόδιο στο μακραίωνο σήριαλ της απόπειρας των Φραγκολατίνων να επιτύχουν τη λεγόμενη Ένωση με την Ορθόδοξη Εκκλησία (με τη λέξη «ένωση» φυσικά να υπονοεί πάντοτε την υποταγή υπό τους δικούς τους όρους). Και επειδή ασφαλώς το πράγμα έχει προ πολλού προσλάβει και άλλες διαστάσεις, βλέπουμε ταυτόχρονα και ένα ακόμη άθλιο επεισόδιο σ’ ένα ακόμη ευρύτερο σήριαλ:  εκείνο του γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει. Βεβαίως εννοείται ότι βλέπουμε και προφανή πολιτικά παιχνίδια, δεδομένης της καθ’ όλα ύποπτης εδώ και καιρό υιοθεσίας (ή, για την ακρίβεια, άλωσης) του Φαναρίου από τα όργανα της Νέας Τάξης. Τα πολιτικά δρώμενα όμως, όσο κι αν διαπλέκονται άμεσα με τα θρησκευτικά μέσα σ’ αυτό το νεοεποχο-ταξίτικο γαϊτανάκι, δεν είναι ούτως ή άλλως τα πρωτεύοντα. Για τον γράφοντα, το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό και δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό. Σε πείσμα όλων των προσεγγίσεων που εδράζονται στο (ενίοτε χρήσιμο μεν, αλλά βεβαίως και απελπιστικά) απλοϊκό μαρξιστικό μοντέλο, θεωρώ ότι η οικονομική και πολιτική υποταγή των λαών αποτελεί στην πραγματικότητα το μέσο για την πνευματική τους άλωση – και όχι το αντίστροφο.

     Και αυτό το θρησκευτικό – πνευματικό παιχνίδι μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με τη συνενοχή εννοείται και του ίδιου του Φαναρίου (θυμηθείτε για παράδειγμα τα διαβόητα οικουμενιστικά ανοίγματα του Αθηναγόρα), επ’ εσχάτων όμως των χρόνων και της Ελλαδικής Εκκλησίας (είτε με τους εναγκαλισμούς του προηγούμενου Αρχιεπισκόπου με το Βατικανό, είτε με τη μόνιμη εκπροσώπηση στην παρωδία του – αυτοφερόμενου ως – Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είτε με τους συναγελασμούς συγκεκριμένων ιεραρχών μας σε διαθρησκειακές λατρευτικές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους). Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο θεωρημένα τα πρόσφατα γεγονότα φωτίζονται απολύτως. Η πεπτωκυία ρασοφόρος σύναξη του Φαναρίου, που ευτελίζει χύδην απαξάπαν το ενδόξως βαρυφορτωμένο ιστορικά σημαινόμενο της έννοιας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επεχείρησε για μια ακόμη φορά να μας συμπαρασύρει στον θλιβερό της κατήφορο. Ευτυχώς όμως – επί του παρόντος τουλάχιστον – απέτυχε…

     Ας δούμε λοιπόν εν συντομία τα γεγονότα (τα οποία πιθανότατα δεν τα γνωρίζετε, δεδομένου ότι τα ελλαδικά βοθροκάναλα τυρβάζονται μόνο περί τους Γιωργάκηδες, τους Κωστάκηδες, τις Ντόρες, τους δήθεν ιούς των χοίρων και τα λοιπά ανθυποσκύβαλα). Πριν από αρκετούς μήνες οι επαφές Βατικανού και Φαναρίου είχαν φτάσει πλέον σε τόσο θερμό σημείο, ώστε να δρομολογηθεί ακόμη και κάποια ένωση ανάμεσά τους (που στα χαρτιά μεν υποτίθεται ότι δεν θα έθιγε δογματικά θεολογικά ζητήματα, πράγμα όμως που μόνο…διανοητικά καθυστερημένους θα μπορούσε να παραπλανήσει και όχι ασφαλώς τους στοιχειωδώς έχοντας οφθαλμούς οράν και νουν συνιέναι). Την ίδια εποχή στην Ελλάδα, μία ομάδα αρχιερέων, κληρικών και μοναχών (και για την ακρίβεια, άπας ο πνευματικός ανθός του χώρου), αποφασίζοντας την προβολή αντίστασης έναντι της επερχόμενης εκτροπής, προσυπέγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο, την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» (για να ακολουθήσουν περίπου 10.000 ακόμη υπογραφές – μεταξύ αυτών βεβαίως και του υποφαινομένου, καθώς και ενίων ετέρων της παρέας μας εδώ στον «Αντιφωνητή»). Πληροφορούμενος το γεγονός, ο πεπτωκώς ταγός του Φαναρίου, πάνω στην απροκάλυπτη εδώ και καιρό σπουδή του να μετατραπεί σε θεραπαινίδα του Βατικανού, χαρακτήρισε απαράδεκτη την «Ομολογία», δηλώνοντας επίσης ότι οι πρωτεργάτες της σύντομα «θα λάβουν τις δέουσες απαντήσεις». Με επιστολή του λοιπόν προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κατηγορούσε με βαριές εκφράσεις την προσυπογραφή της από πολλούς αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδας, κατήγγελε την «Ομολογία» ότι παραπλανά, εξαπατά και οδηγεί σε Σχίσμα και καλούσε την Ιεραρχία να πάρει θέση και να καταδικάσει το κείμενο και τους κληρικούς που το υπέγραψαν επιβάλλοντας ποινές, «αναλογιζόμενη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή και η υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών»!

     Σχεδόν ταυτόχρονα όμως είχαμε και άλλη επιστολή ετέρου γνωστού πεπτωκότος οικουμενιστή ρασοφόρου, του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα (συμπροέδρου της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών) προς όλους τους ελλαδικούς αρχιερείς, στην οποία με αυστηρό και ψυχολογικά εκβιαστικό ύφος τους έθετε «προ των ευθυνών τους» (θαυμάστε απύθμενο θράσος!), επειδή επιτρέπουν την κριτική στα συντελούμενα στον χώρο του Οικουμενισμού και ζητούσε την παρέμβαση της Ιεραρχίας όχι για να συζητήσει αυτή το ζήτημα του Διαλόγου, αλλά για να απαγορεύσει ουσιαστικά την ασκούμενη κριτική!

     Τελικά όμως η Σύνοδος της ελλαδικής Εκκλησίας, σε συνεδρίασή της πριν από λίγες μέρες, όχι μόνο δεν καταδίκασε κανέναν εκ των…κακών ανταρτών, αλλά και έκανε ουσιαστικά αποδεκτή την «Ομολογία Πίστεως», αφήνοντας τους αιρετικούς του Φαναρίου ως (φρίττουσαν προφανώς) στήλην άλατος. Το γεγονός βέβαια ήταν μάλλον απρόσμενο, γιατί είναι γνωστό ότι στην πλειονότητα της ελλαδικής Εκκλησίας οι οικουμενιστικές αντιλήψεις – για να το θέσουμε κομψά – δεν είναι ακριβώς…άγνωστες, φαίνεται ωστόσο ότι εκείνοι οι λίγοι ιεράρχες που κρατάνε ακόμη τις Θερμοπύλες, παραείναι στιβαρές προσωπικότητες, όπως βέβαια και οι άλλοι (κληρικοί τε και λαϊκοί) συνοδοιπόροι τους. Αλλά βέβαια φαίνεται κυρίως και το ότι ακόμη μας κρατάει ο…ετάζων καρδίας και νεφρούς και καμιά φορά φωτίζει ακόμη τα σκοτισμένα μυαλά μας, σε βάρος κάθε θλιβερού πράκτορα του διεθνούς Σιωνισμού, που υποδύεται τον διάδοχο μιας έδρας, την οποία κατείχαν κάποτε ο Ιωάννης Χρυσόστομος και ο Φώτιος (και συγχωρέστε με για το θράσος, αλλά – υπείκοντας απλώς στην προτροπή του Μ.Αθανασίου να διακόπτουμε την κοινωνία με τους αιρετικούς κληρικούς – δηλώνω την αφελή απορία μου για το πότε ακριβώς θα κηρύξουμε επιτέλους έκπτωτο και αποσυνάγωγο αυτόν τον θλιβερό Βαρθολομαίο και εκφράζω – για μια ακόμη φορά – την απύθμενα οδυνηρή θλίψη μου για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που από μητέρα Εκκλησία και θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας μετεξελίσσεται δυστυχώς ολοένα και περισσότερο σε μητέρα αταξίας και κακοδοξίας, σε άθυρμα της εβραιοαμερικανικής πολιτικής και σε τραγικό δούρειο ίππο για την εντός των ορθοδόξων τειχών εισαγωγή νεοεποχίτικων αλχημειών)…

     Γνωρίζω βέβαια ότι αρκετοί θα χαρακτηρίσουν όλα τα προαναφερθέντα ως υπερβολές ή και ως πραγματεία περί όνου σκιάς. Μπορεί και να θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο δεν μας χωρίζει από τους Φραγκολατίνους, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Μπορεί και να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «ομόνοιας». Επειδή όμως και η πολλή «αγάπη» βλάπτει καμιά φορά την…υγεία, έχω την αίσθηση ότι ήρθε επιτέλους η ώρα να πούμε τα πράγματα και με το όνομά τους…

     Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του 1054 έπαιξαν προφανή ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11^ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση – σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής – ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του θείου. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι Οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω. Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη ρήση του θλιβερού ταγού του Φαναρίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Η κατάντια του πεπτωκότος σε όλο της το απερινόητο μεγαλείο…

      Και συνεχίζω. Οφείλουμε ακόμη να ξεκαθαρίσουμε ότι επί της ουσίας ο όρος «Διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών» είναι ανυπόστατος και μόνο κατά (θλιβερήν) οικονομίαν χρησιμοποιείται. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν και πώς να προσπαθήσουν να…ενωθούν; Η Εκκλησία είναι απλούστατα μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Φραγκολατίνους ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλούσαμε άραγε την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού είναι εκτροπές και δεν είναι Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως ΤΙΠΟΤΕ! Μπορεί να εκπλήξω τώρα και αρκετούς αναγνώστες μας με αυτό που θα πω (παρότι δεν θα έπρεπε, γιατί κανονικά αποτελεί κοινό τόπο), αλλά από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε Θεία Ευχαριστία, ούτε άλλα μυστήρια. Όσα γίνονται μέσα στους ναούς τους έκτοτε πάρα πολύ απλά είναι όλα άκυρα!

       Ποιος λοιπόν εβραιοαμερικανοσιωνοκίνητος εν Κωνσταντινουπόλει (αν)ιεράρχης τολμά να μας κατηγορεί (και να μας απειλεί και με επιτίμια), επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή του να ενωθούμε με αυτούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσαμε να δεχτούμε (και μακάρι βέβαια να γινόταν) είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Το να επανενωθούμε όμως με τους δικούς τους θεολογικούς δογματικούς όρους σημαίνει ότι αυτομάτως εκτρεπόμαστε και εμείς. Την ώρα δηλαδή που ο εκτρωματικός (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα μεταφυσικά του αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ιταλοί και Γάλλοι διανοητές με ανησυχίες βαφτίζονται Ορθόδοξοι (προσφυώς είχε πει κάποτε ο Ζουράρις ότι «όλοι οι σοβαροί Γάλλοι φιλόσοφοι είτε αυτοκτόνησαν, είτε έγιναν καλόγεροι στο Άγιο Όρος» – ρήση, που ίσως φαντάζει…ζουραρικώς υπερβολική, αλλά επειδή έχω παρακολουθήσει και εγώ κάπως την πορεία των μετά Σαρτρ Γάλλων υπαρξιστών, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι δεν απέχει και πάρα πολύ της πραγματικότητας), εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε να ενωθούμε με αυτούς που πιστεύουν (ένα μόνο ενδεικτικό λέω τώρα) ότι ο Υιός σταυρώθηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Δικαιοσύνη, ήτοι για να εξιλεωθεί δια του πόνου και του θανάτου στον Σταυρό η πεπτωκυία ανθρώπινη σάρκα απέναντι στον οργισμένο τιμωρό Πατέρα για το προπατορικό αμάρτημα; Είναι ηλίου φαιδρότερο ότι όποιος έχει διαβάσει έστω μισή σελίδα από Μέγα Βασίλειο, μόνο ως ατυχή αστεϊσμό θα μπορούσε να εκλάβει μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η ελεεινή σύναξη του Φαναρίου μας την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στην απερινόητη πνευματική της κατάντια)…

     Και βέβαια στο σημείο αυτό καλό θα ήταν νομίζω – προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως – να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει ποιον υπό τους όρους του ή ποιος θα κερδίσει τις…εντυπώσεις. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα υψώνεται πλέον σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Και όχι βέβαια ότι και ημείς οι δύστηνοι ποιούμεν τι αξιοσημείωτον, μένοντας κατ’ όνομα Ορθόδοξοι, κάνοντας τον σταυρό μας στο σπίτι μας ως εξατομικευμένοι προτεστάντες, ανάβοντας κάνα κερί άπαξ του ενιαυτού και μένοντας εκτός της λατρευτικής συνάξεως και της μυστηριακής ζωής, αλλά τουλάχιστον το σωτηριολογικό πλαίσιο υπάρχει και είναι δίπλα μας. Άλλο να υπάρχει (οπότε έχεις μια ευκαιρία, όσο ζεις, να το ανακαλύψεις) και άλλο να νοθευτεί και να καταστραφεί (οπότε βεβαίως πάσα ελπίς – ό,τι κι αν εμείς πλέον επιλέξουμε – θα έχει οριστικά εκλείψει)…

     Όλα αυτά μπορεί για πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη:  μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά καθαρά εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Αν η επίσημη Ελλαδική Εκκλησία (σε επίπεδο εννοώ Ιεράς Συνόδου) αποφασίσει κάποια στιγμή την ένωση με το (ή μάλλον υπό το) Βατικανό, θα πρέπει να θεωρείται απολύτως δεδομένη η δημιουργία Σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και ακόμη μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού θα μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και θα κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς (και τότε βέβαια, εννοείται, θα μας δείτε κι εμάς στο…βουνό με φυσεκλίκια). Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο εξωνημένος μεγαλόσχημος ρασοφόρος που τολμά και επιχειρεί την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ξεπληρώσει τα όποια ενδεχόμενα…γραμμάτια προς τα ξένα αφεντικά που τον ανέβασαν στον…οικουμενικό του θρόνο;

     Ευτυχώς όμως πριν από λίγες μέρες η ηγεσία της ελλαδικής Εκκλησίας στάθηκε (παρ’ ελπίδαν – τολμώ να πω) στο ύψος της, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο ουσιαστικό πάγωμα των ενωσιακών διαπραγματεύσεων, που την ίδια ακριβώς περίοδο διεξάγονταν στην Κύπρο, και αποτρέποντας την υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (υπενθυμίζω – για μια ακόμη φορά – ότι το ευρύτερο παιχνίδι των εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους, αλλά και σε πάστορες, ιμάμηδες και γκουρού), για το οποίο η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν οι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του Μεσσία της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την ομογενοποίηση του πλανήτη (δια της αποδομήσεως εθνών, ιστοριών, γλωσσών και θρησκειών) και για την ψυχολογική του εξουθένωση (δια της συνεχώς διοχετευόμενης τρομοϋστερίας με τις δήθεν Αλ Κάιντες και τις δήθεν φονικές γρίππες). Όσο όμως κι αν οι πρόσφατες εξελίξεις ήταν θετικές – και έλαβε μοιραία έτσι αναβολή και το ημέτερο…αντάρτικο – είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει περιθώριο για κανένα εφησυχασμό, πράγμα που απλούστατα σημαίνει ότι τα…φυσεκλίκια θα παραμείνουν έτοιμα άχρι καιρού στο ντουλάπι. Αυτή η μάχη δείχνει να κερδήθηκε. Ο πόλεμος ωστόσο είναι ακόμη πολύ μακρύς…

                                                                                                                                                             Ν.Δ.

