Σε εποχές παρακμής και ήττας, και όταν ακόμα τα πράγματα φτάσουν να τρίζουν και να απειλούνται με κατάρρευση, όπως συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλοί δημοσιολόγοι, πολιτευτές και άλλοι παραμένουν αγκιστρωμένοι στα παραμύθια τους. Αυτό, πέραν του γεγονότος ότι τους βοηθά να κτίζουν την πολιτική ή πνευματική τους καριέρα διαδίδοντας ψευδαισθήσεις, αποβαίνει άκρως επικίνδυνο για το σύνολο διότι η ρεαλιστική θέαση των πραγμάτων θολώνεται επικίνδυνα από ψευτοϊδεαλισμούς και ιδεολογήματα.
Σε πολλά κυπριακά μυαλά αβγάτισε ιδιαίτερα το ιδεαλιστικό αφήγημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θεωρήθηκε ως η καταγωγική βάση για την ίδρυση και την σταδιακή της «ενοποίηση». Το αφήγημα αυτό λέει περίπου τα εξής: ότι μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι λαοί και οι ηγεσίες επιτέλους κατανόησαν και πείστηκαν για τα αγαθά της ειρήνης και αποφάσισαν να προχωρήσουν βήμα – βήμα προς μια ενωμένη και ειρηνική ήπειρο προκειμένου να μην υπάρξει νέα σύγκρουση. Η αρχή έγινε με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΚΑΕ) oι οποίες οδήγησαν στην Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά (ΕΟΚ) και αργότερα στην βήμα – βήμα ενοποίηση. Έτσι, συνεχίζει το αφήγημα, το εγχείρημα πέτυχε μιας και η βούληση για ειρηνική συνύπαρξη υπερίσχυσε έναντι άλλων τυχόν μειοψηφικών απόψεων. Αποκορύφωμα αυτής της ειρηνιστικής έξαρσης ήταν το τέλος της ιστορικής γαλλο – γερμανικής διαμάχης με αποτέλεσμα τα δύο κράτη μαζί να αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της Ε.Ε.

Αναμφίβολα οι λαοί και οι ηγεσίες μετά από έναν τέτοιον πόλεμο επιθυμούσαν την ειρήνη. Αυτό όμως είναι το πρώτο και εύκολο επίπεδο ερμηνείας για το γεγονός ότι δεν προέκυψε άλλος πόλεμος, κάτι το οποίο βολεύει τους ηθικιστές ειρηνοποιούς και για αυτό μένουν μέχρι εκεί. Η βούληση όμως από μόνη της, γενικά και αόριστα, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτρέψει έναν νέο πόλεμο δεκαετίες μετά. Θα μπορούσε κάποιος να διερωτηθεί: γιατί δεν άρκεσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η μεγαλύτερη και πιο πολύνεκρη μέχρι τότε σύγκρουση, ή οι πόλεμοι στην περιφέρεια για χάριν της αποικιοκρατίας ώστε να ανανήψουν οι Ευρωπαίοι από τα αβυσσαλέα «πολεμοχαρή» τους πάθη και να «κατανοήσουν» τα αγαθά της ειρηνικής συνύπαρξης;
Ασφαλώς πρόκειται περί αφέλειας μιας και τα πραγματικά αίτια είναι βαθύτερα. Όπως κατέδειξε ο ιδιοφυής Παναγιώτης Κονδύλης δεν προέκυψε άλλος πόλεμος στην Ευρώπη απλά γιατί αυτός που θα καταλάμβανε την ήπειρο δεν θα ήταν (εν δυνάμει τουλάχιστον) σε θέση να κυριαρχήσει σε όλον τον κόσμο, όπως συνέβαινε μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο. Για πρώτη φορά οι μεγάλες δυνάμεις της υφηλίου ήταν πλέον εκτός Ευρώπης. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ανταγωνισμός των Ευρωπαίων για κυριαρχία στην γηραιά ήπειρο αντικατόπτριζε την δυνατότητα αυτού που θα το επιτύγχανε να ελέγξει όλον τον κόσμο, παίρνοντας πρώτα από όλα τις αποικίες των αντιπάλων. Πλην όμως, αφενός η ιστορική συγκυρία ήταν τέτοια που οδηγούσε άμεσα στο τέλος της την αποικιοκρατία και αφετέρου όπως λέχθηκε οι μεγάλες δυνάμεις ήταν πλέον εκτός της γηραιάς ηπείρου. Η Ευρώπη ήταν απλώς ένα από τα διακυβεύματα των νέων παγκόσμιων δυνάμεων, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης (οι οποίες αν και συμμετείχαν και στον Α΄ και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ανακάλυψαν τα αγαθά της ειρηνικής συνύπαρξης) και συνέχισαν να πολεμούν μεταξύ τους στην περιφέρεια δια «αντιπροσώπων», στο πλαίσιο του «ψυχρού πολέμου».
Ένα μέρος του κυπριακού φαντασιακού λέει περίπου ότι αν εξευρωπαϊστούμε κι άλλο και γίνουμε επιτέλους γνήσιοι Ευρωπαίοι τότε θα ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τους εθνικιστικούς αταβισμούς, θα δούμε με άλλο μάτι το κυπριακό πρόβλημα και τότε θα κατανοήσουμε πόσο σπουδαία είναι η ειρήνη και η επανένωση, όπως το κατανόησαν οι Γάλλοι και Γερμανοί. Όλη η αφέλεια του παραπάνω ιδεολογήματος συμπυκνώνεται στην προ μηνών δήλωση του Κύπριου Υπουργού των Εξωτερικών ότι όπως ο άνθρακας και ο χάλυβας αποτέλεσαν κινητήριες δυνάμεις ειρήνης στην Ευρώπη έτσι και το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο στην Ανατολική Μεσόγειο θα γίνουν μοχλοί επίλυσης συγκρούσεων και οικοδόμησης ειρήνης. Η αντιστοιχία των δύο περιπτώσεων είναι πραγματικά μηδενική και η δήλωση αποκαλύπτει την ασχετοσύνη του φορέα της ως προς το τι κινεί τις διεθνείς εξελίξεις. Δυστυχώς όμως όχι μόνο του Κασουλίδη αλλά και πολλών άλλων.
Χρήστος Αλεξάνδρου
Πολιτικός Επιστήμονας – Ιστορικός

