Τώρα πᾶμε γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς Ἐρντογανικῆς Τουρκίας, ἔτσι ὅπως ἔχει δρομολογηθεῖ τά τελευταῖα χρόνια. Μιά χώρα πού ἀνακτᾶ τήν παραδοσιακή της συντηρητική – αὐταρχική ὄψη, κόντρα στό νεωτερικό πνεῦμα τῆς Δύσης ὅπου ὥς τώρα ἀνήκει, καί πασχίζει νά κρύψει κάτω ἀπό τό τουρκοϊσλαμικό χαλί τίς ἐθνικές διεκδικήσεις τῶν Κούρδων ἀλλά καί τό ἀτομικιστικό πνεῦμα τῶν δυτικοστραφῶν κοινωνικῶν στρωμάτων. Καί οἱ δύο αὐτές ἀμφισβητήσεις τοῦ νεοσουλτάνου καί τῶν σχεδιασμῶν του ἔχουν ποινικοποιηθεῖ ὡς τρομοκρατικές (PKK, FETO) καί δέν φαίνεται αὐτή τή στιγμή δυνατότητα γιά μιά νόμιμη ἔκφρασή τους. Κλείνοντας τό καπάκι τῆς χύτρας μπορεῖ νά ἀποτρέπεις προσωρινά τό ξεχείλισμά της, μπορεῖ ὅμως καί νά τήν τινάξεις στόν ἀέρα, ἀφοῦ ἡ φωτιά ἀπό κάτω συνεχίζει νά δουλεύει.
Φυσικά ἐμᾶς ὡς Ἕλληνες μᾶς ἐνδιαφέρει τό θέμα πρωτίστως ὅσον ἀφορᾶ τίς διμερεῖς μας σχέσεις. Τό ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος εἶναι κυριολεκτικά ἰδανικό γιά τήν πατρίδα μας: μιά πύρρειος νίκη τοῦ Ἐρντογάν πού ἀφενός παγιώνει τόν διχασμό στήν τουρκική κοινωνία κι ἀφετέρου διατηρεῖ τήν γείτονα στόν γεωπολιτικό της μετεωρισμό, μέ ὅλα τά ὑπαρξιακά προβλήματά της ἄλυτα. Ἡ θέση τοῦ “Ἀντιφωνητῆ” γιά τίς ἑλληνοτουρκικές σχέσεις ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἴδια, ὅπως τήν διατυπώσαμε πολλάκις στό παρελθόν καί μάλιστα ἐνισχύεται ἀπό τό δημοψηφικό ἀποτέλεσμα: δέν πρόκειται ἡ Τουρκία στό ὁρατό μέλλον νά προβεῖ σέ σοβαρές ἐνέργειες κατά τῆς χώρας μας – καί οἱ παλληκαρισμοί δέν συμπεριλαμβάνονται σ’ αὐτές. Πάντοτε ἀπορούσαμε μέ τίς φῆμες γιά “ἐπικείμενα θερμά ἐπεισόδια” κτλ, σέ περιόδους ὅπου τίποτε τέτοιο δέν διαφαινόταν καί ἄλλωστε ἡ λογική τό ἀπέκλειε (δέν κατάλαβα ποτέ ἄν ἦταν κάποια πολιτική σπέκουλα πού τίς δημιουργοῦσε, ἤ ἡ τουρκοφοβία ἀθηναϊκῶν κύκλων). Σήμερα ὁ Ταγίπ ξέροντας πώς ἔχει ὅλη τήν Δύση ἀπέναντί του -χωρίς φυσικά νά ἔχει κερδίσει καί τήν Ρωσία- δέν εἶναι τρελλός νά ἀνοίξει νέα μέτωπα ὅπου δέν τά χρειάζεται, τοῦ φτάνει τό ἀνατολικό καί τό ἐσωτερικό.