     Πριν από 25 χρόνια περίπου η γιόγκα ήταν άγνωστη στην Ελλάδα. Σήμερα διαφημίζεται παντού. Εφημερίδες, περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας και πολλά βιβλία προσπαθούν να την «περάσουν» στον κόσμο, ενώ υπάρχουν και πολλές σχετικές οργανώσεις και σχολές. Τα περισσότερα γυμναστήρια, σε κάθε σχεδόν συνοικία, έχουν και ένα τμήμα γιόγκα. Προσπαθούν να την εισαγάγουν ακόμα και στα νοσοκομεία και στην εκπαίδευση! Φαίνεται ότι αυτό το σύστημα κάνει για όλα, πως είναι μία πανάκεια!

     Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μόνο κάποιος που έχει προσωπική εμπειρία, μπορεί να ξέρει. Εμείς σήμερα θα τολμήσουμε μια κριτική, λέγοντας πράγματα που κρύβονται.[1] Γιατί εμείς γνωρίζουμε τα πράγματα από «μέσα». Κάποιοι από μας ήμασταν μαθητές, οπαδοί, φίλοι, τρώγαμε μαζί, συζητούσαμε και παρακολουθούσαμε τις σχετικές ομιλίες και τα σεμινάρια τότε, στην αρχή, γύρω στο 1980. Ξέρουμε πολλά περισσότερα από τους σημερινούς μαθητές.

     Ξέρουμε γνωστούς που τρελάθηκαν από την μακροχρόνια εξάσκηση αυτών των «τεχνικών», αλλά και κάποιον που αυτοκτόνησε.[2] Ξέρουμε όλα τα ψέματα που λένε και τον τρόπο με τον οποίο συνεχώς διαστρέφουν την πραγματικότητα και παραπληροφορούν. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά:

1. ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

     Από τη μια λένε ότι δεν είναι κερδοσκοπικά σωματεία, από την άλλη όμως οργανώνουν σεμινάρια, που για να συμμετάσχεις πρέπει να πληρώσεις τεράστια ποσά. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν δίνεται δωρεάν. Είναι μία καλοστημένη εμπορική επιχείρηση που πουλάει «φιλοσοφία», «κοσμοθεωρία», «υπαρξιακή αναζήτηση», «αυτογνωσία», «ψυχολογική υποστήριξη» και ό,τι παραπλήσιο θέλετε.

                                      2. Η ΓΙΟΓΚΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

    Λένε ότι η γιόγκα είναι επιστήμη και χρησιμοποιούν επιστημονική ορολογία, για να «ψήσουν» τους ανυποψίαστους. Πώς είναι όμως δυνατό να ονομάζεις επιστήμη ένα σύστημα που ασχολείται με μεταφυσικές έννοιες (όπως η ύπαρξη ψυχής, η ύπαρξη Θεού, η ζωή μετά το θάνατο και η μετεμψύχωση) και που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους από τον «θεό» Κρίσνα ως μια μορφή λατρείας, ως ένας δρόμος που οδηγεί προς αυτόν;[3] Μήπως δεν ψέλνουν στο κεντρικό άσραμ στό Μουνγκύρ της Ινδίας κάθε μέρα επί μία ώρα αποσπάσματα από τη Μπαγκαβάτ Γκιτά (το ευαγγέλιο του Ινδουισμού);

     Ο ίδιος ο Σατυανάντα (στον πρόλογο του βιβλίου του «ΑΣΑΝΑ, ΠΡΑΝΑΓΙΑΜΑ, ΜΟΥΝΤΡΑ, ΜΠΑΝΤΑ», σελ. 7) γράφει: «Σύμφωνα με την παράδοση και τις γραφές, ιδρυτής της Γιόγκα, συμπεριλαμβανόμενων των ασάνων, είναι ο Σίβα (σ.σ. πρόκειται για θεό του Ινδουισμού με τεράστιο πλήθος ναών σε όλη την Ινδία). Αυτός δημιούργησε τις ασάνες και τις δίδαξε στην πρώτη του μαθήτρια Παρβάτι», η οποία, όπως εξηγεί πιο κάτω, «θεωρείται η μητέρα ολόκληρου του σύμπαντος». Άρα και ο ίδιος ο Σατυανάντα παραδέχεται ότι η Γιόγκα είναι θεϊκό δημιούργημα κι όχι ανθρώπινη επιστήμη! Γιατί τότε μας δουλεύουν; Γιατί απλούστατα, αν πουν εξαρχής σε κάποιον Έλληνα ότι ο Σίβα είναι θεός, δεν θα το δεχτεί. Χρησιμοποιούν συνεπώς το όνομα της επιστήμης, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας. Πάνε σιγά-σιγά να μας κάνουν να πιστέψουμε στην ειδωλολατρία και να αρνηθούμε τη θεότητα του Χριστού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι επιστήμονες, αλλά Ινδουιστές μοναχοί, ιεραπόστολοι μιας ειδωλολατρικής θρησκείας.

3. Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ

     Λένε ότι η γιόγκα μόνο ωφέλειες έχει για την υγεία. Ναι, όταν μένει κανείς στα αρχικά στάδια και ασκείται λίγο, αισθάνεται μια ευεξία, όπως από κάθε είδος γυμναστικής. Όταν όμως προχωρήσει βαθύτερα στον διαλογισμό, στην Κουνταλίνι Γιόγκα, τότε μπορεί να τρελαθεί. Ακόμη και ο ίδιος ο γκουρού Σατυανάντα, ομολογεί ότι «πολλοί μαθητές έρχονται και μου λένε ότι έχουν πολλά σεξουαλικά προβλήματα από τότε που κάνουν Κουνταλίνι Γιόγκα»[4], ενώ «μπορεί να συμβεί και ατύχημα και ίσως καταλήξετε σε ψυχιατρείο για λίγο καιρό».[5] Θυμάμαι χαρακτηριστικά επίσης ότι οι διάφοροι υπνωτιστές που γνώρισα, δεν υπνώτιζαν ποτέ τα παιδιά τους ή τον εαυτό τους. Χρόνια πέρασαν για να μου πουν τον λόγο. Αυτοί πού υπνωτίζονται (π.χ. μέντιουμ) παθαίνουν διάφορα ψυχολογικά (υστερία, ψυχολογικές διαταραχές, παράνοια). Υπάρχουν άλλωστε και πανεπιστημιακές μελέτες που αποδεικνύουν ότι η ύπνωση και μάλιστα η τακτικά επαναλαμβανόμενη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη!

     Ακόμα και οι ασάνες όμως είναι επικίνδυνες. Αυτές οι «περίεργες» στάσεις του σώματος είναι έτσι σχεδιασμένες, ώστε να ασκούν πίεση στους ενδοκρινείς αδένες, αλλάζοντας την ορμονική ισορροπία του οργανισμού. Οποιοσδήποτε γιατρός θα σας βεβαιώσει ότι οι ορμονικές διαταραχές είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα. Μπορούν να προκαλέσουν ακουστικές και οπτικές παραισθήσεις (που θα σας τα ερμηνεύσουν ως πνευματικά γεγονότα, ως πνευματική πρόοδο, για να σας ανοίξουν την όρεξη) ή ακόμη και καλπάζουσα μορφή καρκίνου, ιδιαίτερα στην Κρίγια γιόγκα. Ένας δάσκαλος κάποιου φίλου, μαθητής του Παραχάμσα Γιογκανάντα, πού έκανε Κρίγια γιόγκα πέθανε έτσι ακριβώς. Δεν λέω ότι αυτό θα συμβεί στον καθένα που κάνει λίγες ασάνες πού και πού, λέω όμως ότι παίζουμε επικίνδυνα με τις ορμόνες μας, επειδή πιστέψαμε ένα παραμύθι. 

             4. ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΟΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ

     Ασκούν επιστημονικά μελετημένη ψυχολογική χειραγώγηση, παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, μετατρέπουν σταδιακά τους οπαδούς τους σε άβουλους άμισθους εργάτες χωρίς κανένα δικαίωμα. Το μόνο τους «δικαίωμα» είναι να υπηρετούν τον γκουρού Κοιτάξτε τι λέει η Σουάμι Ατμανάντα για το γκουρού της Σατυανάντα: «O γκουρού μου μπορεί να κάνει ό,τι θελήσει με μένα, γιατί είμαι δική του…Δεν προσέχω αν με αγαπά ή όχι, αν με ευλογεί ή όχι. Παρακαλώ να με κατηγορεί, να με βλάπτει και να με απαρνιέται. Τον ζητώ μόνο στην καρδιά μου»(=στις φαντασιώσεις της δηλαδή, στη διάρκεια της αυτοΰπνωσης που τη βάφτισαν διαλογισμό).[6] Και αυτή η ψυχική στάση προβάλλεται από την οργάνωση ως παράδειγμα προς μίμηση! Θα θέλατε τώρα εσείς το παιδί σας να φτάσει σε ένα τόσο…εξελιγμένο πνευματικά επίπεδο; Γνωρίσαμε νέους ανθρώπους που παράτησαν τις σπουδές και την οικογένειά τους και πήγαν σε κάποιο άσραμ σε άλλη χώρα, αφιερώνοντας τον εαυτό τους στην υπηρεσία του γκουρού…

    Στόχος τους η δουλοποιηση του ατόμου. Ίσως φαίνεται δύσκολο, όμως και τα «μέσα» που διαθέτουν είναι ύπουλα και ισχυρά. Βασικά πάντως το όλο σύστημα στηρίζεται σε δύο πυλώνες: α) στη θεοποίηση του γκουρού (υποτάσσεται κανείς πιο εύκολα σε ένα θεό, οπότε ο γκουρού προβάλλεται και λατρεύεται ως υπεράνθρωπος με φανταστικές δυνάμεις και πολλές φορές ως «ζωντανός θεός»), β) στην τεχνική του διαλογισμού, που είναι μία μορφή αυτοΰπνωσης, ένα ισχυρό μέσο αυθυποβολής. Αν οδηγηθεί κανείς να αυτοϋπνωτισθεί πάνω στο πρόσωπο του γκουρού (όπως γίνεται συχνά) θεωρώντας τον ως ζώντα θεό, τότε σιγά-σιγά, θα το πιστέψει, έστω κι αν δεν τον έχει συναντήσει ποτέ στη ζωή του. Με τον ίδιο τρόπο μπορούν να «φυτέψουν» στο μυαλό σου οποιαδήποτε φανταστική πεποίθηση και πλάνη και ν’ αρχίσουν να σε χειραγωγούν μέχρι την πλήρη δουλοποίηση. Ευτυχώς όμως βέβαια δεν τα καταφέρνουν με όλους…

                           5. ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΣΤΩΝ

     Λέμε όχι στο σύστημα που επέβαλαν οι γκουρού και οι «ιερές βέδες» από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα στην Ινδία και που θέλουν να μεταλαμπαδεύσουν και στη χώρα μας (μέσω της γιόγκα). Μάθετε για τις κάστες, στις οποίες διαιρούνται οι Ινδοί. Οι ανώτεροι είναι οι Βραχμάνοι, που διαβάζουν τις «γραφές», εξασκούνται στη γιόγκα, κάνουν θυσίες στα είδωλά τους. Είναι οι γκουρού. Στις κατώτερες κάστες δεν επιτρέπεται ούτε να ακούν τις γραφές, ούτε να έχουν ιδιοκτησία, ούτε ακόμα και να πλένουν στο κοινό πηγάδι του χωριού. Απαγορεύεται να μιλήσει κανείς, να ακουμπήσει ή να έχει οποιαδήποτε συναναστροφή με άτομα κατώτερης κάστας, ενώ κάθε προσπάθεια να μεταπηδήσει κάποιος σε ανώτερη κάστα, τιμωρείται και σ’ αυτή τη ζωή και στην άλλη. Βραχμάνος δεν γίνεται κανείς, αλλά γεννιέται! Άρα όλοι οι οπαδοί των γκουρού ανά τον κόσμο ανήκουν στις κατώτερες κάστες, όσο τουλάχιστο ισχύουν οι «ιερές Βέδες»! Πόσοι το συνειδητοποιούν αυτό;

     Είμαστε Έλληνες, ο λαός που γέννησε τη δημοκρατία. Εμείς λειτουργούμε ανοιχτά, δημοκρατικά, με κριτικό πνεύμα και δεν εγκαθιδρύουμε πνευματικά απολυταρχικές οργανώσεις, όπως είναι το άσραμ με τον θεοποιημένο γκουρού. Όσοι από εσάς είστε επηρεασμένοι από αυτές τις θρησκευτικο-μεταφυσικές φιλοσοφίες, το χρωστάτε στον εαυτό σας: ακούστε και την άλλη άποψη, σκεφτείτε ανεξάρτητα και μη δέχεστε μονόπλευρη πληροφόρηση! Μην εμπιστεύεστε αγνώστους, που σας αγάπησαν ξαφνικά πιο πολύ από τη…μαμά σας. Εδώ μιλάμε για ισοπέδωση της ελεύθερης βούλησης και της προσωπικότητας του ατόμου! Γνωρίσαμε πολλούς που πέρασαν απ’ αυτά τα λούκια. Σε κανέναν δεν πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις για γνώση, ηρεμία, αυτογνωσία και φανταστικές δυνάμεις. Αρκετοί όμως μπερδεύτηκαν ψυχολογικά και όλους τους εκμεταλλεύτηκαν για χρόνια. Είναι πλάνοι και γόητες. Κάποτε τους εξαπάτησαν, τώρα αυτοί εξαπατούν άλλους, όντας  εξαπατημένοι (μέσα σ’ ένα σύστημα που δουλεύει σαν τη γνωστή οικονομική απάτη της «πυραμίδας»).[7] Και όλα όσα γράψαμε εδώ, είναι μόνο μερικά. Υπάρχουν και πολλά ακόμη που μπορούμε να πούμε για τις παραθρησκευτικές αυτές σέχτες και για το πόσο επικίνδυνες είναι. Εμείς πάθαμε και μάθαμε. Ευχόμαστε εσείς να μάθετε, χωρίς να πάθετε…

                                                                                                                    Αθανάσιος Ρακοβαλής  

                                                                                                          Καθηγητής Φυσικός – Συγγραφέας

     Μία εξαιρετική εκδήλωση που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου στην αίθουσα του Ιδρύματος Παπανικολάου, με καλεσμένο τον μοναχό Αρσένιο Βλιαγκόφτη, έναν από τους πλέον ειδικούς ανθρώπους σήμερα στην Ελλάδα σε θέματα αιρέσεων και θρησκευτικών σεχτών – και συν τοις άλλοις σύμβουλο έκδοσης του γνωστού μας (και πολύ αγαπημένου) περιοδικού «Παρακαταθήκη», ο οποίος μίλησε με θέμα «Γιόγκα και ορθόδοξη πνευματική παράδοση».

