του Νεκτάριου Δαπέργολα 

      «Πόρνης ἐπεθύμει ὁ Θεός; Ναί, πόρνης· τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας λέγω…Ὑψηλὸς ἦν, καὶ αὕτη ταπεινή. Ἀκήρατος ἦν, ἀνώλεθρος ἡ οὐσία, ἄφθαρτος ἡ φύσις, ἀπερινόητος, ἀόρατος, ἀκατάληπτος, ἀεὶ ὤν, ὑπερβαίνων ἀγγέλους, ἀνώτερος τῶν ἄνω δυνάμεων, νικῶν λογισμόν, ὑπερβαίνων διάνοιαν, ὀφθῆναι μὴ δυνάμενος, πιστευθῆναι δὲ μόνον. Ἄγγελοι ἔβλεπον καὶ ἔτρεμον, τὰ Χερουβὶμ τὰς πτέρυγας ἐπέβαλλον, πάντα ἐν φόβῳ. Ἐπέβλεπεν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐποίει αὐτὴν τρέμειν· ἠπείλει τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐξήραινεν αὐτήν… Πῶς εἴπω; Πῶς παραστήσω; Ἡ μεγαλωσύνη αὐτοῦ πέρας οὐκ ἔχει, ἡ σοφία αὐτοῦ ἀριθμὸν οὐκ ἔχει, τὰ κρίματα αὐτοῦ ἀνεξιχνίαστα, αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ ἀνεξερεύνητοι…

    Ἀλλ’ ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος ἐπεθύμησε πόρνης. Καὶ ἄνθρωπος μέν, ἐὰν ἐπιθυμήσῃ πόρνης καταδικάζεται, Θεός δὲ πόρνης ἐπιθυμεῖ; Καὶ πάνυ. Πάλιν ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα γένηται πόρνος· Θεὸς δὲ ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα τὴν πόρνην παρθένον ἐργάσηται… Ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος ἐπεθύμησε πόρνης; Καὶ τί; Ἵνα γένηται νυμφίος. Τί ποιεῖ; Οὐ πέμπει πρὸς αὐτὴν οὐδένα τῶν δούλων, οὐ πέμπει ἀρχάγγελον, οὐ πέμπει τὰ Χερουβίμ, οὐ πέμπει τὰ Σεραφίμ· ἀλλ᾿ αὐτὸς παραγίνεται ὁ ἐρῶν.

     Ἐπεθύμησε πόρνης. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ οὐκ ἠδύνατο ἀναβῆναι ἄνω, αὐτὸς κατέβη κάτω. Πρὸς τὴν πόρνην ἔρχεται καὶ οὐκ αἰσχύνεται… Καὶ πῶς ἔρχεται; Οὐ γυμνῇ τῇ οὐσίᾳ, ἀλλὰ γίνεται, ὅπερ ἦν ἡ πόρνη, οὐ τῇ γνώμῃ, ἀλλὰ τῇ φύσει… ἵνα μὴ ἰδοῦσα αὐτὸν πτοηθῇ, ἵνα μὴ ἀποπηδήσῃ, ἵνα μὴ φύγῃ. Ἔρχεται πρὸς τὴν πόρνην καὶ γίνεται ἄνθρωπος… Εἰς μήτραν κυοφορεῖται καὶ μίγνυται ἀνθρώποις. Εὑρίσκει αὐτὴν ἐλκῶν γέμουσαν, ἐκτεθηριωμένην, ὑπὸ δαιμόνων πεφορτισμένην· καὶ προσέρχεται αὐτῇ… Κεῖται ἐν φάτνῃ ὁ τὴν οἰκουμένην βαστάζων, καὶ ἐσπαργάνωται ὁ πάντα περιέπων. Κεῖται ὁ ναός καὶ ἐνοικεῖ ὁ Θεός… Τοῦτο ἐρῶντος, τὸ μὴ ἀπαιτῆσαι εὐθύνας ἁμαρτημάτων, ἀλλὰ συγχωρῆσαι παρανομήματα πλημμελημάτων. Καὶ τί ποιεῖ; Λαμβάνει  τὴν πόρνην, ἀρμόζεται αὐτήν. Καὶ τί αὐτῇ δίδωσι; Δακτύλιον. Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον αὐτῇ δίδωσιν. Εἶτα φησίν· οὐκ εἰς παράδεισόν σε ἐφύτευσα; Λέγει, ναί. Καὶ πῶς ἐξέπεσες ἐκεῖθεν; Ἦλθεν ὁ διάβολος καὶ ἔλαβέ με ἀπὸ τοῦ παραδείσου. Ἐφυτεύθης ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἔβαλέ σε ἔξω· ἰδοὺ φυτεύω σε ἐν ἐμαυτῷ, ἐγὼ σε βαστάζω… Οὐδὲ εἰς τὸν οὐρανόν σε ἀνάγω· ἀλλὰ μεῖζον ἐνταῦθα τοῦ οὐρανοῦ… Ἀλλὰ ἁμαρτωλός εἰμι καὶ ἀκάθαρτος. Μὴ σοι μελέτω, ἰατρός εἰμι. Οἶδα τὸ σκεῦος τὸ ἐμὸν, οἶδα πῶς διεστράφη… Ἀναπλάττω νυν αὐτὸ διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας…