Τέλος, ἐπειδή δέν μπορεῖ ἡ μοίρα μας νά μένει ἕρμαιο στά χέρια ξένων σχεδιασμῶν καί συμφερόντων, ἐμεῖς ὀφείλουμε νά σοβαρευτοῦμε κάποτε, ἐκσυγχρονίζοντας τόν ἀμυντικό μας σχεδιασμό σέ Αἰγαῖο καί Θράκη. Δέν λείπουν τά εὐοίωνα σημάδια ὅτι κάτι καλό προχωράει, ἄς ἐλπίσουμε νά ὁλοκληρωθεῖ καταλλήλως καί ἐγκαίρως καί μόλις τό ἐπιτρέψουν οἱ οἰκονομικές συνθῆκες νά προχωρήσουμε καί στόν ἀπαραίτητο ἐπανεξοπλισμό μας. Αὐτό σέ συνδυασμό μέ τήν θωράκισή μας στό διπλωματικό πεδίο, πού γίνεται ὁλοένα καί πιό προσβάσιμο γιά τήν πλευρά μας, μπορεῖ νά διασφαλίσει τήν ίσορροπία στά ἀνατολικά μας σύνορα. Ὅλα εἶναι στό χέρι μας.
Κ.Κ.

Αυτό όμως που όλοι παντού συζητάνε είναι οι συνέπειες ενός ενδεχόμενου “ΟΧΙ” των πολιτών, πράγμα που θα αποτελεί ήττα για την έτσι κι αλλιώς δοτή Κυβέρνηση και ενδεχομένως ίσως σημάνει την πτώση της. Κι αυτό με τη σειρά του μπορεί να φέρει στην εξουσία δυνάμεις που είναι εναντίον του ευρώ και άρα να έχουμε την αρχή του τέλους της Ευρωζώνης. Προφανώς αν δρομολογηθεί μια τέτοια πολιτική εξέλιξη – που εμείς την ευχόμαστε, βλέποντάς την ως μαμή μιας απαραίτητης αλλαγής – οι επιπτώσεις στην σύνολη ΕΕ θα είναι τεράστιες, γενικά μα και ειδικά για τη χώρα μας που βρίσκεται στο μάτι του ευρωπαϊκού κυκλώνα. Πέρα όμως από αυτές, και το ίδιο το δημοψήφισμα έχει την σημασία του για την Ελλάδα και για την (όποια) δημοκρατία.
Τι ζητάει λοιπόν το σύστημα εξουσίας στην Ιταλία; Προσπαθεί να μαζέψει το παιχνίδι για να το ελέγχει καλύτερα. Αφενός στην ουσία επιδιώκεται να ξεδοντιαστεί η Γερουσία (πριμοδοτώντας τον ρόλο της Βουλής) κι αφετέρου να δυσκολέψει η διενέργεια δημοψηφισμάτων: να απαιτούνται 800.000 υπογραφές αντί για 500.000 που ισχύει σήμερα. Επίσης επιχειρεί να περιορίσει και το δικαίωμα των πολιτών να προτείνουν νόμους στη Βουλή: σήμερα αυτό μπορεί να γίνει με 50.000 υπογραφές και η άποψη Ρέντσι είναι να τριπλασιαστεί ο απαιτούμενος αριθμός υπογραφών, με πρόβλεψη όμως για υποχρεωτική συζήτηση της συγκεκριμένης πρότασης νόμου.
Πρόκειται για το τρίτο συνταγματικό δημοψήφισμα στην Ιταλία, μετά από εκείνα του 2001 και του 2006.
Ανάλογες διαδικασίες προβλέπονται σε διάφορα ευρωπαϊκά Συντάγματα: της Ελβετίας, της Γαλλίας, της Δανίας, της Πολωνίας, του Λουξεμβούργου… Τι συμβαίνει όμως στην πατρίδα μας; Η κομματοκρατία καλά κρατεί, παρότι έχει διαλύσει το (πολιτικό και οικονομικό) σύμπαν. Το άρθρο 110 του Συντάγματος αναθέτει την αναθεώρησή του στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής, δηλαδή μακρυά από τους ενδιαφερόμενους πολίτες. Στην πατρίδα της δημοκρατίας ένας ρόλος μόνο απομένει για τους πολίτες, αυτός του υποζυγίου.