     Με ιδιαίτερα χαρισματικό λόγο και με τρόπο νηφάλιο και βαθύτατα διεισδυτικό, ο π. Αρσένιος κάλυψε ολοκληρωμένα και σφαιρικά το θέμα «γιόγκα», τόσο από επιστημονικής-ιατρικής, όσο βεβαίως και από πνευματικής πλευράς. Όσον αφορά την πρώτη παράμετρο, στάθηκε στις βαρύτατες παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσει η γιόγκα στο ανθρώπινο σώμα, επικαλούμενος την ύπαρξη μιας τεράστιας διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας από τον ιατρικό και ψυχιατρικό χώρο, από την οποία προκύπτει ότι πέραν μιας σωματικής ευεξίας που προκαλεί σε αρχικά στάδια (όπως συμβαίνει πάντως και με κάθε είδος γυμναστικής), μπορεί στη συνέχεια να προκαλέσει τρομερές βλάβες στην ανθρώπινη υγεία, όπως διατάραξη της ορμονικής ισορροπίας (εξαιτίας της πίεσης που ασκείται με τις ασάνες στους ενδοκρινείς αδένες), ψυχολογικές διαταραχές, ή ακόμη και σχιζοφρένεια ή καρκίνο (με την είσοδο σε πιο προχωρημένες φάσεις, όπως η Κουνταλίνι ή η Κρίγια γιόγκα). Οι κίνδυνοι αυτοί, που τους ομολογεί μάλιστα και ο ίδιος ο διάσημος γκουρού Σατυανάντα, δείχνουν πόσο επιβλαβής είναι στην πραγματικότητα η γιόγκα για τον ανθρώπινο οργανισμό.

    Πέραν όμως της ιατρικής πλευράς, ο π. Αρσένιος στάθηκε κυρίως στο θέμα της γιόγκα ως πνευματικού-θρησκευτικού φαινομένου, καθώς ξεκαθάρισε άλλωστε εξαρχής ότι δεν είναι απλά μία μορφή σωματικής άσκησης, όπως κατά κόρον προβάλλεται στον σύγχρονο δυτικό κόσμο (για τους αφελείς, συμπληρώνουμε εμείς), αλλά αναπόσπαστο τμήμα των ανατολικών θρησκειών, ανεξάρτητα και σε αποσύνδεση από τις οποίες δεν μπορεί ούτε πραγματικά να εφαρμοστεί, ούτε όμως και να μελετηθεί. Όπως τονίζει άλλωστε και η Μπαγκαβάτ Γκιτά, το ιερό βιβλίο του Ινδουισμού, αλλά παραδέχεται και ο ίδιος ο Σατυανάντα, πρόκειται για καθαρά θεϊκό δημιούργημα, που έδωσε στους ανθρώπους ο «θεός» Κρίσνα ως μια μορφή λατρείας και ως δρόμο που οδηγεί προς αυτόν. Εδώ ήρθε μοιραία και η σύγκριση με την ορθόδοξη πνευματική παράδοση. Ξεκινώντας από την «παγίδα» της υποτιθέμενης (και συχνά προβαλλόμενης) ομοιότητας της γιόγκα με τη νοερά προσευχή της ησυχαστικής μας παράδοσης, ο π. Αρσένιος αναφέρθηκε εκτενώς στην έννοια της ορθόδοξης προσευχής, τεκμηριώνοντας με θεολογικά επιχειρήματα ότι η τελευταία, ως τρόπος επικοινωνίας με τον Τριαδικό Θεό, ουδεμία σχέση έχει με τον διαλογισμό, που είναι καθαρά ένα μέσο αυτούπνωσης και αυθυποβολής, που συνδέεται ουσιαστικά με τη θεοποίηση του γκουρού και την επίκληση σκοτεινών δυνάμεων, σχετίζεται δε ακόμη με ακουστικές και οπτικές παραισθήσεις (οι οποίες «ερμηνεύονται» ως πνευματικά γεγονότα και ως πνευματική πρόοδος). Προχώρησε όμως και σε ευρύτερη ανάλυση των ανατολικών θρησκευτικών δοξασιών, στεκόμενος – πέραν του διαλογισμού – και σε άλλες κυρίαρχες έννοιες όπως η μετενσάρκωση και το κάρμα, καθώς και στον τρόπο που αυτές καθορίζουν (και ουσιαστικά ποδηγετούν) όχι μόνο τις πνευματικές, αλλά και τις κοινωνικές αντιλήψεις και όλη γενικά την κοσμοθεωρία των οπαδών τους.

     Μετά την ομιλία του π. Αρσενίου ακολούθησαν πάρα πολλές ερωτήσεις, για τις οποίες θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε ότι συχνά έδειχναν μία πολύ νεφελώδη ή και εντελώς ανύπαρκτη γνώση του θέματος. Πέραν λοιπόν του σχετικού και σαφώς υποψιασμένου κοινού, υπήρχαν και αρκετοί ανυποψίαστοι που προσήλθαν στην εκδήλωση από περιέργεια ή για να καλύψουν βασικές τους γνωστικές ελλείψεις πάνω στο ζήτημα της γιόγκα. Όλοι μας βγήκαμε αναμφίβολα πολύ ωφελημένοι, όμως αυτό το τελευταίο ίσως να ήταν εν τέλει και το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της εξαιρετικής βραδιάς.                                                                                         

                                                                                                                                                       Ν.Δ.

     Καὶ ἐννοῶ βεβαίως τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὰ ἐκκλησιαστικὰ μας πράγματα, μιά κατάσταση ἀπίστευτα τραγική, στὴν ὁποία δυστυχῶς καὶ ὁ ἐκλιπὼν ἄφησε ἀνεξίτηλη τὴ σφραγίδα του μὲ τὸ κοσμικὸ του φρόνημα, τὶς θεολογικές του παρεκκλίσεις, τοὺς «ἐκσυγχρονιστικούς» του ἀκροβατισμοὺς καὶ τὴν «τυρεία» τὴν ὁποία καθ’ ὑπερβολὴν ἐπιχείρησε (δηλαδὴ ἕναν ἐντονότατο φραξιονισμὸ μὲ στόχο τὸν ἔλεγχο τῆς ἱεραρχίας, στελεχώνοντάς την μὲ πολλοὺς νέους, «δικούς» του, ἀλλὰ πνευματικὰ ἀκατάλληλους ἐπισκόπους). Ἡ δεδομένη καὶ εἰλικρινὴς θλίψη μας γιὰ τὴν ἀρρώστια καὶ τὸν θάνατό του δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἐξαλείψει καὶ τὶς ἀλγεινὲς ἐντυπώσεις ἀπὸ τὰ λάθη του. Κι ἂν ἡ ἀρχιερατεία του δὲν ἀποτέλεσε φυσικὰ τὴ μόνη αἰτία (γιατί ἡ κατάσταση ἀναμφίβολα ἦταν ὄζουσα καὶ πρίν), τὸ βέβαιο ὡστόσο εἶναι πὼς δέκα περίπου χρόνια ἀργότερα τὰ πράγματα μέσα στὴν ἱεραρχία εἶναι πιὰ πολὺ χειρότερα ἀπ’ ὅ,τι ἦταν τότε…

     Τὰ πράγματα εἶναι σίγουρα πολὺ χειρότερα. Καὶ δὲν θὰ σταθῶ στὰ γνωστὰ καὶ χιλιοειπωμένα σκάνδαλα ἢ στὰ ὅσα βλέπουμε ἐδῶ καὶ καιρὸ σὲ σχέση μὲ τὴ «σφαγή» τῆς διαδοχῆς ἢ γενικὰ στὸν δημόσιο ἀρχιερατικὸ λόγο ποὺ γίνεται ὁλοένα καὶ πιὸ κοσμικός, πολιτικάντικος καὶ ἀντιπνευματικός. Πολὺ ἁπλᾶ θὰ σᾶς πῶ σήμερα γιὰ τὸ πῶς κόντεψα τὶς προάλλες νὰ πυροβολήσω ἀπὸ τὰ νεῦρα μου τὴν τηλεόραση, ἐξαιτίας μεμονωμένου τηλεοπτικοῦ περιστατικοῦ μὲ νεαρὸ νοτιοελλαδίτη ἐπίσκοπο. Ἕναν ἐπίσκοπο μὲ ἐξαιρετικὰ πνευματικὴ φυσιογνωμία («μή μαμά, παρ’ τὸν ἀπὸ δῶ, στ’ ὁρκίζομαι, θὰ τὸ φάω ὅλο τὸ φαΐ μου»), ἐξαϋλωμένη σωματοδομὴ (σ.σ. περίπου 0,863 τοῦ τόνου) καὶ λόγο μὲ βαθύτατο πνευματικὸ καὶ θεολογικὸ νόημα (τέτοια ἐλεεινὰ ἐκσυγχρονιστικὰ σκουπίδια οὔτε διὰ στόματος Σημίτη δὲν ἔχουν ξανακουστεῖ). Ὁ ἐν λόγῳ πνευματικὸς (λέμε τώρα) ταγὸς δὲν δίστασε μάλιστα καὶ νὰ κατακεραυνώσει μὲ ὀργὴ γνωστὸ καὶ ἐγνωσμένου ἐπιπέδου ἱερέα (καὶ ψυχίατρο), ποὺ ἐπίσης συμμετεῖχε στὴν ἴδια ἐκπομπή, ὅταν ὁ τελευταῖος «τόλμησε» νὰ χαρακτηρίσει ὡς ἔγκλημα τὴν ἄμβλωση (τόλμησε δηλαδὴ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸ – θεολογικῶς ἀλλὰ καὶ ἰατρικῶς – ΑΠΟΛΥΤΩΣ αὐτονόητο), ἄποψη ὅμως ποὺ μὲ φανερὴ περιφρόνηση ὁ δύσμοιρος «προοδευτικός» παναχρειότατος ἀποκάλεσε «ἀπαρχαιωμένη». Καὶ ἀκολούθως, σὲ μία νέα ἀπόδειξή τοῦ… προοδευτισμοῦ του ἀπαίτησε ἀπὸ τὸν παπὰ νὰ μὴν λέει καὶ πολλά – πολλὰ (ἤτοι «ἄντε μή κανονίσω τώρα μὲ τὸν δεσπότη σου καὶ σὲ στείλω, θρασύτατε, νὰ κάνεις τρισάγια στὴν Πέρα Κατσικοραχούλα») καὶ νὰ κάνει ὑπακοὴ στὴν… Ἐκκλησία (ἐννοώντας ἀριδήλως – ὅπως δὲ καταλάβατε καὶ λίαν ταπεινῶς – τὴν ζοφώδη, κακόφρονα καὶ ἀρχιπλανεμένη ἀφεντομουτσουνάρα του)!

     Καὶ δὲν ξέρω βεβαίως τώρα, ἴσως ἐσᾶς τὸ συμβάν νὰ σᾶς φαίνεται καὶ ἀσήμαντο. Γιὰ μένα ὡστόσο εἶναι στὴν πραγματικότητα (καὶ αὐτό, μαζὶ μὲ ὅλα τ’ ἄλλα) ἐξόχως ἐνδεικτικό τῆς κατάντιας στὴν ὁποία ἔχει κατρακυλήσει ἐδῶ καὶ καιρὸ ἡ πλειονότητα τῆς ἱεραρχίας μας, ἐξελισσόμενη σ’ ἕνα θλιβερὸ κοσμικὸ Ἐκσυγχρονιστάν τοῦ αἰσχίστου εἴδους, ποὺ ἀντὶ νὰ βοηθᾶ, σκανδαλίζει καὶ ἀποδιοργανώνει τοὺς πιστούς. Ἄνθρωποι κακόφρονες, ἀνεκκλησίαστοι, ἀθεολόγητοι καὶ (ἀν)ορθοδομοῦντες λόγον κακοδοξίας καὶ πνευματικῆς συγχύσεως. Ἄνθρωποι πού ἔχουν δεῖ τὴ διακονία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὡς ἀλαζονικό ἀξίωμα, ὡς θέση ἐξουσίας καὶ χλιδῆς, ὡς κοσμική καριέρα, ρίπτοντες καθημερινῶς τὰ ἅγια τοῖς κυσί καὶ μαθαίνοντας ἐκ νεότητος νὰ ἀκροβατοῦν ἀνάμεσα στὸ σύνδρομο τοῦ «ἀρχιμανδριτισμοῦ» καὶ τὴν ψύχωση τῆς «ἐπισκοπίτιδας». Καὶ ἄνθρωποι ποὺ πιπιλίζουν πλέον ὅλο καὶ πιὸ πολύ τὶς θλιβερές καραμέλες τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ», τῆς «ἀνανέωσης», τοῦ «ἐκμοντερνισμοῦ» καὶ τῆς «ἐξωστρέφειας». Λές καὶ ἡ Ἐκκλησία (δηλαδή πολύ ἁπλᾶ ἡ σύναξη τοῦ λαοῦ γύρω ἀπό τὸ Ἅγιον Ποτήριον) εἶναι κάνα συνοικιακό σουπερμάρκετ, ποὺ δὲν τραβάει πιὰ ἐπικοινωνιακά καὶ χρειάζεται ἀνακαίνιση καὶ νέο promotion γιὰ νὰ πουλήσει. Καὶ δὲν καταλαβαίνουν ἐτοῦτοι οἱ δύστηνοι καὶ τραγικοί πραματευτάδες τῆς θυμηδίας ὅτι ἡ μὲν Ἐκκλησία δέν χρειάζεται ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτε (γιατί εἶναι αἰώνια, ἀμετάβλητη καὶ ἀπαρασάλευτη, καθώς ἁπλούστατα ΔΕΝ τὴν ἵδρυσε ἀνθρώπινο χέρι) κι ὅτι οἱ ἴδιοι δέν ἔχουν τὸ δικαίωμα ἀλλά καὶ τὴ δυνατότητα ν’ ἀλλάξουν οὔτε «γιώτα» (ὅμως συγγνώμη, ξέχασα, ἐκεῖ οἱ ἱεροί κανόνες εἶναι ὀπισθοδρομικοί, μόνο γιὰ νὰ βάλουμε στὴ θέση του κανέναν ὑφιστάμενο παπά εἶναι ἐντάξει), ἄν ὡστόσο πρέπει οἱ ἴδιοι κάτι νὰ κάνουν, αὐτό δέν εἶναι νὰ τριγυρνοῦν ἐξεμοῦντες κηρύγματα ἀνανέωσης καὶ ἐκσυγχρονιστικῆς πομφολυγολογίας, ἀλλά νὰ παρατήσουν τὶς λαμογιές καὶ τὶς διαπλοκές καὶ τὰ ἠθικά σκάνδαλα, νὰ πέσουν μὲ τὰ μοῦτρα στὸ χῶμα, γιὰ νὰ κλάψουν καμμιά δεκαετία γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους καὶ μετά νὰ προσφέρουν στὸ ποίμνιό τους μὲ ἀπόλυτη ταπείνωση ἁπτά πρότυπα καὶ παραδείγματα ζωῆς. Ἤ – ἄν δὲν τὸ μποροῦν οἱ ἴδιοι – ἄς ἀφήσουν τουλάχιστον τοὺς ἄξιους παπάδες (ποὺ δόξα τῷ Θεῷ, εὐτυχῶς ὑπάρχουν ἀκόμη) νὰ τὸ πράξουν καὶ νὰ μὴ τοὺς βάζουν στὸ περιθώριο, προωθώντας ἄλλους ποὺ εἶναι νὰ γίνουν υἱοί γεέννης, διπλότεροι αὐτῶν. Ἄς πάψουν μὲ λίγα λόγια νὰ κλείωσιν τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, οὔτε αὐτοί εἰσερχόμενοι, οὔτε τοὺς εἰσερχομένους ἀφιέντες εἰσελθεῖν. Πάντως, αὐτό εἶναι τὸ μόνο ποὺ χρειάζεται ὁ κόσμος γιὰ νὰ προσελκυστεῖ καὶ νὰ ἔρθει στὴν Ἐκκλησία: εἰλικρινές προσωπικό παράδειγμα μὲ ταπείνωση κι ἀγάπη. Τὸ ἀκούσατε, δεσποτάδες μου; Μὲ λίγα λόγια, λίγη ἁγιότητα χρειάζεται. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι γελοῖες σαχλαμάρες…