     Πρόσχες μετὰ ἀκριβείας· βλέπε τὶ ποιεῖ, ἵνα μάθῃς τοῦ νυμφίου τὸν ἔρωτα Ἦλθε λαβεῖν τὴν πόρνην, ὡς ἦν ἀκάθαρτος… Καὶ γὰρ ὡς γυναῖκα ἡρμόσατο, καὶ ὡς θυγατέρα φιλεῖ, καὶ ὡς δούλης προνοεῖ, καὶ ὡς παρθένον τηρεῖ, καὶ ὡς παράδεισον τειχίζει, καὶ ὡς μέλος περιέπει, καὶ ὡς κεφαλὴ προνοεῖ, καὶ ὡς νυμφίος ἁρμόζεται, καὶ ὡς ἱλαστήριον συγχωρεῖ, καὶ ὡς πρόβατον θύεται, καὶ ὡς νυμφίος διατηρεῖ ἐν κάλλει, καὶ ὡς ἀνὴρ προνοεῖ τῆς κηδεμονίας.

     Θυγάτηρ ἦν τῶν δαιμόνων αὐτὴ πρῶτον, θυγάτηρ τῆς γῆς, ἀνάξια τῆς γῆς, καὶ νῦν γέγονε θυγάτηρ τοῦ βασιλέως. Τοῦτο δὲ ἠθέλησεν ὁ ἐρῶν αὐτῆς. Ὁ γὰρ ἐρῶν οὐκ ἐξετάζει τρόπον· ὁ ἔρως οὐ βλέπει ἀμορφίαν· διὰ τοῦτο δὲ καλεῖται ἔρως, ὅτι πολλάκις καὶ ἄμορφον φιλεῖ. Οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς ἐποίησεν· ἄμορφον εἶδεν (οὐ γὰρ ἂν αὐτὴν εἴποιμι εὔμορφον), καὶ ἠράσθη, καὶ ποιεῖ αὐτὴν νέαν, μὴ ἔχουσαν σπίλον ἢ ῥυτίδα. Ὣ νυμφίου καλλωπίζοντος ἀμορφίαν νύμφης»!