Ποῦ βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, μετά τήν τετράμηνη παράταση πού πῆρε στίς Βρυξέλλες ἡ Κυβέρνηση; Κάναμε κάποιο βῆμα μπροστά, πέρα ἀπό τόν χῶρο τῶν ἐντυπώσεων; Δημιουργήσαμε τίς προϋποθέσεις γιά τήν οἰκονομική μας ἐπιβίωση ὡς χώρα; Μήπως γυρίσαμε στά ἴδια καί χειρότερα; Αὐτά τά ἐρωτήματα ἀπασχολοῦν ὅλους τούς συνειδητούς πολίτες καί θά παραθέσουμε κι ἐμεῖς τήν ἄποψή μας, τόσο γιά τό τρέχον πρόβλημα ὅσο καί γιά τό εὐρύτερο τοπίο. 

Ἀναμφίβολα ἔγιναν κάποιες προσπάθειες . στό διεθνές πεδίο τό ἑλληνικό ὄνομα ὄντως ξαναταυτίστηκε μέ τήν ἀντίσταση (τούτη τή φορά στό οἰκονομικό blitzkrieg), χωρίς βέβαια αὐτό νά ἀρκεῖ. Τελικά ὑποχωρήσαμε, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἀφοῦ εἴμαστε δέσμιοι ὄχι μόνο τῶν πιστωτῶν μας ἀλλά καί τῶν ποικίλων παθολογιῶν μας. Καί μετά τήν τετράμηνη παράταση, ἐφόσον τήν διανύσουμε, τί θά ἀντιμετωπίσουμε; Σίγουρα ὀξυμένα προβλήματα (ρευστότητας, ἐσό-δων, τοκοχρεωλυσίων…) γιά τά ὁποῖα ὅλες οἱ λύσεις θά εἶναι ἐπώδυνες.
Αὐτό πού μᾶς φαίνεται ὡς μοναδική ὁριστική (δι)έξοδος εἶναι νά ἀλλάξουμε ἀποφασιστικά τό παιχνίδι καί τήν ἀτζέντα: νά γίνει μία ὁλομέτωπη ἐπίθεση στήν διαπλοκή, ταυτόχρονα μέ ριζικά μέτρα ἀναδιάρθρωσης τοῦ κράτους καί ἀνασυγκρότησης τῆς παραγωγῆς καί νά μιλήσουμε ἀνοιχτά γιά ἐπαχθές χρέος, γιά τόν γερμανικό ρόλο στή διαφθορά, γιά τά «λάθη» τοῦ ΔΝΤ, γιά τό κατοχικό δάνειο, γιά τούς ὑδρογονάνθρακες τῆς ΑΟΖ… Ἀναλαμβάνοντας ἔτσι τό ρίσκο μιᾶς σύγκρουσης ὄχι μόνο μέ τό γερμανικό διευθυντήριο τῆς ΕΕ ἀλλά καί μέ τό ὅλο σύστημα, ἀφοῦ θά μιλᾶμε γιά οὐσιαστική στάση πληρωμῶν.
Βεβαίως αὐτό θά σήμαινε, πιθανότατα, ἔξοδο ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, δηλαδή ἀπό τήν κυριότερη συνθήκη τῆς συλλογικῆς μας εὐζωΐας τῶν τελευταίων 30 χρόνων. Ὅμως πρέπει νά δοῦμε μέ προσοχή ποιός εἶναι ὁ ὁρίζοντας πλέον τῆς παραμονῆς μας στήν ΕΕ. Μιλᾶμε γιά ἕνα πλαίσιο στό ὁποῖο τό ἐθνικό κράτος παύει νά ὑπάρχει: ἡ οἰκονομική του πολιτική ὑπαγορεύεται ἔξωθεν (γιά ὅλα τά κράτη – μέλη κι ὄχι μόνο στήν δική μας περίπτωση), τό χρῆμα κόβεται στή Φραγκφούρτη, οἱ διοικήσεις τῶν τραπεζῶν ἐγκρίνονται