     Ὅμως ποῦ νὰ τὸ καταλάβουν αὐτό κάποιοι ὁρκισμένοι καριερίστες ποὺ ἔχουν δεῖ τὴν κιβωτό τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος ὡς τὸ προσωπικό τους μικρομάγαζο; Πῶς μποροῦν πλέον νὰ δοῦν τὴν ἀλήθεια, μωροί καὶ τυφλοί ὄντες καὶ βαθιά ὑποταγμένοι στὰ κοσμικά τους ἀνθυποσκύβαλα; Αὐτοί εἶναι λοιπόν οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων; Τὸ ὑποτιθέμενον ἅλας τῆς γῆς; Καὶ τί θὰ κάνουμε πιά κι ἐμεῖς, τώρα ποὺ αὐτό ὡς ἐπί τὸ πλεῖστον ἔχει πρὸ πολλοῦ πιά χαλάσει; Τώρα ποὺ τὸ ἅλας ἐμωράνθη, ἐν τίνι ἁλισθησόμεθα;

                                                                                                                           Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

   Λυπούμαι, αλλά είναι προφανές ότι με τον πατέρα Σωφρόνιο διαφωνούμε σχεδόν στα πάντα. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά την επίσκεψη του Πάπα στην Πόλη – και επειδή επισημαίνει ότι παραγνωρίζω κάποια πράγματα – εκφράζω και εγώ τη θλίψη μου γι’ αυτά που δείχνει να παραγνωρίζει εκείνος (ή πάντως να μην ενοχλείται) σε σχέση με τα όσα εκεί ερρίφθησαν τοις κυσί και με τα οποία βεβαίως μόνο ακροθιγώς ασχολήθηκα στο κείμενό μου (για περισσότερες λεπτομέρειες τον παραπέμπω απλώς στην ανακοίνωση της Ι.Κ. του Αγ. Όρους, η οποία με καλύπτει απόλυτα).

Πέραν βεβαίως τούτου, αδυνατώ να αντιληφθώ και πώς είναι δυνατό να συμφωνεί με τις απόψεις μου περί οικουμενισμού και συγχρόνως να εξυμνεί τοιουτοτρόπως κάποιον που αναλίσκεται σε συμπροσευχές με λατίνους ή και με μουσουλμάνους (ως έπραξε λ.χ. κατά το παλαιότερο ταξίδι του στη Μέση Ανατολή), αλλά και σε επανειλημμένες συγκρητιστικές δηλώσεις (όπως π.χ. ότι όλες οι θρησκείες κρύβουν μέσα τους την αλήθεια και ότι από όλες μπορείς να φτάσεις στον Θεό). Θεωρώ την εν λόγω δήλωση του π. Σωφρονίου άκρως αντιφατική. Όσο για το επιμέρους εγκώμιο της αρχοντιάς και της φιλοξενίας του Πατριάρχη το αντιπαρέρχομαι ασχολίαστο. Εκτός κι αν δηλαδή θέλετε να συζητήσουμε και το αν όλοι οι θεοφόροι μας άγιοι των τελευταίων 10 αιώνων που ουδεμία σχέση ήθελαν να έχουν με τον Πάπα, ήταν ακοινώνητοι και αγριάνθρωποι.

   Δεν αντιλαμβάνομαι ωστόσο και προς τι η ιδιαίτερη εξύμνηση του Πατριάρχη σε σύγκριση με την υποκρισία του ημετέρου Αρχιεπισκόπου (που πάντως δεν κατονομάζεται, παρότι σαφώς υπονοείται – προς τι άραγε ο φόβος;). Και τούτο, επειδή δεν θυμάμαι να διαφώνησα ως προς το δεύτερο σκέλος, ούτε να έλαβα θέση υπέρ του Αθηνών (ίσα-ίσα που τους επέκρινα αμφοτέρους ως οικουμενιστές). Ελπίζω λοιπόν να μην υπάρχει εδώ παρανόηση των ελατηρίων μου, δια του γνωστού θλιβερού φαινομένου όποιος κριτικάρει τον ένα, να καταχωρείται αυτομάτως στη λίστα των οπαδών του άλλου. Εγώ δηλώνω σαφώς ότι αυτή η παρακμιακή ιστορία με τα οπαδιλίκια και τις ενδοεκκλησιαστικές προσωπολατρείες με αφήνει παγερά αδιάφορο, γιατί γνωρίζω καλά ότι ούτε ο Χριστός μεμέρισται, ούτε η Εκκλησία είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο ή χώρος ευδοκίμησης καλλιτεχνικών σταρ σύστεμ. Δεν είμαι λοιπόν ούτε του Παύλου, ούτε του Απολλώ (για να θυμηθώ και την Α΄ προς Κορινθίους), πολύ δε περισσότερο δεν είμαι και με αμφιφανώς αιρετικούς ιεράρχες, που επίσης αμφιφανώς μάλιστα δεν συγκρούονται μεταξύ τους για πνευματικά ζητήματα, αλλά για τα κουκιά τους. Ο προσανατολισμός μου τυγχάνει προς τα όσα έγραψαν οι μεγάλοι εκκλησιαστικοί μας πατέρες, ορθοδομώντας τον λόγον της αληθείας. Ως εκ τούτου εκτιμώ και τους σύγχρονους κληρικούς που ακολουθούν εκείνους, ενώ τους υπόλοιπους πολύ απλά τους αγνοώ. Σέβομαι βεβαίως το σχήμα τους (προφανώς πολύ περισσότερο απ’ όσο οι ίδιοι), από κει και πέρα όμως ως πνευματικούς οδηγούς και ως ανθρώπους ουκ οίδα αυτούς.

   Διαφωνούμε όμως με τον π. Σωφρόνιο και όσον αφορά τα υποτιθέμενα κέρδη του επίσης υποτιθέμενου διαχριστιανικού διαλόγου (και τον αποκαλώ έτσι, γιατί πρόκειται μεν όντως περί γνήσιας απόπειρας προσεγγίσεως, όχι όμως επί της αρχέγονης αποστολικής αλήθειας, αλλά απλούστατα επί ενός νεόδμητου διαθρησκειακού τουρλού). Εν πρώτοις, αν υπάρχει έλξη κάποιων δυτικοευρωπαίων για την ορθόδοξη λατρεία, αυτό οφείλεται στη γνωριμία τους με το αυθεντικό ορθόδοξο βίωμα και σε συνδυασμό με τη βαθιά τους απογοήτευση από τον δυτικού τύπου αδιέξοδο Χριστιανισμό. Πάντως σίγουρα δεν οφείλεται στη μέσω νεοεποχίτικων αλχημειών σύγκλιση της πίστης μας με κάτι που οι ίδιοι έχουν πλέον απορρίψει. Όσο για τα υπόλοιπα κατονομαζόμενα ως κέρδη, δεν παραγνωρίζω την ύπαρξή τους, αλλά απλούστατα υποτιμώ ΠΑΝΤΕΛΩΣ τη σημασία τους. Γιατί πιστεύω, βλέπετε, πως ούτε τα λείψανα θα μας σώσουν, ούτε τα ντουβάρια, ούτε η όποια άνθηση ενίων «εκσυγχρονισμένων» και νοθευμένων μορφών μοναχισμού, επιδοτούμενων από κοινοτικά κονδύλια. Εκείνο που θα μας σώσει είναι το αενάως επιτελούμενο εκκλησιαστικό γεγονός και αυτό είναι που πρέπει να διαφυλαχθεί παντί τω τρόπω ανόθευτο. Θεωρώ αντίθετα ότι ο μόνος που έχει στην πραγματικότητα όφελος απ’ όλον αυτόν τον «διάλογο» είναι ο δούρειος ίππος της Ουνίας – ήτοι ο γνωστός λύκος, ο οποίος εμφανίζεται έτσι ως ακόμη πιο προβατόσχημος και ο οποίος, ως γνωστόν, πλήττει κυρίως τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (οπότε πολύ καλά κάνει και η Μόσχα και αντιδρά έναντι τόσο του Πάπα, όσο και των ημετέρων πεπτωκότων). Για τη φράση πάλι βέβαια ότι η Μόσχα αποτελεί το πρόβλημα και όχι ο Πάπας (άρα προφανώς κακώς επικρίνεται και το Φανάρι για τις ανόσιες κουμπαριές με Βατικανό και… CIA), αρκούμαι απλώς στο να εκφράσω τη βαθύτατη θλίψη μου. Περαιτέρω, αρνούμαι να τη σχολιάσω.

   Όσον αφορά τέλος το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κακώς υπονοείται ότι βάλλω εναντίον του. Στην πραγματικότητα το σέβομαι πάρα πολύ και τιμώ καθ’ υπερβολήν τον τεράστιο και μακραίωνο ρόλο του. Εξ ου άλλωστε και ο πόνος μου, αλλά και η αγανάκτησή μου. Το πρόβλημά μου λοιπόν δεν είναι ο οικουμενικός θρόνος καθ’ εαυτόν, αλλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν επ’ εσχάτων των χρόνων και οι οποίοι με την πολιτεία τους αποδεικνύονται ανάξιοί του. Για τους τελευταίους εννοείται ότι αδυνατώ να αναιρέσω τους χαρακτηρισμούς μου περί θλιβερής κατάντιας και πνευματικού κατήφορου, τους οποίους μάλιστα στην πραγματικότητα τους θεωρώ και εξαιρετικά μετριοπαθείς. Όσο για το ότι ο Θεός δρα μέσα στον ιστορικό χρόνο, εκεί θα συμφωνήσω απόλυτα με τον π. Σωφρόνιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και τα όσα πράττουν οι ιεράρχες μας είναι πάντοτε εκ Θεού. Γιατί απλούστατα, βλέπετε, μέσα στον ίδιο ακριβώς ιστορικό χρόνο, δρα ταυτόχρονα και ο διάολος…

     Ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Κωνσταντινούπολη ἀποτέλεσε ἕνα γεγονὸς ἐξαιρετικὰ ἀποκαλυπτικό. Ὄχι βεβαίως γιὰ τοὺς πολλούς, ποὺ χαμένοι μέσα στὴ χαζοχαρούμενη «ἐκσυγχρονιστική» τους νεοελληνικὴ ἀφασία, τὸ θεώρησαν ὡς μία ἀπολύτως θετικὴ καὶ φυσιολογικὴ (ὡς ἐναρμονισμένη μὲ τὸ εὐρύτερο κλίμα τῆς ἀνεκτικότητας, ποὺ δῆθεν χαρακτηρίζει τοὺς καιροὺς μας) ἐξέλιξη. Οὔτε ὅμως καὶ γιὰ ἐκείνους, τοὺς ἴσως καλοπροαίρετους ἀλλὰ προδήλως ἀφελεῖς, ποὺ διέγνωσαν στὴ συμπεριφορὰ τοῦ συγκεκριμένου ποντίφηκα ἐνδόμυχες ἐπιθυμίες ἐπιστροφῆς στὴν ἀρχέγονη ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια. Γιὰ μᾶς ἡ ἀνάγνωση τοῦ γεγονότος ὑπῆρξε βεβαίως ἐντελῶς διαφορετική.

     Ἐμεῖς στὴν πραγματικότητα εἴδαμε κατ’ ἀρχὰς ἄλλο ἕνα μικρὸ ἐπεισόδιο στὸ μακραίωνο (καὶ ἀπολύτως γνωστὸ σὲ ὅσους διαθέτουν στοιχειώδεις ἱστορικὲς γνώσεις) σήριαλ τῆς ἀπόπειρας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν νὰ ἐπιτύχουν τὴν Ἕνωση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (μὲ τὴ λέξη «ἕνωση» βεβαίως νὰ ὑπονοεῖ πάντοτε τὴν ὑποταγὴ καὶ ἀφομοίωση ὑπὸ τοὺς δικούς τους ὅρους). Καὶ ἐπειδὴ ἀσφαλῶς τὸ πρᾶγμα ἔχει προσλάβει τὶς τελευταῖες δεκαετίες καὶ ἄλλες διαστάσεις, εἴδαμε ταυτόχρονα καὶ ἕνα ἀκόμη πανάθλιο ἐπεισόδιο σ’ ἕνα εὐρύτερο σήριαλ (μέσα στὸ ὁποῖο ἔχει καὶ τὸ προαναφερθὲν πρὸ πολλοῦ ἐνσωματωθεῖ): ἐκεῖνο τοῦ γενικότερου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, ποὺ ἔχει ὡς ἄμεσους στόχους του τὴν ἄμβλυνση τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν λαῶν, τὴν ἄλεση (μέσα ἀπὸ τὸ μίξερ τῶν συνεχῶν ἐπαφῶν, τῶν «διαλόγων» καὶ τῶν συμπροσευχῶν) τῶν θρησκευτικῶν τους ἰδιαιτεροτήτων καὶ τὴν ψυχολογική τους προετοιμασία γιὰ τὸ σερβίρισμα τῆς γνωστῆς νεοεποχίτικης πανθρησκειακῆς σαλάτας, τῆς ὁποίας ὄχι μόνο ἡ συνταγὴ (ὡς ἄσκηση ἐπὶ χάρτου) ἔχει ὁλοκληρωθεῖ, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ παρασκευὴ βρίσκεται ἤδη ἐν πλήρῃ ἐξελίξει. Βεβαίως ἐννοεῖται ὅτι εἴδαμε καὶ προφανῆ πολιτικὰ παιχνίδια, δεδομένων τόσο τῆς καθ’ ὅλα ὕποπτης ἐδῶ καὶ καιρὸ υἱοθεσίας τοῦ Φαναρίου ἀπὸ τὶς ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες, ὅσο καὶ τῆς ἀνάγκης νὰ πιεστεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὰ «ξεροκέφαλη» καὶ οἰκονομικὰ πανίσχυρη (καὶ πάλι πλέον) Ρωσία. Τὰ πολιτικὰ δρώμενα ὅμως, ὅσο κι ἂν διαπλέκονται ἄμεσα μὲ τὰ θρησκευτικὰ μέσα σ’ αὐτὸ τὸ νεοεποχοταξίτικο γαϊτανάκι, δὲν εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως τὰ πρωτεύοντα. Γιὰ τὸν γράφοντα, τὸ παιχνίδι εἶναι πρωτίστως πνευματικὸ καὶ θρησκευτικὸ καὶ δευτερευόντως πολιτικό – οἰκονομικό. Σὲ πεῖσμα ὅλων τῶν προσεγγίσεων ποὺ ἑδράζονται στὸ ἁπλοϊκὸ μαρξιστικὸ μοντέλο, θεωρῶ ὅτι ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ὑποταγὴ τῶν λαῶν ἀποτελεῖ στὴν πραγματικότητα τὸ μέσο γιὰ τὴν πνευματικὴ τους ἅλωση – καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο.