                                                                                                                                             Ἰωάννου Χρυσοστόμου, «Ὅτε τῆς ἐκκλησίας ἔξω εὑρεθεὶς Εὐτρόπιος ἀπεσπάσθη» (αποσπάσματα)

     Χριστούγεννα. Και πώς άραγε – μετά από ένα τέτοιο εκπληκτικό μαργαριτάρι – να μιλήσει κανείς σήμερα για πράγματα χοϊκά; Σήμερα ένας χαροποιός λυγμός, λυτήριος της οδύνης, καταυγάζει πυρεμφορούμενος τα σύμπαντα. Γένους γαρ βροτείου δερχθείς ποτνιωμένου, βροτός εδείχθη ο Παντεπόπτης Λόγος. Σήμερον τα επίγεια επληρώθησαν χαράς μετά δέους και τα υποχθόνια τω τρόμω εδονήθησαν. Η νερτέρα χθών νυν επικράνθη και ενεπαίχθη. Γιατί πίστευε βέβαια πως είναι κραταιά και πανσθενής. Μα τώρα η εξουσία της αποδείχτηκε φενάκη.

Χριστούγεννα. Πώς να ασχοληθείς σήμερα με τα σκύβαλα του ανόητου καθημερινού μας μικρόκοσμου; Φαέθοντες δρόμοι σήμερον ανεφάνησαν άφνω εκ του σκότους. Ότι εν τη σκοτία το φως ετέχθη ^.  και το φως αρρήτως φαίνον το σκότος μετήλλαξεν. Πυρ καινουργέον γαρ ην και τα πάντα καινά εποίησεν. Ποιος να φοβηθεί πια τη Νύχτα; Τα ερέβη είναι πλέον τηλαυγή. Φάος φαίνον φαεινώς εις τον αιώνα.

Χριστούγεννα. Σήμερον γίγνεται ο Ων. Πόρνης επεθύμησε – και αυτός παραγίνεται ο ερών. Δεν στέλνει αγγέλους, αλλά καταφτάνει αυτός ο ίδιος. Ο ίδιος ο ερωτευμένος. Καταφτάνει για μια πόρνη δύσμορφη, κατειλημμένη από τα δαιμόνια, γεμάτη μώλωπες και πληγές, σε κατάσταση ζωώδη. Και για χάρη της μίγνυται τη βροτησία μορφή, αυτός γεγώς αγχίβροτος, ίνα την πόρνην αγχίθεον αναδείξη. Τι άλλο να πει άραγε κανείς; Δεν είναι δηλαδή όλα τα υπόλοιπα παντελώς ασήμαντα και ανούσια;

Έδυσε όμως και πάλι ο λογισμός εν Άδη κατωτάτω. Μα και πού να βρει ανάπαυση άλλωστε; Όπου και να κοιτάξεις ολόγυρα, τα πάντα ανθυποσκύβαλα θλιβερά. Εξωστρέφεια και διασκόρπιση. Φώτα και ήχοι. Δώρα και ευχές. Γιατί ωστόσο να δίνουμε δώρα και ευχές μια τέτοια μέρα, αυτή τη δήθεν «Ημέρα της Αγάπης»; Εν ονόματι ποιας κρύας και άχρωμης αγάπης τελικά; Μήπως επειδή αναζητάμε απεγνωσμένα ένα αντίδοτο, ένα ξόρκι για τη μοναξιά μας; Αφού είμαστε πλέον μόνοι, πιο μόνοι από ποτέ. Άοικοι οικήτορες υπόγειας πόλης, που αλαλάζουν περιφερόμενοι στους βύθιους δρόμους της και ανακυκλώνουν τα αδιέξοδα της ύπαρξής τους εις τον αιώνα. Περιφέρουμε μηχανικά τις ζωές μας εις το διηνεκές, απρόσωποι και διασπασμένοι, ανέστιοι οδίτες σ’ έναν φαύλο κύκλο ατελεύτητο, αδρανείς ρέκτες που γλεντούν τον θρήνο του κατακερματισμού τους.