ἀναγκαστικά ἀπό τήν ΕΚΤ – βλέπε καί πρόσφατο παράδειγμα τῆς Eurobank -, οἱ φορολογικές καί στατιστικές (!) Ἀρχές εἶναι διορισμένες καί «ἀνεξάρτητες» ἀπό τήν Κυβέρνηση, οἱ δημόσιες ἐπιχειρήσεις ὑποχρεώνονται στόν αὐτοχειριασμό τῶν ἰδιωτικοποιήσεων, οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις ἀγοράζουν 2-3 φυσίγγια μετά ἀπό πρωτοκολλημένη αἴτηση κτλ κτλ. Ἔχουμε λοιπόν πλήρη ἐκχώρηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί νόθευση τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος χωρίς προσχήματα καί ἐπιπλέον χωρίς ἀνταλλάγματα. Μόνο «ἀντάλλαγμα» εἶναι ἡ ἐπιβίωση μέσα σέ ὁλοένα καί ἀσφυκτικότερα πλαίσια – πολιτικά, ἰδεολογικά καί οἰκονομικά. Θά ἐπιβιώσεις (ἐνδεχομένως…) μόνον ἀποδεχόμενος τόν ἀπόλυτο ἐθνοθρησκευτικό ἀποχρωματισμό καί τήν πλήρη ἀτζέντα τῆς νεοταξίτικης λοιμικῆς: τό τζιχάντ εἶναι ἀπειλή, ἡ χριστιανική πίστη φανατισμός, οἱ Ρῶσοι κακοί, ἡ ὁμοφυλοφιλία προσόν, τό ἐργασιακό δικαίωμα φάντασμα, τό «Ὁλοκαύτωμα» ἡ μόνη ἱστορική Ἀλήθεια… Καί πάντα μέ τό ἐνδεχόμενο νά ἐπιλεγεῖς ὁποιαδήποτε στιγμή ἀπό τά ἀφεντικά γιά σφάγιο, ὁπουδήποτε στόν πλανήτη.
Ἐφιαλτικό τό δίλημμα, ἀναμφίβολα. Τό θέμα εἶναι ἄν ὑπάρχει ἄλλη ἐναλλακτική καί συγκεκριμένα γιά τήν περίπτωσή μας. Τίποτε δέν δείχνει ἐνθαρρυντικό: ὁ λαός ἔχει σέ σημαντικό βαθμό ἀποχαυνωθεῖ, τό πολιτικό προσωπικό εἶναι ἐξαντλημένο, ἀστική τάξη δέν ὑπάρχει καί ἡ συνείδηση τῆς ἑλληνικότητας – ὡς βαθύτερης οὐσίας τῆς ἀνθρωπιᾶς – διασώζεται σέ εὐάριθμες μειοψηφίες. Ὅμως βρισκόμαστε σέ ἕνα σημαντικό μεταίχμιο καί ὁ ντετερμινισμός ἔχει πολλές φορές γελοιοποιηθεῖ ἀπό τήν ἀνθρώπινη Ἱστορία. Ἄν μιά Κυβέρνηση Ἐθνικῆς Σωτηρίας ἐνημερώσει μέ εἰλικρίνεια τούς Ἕλληνες πολίτες γιά τό διακύβευμα καί τίς προοπτικές, ἄν καταφέρει νά τούς ἐμπνεύσει ἑνότητα, περηφάνεια καί αὐτοπεποίθηση, μποροῦμε νά ἑτοιμάσουμε τούς ὅρους μιᾶς ἀντιπαράθεσής μας μέ τόν χρηματοπιστωτικό Ἰμπραήμ κρυφοελπίζοντας σέ κάποια θαυματουργή Ἔξοδο, ἐφόσον χρειαστεῖ. Διαφορετικά ἄς τό πάρουμε ἀπόφαση πώς ἡ κάθειρξη θά ἐξελιχτεῖ σέ ἰσόβια καί στό ἑξῆς θά μᾶς πέφτει λόγος μόνο γιά τό κουτάλι τοῦ συσσιτίου ἤ γιά τήν ὥρα τοῦ ἐπισκεπτηρίου.