     Καὶ αὐτὸ τὸ θρησκευτικὸ – πνευματικὸ παιχνίδι μαίνεται ἐδῶ καὶ ἀρκετὲς δεκαετίες, μὲ τὴ συνενοχὴ ἐννοεῖται καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ Φαναρίου (θυμηθεῖτε γιὰ παράδειγμα τὰ διαβόητα οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Ἀθηναγόρα ἀλλὰ καὶ ἐνίων διαδόχων του), ἐπ’ ἐσχάτων ὅμως τῶν χρόνων καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας (εἴτε μὲ τοὺς ἐναγκαλισμοὺς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸ Βατικανό, εἴτε μὲ τὴ μόνιμη ἐκπροσώπηση στὴν παρωδία τοῦ – αὐτοφερόμενου ὡς – Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, εἴτε μὲ τοὺς συναγελασμοὺς συγκεκριμένων ἱεραρχῶν μας σὲ διαθρησκειακὲς λατρευτικὲς μυστικοσυνάξεις μαζὶ μὲ καρδινάλιους, γκουρού, ἰμάμηδες καὶ μάγους). Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ πλαίσιο θεωρημένη ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Κωνσταντινούπολη, δείχνει νὰ προσέθεσε ἄλλο ἕνα ἰδιαίτερο βῆμα πρὸς τὴν ἐπιποθούμενη κατεύθυνση. Αὐτὴ τὴ φορὰ ἄλλωστε καὶ κοινὲς λατρευτικὲς συνευρέσεις εἴχαμε (πολὺ πιὸ βαρύνουσας σημασίας ἀπὸ ἁπλὲς συμπροσευχές, ἀλλὰ καὶ πολὺ πιὸ φανερὲς καὶ ἐπίσημες) καὶ τροπάρια ὑπὲρ τοῦ «ἁγιωτάτου» Πάπα Ρώμης ἀκούσαμε (ἐπίκληση ποὺ ἀπὸ θεολογικῆς σκοπιᾶς πολὺ ἁπλᾶ σημαίνει ὅτι – τουλάχιστον γιὰ κάποιους – ἡ ρωμαιοκαθολικὴ αἵρεση δὲν ὑφίσταται πιὰ καὶ τὸ Σχῖσμα ἔχει πλέον ἀρθεῖ), ὅπως καὶ περίεργες δηλώσεις τιτουλάριων πατριαρχικῶν ἐπισκόπων περὶ τῶν ἀναγκῶν τῆς σύγχρονης ἐποχῆς ποὺ δῆθεν ἐπιτάσσουν τὴ σχετικοποίηση τῶν ἱερῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων (σὲ σχέση μὲ τὰ ὅσα προβλέπουν γιὰ τὶς συμπροσευχὲς μὲ ἑτεροδόξους). Ὅσο γιὰ τὴν προσευχὴ τοῦ Πάπα μέσα στὸ Μπλὲ Τζαμί, ἔβαλε καὶ αὐτὴ βεβαίως μὲ τὴ σειρὰ τῆς ἄλλη μία χαρακτηριστικὴ πινελιὰ σ’ αὐτὸν τὸν πολὺ ἐνδιαφέροντα πίνακα.

     Καιρὸς ὅμως νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τ’ ὄνομά τους. Καὶ κυρίως ὀφείλουμε νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι οὔτε ἀπὸ τὴ μία οἱ ἱεροὶ κανόνες μποροῦν νὰ ἑρμηνεύονται κατὰ τὸ ξεχειλωμένο νεοεποχίτικο δοκοῦν ἐκκοσμικευμένων ρασοφόρων, οὔτε ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ χαώδεις θεολογικὲς διαφορὲς μὲ τὴ Δύση ἔχουν πάψει στὸ παραμικρὸ νὰ ὑφίστανται. Ὅσο κι ἂν εἶναι βέβαιο ὅτι γιὰ ἐκείνη τὴν τελικὴ ρήξη τοῦ 1054 ἔπαιξαν προφανὴ ρόλο καὶ πολιτικὰ αἴτια (τὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς ὑπερτονίζουν οἱ ἐγκάθετοι τοῦ συγκρητισμοῦ), εἶναι ἀκόμη πιὸ σίγουρο ὅτι αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἐπιστέγασε ἁπλῶς τυπικὰ μία μακραίωνη διαφοροποιητικὴ πορεία, ποὺ στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰώνα ἦταν πλέον μή ἀναστρέψιμη. Μιλᾶμε οὐσιαστικὰ γιὰ δυὸ κόσμους σὲ πλήρη ἀπόκλιση ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, τοὺς ὁποίους ἡ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὄχι μόνο δὲν μπόρεσε νὰ ἑνοποιήσει, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἔκανε τὸ μεταξὺ τους χάσμα ἀκόμη πιὸ ἀγεφύρωτο, γιατί ἁπλούστατα ἡ Δύση – σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ βαθιὰ μυστικὴ ἐμπειρία τῆς Ἀνατολῆς – ποτὲ δὲν μπόρεσε νὰ φτάσει μακρύτερα ἀπὸ μία ὀρθολογιστικὴ καὶ μέσω ἁπλοϊκῶν δικανικῶν προσεγγίσεων ἀπόπειρα κατανόησης καὶ ἑρμηνείας τοῦ θείου. Ἡ θεμελιώδης αὐτὴ διαφοροποίηση, ποὺ τυγχάνει καὶ ἡ κύρια γενεσιουργὸς αἰτία ὅλων τῶν ἐπιμέρους δυτικῶν δογματικῶν παρεκκλίσεων (οἱ ὁποῖες φυσικὰ εἶναι ἐπίσης πάρα πολλὲς καὶ οὐσιαστικές, παρὰ τὰ ὅσα οἱ οἰκουμενιστὲς διαπρυσίως διακηρύττουν), κατὰ κανένα τρόπο δὲν ἔχει ἔστω ἐξομαλυνθεῖ. Πολὺ περισσότερο φυσικὰ οὐδὲν σημεῖον ἐπαφῆς ὑφίσταται τόσο μὲ ὅλο τὸ θλιβερὸ ἐκεῖνο συνονθύλευμα ποὺ ἀπαρτίζουν τὰ ἀναρίθμητα καὶ θεολογικῶς ἕωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, ὅσο καὶ μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες. Καὶ βέβαια ἡ ὑποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πὼς «ὅλοι στὸν ἴδιο Χριστὸ πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί ἁπλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στὸν ἴδιο Χριστό) ἴσως νὰ εἶχε κάποιο νόημα σὲ περιπτώσεις ἰδεολογικοποίησης τῆς πίστης ἢ θεώρησης τοῦ γεγονότος τῆς θέωσης ὡς ἀτομικῆς ὑπόθεσης τοῦ καθενὸς (ὅποτε θὰ μποροῦσε νὰ ὑποτεθεῖ καὶ ἡ δυνητική της πραγμάτωση μέσα ἀπὸ πολλοὺς καὶ διαφορετικοὺς δρόμους). Ἐπειδὴ ὅμως ἐδῶ οὔτε περὶ ἰδεολογίας πρόκειται, οὔτε περὶ πράξεως περιχαρακωμένης ἰδιωτείας, εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε ὀργανωμένη ἀπόπειρα σύγχυσης καὶ συγκρητισμοῦ, μόνο ἐκ τοῦ πονηροῦ μπορεῖ νὰ ἀρύεται καὶ πάντως ὄχι ἀπὸ εἰλικρινὴ διάθεση ἐπανασύνδεσης τῶν διεστώτων. Ὑπ’ αὐτὸ τὸ πρῖσμα ἐννοεῖται ἀσφαλῶς ὅτι τὴν ἀκόμη εὐρύτερη διαθρησκειακὴ «διαπίστωση» ὅτι «ὅλοι στὸν ἴδιο Θεὸ πιστεύουμε» ἀπαξιῶ ἀκόμη καὶ νὰ τὴ σχολιάσω.

     Φαίνεται ὡστόσο ὅτι ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τῆς ἱεραρχίας μας ὄχι μόνο δὲν συμμερίζεται τέτοιες σκέψεις, ἀλλὰ ἀντιθέτως κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ ὠθήσει τὰ πράγματα πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Τὸ ἴδιο ὅμως (καὶ μάλιστα σὲ ἀκόμη μεγαλύτερο βαθμό) ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ ἀπὸ μητέρα Ἐκκλησία καὶ θεματοφύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας μετεξελίσσεται δυστυχῶς ὁλοένα καὶ περισσότερο σὲ μητέρα ἀταξίας καὶ κακο-δοξίας, σὲ ἀρίδηλο ἄθυρμα τῆς ἑβραιοαμερικανικῆς πολιτικῆς καὶ σὲ τραγικὸ δούρειο ἵππο γιὰ τὴν ἐντὸς τῶν ὀρθοδόξων τειχῶν εἰσαγωγὴ νεοεποχίτικων ἀλχημειῶν. Δὲν γνωρίζω τί μπορεῖ νὰ θέσει τέλος σ’ αὐτὸν τὸν θλιβερὸ κατήφορο. Τὸ βέβαιο πάντως εἶναι ὅτι τὸ δεδομένο γεγονὸς τῆς ὁμηρίας του ἀπὸ τὸ φασιστικὸ τουρκικὸ κράτος καὶ παρακράτος δὲν μπορεῖ ἐπ’ ἄπειρον νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς ἄλλοθι γιὰ νὰ δικαιολογεῖται ἡ θλιβερή του πνευματικὴ κατάντια. Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα νὰ θυμηθοῦμε τὸν Μέγα Ἀθανάσιο, ποὺ προτρέπει τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα νὰ διακόπτει κάθε κοινωνία μὲ τοὺς σκανδαλοποιοὺς καὶ αἱρετικοὺς ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς; Μήπως, μὲ ἄλλα λόγια, ἦρθε ἐπιτέλους ὁ καιρὸς νὰ περιβάλουμε ὅλους αὐτοὺς τοὺς πλανεμένους μὲ τὴν ἀπαξίωσή μας καὶ νὰ τοὺς συμπεριφερόμαστε σὰν νὰ ἦταν ἀποσυνάγωγοι καὶ ἔκπτωτοι; Οἱ ἔχοντες ὀφθαλμοὺς τοῦ ὁρᾶν ὁράτωσαν. Καὶ νοήτωσαν οἱ ἔχοντες νοῦν τοῦ συνιέναι.

                                                                                                                              Ν. Δαπέργολας

                                τοῦ Ν. Δαπέργολα

     Καθὼς ὁ «Κώδικας ντὰ Βίντσι» θριαμβεύει στοὺς κινηματογράφους, ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοὶ ποὺ δηλώνουν ἔκπληκτοι μὲ τὸ περιεχόμενό του. Καὶ εἶναι ἴσως λογικὸ γιὰ ὅποιον βλέπει μόνο τὸ δέντρο, ἀλλὰ ἀγνοεῖ τὸ δάσος. Καιρὸς λοιπὸν νὰ δοῦμε ἐπιτέλους τὸν «Κώδικα» στὴν πραγματικὴ του διάσταση: ὄχι ὡς τὸ νοσηρὸ ἀποκύημα τῶν διαταραγμένων ὀνειρώξεων κάποιου σκηνοθετίσκου (ἢ προηγουμένως κάποιου φαιδροῦ ἀνθυπογραφιᾶ), ἀλλὰ ἀπολύτως ἐντεταγμένο μέσα στὸν εὐρύτερο χῶρο ποὺ τὸν γέννησε (ἢ γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τὸν ἐξέμεσε). Μόνον ἔτσι ἄλλωστε μπορεῖ καὶ ἡ ὑπερπροβολή του νὰ ἑρμηνευθεῖ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο του τὸ περιεχόμενο νὰ ἀξίζει τελικὰ μιᾶς ἀντιμετώπισης κατὰ τι πολυπλοκότερης ἀπὸ τὸν ἁπλὸ σαρκασμὸ μας.