Και παραμένουμε βουβοί παρά τη φλυαρία, νηστικοί και διψασμένοι παρά τον κορεσμό. Οι ζωές μας αναλίσκονται απαύστως μες στην απόλυτη ζοφαλγία. Γιατί να μας αγγίξει δηλαδή αυτή ειδικά η Ημέρα; Τι να αισθανθούμε από αυτήν; Και γιατί να κλάψουμε, αναλογιζόμενοι τον έρωτα του Προ των Αιώνων για κείνη τη χθόνια, την πληγιασμένη κι αποκτηνωμένη πόρνη; Το μόνο που την κάνει πια να διαφέρει από τις άλλες μέρες, είναι οι φωταγωγημένοι δρόμοι και τα απαστράπτοντα μπαλκόνια. Μα τι να σκέφτονται άραγε όλα αυτά τα λαμπιόνια; Ποιαν ανάπαυση να προσφέρουν; Η κατήφεια εξακολουθεί πάντοτε να ορίζει τους λογισμούς μας. Και ο πόνος μας είναι πάντα εκεί. Αδυσώπητος και πανσθενουργός. Αγχιβαθώς αγάφθεγκτος.

Άδεια κι αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν. Εορτή ανέορτος. Άλογη δίχως τον Λόγο. Απάνθρωπη χωρίς τον Ενανθρωπήσαντα. Κενή χωρίς τον Κενωθέντα. Άλογη και κενή, για ένα λαό που εμμένει νευρωτικά στην αποστασία του, χαμένος μέσα στις αυταπάτες του και αρνούμενος πεισματικά να αποτινάξει το πηχτό σκοτάδι της έσχατης παρακμής του. Άλογη και κενή. Το Φάος ελήλυθεν, μα οι οφθαλμοί μας – μόνιμα σκοτισμένοι – τον Άδη πάντα ατενίζουνε ως ελευθερωτή. Τα όνειρά μας, βεβυσμένα εν σκότει και εν σκιά θανάτου, ένα γίνανε με την αχλύ της αποδυσπέτησης. Κι οι εσώτατοι πόθοι μας εν νεκροίς λογισθέντες και αυτοί ^.  σαν τη μοναξιά του συνωστισμού μέσα στα μπαρ ^.  σαν την πανσθενή κατήφεια στον πανικό των ξενυχτάδικων ^.   σαν τις φωνές μας που καταπνίγηκαν μέσα στον ζόφο. Τι να σκέφτονται άραγε αυτά τα λαμπιόνια; Μα τίποτε βέβαια δεν σκέφτονται, ούτε έχουν κάτι να προσφέρουν. Σκύβαλα είναι άλλωστε. Και να γιατί, ακόμη και σήμερα, πάλι για σκύβαλα καταλήξαμε τελικά να μιλάμε. Πάλι για σκουπίδια…

Νεκρός υπήρξε τελικά κι αυτός ο Δεκέμβρης. Το φως του το άψυχο δεν κατόρθωσε να φωτίσει τα αισθητά, ούτε καμμιά απόκριση αντήχησε μέσα στην άμορφη πολυσχιδία των ήχων του. Σάπιες οι σάρκες του και πάλι θα ριχτούν – άξιον και δίκαιον – στην πυρά της λησμονιάς. Πέρασε κι έφυγε ατελέσφορος. Σαν να μην ήρθε καν. Εκείνος όμως ήρθε. Ήρθε για την πόρνη. Επειδή ηράσθη την πόρνη μανικώς. Κι ας το ήξερε βέβαια πως δύσκολο πολύ η πόρνη μέσα μας να ξαναγίνει παρθένα. Ίσως και να το ζήτησε, μα δεν μπόρεσε να προχωρήσει πέρα από τα λόγια. Ίσως και να ονείδισε τον εαυτό της, μα έμεινε στον ονειδισμό. Κι αν ακόμη νιώσαμε τελικά κάτι, η κατάνυξη ήταν μόνο για μια στιγμή. Γιατί ήρθε πάλι ο μανιασμένος εκείνος άνεμος και στέγνωσε το δάκρυ μας, έλκοντάς μας ξανά πίσω στις εκμανείς Σκιές. Η Νύχτα κατάπιε πάλι την ανάσα μας και σκόρπισε τα λόγια μας. Και αν κάτι φαεινότροπο πάσχισε δειλά να ξεπηδήσει από μέσα μας, εκείνη το τράβηξε κι αυτό κοντά της ανελέητα. Όπως το μέταλλο ο μαγνήτης…