Από τον Οργανισμό Ελέγχου και Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων – ΔΗΩ πληροφορηθήκαμε τη συμφωνία του Συμβουλίου των Υπουργών Γεωργίας (Λουξεμβούργο, 22/6/09) με την οποία ανοίγει ο δρόμος για την έγκριση του κρέατος και των παραγώγων κρέατος από κλωνοποιημένα ζώα.

Εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το ψήφισμα για την «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Ολοκληρωτισμό» που ταυτίζει τον φασισμό με τον κομμουνισμό και το ναζιστικό καθεστώς με τις σοσιαλιστικές χώρες. Το κοινό ψήφισμα των πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Φιλελευθέρων, της Ενωσης για την Ευρώπη των Εθνών και των Πρασίνων, με τη θετική ψήφο και των Σοσιαλιστών, πέρασε με 553 ψήφους υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές, κλιμακώνοντας την εκστρατεία που ξεκίνησε το σχετικό Μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον Γενάρη του 2006. Είναι προφανές ότι το ξαναγράψιμο της Ιστορίας δεν σκοπεύει μόνο στην ανατροπή του εθνοσυναισθήματος των λαών αλλά και την ποινικοποίηση κάθε κοινωνικού οράματος, με βάση την αποτυχία του κομμουνιστικού εγχειρήματος.

Το ψήφισμα δηλώνει ξεκάθαρα ότι στόχος είναι το ξαναγράψιμο της Ιστορίας: «η Ευρώπη δε θα ενωθεί ποτέ αν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της, να αναγνωρίσει το ναζισμό, το σταλινισμό και τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα ως μέρος της κοινής Ιστορίας της και αν δεν διεξαγάγει τίμιο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα των καθεστώτων αυτών κατά τον περασμένο αιώνα». Επίσης καλεί την Κομισιόν και τα κράτη – μέλη «να καταβάλουν περαιτέρω προσπάθειες, για να ενισχυθεί η διδασκαλία της ευρωπαϊκής Ιστορίας και να τονιστούν το ιστορικό επίτευγμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και η έντονη αντίθεση, μεταξύ του τραγικού παρελθόντος και της ειρηνικής και δημοκρατικής κοινωνικής τάξης στη σημερινή ΕΕ». Ζητά την πολιτική στήριξη και οικονομική ενίσχυση των ΜΚΟ «που δραστηριοποιούνται στην έρευνα και τη συλλογή εγγράφων σχετικά με εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου», καθώς και «την καθιέρωση βήματος Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης που να στηρίζει τη δικτύωση και τη συνεργασία των εθνικών ερευνητικών ιδρυμάτων που ειδικεύονται στον τομέα της ιστορίας του ολοκληρωτισμού, και τη δημιουργία πανευρωπαϊκού κέντρου/μνημείου τεκμηρίωσης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων» και την «ενίσχυση των υπαρχόντων σχετικών χρηματοοικονομικών μέσων, ώστε να υποστηριχτεί η επαγγελματική ιστορική έρευνα για τα ανωτέρω θέματα». Τέλος, καλεί σε καθιέρωση της 23ης Αυγούστου «ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων». Η ημερομηνία επιλέχτηκε ως η επέτειος της υπογραφής του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.