     Θὰ ἐπαναλάβω κατ’ ἀρχὰς κάτι ποὺ ἔγραψα καί πρὶν ἀπὸ ἕνα περίπου μήνα. Διάγουμε ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό, πολιτικὰ καὶ πνευματικά, τὸν σκοτεινότερο ἴσως Μεσαίωνα ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ ἀνθρώπινη Ἱστορία. Ὅποιος ἀκόμη θέλει νὰ πιστεύει ὅτι ζεῖ σὲ φωτεινὴ περίοδο ἐλευθερίας, δημοκρατίας καὶ πνευματικῆς προόδου, εἶναι ἁπλούστατα – καὶ λίαν ἐπιεικῶς – καθυστερημένος. Σέχτες ἐπὶ σεχτῶν λυμαίνονται τὸν πλανήτη, βιάζοντας καὶ ποδηγετώντας τὴ σκέψη τῶν ἀτέλειωτων ἀνθρώπινων κοπαδιῶν ποὺ τὶς ἀκολουθοῦν, οἱ πανστρατιὲς ἀπὸ τοὺς ἀστρολόγους καὶ τὰ μέντιουμ ὁλόγυρά μας πολλαπλασιάζονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο, ὁ ἀποκρυφισμὸς καὶ ἡ μαγεία δὲν κυριαρχοῦν ἁπλῶς σὲ δεύτερο πλάνο, ἀλλὰ διαφημίζονται πλέον συστηματικὰ καὶ ἀπροκάλυπτα ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ ταινίες αὐτοφερόμενες ὡς παιδικές, ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ (καὶ σὲ ἐμφανὴ σχέση μαζί τους) ὑπάρχει τὸ γνωστὸ πανίσχυρο ὑπερκαπιταλιστικό – σιωνιστικὸ δίκτυο, ποὺ κατέχει ἀπολύτως τὸν ἔλεγχο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας καὶ κινεῖ τὰ νήματα ὅλων τῶν παγκόσμιων πολιτικοοικονομικῶν ἐξελίξεων, ἐπιδιώκοντας τὴ γιαουρτοποίηση τῶν λαῶν τῆς γῆς μέσα στὸ παγκοσμιοποιημένο ξερατὸ τῆς Νέας Τάξης. Ἕναν Γενναῖο, Νέο Κόσμο, ὁμογενοποιημένο οἰκονομικὰ (ὑπὸ τὴ μπότα τοῦ διεθνοῦς κεφαλαίου), πολιτισμικά (ὑπὸ τὸ προκὰτ ἀπόλυτο χάος τῆς λεγόμενης Πολυπολιτισμικότητας) καὶ θρησκευτικὰ (μέσα ἀπὸ τὸν συγκρητισμὸ καὶ τὴν προώθηση τῆς Πανθρησκείας τῆς Νέας Ἐποχῆς). Ἕναν κόσμο ποὺ θὰ ἐλέγχεται μὲ δορυφόρους, διαδίκτυα, πλαστικὸ χρῆμα καὶ ἐμφυτεύματα καὶ θὰ διοικεῖται ἀπὸ Μία Ὑπερδύναμη καὶ Ἕναν Ἡγέτη. Ἕναν κόσμο, μπροστὰ στὸν ὁποῖο ἴσως ἀκόμη καὶ ἡ ὀργουελικὴ φαντασία νὰ μοιάζει μὲ παιδικὸ ἀνέκδοτο τελικά…

     Ἕνα βασικὸ λάθος ποὺ διαπράττουν οἱ περισσότεροι πολέμιοι τῆς Νέας Τάξης (συχνὰ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὸν «Α») εἶναι ὅτι ἐκλαμβάνουν τὸν Σιωνισμὸ κυρίως ὡς πολιτικοοικονομικὸ σύστημα, ὑποτιμώντας ἢ καὶ ἀγνοώντας τὴ θρησκευτική του διάσταση. Καιρὸς ὅμως νὰ βάλουμε τὰ πράγματα στὴ θέση τους. Ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ διάσταση αὐτοῦ τοῦ δικτύου, ὅσο κι ἂν μοιάζουν νὰ κυριαρχοῦν, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἐποικοδόμημα. Κατὰ βάθος καὶ κατὰ κύριο λόγο, ὁ Σιωνισμὸς εἶναι θρησκεία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλο τὸ μεταφυσικὸ ὑπόβαθρο πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐμφανῶς διαπλέκεται (μασονικὲς στοές, ἀποκρυφισμός, μαγεία, σατανισμός, καμπαλισμός, κλπ) δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ὅπλο ἐπιβολῆς, ἀλλὰ εἶναι ὀργανικό του κομμάτι, σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ. Πρόκειται γιὰ μία θρησκεία-διεστραμμένη μετεξέλιξη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, γιὰ μία θρησκεία ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσει τὸν ἔλεγχο τῶν πάντων, προλειαίνοντας ἔτσι τὸ ἔδαφος, καθὼς ἀναμένει ἀκόμη τὸν Μεσσία της. Μόνο ὑπ’ αὐτὸ τὸ πρῖσμα μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ ὁ ἀδυσώπητος πόλεμος τοῦ Σιωνισμοῦ κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστης, ποὺ ἄλλως, καῖπερ προφανής, θὰ παρέμενε ἀνερμήνευτος. Εἶναι ὁ πόλεμος τῶν ἀναμενόντων ἕναν νέο Μεσσία, ποὺ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἐπείγονται νὰ καταστήσουν τὰ πάντα σκοτεινὰ καὶ κενὰ ἀπὸ ἐλπίδα, ἀναδεικνύοντας σὲ ψέμα τὴν ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια τοῦ ἤδη Ἐνανθρωπήσαντος.

     Καὶ ὁ πόλεμος αὐτός, ὡς γνωστόν, μαίνεται τὸ ἔκπαλαι. Πιὸ δυσδιάκριτος παλαιότερα, ἐντάθηκε καὶ ἔγινε πιὸ ἐμφανὴς μὲ τὴν ὑπεργιγάντωση τοῦ Σιωνισμοῦ κυρίως κατὰ τὸ β΄ μισό τοῦ 20οῦ αἰ. Κάποια στιγμὴ εἶχε στραφεῖ καὶ κατὰ τῆς ἱστορικότητας τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Σήμερα πιὰ βεβαίως κανεὶς σοβαροφανὴς ἀρνησίας δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ θέσει τέτοιο θέμα, γιατί θὰ γέλαγε καὶ ὁ κάθε πικραμένος. Ὁ πόλεμος λοιπὸν ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες διεξάγεται πλέον μὲ νέα ὅπλα, προβάλλοντας τὸν Χριστὸ ὡς ἕνα μύστη, δάσκαλο, ἐπαναστάτη ἢ «καλὸ ἄνθρωπο». Δηλαδή, καλὸ μέν, ἀλλὰ ἄνθρωπο. Τὸ ἀποτέλεσμα, ἂν τὸ μήνυμα περάσει, θὰ εἶναι ἀπολύτως τὸ ἴδιο. Τί διαφορὰ ἔχει ἕνας ἐντελῶς ἀνύπαρκτος Χριστὸς ἀπὸ ἕναν ἱστορικὰ ὑπαρκτὸ μέν, ἀλλὰ μόνο μὲ ἀνθρώπινη ὀντότητα; Καὶ πάλι ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀνύπαρκτος εἶναι, ὑπὸ τὴν ἔννοια πὼς δὲν μᾶς ἀφορᾶ. Σκασίλα μας μεγάλη δηλαδὴ γιὰ ἕναν… καλὸ ἄνθρωπο ποὺ σταυρώθηκε κάποτε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, ἀπέθανε, ἐτάφη καὶ τέρμα. Μᾶς εἶναι παγερὰ ἀδιάφορος, εἰ οὐκ ἀνέστη τὰ τοῦ Ἅδου σκυλεύσας βασίλεια καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα τῆς σαρκός. Εἶναι ἀδήριτη ἀλήθεια τὸ ὅτι, εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν. Ἂς γκρεμίσουμε τὶς ἐκκλησίες, ἂς κάψουμε τὰ πατερικὰ κείμενα κι ἂς τὸ ρίξουμε στὸ φαγοπότι. Εἶναι τὸ καλύτερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε. Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν. Ἀποθνήσκομεν καὶ (ἐπίσης) τέρμα…

     Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ πόλεμος ἐκπορεύεται πάντοτε ἀπὸ τὰ ἴδια κέντρα καὶ ἔχει πάντα τὸν ἴδιο στόχο. Δὲν ἐξετάζω ἐδῶ, ἐννοεῖται, τὴν περίπτωση τῆς ἁπλῆς ἀθεΐας. Ἂν εἶσαι ἄθεος, ἁπλῶς δὲν πιστεύεις καὶ τέλος. Τὸ ἀντιπαρέρχεσαι καὶ δὲν ἀσχολεῖσαι πιά. Όμως ἡ συκοφαντία, ἡ σπίλωση καὶ ἡ λάσπη εἶναι κάτι διαφορετικό, κάτι ἐμφανῶς στημένο καὶ ὑπογείως ἐνορχηστρωμένο. Εἶναι τυχαῖο δηλαδὴ τὸ ὅτι διάφοροι μυστήριοι, αὐτοφερόμενοι ὡς ἐπιστήμονες ἢ ὡς μελετητές, φέρνουν κάθε χρόνο στὸ φῶς κι ἀπὸ κάτι καινούργιο (καὶ μάλιστα ἐπίσης κατά… θαυμαστὴ σύμπτωση, συνήθως λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε Πάσχα); Πράγματα, ποὺ εἴτε φέρουν τὸν μανδύα τῆς ἐπιστημονικῆς ἀνακάλυψης, εἴτε καταχωροῦνται στὸ πεδίο τῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας (ὅπως ὁ προκείμενος «Κώδικας»), καὶ τὰ ὁποῖα φυσικὰ ποτὲ δὲν ἀποδεικνύουν τίποτα (στὴν πραγματικότητα ὅσοι ξέρουμε πέντε γράμματα καὶ λίγη Ἱστορία μᾶλλον καγχάζουμε ἀπηνῶς μὲ τὴν ἀπροσχημάτιστη σπουδὴ ὁρισμένων νὰ βγάλουν ἀπὸ τὴ μύγα ξύγκι), ἀλλὰ πάντως ὑποσυνείδητα περνοῦν τὰ μηνύματά τους στὸν μέσο ἐκπρόσωπο μίας θεωρητικὰ χριστεπώνυμης μάζας, ποὺ κατὰ βάθος ὅμως οὐδὲν γιγνώσκει καὶ ἐλάχιστα σκέπτεται, καθὼς ὁ ἐγκέφαλός του ἔχει σχεδὸν γίνει πιὰ κιμᾶς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ἀνέσεις καὶ τὴν ἀενάως κατὰ ριπάς ἐκπεμπόμενη τηλεοπτικὴ βλακεία. Ὁ ἐν λόγῳ ἐγκέφαλος εἶναι καὶ ὁ μόνος πραγματικὸς στόχος ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἐνορχηστρωμένου ὀχετοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ φορεῖς γνωρίζουν καλὰ ὅτι οἱ «ἀνακαλύψεις» τους δὲν μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὸ παραμικρὸ (τί νὰ ἀποδείξεις ἄλλωστε γιὰ ἕνα θέμα ποὺ ἐξαρχῆς καὶ ἐσκεμμένα ἐτέθη οὐρανόθεν ὡς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, ἐσφραγισμένον εἰς τοὺς μἡ ἔχοντας ὀφθαλμοὺς ὁρᾶν καὶ ὦτα ἀκούειν, κείμενον ὄχι μόνο εἰς ἀνάστασιν πολλῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς πτῶσιν;). Πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὴν παλαιόθεν γνωστὴ τεχνικὴ τοῦ «ρίχνουμε ἄδεια, γιὰ νὰ πιάσουμε γεμάτα». Μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι τὸ κόλπο δὲν βρίσκεται πιὰ ἁπλῶς ante portas. Ἐδῶ καὶ καιρὸ εἶναι πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν…

     Ὁ «Κώδικας ντὰ Βίντσι» (τὸ ἐπαναλαμβάνω, ὄχι ὡς διεστραμμένο ἀποκύημα ταραγμένου νοός, ἀλλὰ ὡς ἀπολύτως ἐσκεμμένο μυθοπλαστικὸ ἐπίτευγμα ἑνὸς σεσημασμένου νεοεποχίτη συγγραφέα) δὲν εἶναι παρὰ μία ἀκόμη ψηφίδα σ’ ὅλο αὐτὸ τὸ ψηφιδωτό. Δὲν εἶναι βεβαίως ἡ πρώτη, δὲν θὰ εἶναι σίγουρα οὔτε καὶ ἡ τελευταία. Εἶναι ἀσφαλῶς πιὸ ἐντυπωσιακὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες, καθότι πιὸ θορυβώδης καὶ ἀπροκάλυπτη, ἐνῶ ἐντυπωσιακὸ ἀναμφίβολα εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι γιὰ πρώτη φορά στὰ παγκόσμια χρονικὰ ἕνα βιβλίο μεταφέρεται τόσο γρήγορα καὶ στὸν κινηματογράφο (ἡ σχετικὴ διαδικασία μάλιστα δρομολογήθηκε πρὶν τὸ βιβλίο προλάβει κἄν νὰ γίνει best seller). Εἶναι ἡλίου φαιδρότερον ὅτι κάποιοι πλέον βιάζονται πολὺ καὶ πάνω στὴ βιασύνη τους δὲν τηροῦν πιὰ οὔτε τὰ προσχήματα. Κι ἂν κάποιους σοκάρει μὲ τὸ περιεχόμενό του, στὴν πραγματικότητα οὐδὲν τὸ περίεργον. Ἔχετε ἀκούσει τί ἀναφορὲς γίνονται στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὴ διάρκεια μασονικῶν ἢ σατανιστικῶν τελετῶν; Ἦρθε ἁπλῶς ἡ ὥρα ποὺ ὅλα αὐτὰ ἀρχίζουν πλέον νὰ βγαίνουν δειλά-δειλὰ καὶ πρὸς τὰ ἔξω. Στὸ ἐγγὺς μέλλον εἶναι ἀπολύτως βέβαιο πὼς θὰ ἀκολουθήσουν πολὺ χειρότερα… 

     Καὶ φυσικὰ ἡ λύση ἀπέναντι σ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τὸ νὰ βγεῖ κανεὶς στοὺς δρόμους ὡς μπουλούκι ἐποχιακὸ κι εὐάριθμο. Ἄλλωστε ἀκόμη καὶ περὶ σοβαρῆς διαμαρτυρίας ἂν ἐπρόκειτο, εἶναι δεδομένο ὅτι τὰ στημένα καὶ ὑποκείμενα σὲ ἐντόπιες παλλακίδες τῶν ἴδιων ὑπερεθνικῶν ἀφεντάδων βοθροκάναλα πάλι θὰ τὴν εὐτέλιζαν καὶ θὰ τὴν ἀκύρωναν, ἑστιάζοντας πάνω σέ γελοῖες φυσιογνωμίες τύπου Λουκᾶ καὶ στὰ σαλεμένα βλέμματα εὐαρίθμων Ταλιμπάν παλαιοημερολογιτῶν. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτεῖται εἶναι ὄχι μεμονωμένες καὶ σπασμωδικὲς ἀντιδράσεις, ἀλλὰ πραγματικὴ ἀντίσταση. Ἀντίσταση ὄχι ἁπλῶς ἀπέναντι στὸν κάθε «Κώδικα» (ποὺ δὲν εἶναι παρὰ μία σταγόνα στὸν ὠκεανό), ἀλλὰ ἀπέναντι στὸν ἴδιο τὸν ὠκεανό. Ἀντίδραση συνολικὴ ἀπέναντι στὴ Νέα Τάξη καὶ σ’ ὅλα ὅσα ἀπεργάζεται, εἴτε εἶναι διαθρησκειακὰ τουρλού, εἴτε πολυπολιτισμικὲς ρώσικες σαλάτες, εἴτε σχέδια πολέμου, εἴτε ὑποτιθέμενοι ἀντιτρομοκρατικοὶ νόμοι ἐλέγχου καὶ παρακολούθησης, ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν ὡς στόχο οὔτε τὶς Ἀλ Κάιντες, οὔτε τὶς Στυμφαλίδες Ὄρνιθες, οὔτε κανένα ἄλλο μυθολογικὸ τέρας, ἀλλὰ μόνον ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Τὸ σύστημα δὲν εἶναι ἄτρωτο, γιατί ἔχει πετάξει πιὰ τὰ προσωπεῖα του καὶ πάνω στὴ βιασύνη του κάνει καὶ λάθη. Ἡ ἀντίσταση ὅμως μοιραῖα περνάει μόνο μέσα ἀπὸ τὴ γνώση καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία. Μόνο τότε θὰ πάψει νὰ εἶναι παρεΐστικη καὶ θὰ γίνει μαζική, ἄρα καὶ δυνητικὰ ἀποτελεσματική. Κατ’ ἀρχὰς ὅμως ἂς πάψουμε τουλάχιστον νὰ νιώθουμε ἔκπληξη μ’ ὅσα συμβαίνουν, ἂς πάψουμε νὰ κοιμόμαστε καὶ νὰ ξυπνᾶμε γιὰ λίγο ἀπότομα, πρὶν ξαναλλάξουμε πλευρό. Καιρὸς γιὰ ὁριστικὴ ἀφύπνιση, καιρὸς γιὰ μόνιμη νήψη καὶ περισυλλογή. Ἔτσι ὥστε, ἀκόμη καὶ ἂν δὲν γίνει τίποτε καὶ οἱ Μῆδοι τελικὰ διαβοῦνε, νὰ εἴμαστε ἔστω ἕτοιμοι γιὰ τὸ τελευταῖο προπύργιο – ποὺ αὐτὸ τοὐλάχιστον θὰ μᾶς ἔχει σίγουρα ἀπομείνει καὶ δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ κανεὶς νὰ μᾶς τὸ πάρει, ἂν δὲν τὸ παραδώσουμε ἀπὸ μόνοι μας. Τὴν προσωπικὴ ἀντίσταση μέσα μας, ὁ καθένας ἐνώπιος ἐνωπίῳ μὲ τὸν ἑαυτό του. Σὰν ἕτοιμοι ἀπὸ καιρό, τότε ποὺ θὰ ἔρθουν οἱ ἀκόμη χειρότερες μέρες…