Φτάσαμε λοιπόν ὥς ἐδῶ: «δημοψήφισμα» γιά τήν πρόταση τῆς Τρόικας. Αὐτό προσέφερε (;) ὡς «διέξοδο» ἡ Συριζοανέλ Κυβέρνηση, ζητώντας μας ἕνα ΝΑΙ ἤ ἕνα Ο

Πρῶτα πρῶτα οἱ ἀναγνῶστες μας θυμοῦνται καλά ὅτι πρωτοστατήσαμε (μέσῳ τῆς «Σπίθας» κι ὄχι μόνο) στήν λαϊκή ἀντίδραση κατά τῶν μνημονιακῶν δεσμῶν πού ἐπέβαλε στήν πατρίδα μας ἡ συμμωρία τοῦ ΓΑΠ πρίν 5 χρόνια. Ξέρουν ἐπίσης πώς δείξαμε μιάν ἀνοχή στήν κυβέρνηση Σαμαρᾶ μέχρι πού αὐτή τσάκισε κάθε ἐλπίδα τοῦ λαοῦ μας – κι ὄχι μόνο στά θέματα τῆς οἰκονομίας. Τέλος, γνωρίζουν ὅτι στηρίξαμε στίς τελευταῖες ἐκλογές τούς «Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες» ὡς μιά ἄγκυρα πού θά λειτουργοῦσε ἐθνωφελῶς στήν διαγραφόμενη Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Καί μέχρι σήμερα δέν μετανιώσαμε γιά καμμία ἀπό τίς τακτικές ἐπιλογές μας, οἱ ὁποῖες διέπονταν ἀπό τήν ἴδια στρατηγική, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ κράτους καί τοῦ λαοῦ μας.

Σήμερα λοιπόν ἔχουμε φτάσει στό μᾶλλον προβλέψιμο ἀποτέλεσμα τῆς πεντάμηνης διαπραγμάτευσης: στό πλῆρες ἀδιέξοδο. Ποῦ ἀλλοῦ θά ὁδηγοῦσε μία τόσο ἑτεροβαρής σχέση, μέ δεδομένη τήν γερμανική ἐπιθετικότητα καί τήν ἑλληνική δυσπραγία; Στό σημεῖο αὐτό, κι ἐνῶ ἡ στάση πληρωμῶν εἶναι ἤδη ἐδῶ, ἡ ἑλληνική Κυβέρνηση προσέφυγε στό δημοψήφισμα, μέ στόχο – κατά τή γνώμη μας – νά πετύχει μιά ὑποχώρηση τῆς πλευρᾶς τῶν δανειστῶν. Βέβαια τήν ὥρα πού γράφονται αὐτές οἱ γραμμές ἤδη ἔχει καεῖ τό κυβερνητικό αὐτό χαρτί καί συζητᾶται ἡ ἀκύρωση τοῦ δημοψηφίσματος!