Όπως αντιλαμβάνεστε και μόνο από τον τίτλο, το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο για λόγους όχι μόνο ιστορικούς, αλλά και εθνικούς. Μετά από μια σύντομη αναφορά στην προϊστορία των Σλάβων, στο πώς εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια, αλλά και στο πώς συντελέστηκαν αργότερα οι επιμέρους εθνογενέσεις των σλαβικών βαλκανικών λαών (και ιδίως των Βουλγάρων), ο Ν.Δαπέργολας –  που είναι διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας του ΑΠΘ και μάλιστα με ειδικό επιστημονικό αντικείμενο τις μεσαιωνικές σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μακεδονία – επικεντρώθηκε κυρίως στο πώς έλαβε χώρα η σλαβική διείσδυση στην Ελλάδα και ποιες ήταν οι πραγματικές της διαστάσεις βάσει των ιστορικών, αρχαιολογικών και τοπωνυμικών δεδομένων, διαστάσεις που υπερεκτιμήθηκαν αυθαίρετα, όχι μόνο από τον περιβόητο Φαλμεράυερ, αλλά και από πολλούς σύγχρονους ιστορικούς.

Περαιτέρω ο ομιλητής περιέγραψε όλη την εικόνα των σλαβικών εγκαταστάσεων ειδικά στη Μακεδονία κατά τον 7^ο αι. και της μετέπειτα ιστορικής τους εξέλιξης, από την ένταξή τους στον βυζαντινό κρατικό μηχανισμό (με τις περίφημες Σκλαβηνίες) μέχρι τον εκχριστιανισμό και τον σταδιακό εξελληνισμό τους κατά τον 9^ο – 10^ο αι. Φτάνοντας όμως στη συνέχεια και στις νεότερες εξελίξεις, ο Ν.Δαπέργολας αναφέρθηκε φυσικά εκτενώς και στο πώς η σλαβική παρουσία στην περιοχή έπαιξε ρόλο στην κατασκευή του γνωστού τερατώδους ψέματος περί του δήθεν μακεδονικού έθνους. Ξεκινώντας από το πώς εφευρέθηκε το τελευταίο κατά τον ύστερο 19^ο αι. στα πρακτορεία της Σόφιας (ως απόρροια της εθνικιστικής ψύχωσης για τη «Μεγάλη Βουλγαρία» του Αγίου Στεφάνου) με στόχο τον εκβουλγαρισμό της περιοχής, πέρασε στο πώς ανασύρθηκε χρόνια αργότερα από τον Τίτο και προέβη σε πλήρη εξιστόρηση των γεγονότων που ακολούθησαν μετά το 1944, όσον αφορά τόσο τα επιμέρους σταδιακά βήματα της σκοπιανής παραχάραξης, όσο και τα εγκληματικά σφάλματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς βέβαια και την εμπλοκή των ξένων Δυνάμεων (και κυρίως του αμερικανικού παράγοντα).