     Θέλω ἐδῶ ὡστόσο νὰ διευκρινίσω κατ’ ἀρχὰς πὼς τὴν ἤδη ἐκπεφρασμένη ἄποψη ὅτι ὁ κύριος στόχος ὅλης της ἐπίθεσης εἶναι προσωπικὰ ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἐπειδὴ τὸν ἐχθρεύονται οἱ διεθνεῖς παράγοντες τῆς Νέας Τάξης, ἐγὼ τουλάχιστον δὲν μπορῶ νὰ τὴ συμμεριστῶ! Τὸ ὅτι βεβαίως ὁ Χριστόδουλος ἔχει θίξει κάποιες φορὲς τοὺς Ἐβραιοαμερικάνους μὲ ὅσα ἔχει δημοσίως πεῖ, εἶναι δεδομένο, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ μοῦ τὸν βγάλουν τώρα καὶ ὡς τὸν ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρό της παγκοσμιοποίησης! Γιατί ἡ παγκοσμιοποίηση ἀσφαλῶς (ὡς ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς ὅσων τὴν ἀπεργάζονται) δὲν ἔχει μόνο τὶς δεδομένες οἰκονομικὲς καὶ πολιτικὲς διαστάσεις (τὶς ὁποῖες ὅλοι λίγο-πολὺ γνωρίζουν), ἀλλὰ καὶ κάποιες ἄλλες παραμέτρους (τὶς ὁποῖες πολὺ λιγότεροι γνωρίζουν ἢ ἔστω ὑποψιάζονται). Καὶ ἐννοῶ φυσικὰ τὴν πλήρη πνευματικὴ καὶ πολιτισμικὴ πλανητικὴ «γιαουρτοποίηση», ἡ ὁποία προωθεῖται μέσα ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμὸ καὶ τὶς ἄοκνες προσπάθειες γιὰ ἰσοπέδωση τῶν ἐθνικῶν πολιτισμῶν καὶ ξεχαρβάλωμα τῶν ἐθνικῶν γλωσσῶν. Τὸ δόγμα εἶναι «Μία ἡγεσία – μία θρησκεία – ἕνας πολιτισμός», ποὺ ὅ,τι κι ἄν σας θυμίζει (εἴτε Ὄργουελ, εἴτε Ἰωάννη Θεολόγο), εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ οὐσία δὲν ἀλλάζει…

     Μὲ βάση λοιπὸν αὐτὸ τὸ τελευταῖο δεδομένο, πόθεν ἄραγε προκύπτει ὁ ἀρχιεπίσκοπος ὡς ἐχθρός της παγκοσμιοποίησης; Στὰ λόγια (καὶ σ’ ἕνα πρῶτο καὶ ἁπλοϊκὸ ἐπίπεδο ἀνάγνωσης) ἴσως ναί, τὰ ἔργα τοῦ ὅμως μας δείχνουν ἄλλα. Τὸ κοσμικό του φρόνημα καὶ οἱ καισαροπαπικὲς του ἀντιλήψεις γιὰ μία ἐλεγχόμενη (ἀπὸ τὸν ἴδιο) ἱεραρχία, οἱ ἄλλες «ἐκσυγχρονιστικές» του νεοεποχίτικες ἀπόψεις (μὲ πρόσφατο ἀποκορύφωμα τὴ φρικώδη πλάνη τῆς εἰσαγωγῆς μεταφράσεων στὴ λατρεία) καὶ κυρίως οἱ παρασκηνιακοί του ἐναγκαλισμοὶ μὲ τὸ Βατικανό, ἀποδεικνύουν, πιστεύω, τοῦ λόγου μου τὸ ἀσφαλές. Νὰ λοιπὸν γιατί διαφωνῶ μὲ ὅσους λένε ὅτι ὁ στόχος εἶναι εἰδικὰ αὐτὸς καὶ ἐπιμένω σὲ ὅσα ἔλεγα τὴν προηγούμενη φορά: ὁ στόχος εἶναι γενικὰ ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Ἐκκλησία ὡς θεανθρώπινος ὀργανισμός. Καὶ ὁ ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς εἶναι ἡ ἀποδυνάμωσή της, ὁ κλονισμὸς τῶν πιστῶν, ἡ ἀπώλεια τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ ἡ διάσπαση τῆς σχέσης τους μαζί της. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαχρονικὴ προσπάθεια ποὺ τώρα ἁπλῶς ἐπανῆλθε στὸ προσκήνιο μὲ καταιγιστικὸ τρόπο, ἐπειδὴ βεβαίως – μεταξὺ ἄλλων – καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιεπίσκοπος μὲ τὸ περίεργο περιβάλλον του, καὶ κάποιοι ἄλλοι διεφθαρμένοι κληρικοί, τοὺς ἔδωσαν τὴν πολυπόθητη εὐκαιρία. Δηλαδὴ τὴν ἀφορμή…

     Ἔ, ἅμα θέλετε τώρα καὶ περισσότερες περὶ αὐτοῦ ἐνδείξεις, δὲν ἔχετε παρὰ νὰ σκεφτεῖτε ποιοὶ ὠφελοῦνται αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀπ’ ὅλα αὐτά. Καὶ ἂν δὲν σᾶς ἀρκεῖ ἡ γενικότερη ἀναφορὰ στὸν διεθνῆ (καὶ στὸν καθ’ ἠμᾶς) σιωνισμό, σκεφτεῖτε ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν καὶ εἰδικότεροι λόγοι. Καὶ αὐτοὶ οἱ λόγοι νὰ σχετίζονται εἴτε μὲ ἐξωτερικοὺς παράγοντες (ποὺ ἐπιδιώκουν π.χ. τὴν ὑπονόμευση τοῦ κύρους τοῦ ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων), εἴτε καὶ μὲ ἡμέτερους καθεστωτικοὺς (μηδὲ ἐννοεῖται τῶν κυβερνώντων ἑξαιρουμένων, ποὺ προφανῶς καὶ τὴν προεκλογικὴ ὑπόσχεση γιὰ τὴν ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος θέλουν νὰ ἀθετήσουν καὶ ἐξαιτίας τῆς δυσμενοῦς οἰκονομικῆς συγκυρίας – λίγο γὰρ οἱ Ὀλυμπιακοί, λίγο ἡ ἀπίστευτη βλακεία τῆς ἀπογραφῆς – καθόλου δὲν θὰ τοὺς κακόπεφτε νὰ βάλουν στὸ χέρι ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὴ λεγόμενη ἐκκλησιαστικὴ περιουσία). Προφανῶς φυσικὰ καὶ δὲν εἶμαι τόσο χαζός, γιὰ νὰ πῶ ἐλλείψει περισσοτέρων στοιχείων ποιὸς ἀπ’ ὅλους αὐτοὺς ξεκίνησε τὸν πόλεμο ἢ ποιὸς ἁπλῶς ἐπωφελήθηκε στὴν πορεία. Ἐγὼ ἁπλῶς ὑποδεικνύω τὸ ἤδη ὁρατό: ποιοὺς φαίνεται δηλαδὴ νὰ εὐνοεῖ αὐτὴ ἡ κατάσταση. Καὶ ποιοὺς ἀκόμη βεβαίως φαίνεται νὰ βολεύει τὸ νὰ εἶναι τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα μουδιασμένο, ἀπογοητευμένο καὶ καταπτοημένο, ὥστε ὅ,τι κι ἂν γίνει σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ δῶ καὶ πέρα, νὰ μὴν ἔχει τὸ κουράγιο καὶ τὴ διάθεση νὰ ἀντιδράσει. Ὑποθέτω ὅτι οἱ νοῶντες ἐνόησαν…

     Μὲ λίγα λόγια λοιπόν, ἐγὼ αὐτὸ παρατηρῶ αὐτὲς τὶς μέρες. Μία ἐπίθεση ὄχι τόσο ἐναντίον ἑνὸς προσώπου, ἀλλὰ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας γενικά. Μία λυσσαλέα ἀπόπειρα γιὰ νὰ στιγματιστεῖ καὶ νὰ ἐξουθενωθεῖ ὅλος συλλήβδην ὁ κλῆρος, νὰ κηλιδωθεῖ καὶ νὰ ἐξευτελιστεῖ τὸ ράσο γενικά! Ἔ, γι’ αὐτὸ καὶ τρελαίνομαι! Γιατί ὅσον ἀφορᾶ γενικὰ τὸ ράσο, ὀφείλεις νὰ ἔχεις μία εὐαισθησία ἀπέναντί του καὶ μάλιστα ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν εἶσαι πιστὸς ἢ ἄθεος. Γιατί ἀκόμη καὶ ἄθεος ἂν εἶσαι καὶ ἀντιμετωπίζεις τὴν Ἐκκλησία ὡς καθαρὰ ἐπίγειο θεσμὸ (καὶ ἐφόσον δὲν τυγχάνεις, ἐννοεῖται, ἀμβλύνους παλαιολιθικοῦ τύπου μαρξιστὴς ἐπίγονος τοῦ Κορδάτου), δὲν μπορεῖς νὰ μὴ σεβαστεῖς ἔστω καὶ νὰ μὴν ἀναγνωρίσεις κάποια πράγματα γύρω βασικὰ ἀπὸ τὴν ἀδήριτη ἱστορικὴ ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ὑπῆρξε τὸ ὀξυγόνο ποὺ κράτησε ἐπὶ αἰῶνες αὐτὸν τὸν λαὸ διασώζοντας τὸν ἀπὸ τὴν ἀσφυξία καὶ τὴν ἐξαφάνιση. Ἔ, κι ἅμα τώρα ΔΕΝ εἶσαι καὶ ἄθεος, ἕνας λόγος παραπάνω γιὰ νὰ ἔχεις ἐπιπλέον εὐαισθησίες ὅσον ἀφορᾶ αὐτὸ τὸ ράσο καὶ νὰ μὴν ἀνέχεσαι νὰ ἐξευτελίζεται ἀπὸ λαμόγια, κομματικοεκδοτικοὺς νταβατζῆδες καὶ ὑπογείως ἕρποντες ΚΥΠορουφιάνους, ἀγόμενο πλέον ὡς συνώνυμό της ἁρπαχτῆς καὶ τῆς ἐκπούστευσης, ἐπειδὴ βρεθήκανε μερικοὶ ρασοφόροι κλέφτες ἢ ἀρσενοκοῖτες. Καὶ ὡς τέτοιο συνώνυμο νὰ τὸ πιάνουν ἐπανειλημμένα καὶ στὸ στόμα τους ὁ κάθε προκατειλημμένος καὶ ἐμμανὴς Καρατζαφέρης (σέ χυδαῖα καὶ ἀποκτηνωμένα «ἐκκεντρικά» talk ζώου), ὁ κάθε χάσκαξ πατσαβουροκεφτὲς (στὴν περιοδική του, ψυχαγωγική τῆς πλέμπας, δευτεριάτικη «Φ-ΟΛΑ») ἢ ὁ κάθε ξεπεσμένος καφροδιασκεδαστὴς Χαζόπουλος (νὰ ὑποθέσω συνεπῶς ὅτι μᾶλλον τὰ ἔχουμε κόψει τὰ ἀγοράκια, μιά κι ἀποφασίσαμε νὰ γίνουμε τιμητὲς τῶν ἄλλων ἐπὶ τῆς ἰδίας ἐπακριβῶς ἐκτροπῆς;). Ὡς ἐκ τούτου, οἱ πάνσοφες λαϊκὲς παροιμίες γιὰ τοὺς μούτσους ποὺ γίνανε καπεταναῖοι καὶ γιὰ τὶς μύγες ποὺ ἔβγαλαν κ… κι ἔχεσαν τὸν κόσμο ὅλο, ἐπανέρχονται γιὰ μία ἀκόμη φορά μὲ δραματικὴ ἐνάργεια στὸ προσκήνιο…

     Καὶ πέραν ὅμως τοῦ κλήρου γενικά, νιώθω πλέον ὑποχρεωμένος ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο νὰ καταθέσω ἐδῶ λίγου ςὑπερασπιστικοὺς λόγους, παρότι ὑπὸ ἄλλες βεβαίως συνθῆκες οὐδεμία τέτοια πρόθεση θὰ εἶχα! Τώρα ὅμως νιώθω ἔτσι, ἐπειδὴ ἀκριβῶς βλέπω ὅτι ὁ πόλεμος ὀφείλεται σὲ βαθύτερους λόγους καὶ ὄχι τόσο στὰ προσωπικά του ἀνομήματα. Ἐπειδὴ ἀκόμη βλέπω ὅτι ἡ κριτικὴ ποὺ τοῦ ἀσκεῖται δὲν εἶναι τόσο γιὰ τὰ ὅσα μετὰ βεβαιότητος ἔχει διαπράξει, ὅσο κυρίως γιὰ μία σκοτεινὴ κι ἀδιευκρίνιστη ὑπόθεση (Βαβύλης), στὴν ὁποία ἐμπλέκονται τόσα πολιτικὰ συμφέροντα, τόσο παρακράτος, τόση ΚΥΠ, CIA, Μοσὰντ καὶ λοιπὸ κακὸ συναπάντημα, ποὺ ἀκόμη κι ἂν ὑπῆρχαν ἀκλόνητες ἀποδείξεις γιὰ τὴν ἀνάμιξη τοῦ Χριστόδουλου (ποὺ βεβαίως ΔΕΝ ὑπάρχουν) καὶ πάλι θὰ ἦταν βλακωδῶς ἀφελὲς νὰ τὴν ἀποδώσεις σὲ ἕναν μόνον ἄνθρωπο. Καὶ ἐπειδὴ, τέλος, βλέπω καὶ ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ (ἁπαξάπαντες σεσημασμένοι ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἐκκλησιομάχοι) ἀπὸ τοὺς ὁποίους διεξάγεται κυρίως ἡ ἐπίθεση: ἀπὸ τὸν γιαλαντζὶ ἰδεολογίας πολιτικὸ πολτὸ τῶν Δαμανακοκουναλάκηδων (τῶν ὁποίων τὸ ἀνθελληνικὸ κόμπλεξ ἔχει πλέον ξεπεράσει ἀπὸ καιρὸ τὰ ὅρια τῆς ἁπλῆς γελοιότητος) ἢ τὸν σκανδαλομεγαλοεργοστασιάρχη Μάκη μὲ τὶς θεοσκότεινες διασυνδέσεις (ὁ ἴδιος ἄλλωστε ἀποκάλυψε προχτὲς στὸν ΑΝΤ1 ὅτι ἔχει κασέτες ποὺ πῆρε ἀπ’ τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες, χωρὶς φυσικὰ ὁ συνομιλητής του νὰ διανοηθεῖ κὰν νὰ τὸν ρωτήσει τὸ προφανές, ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ δηλαδὴ ἡ τοιαύτη – ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ὁμολογούμενη – τακιμιὰ μὲ τοὺς ΚΥΠατζῆδες), ἕως τὴν ἡγετικὴ ὁμάδα τοῦ ἐκσυγχρονιστικοῦ πασοκοσούργελου μὲ προεξάρχοντα βεβαίως τὸν θλιβερὸ ὑπουργό τῶν Ὑμίων καὶ delivery boy τοῦ Ὀτζαλάν (ποὺ ἀντὶ νὰ περιφέρεται πάλι χύδην στὰ κανάλια ὡς ἐν σαρκὶ περιπολοῦσα ἠχορρύπανση, θὰ ἔπρεπε κανονικά, ἂν ὑπῆρχε δηλαδὴ στοιχειώδης πολιτικὴ τσίπα σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, νὰ ντρέπεται νὰ βγεῖ ἀπ’ τὸ σπίτι του ἀκόμη καὶ γιὰ τσιγάρα)! Ἔ, μὲ ὅλους αὐτούς, εἶναι μετὰ νὰ μὴν ὑπερασπίζεσαι ἀκόμη καὶ τὸν Χριστόδουλο; Ἐδῶ ἐγὼ κοντεύω μέχρι νὰ τὸν ἀγαπήσω κιόλας!