Τί νά πεῖς καί ἀπό ποῦ νά ξεκινήσεις; Πρῶτα πρῶτα ἔχουν δίκιο ὅσοι μιλοῦν γιά ἀπουσία σαφοῦς διλήμματος, ἡ ὑπό ἀναίρεση τροϊκανή πρόταση δέν ἔστεκε ὡς τέτοιο. Ἡ ἴδια ἡ στάση τῆς Κυβέρνησης τῶν τελευταίων ἡμερῶν ὑπονόμευσε τήν ἀξία τοῦ δημοψηφίσματος καί ὁ παιδαριώδης τρόπος πού τό χειρίστηκε τό ἀφόπλισε ἐντελῶς. Τί νόημα ἔχει πιά νά διεξαχθεῖ; ΟΚ, τό ΝΑΙ θά ἦταν αὐτοκτονική ἐπιλογή, ἕνα πράσινο φῶς γιά ἀκόμη χειρότερα μέτρα, ἕνα σημάδι ὁριστικῆς ὑποταγῆς. Πῶς νά ἐπιδοκιμάσεις τίς προτάσεις τῶν «θεσμῶν» καί τήν συνοδό προοπτική περαιτέρω ἐκπτώχευσης τῆς πατρίδας μας; Καί πῶς ὅμως ζητᾶς ἐπικράτηση τοῦ ΟΧΙ χωρίς νά μιλᾶς γιά τήν ἑπόμενη μέρα; Τί ἄλλος δρόμος ἀνοίγεται πέρα ἀπό ἐκεῖνον τῆς ἐπιστροφῆς στή δραχμή, δηλαδή ἀπό μιάν ἀπόπειρα διαφυγῆς ἀπό τό Ἀλκατράζ μέ ἕνα κουτάλι; Ποιό ὅπλο λές ὅτι θά ἔχεις ὅταν ἡ ἄλλη πλευρά ἀπορρίπτει (καί διά στόματος τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης!) τήν ἴδια τήν διοργάνωση τοῦ δημοψηφίσματος; Βεβαίως φτάσαμε νά παρακαλᾶμε τώρα γιά ὅσα ἀπορρίπταμε πρίν μιά βδομάδα – καί νά μᾶς τά ἀρνοῦνται! Ζητᾶμε τρίτο Μνημόνιο καί μᾶς λένε ὅτι θά τό σκεφτοῦν! Ἦταν σχέδιο κατά τῆς χώρας μας; Κατά τῆς Κυβέρνησης; Ἔχουμε νά κάνουμε μέ γκάγκστερς; Μᾶς μεταχειρίζονται σάν ἀποικία τους; Ναί, καί λοιπόν; Τώρα τ’ ἀνακαλύψαμε ὅλα αὐτά; Οἱ πολιτικοί καριέρας πού μᾶς κυβερνᾶνε εἶχαν ἄλλη ἄποψη γιά τό διεθνές γίγνεσθαι; Ὅταν διεκδικοῦσαν καί κέρδιζαν τό γκουβέρνο ἀπό τούς προκατόχους τους, τί πίστευαν ὅτι θά ἀντιμετωπίσουν; Ναί, παρέλαβαν μιά χώρα ἀνάπηρη τόν Γενάρη, ὅμως ἐνῶ τῆς ἔταξαν θεραπεία, τώρα τῆς ἑτοιμάζουν τόν θάνατό της.
Πάντα εἴχαμε πολύ κακή γνώμη γιά τόν ΣΥΡΙΖΑ ἀλλά αὐτό τό χάλι στ’ ἀλήθεια δέν τό περιμέναμε. Δέν εἶναι μόνο ἡ ἀσύλληπτη ἀνεπάρκεια, ἡ βαρειά ἰδεοληψία, ἡ προβληματική ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα. Εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν ὀρρωδοῦν πρό οὐδενός: εἶναι ἱκανοί νά θυσιάσουν ὄχι μόνο τόν δικό τους αὐτοσεβασμό ἀλλά καί τήν ἀξιοπρέπεια καί τό αὔριο τῆς χώρας μας, προκειμένου νά ἐπιμείνουν στό «δίκιο» τῶν θέσεών τους – ἤ καί τῆς καρέκλας τους. Ἀναρωτιέμαι, τί ἄλλο θά ἔπρεπε νά συμβεῖ γιά νά παραιτηθεῖ ἡ Κυβέρνηση καί νά ἐγκαταλείψουν τά μέλη της διά παντός τήν πολιτική;
Ζοῦμε μέρες τοῦ 1920 καί ἔχουμε ἀκόμη (ἴσως) τήν δυνατότητα νά ἀποτρέψουμε τήν ὁλική Καταστροφή. Τό χειρότερο δέν θά εἶναι ἡ ἀποτυχία τῆς σημερινῆς Κυβέρνησης, οὔτε κι ἡ ἐπάνοδος τῆς πολιτικομηντιακῆς μαφίας πού μᾶς διαφέντευε μέχρι πρόσφατα ἀλλά ἡ τελειωτική καταρράκωση τῆς πατρίδας μας.
Ὁ Θεός βοηθός.