Εννοείται όμως ότι στις δύο διαλέξεις δόθηκαν και πολλές χρήσιμες πληροφορίες για το ποια είναι τελικά η ταυτότητα των πληθυσμών των Σκοπίων, που όχι μόνο δεν έχουν βεβαίως σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες, αλλά όπως φαίνεται ούτε και με τους Σλάβους του 7^ου αιώνα. Χαρακτηριστικά, σχολιάζοντας ένα βασικό «επιχείρημα» της σκοπιανής προπαγάνδας, ότι δηλαδή «οι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν στη Mακεδονία τον 7ο αι. μ.X., βρήκαν κατοίκους Mακεδόνες, που δεν ήταν Έλληνες, με τους οποίους αναμίχθηκαν, δημιουργώντας το νέο σλαβομακεδονικό έθνος (και ως εκ τούτου, η κληρονομιά των αρχαίων Mακεδόνων τούς ανήκει, εξ ου και η οικειοποίηση προσώπων όπως ο Μ.Αλέξανδρος ή συμβόλων όπως ο Ήλιος της Bεργίνας)», ο ομιλητής αποκάλεσε τη συνολική θεωρία εξωφρενική γελοιότητα, «όχι μόνο γιατί είναι απολύτως ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη η ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων, αλλά και επειδή – βάσει όσων προαναφέρθηκαν – δεν προκύπτει απολύτως κανένα ενδεχόμενο συγχώνευσης των ντόπιων πληθυσμών και αφομοίωσής τους από τους νεήλυδες Σλάβους όχι μόνο κατά τον 7^ο αι, αλλά και κατά τους επόμενους. Γιατί, όπως είπαμε, η Σκλαβηνία της Κεντροδυτικής Μακεδονίας παρέμεινε κάτι σαν απομονωμένο γκέτο μέχρι τον 9^ο αι. τουλάχιστον, ενώ και στη συνέχεια παρατηρούμε φαινόμενα που πιστοποιούν πολύ περισσότερο τον εξελληνισμό εκείνων των Σλάβων, παρά τον εκσλαβισμό των Ελλήνων. Για αυτόν βασικά τον λόγο οι σημερινοί πληθυσμοί των Σκοπίων πολύ δύσκολα θα μπορούσαν τελικά να συνδεθούν με τη σλαβική εισβολή και τις εγκαταστάσεις του 7^ου αι. και περισσότερο φαίνεται πως είναι απόγονοι σλαβοβουλγαρικών πληθυσμών που εγκαταστάθηκαν πολύ αργότερα στην περιοχή, μετά τον 10^ο αιώνα ή και κατά την Τουρκοκρατία. Το απολύτως βέβαιο πάντως είναι στις αρχές του 20ού αι. μιλούσαν ένα προφορικό βουλγαρογενές γλωσσικό ιδίωμα, που περιείχε ακόμη πολλές τουρκικές, αλβανικές, αλλά και ελληνικές λέξεις και είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση. Αυτή τη συνείδηση προσπάθησε (και πέτυχε) να τους εξαλείψει ο Τίτο, με τη σταδιακή εμπέδωση της ψευδοθεωρίας του Μακεδονισμού».

Όσο για τους σλαβόφωνους Έλληνες της Μακεδονίας (αυτούς που οι Βούλγαροι κομιτατζήδες αποκαλούσαν Γραικομάνους) «το ζήτημα της καταγωγής τους ελλείψει γραπτών γλωσσικών και άλλων δεδομένων παραμένει θολό. Είτε όμως μιλάμε για πληθυσμούς σλαβικής προέλευσης, είτε και για ελληνικής, που για λόγους συνύπαρξης κατά την Τουρκοκρατία με υπέρτερους σλαβοβουλγαρικούς πληθυσμούς εκσλαβίστηκαν γλωσσικά (κάτι παρόμοιο δηλαδή με τους τουρκόφωνους Έλληνες της Μικρασίας), το αξιομνημόνευτο είναι η ακμαία ελληνική εθνική συνείδηση την οποία επέδειξαν – και μάλιστα όχι εκ του ασφαλούς, αλλά σε καιρούς χαλεπούς και με συχνά μεγάλο κόστος. Την ύπαρξη όμως βέβαια των πληθυσμών αυτών τη χρησιμοποίησαν επίσης οι ψευτο-Μακεδόνες των Σκοπίων, για να προφέρουν τις γνωστές ανοησίες περί ομοεθνών τους που ζουν στην ελληνική Μακεδονία και να στηρίξουν και επ’ αυτού τις έωλες αλυτρωτικές τους θεωρίες».