Πάντως αξιοπρόσεκτη ήταν η στάση στην ψηφοφορία των Ελλήνων ευρωβουλευτών. ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ δεν συμμετείχαν καν στη διαδικασία, η ΝΔ «απήχε», το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το ψήφισμα σημειώνοντας ότι «ο ναζισμός και ο σταλινισμός ως δύο μοναδικά φαινόμενα είχαν ουσιαστικές διαφορές» και «θεωρεί ότι η καθιέρωση κοινής ημέρας μνήμης εξομοιώνει κατά απαράδεκτο τρόπο δύο ανόμοια κομμάτια της Ιστορίας, που το καθένα είχε διαφορετική αφετηρία και που για διαφορετικούς λόγους έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του πολίτη», ενώ το ΚΚΕ, φυσικά, καταψήφισε και καταδίκασε το ψήφισμα και την «αντικομμουνιστική υστερία που λαμβάνει χώρα στην ΕΕ».

Πάντως έχει πράγματι ενδιαφέρον αυτή η εμμονή της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά του κομμουνιστικού παρελθόντος των ανατολικών χωρών. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι αυτές οι νομοθετικές πρωτοβουλίες έχουν απλώς ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα για τα θύματα – με ή χωρίς εισαγωγικά – της Σοβιετίας, είκοσι χρόνια μετά την οριστική κατάρρευση της τελευταίας. Ένας στόχος ίσως είναι η απάλειψη κάθε νοσταλγίας, ελπίδας και διεξόδου, στο μυαλό των ευρωπαίων πολιτών, από το σημερινό και αυριανό αδιέξοδο της κρίσης. Ένας άλλος είναι ενδεχομένως η απαξίωση όλων των (επικίνδυνων) κοινωνικών συνομαδώσεων έξω από τη λογική του κρατούντος συστήματος. Ένας τρίτος μπορεί να είναι το ρήγμα που ανομολόγητα θέλει να διατηρήσει ζωντανό μεταξύ των χωρών αυτών και της σημερινής Ρωσίας που διεκδικεί τη θέση που της αρμόζει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Πάντως και από μόνη της αυτή η συντριπτική πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δείχνει ότι πρόκειται για κάτι εξόχως …ύποπτο.

Όσον αφορά εμάς, κομμουνιστές δεν είμαστε, όμως ούτε και αντικομμουνιστές. Δεν θεωρούμε ότι όλες οι ιδέες του κομμουνισμού είναι για πέταμα, ούτε και το ιστορικό του παράδειγμα (άραγε ο Στάλιν ήταν χειρότερος για την ανθρωπότητα ή ο Μπους;). Επίσης η θυσία τόσων έντιμων ανθρώπων για χάρη κάποιων ιδεών αξίζει αν μη τι άλλο τουλάχιστον τον σεβασμό μας σήμερα. Και πολύ περισσότερο δεν είμαστε υπέρ της ποινικοποίησης ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ιδέας! Εδώ ανεχόμαστε τις κυρίαρχες του καζινοκαπιταλισμού, της σιωνιστικής απανθρωπίας, του θρησκειοποιημένου «Ολοκαυτώματος», του πρόστυχου εθνομηδενισμού, την αλητεία που καθημερινά βρίζει και προσβάλλει την ελληνικότητά μας, το παρελθόν μας, τα ιερά και τα όσια του τόπου μας, η …ΕΣΣΔ μας πείραξε;