     Καιρὸς λοιπὸν νὰ τελειώνουμε ὁριστικὰ μ’ αὐτὸ τὸ θέμα! Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἴσως νά εἶναι ἔνοχος, καὶ κατὰ συνέπειαν ὑπόλογος, γιὰ πολλά: γιὰ ἐκκοσμίκευση, γιὰ ἐκλογομαγειρέματα, γιὰ φραξιονισμό, γιὰ παποκαισαρισμό, γιὰ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὸ ὀρθὸ δόγμα. Ἂν εἶναι ὅμως νὰ φύγει, πρέπει νὰ φύγει γι’ αὐτά. Ὄχι ἐπειδὴ ἁπλῶς τυγχάνει πληθωρικὴ προσωπικότητα ἢ ἐξαιτίας θολῶν ἱστοριῶν μὲ κατασκόπους (καὶ λοιπὲς ἄγριες ἀρκοῦδες), γιὰ τὶς ὁποῖες τὴν πλήρη ἀλήθεια προφανῶς ποτὲ δὲν θὰ τὴ μάθουμε. Καὶ φυσικὰ ὄχι ἐπειδὴ ἔτσι τὸ θέλουνε ὁ Κουλούρης κι ὁ Κουναλάκης…

                                                                                                                   Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Οἱ βασικὲς αἰτίες ὀφείλουν φυσικὰ νὰ ἀναζητηθοῦν στὸ μίσος καὶ τὴν προκατάληψη ποὺ τρέφει τὸ ἔκπαλαι ἀπέναντι στὴν Ὀρθοδοξία ἕνα ὁλόκληρο πολιτικοεκδοτικὸ κατεστημένο, ποὺ βρῆκε τώρα πάλι τὴν πολυπόθητη εὐκαιρία νὰ ξεσαλώσει, ἐκφράζοντας (φεῦ τῆς ὑποκρισίας!) θλίψη καὶ ζητώντας τὴν κάθαρση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸ καλό της! Ἕνας ἐλεεινὸς συρφετὸς ἀπὸ ἀρχιμασόνους

καὶ γραικύλους, ἀπὸ ἀσυνάρτητης ἰδεολογίας εὐρωλάγνους χαχόλους καὶ διανοούμενους τοῦ κώλου, ἀπὸ ἀνερμάτιστα κομματικὰ γκρουπούσκουλα καὶ θλιβερὰ δημοσιογραφικὰ κυκλώματα, διαπλεκόμενα τόσο μεταξύ τους, ὅσο καὶ μὲ ἑτερόδοξες νεοεποχίτικες σέχτες, ἀλλὰ ἀσφαλῶς καὶ μὲ κλιμάκια τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν (ἡμεδαπῶν καὶ ξένων – δυσδιάκριτη οὕτως ἢ ἄλλως ἡ μεταξὺ τους διαφορά). Δὲν εἶναι διόλου τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι οἱ πλεῖστες ἀποκαλύψεις τῶν ἡμερῶν προῆλθαν ἀπὸ ὑποκλοπὲς τηλεφώνων (τὶς ὁποῖες φυσικὰ δὲν τις …ἔστησε ἡ κυρά-Κατίνα τῆς γειτονιᾶς μου) καὶ ἔγιναν ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς 2-3 μεγαλοδημοσιογράφους οἱ ὁποῖοι διατηροῦν ἐξίσου γνωστὲς φάμπρικες «ἀποκάλυψης» σκανδάλων καὶ τῶν ὁποίων ἡ σχέση μὲ πληροφοριοδότες ἀπὸ τὴν ΕΥΠ τυγχάνει ἐπίσης πολὺ ἔντονα φημολογούμενη…

     Τώρα βέβαια θεωρῶ περιττὸ νὰ σᾶς ἀναλύσω γιὰ ποιοὺς ἀκριβῶς θεολογικοὺς καὶ ἐθνικοὺςλόγους μισοῦν τὴν Ὀρθοδοξία ὅλοι αὐτοὶ – καὶ ἐννοῶ τόσο τὰ ἀγοράκια ποὺ (στὰ διαλείμματατῆς προσπάθειάς τους νὰ μᾶς κυβερνήσουν ἢ νὰ διαμορφώσουν τὴ σκέψη μας) μαζεύονταιστὰ ὑπόγεια καὶ παίζουν μὲ τὶς ποδίτσες καὶ τὰ σπαθάκια, ὅσο καὶ τοὺς ἁπλοὺς ἀργυρώνητους

ἀνθυποπρακτορίσκους τους. Στὸ κάτω-κάτω σὲ προβληματισμένους συνδρομητὲς τοῦ «Α»ἀπευθύνομαι καὶ ὄχι στοὺς λοβοτετμημένους ἀναγνῶστες τῆς ὅποιας λαμπρακοφυντανομπομπολοφυλλάδας! Καὶ αὐτὸ τὸ μίσος ὅσο πάει βεβαίως καὶ κλιμακώνεται, γιατί βλέπουν ὅτι παρὰ τὶς προσπάθειές τους νὰ τὰ διαλύσουν ὅλα μέσα στὴν πολυλατρεμένη τους διεθνιστικὴ καὶ ἀπρόσωπη νεοεποχίτικη σαλάτα, αὐτὸς ὁ περίεργος λαὸς (ποὺ ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ ἀγαπητός τους Κίσινγκερ θὰ ὑποταχτεῖ, μόνο ὅταν χτυπηθεῖ ἡ γλώσσα, ἡ ἱστορία καὶ ἡ θρησκείατου) κρατάει ἀκόμη (παρὰ τὰ ἀμέτρητα κουσούρια του) τὴ γονιδιακή του σχέση μὲ τὴν καταραμένη πίστη, βγαίνει ἀκόμη καὶ προσκυνάει (τί σὸκ κι αὐτὸ ἀλήθεια!) τὶς ἐξίσου καταραμένες γαλανόλευκες μὲς στοὺς δρόμους (ἔστω καὶ γιὰ τὰ γκὸλ τοῦ Χαριστέα) καὶ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία (ἔστω καὶ μ’ αὐτὴν τὴν ἐν πολλοὶς ἐκκοσμικευμένη, προτεσταντοθρεμμένη καὶ παρακμιακὴ ἱεραρχία) ὡς τὸν ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα ἀξιόπιστο θεσμό! Δὲν εἶναι ἀπίστευτα προφανῆ στ’ ἀλήθεια ὅλα αὐτά, γιὰ ὅλους τους ἔχοντας ὀφθαλμοὺς ὁρᾶν καὶ νόας συνιέναι; Δηλαδὴ τι ἔτι (μετὰ τὸν Κίσινγκερ καὶ τά…think tanks τῶν ἐπιγόνων του) χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;

     Ὁ πόλεμος λοιπὸν δὲν εἶναι φαινόμενο τωρινό. Μαίνεται ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ στὸ παρασκήνιοκαὶ κάποτε ἁπλῶς βγαίνει καὶ στὸ προσκήνιο, ὅπως συνέβη παλαιότερα μὲ τὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ μὲ τὶς ταυτότητες ἢ σήμερα μὲ τὰ πρόσφατα σκάνδαλα. Μερικοὶδιεφθαρμένοι κληρικοὶ ἔδωσαν δυστυχῶς στὸν παραπάνω τρισάθλιο συρφετὸ ἕτοιμη στὸ πιάτο τὴν εὐκαιρία νὰ ἐξεμέσει πάλι δημοσίως καὶ κατὰ ριπάς ὅλη τή χολὴ του κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ πιπιλίσει ξανὰ τὴν προσφιλῆ καραμέλα τῆς ἀνάγκης χωρισμοῦ της ἀπὸ τὸ Κράτος. Καραμέλα ἀσφαλῶς διαχρονικὴ καὶ τελείως ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὰ ὅποια τρέχοντα γεγονότα, ποὺ εἶναι μαθηματικῶς βέβαιον ὅτι θὰ ἀνασύρεται ἐπ’ ἄπειρον, εἴτε ταιριάζει, εἴτε ὄχι. Βρὲ ἐδῶ ὁ σκύλος τοῦ καντηλανάφτη τῆς Ἅγια-Βαρβάρας νὰ πάει νὰ κατουρήσει τὸ αὐτοκίνητο τοῦ νομάρχη, αὐτοὶ τὸν χωρισμὸ θὰ βγοῦν καὶ θὰ ζητᾶνε! Μὰ ἔχουν καταντήσει τόσο προβλέψιμοι πιά…

     Καὶ ἰδοὺ καὶ τὸ χαρακτηριστικὸν παράδειγμα τῆς κιτσοφυντανοφυλλάδας. Ἐννοεῖται βεβαίως ὅτι ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες θὰ ἀπαξιοῦσα παντελῶς νὰ ἀσχοληθῶ, ἔχει ὅμως πλάκα τὸ ὅτι τὴν περασμένη Κυριακὴ ὁ προρρηθείς μεγαλοχαρτοπολτὸς ἀφιέρωσε ὑπὲρ τοῦ χωρισμοῦ ὄχι μόνο τὸ πρωτοσέλιδο, ἀλλὰ καὶ τὶς ἑπόμενες 10 σελίδες του (οὔτε ὁ Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος νὰ εἶχε ξεσπάσει δηλαδή)! Ἔβαλαν καὶ πέντε ἁπλοϊκῆς βλακείας ἐρωτήματα, μὲ τὴν ἀπίστευτη διευκρίνιση (ἀπολαῦστε ἀπύθμενον θράσος καὶ IQ χαρτοπετσέτας μαζί!) ὅτι ὅποιος ἀναγνώστης ἀπαντήσει σ’ αὐτὰ καταφατικά, εἶναι ὑπὲρ τοῦ χωρισμοῦ, ἀλλὰ κι ἀρνητικὰ ἂν ἀπαντήσει, πάλι ὑπὸ προϋποθέσεις ὑπὲρ τοῦ χωρισμοῦ εἶναι! (Τοῦ Κίτσου ἡ μάνα κάθονταν, δηλαδή, παρέα προφανῶς μὲ τά …τρία πουλάκια)! Καὶ μέχρι καὶ τὸν Γιανναρὰ ξαναθυμήθηκαν, ἐπειδὴ προφανῶς κάποιες ἀπὸ τὶς ἀπόψεις του αὐτὴ τὴ φορὰ τοὺς βόλευαν (γι’ αὐτὸ καὶ τὶς τόνισαν στοὺς ὑπέρτιτλους – μὲ bold, ὅπως λέμε κι ἐμεῖς οἱ ἀρχαιοελληνιστές). Ὁ Γιανναρᾶς βεβαίως εἶπε κι ἄλλα ἐνδιαφέροντα (ὅτι π.χ. ὁ χωρισμὸς μοιάζει μὲ ἐφιάλτη, γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ βασικὸς παράγων συνοχῆς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας), τὰ ὁποῖα ὅμως φυσικὰ αὐτοὶ τὰ ἄφησαν στὰ ψιλά…

     Καὶ φυσικὰ ἡ ἐκτίμηση τοῦ Γιανναρᾶ εἶναι ἀπολύτως σωστή. Ἂν ὅμως γιὰ τὸν ἴδιο (ὅπως καὶ γιά μᾶς) πρόκειται γιὰ ἐφιάλτη, γιὰ κάποιους ἄλλους ἡ διάλυση τῶν συνεκτικῶν παραγόντων τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀποτελεῖ στόχο ζωῆς. Καὶ συνειρμικά μᾶς ἔρχεται καὶ πάλι στὸ νοῦ ὁ Κίσινγκερ! Καλὰ δὲν προχωράει, ἀλήθεια, τὸ σχέδιο; Ἤδη τὴ γλώσσα μας τὴ ρήμαξαν – ἀπολύτως συνειδητὰ καὶ ἐσκεμμένα – μὲ τὸ εὐνουχιστικὸ μονοτονικὸ καὶ τὰ γκρίκλις ποὺ καθιέρωσαν μέσα ἀπ’ τὰ ὑπουργεῖα τους, τὰ βοθροκάναλα καὶ τὶς ἀγράμματες φυλλάδες τους. Τὴν Ἱστορία τὴν χαντάκωσαν κι αὐτήν, μετατρέποντας τὴν ὡς σχολικὸ μάθημα σὲ ὅ,τι πιὸ ἀνιαρὸ καὶ σιχαμερὸ γιὰ γενιὲς ὁλόκληρες ἑλληνοπαίδων. Ἂν ξεχαρβαλωθεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἀπομυθοποιηθεῖ καὶ τελικὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ τὸ Κράτος (πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἐπισήμως θὰ ἀντιμετωπίζεται πιὰ ἰσότιμα μὲ ὁποιανδήποτε ἀνθυποθρησκεία ἢ σέχτα τοῦ κάθε δαιμονισμένου Χάρε Κρίσνα), τότε πραγματικὰ θὰ ’χει πλέον μέσα στὴν κοινωνία μας διαλυθεῖ τὸ σύμπαν. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ ἑπόμενο μεγάλο στοίχημα ποὺ ἔχουν ὁρκιστεῖ παντὶ τῷ τρόπῳ νὰ κερδίσουν τὰ γελοία ἀγοράκια μὲ τὶς ποδίτσες καὶ τὰ σπαθάκια…

                                                                                                                  Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