Τις δύο διαλέξεις (που βιντεοσκοπήθηκαν και θα «ανέβουν» κάποια στιγμή και στο διαδίκτυο) παρακολούθησαν αρκετοί κάτοικοι των δύο πόλεων, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι και στις δύο περιπτώσεις ακολούθησε συζήτηση ιδιαίτερα μεγάλης διάρκειας, ενδεικτική του ενδιαφέροντος που υπήρξε. Αν σκεφτούμε μάλιστα ότι μιλούμε για περιοχές (και ιδίως για την Έδεσσα) όπου οι πράκτορες των Σκοπίων ασκούν (πολιτικά και οικονομικά) επιρροή και επηρεάζουν πάντοτε πρόσωπα και πράγματα, η επιτυχία που είχε η διοργάνωση αποκτά αναμφίβολα ακόμη πιο αξιοσημείωτες διαστάσεις…

                                τοῦ Ν. Δαπέργολα

     Καθὼς ὁ «Κώδικας ντὰ Βίντσι» θριαμβεύει στοὺς κινηματογράφους, ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοὶ ποὺ δηλώνουν ἔκπληκτοι μὲ τὸ περιεχόμενό του. Καὶ εἶναι ἴσως λογικὸ γιὰ ὅποιον βλέπει μόνο τὸ δέντρο, ἀλλὰ ἀγνοεῖ τὸ δάσος. Καιρὸς λοιπὸν νὰ δοῦμε ἐπιτέλους τὸν «Κώδικα» στὴν πραγματικὴ του διάσταση: ὄχι ὡς τὸ νοσηρὸ ἀποκύημα τῶν διαταραγμένων ὀνειρώξεων κάποιου σκηνοθετίσκου (ἢ προηγουμένως κάποιου φαιδροῦ ἀνθυπογραφιᾶ), ἀλλὰ ἀπολύτως ἐντεταγμένο μέσα στὸν εὐρύτερο χῶρο ποὺ τὸν γέννησε (ἢ γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τὸν ἐξέμεσε). Μόνον ἔτσι ἄλλωστε μπορεῖ καὶ ἡ ὑπερπροβολή του νὰ ἑρμηνευθεῖ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο του τὸ περιεχόμενο νὰ ἀξίζει τελικὰ μιᾶς ἀντιμετώπισης κατὰ τι πολυπλοκότερης ἀπὸ τὸν ἁπλὸ σαρκασμὸ μας.

     Θὰ ἐπαναλάβω κατ’ ἀρχὰς κάτι ποὺ ἔγραψα καί πρὶν ἀπὸ ἕνα περίπου μήνα. Διάγουμε ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό, πολιτικὰ καὶ πνευματικά, τὸν σκοτεινότερο ἴσως Μεσαίωνα ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ ἀνθρώπινη Ἱστορία. Ὅποιος ἀκόμη θέλει νὰ πιστεύει ὅτι ζεῖ σὲ φωτεινὴ περίοδο ἐλευθερίας, δημοκρατίας καὶ πνευματικῆς προόδου, εἶναι ἁπλούστατα – καὶ λίαν ἐπιεικῶς – καθυστερημένος. Σέχτες ἐπὶ σεχτῶν λυμαίνονται τὸν πλανήτη, βιάζοντας καὶ ποδηγετώντας τὴ σκέψη τῶν ἀτέλειωτων ἀνθρώπινων κοπαδιῶν ποὺ τὶς ἀκολουθοῦν, οἱ πανστρατιὲς ἀπὸ τοὺς ἀστρολόγους καὶ τὰ μέντιουμ ὁλόγυρά μας πολλαπλασιάζονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο, ὁ ἀποκρυφισμὸς καὶ ἡ μαγεία δὲν κυριαρχοῦν ἁπλῶς σὲ δεύτερο πλάνο, ἀλλὰ διαφημίζονται πλέον συστηματικὰ καὶ ἀπροκάλυπτα ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ ταινίες αὐτοφερόμενες ὡς παιδικές, ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ (καὶ σὲ ἐμφανὴ σχέση μαζί τους) ὑπάρχει τὸ γνωστὸ πανίσχυρο ὑπερκαπιταλιστικό – σιωνιστικὸ δίκτυο, ποὺ κατέχει ἀπολύτως τὸν ἔλεγχο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας καὶ κινεῖ τὰ νήματα ὅλων τῶν παγκόσμιων πολιτικοοικονομικῶν ἐξελίξεων, ἐπιδιώκοντας τὴ γιαουρτοποίηση τῶν λαῶν τῆς γῆς μέσα στὸ παγκοσμιοποιημένο ξερατὸ τῆς Νέας Τάξης. Ἕναν Γενναῖο, Νέο Κόσμο, ὁμογενοποιημένο οἰκονομικὰ (ὑπὸ τὴ μπότα τοῦ διεθνοῦς κεφαλαίου), πολιτισμικά (ὑπὸ τὸ προκὰτ ἀπόλυτο χάος τῆς λεγόμενης Πολυπολιτισμικότητας) καὶ θρησκευτικὰ (μέσα ἀπὸ τὸν συγκρητισμὸ καὶ τὴν προώθηση τῆς Πανθρησκείας τῆς Νέας Ἐποχῆς). Ἕναν κόσμο ποὺ θὰ ἐλέγχεται μὲ δορυφόρους, διαδίκτυα, πλαστικὸ χρῆμα καὶ ἐμφυτεύματα καὶ θὰ διοικεῖται ἀπὸ Μία Ὑπερδύναμη καὶ Ἕναν Ἡγέτη. Ἕναν κόσμο, μπροστὰ στὸν ὁποῖο ἴσως ἀκόμη καὶ ἡ ὀργουελικὴ φαντασία νὰ μοιάζει μὲ παιδικὸ ἀνέκδοτο τελικά…

     Ἕνα βασικὸ λάθος ποὺ διαπράττουν οἱ περισσότεροι πολέμιοι τῆς Νέας Τάξης (συχνὰ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὸν «Α») εἶναι ὅτι ἐκλαμβάνουν τὸν Σιωνισμὸ κυρίως ὡς πολιτικοοικονομικὸ σύστημα, ὑποτιμώντας ἢ καὶ ἀγνοώντας τὴ θρησκευτική του διάσταση. Καιρὸς ὅμως νὰ βάλουμε τὰ πράγματα στὴ θέση τους. Ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ διάσταση αὐτοῦ τοῦ δικτύου, ὅσο κι ἂν μοιάζουν νὰ κυριαρχοῦν, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἐποικοδόμημα. Κατὰ βάθος καὶ κατὰ κύριο λόγο, ὁ Σιωνισμὸς εἶναι θρησκεία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλο τὸ μεταφυσικὸ ὑπόβαθρο πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐμφανῶς διαπλέκεται (μασονικὲς στοές, ἀποκρυφισμός, μαγεία, σατανισμός, καμπαλισμός, κλπ) δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ὅπλο ἐπιβολῆς, ἀλλὰ εἶναι ὀργανικό του κομμάτι, σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ. Πρόκειται γιὰ μία θρησκεία-διεστραμμένη μετεξέλιξη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, γιὰ μία θρησκεία ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσει τὸν ἔλεγχο τῶν πάντων, προλειαίνοντας ἔτσι τὸ ἔδαφος, καθὼς ἀναμένει ἀκόμη τὸν Μεσσία της. Μόνο ὑπ’ αὐτὸ τὸ πρῖσμα μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ ὁ ἀδυσώπητος πόλεμος τοῦ Σιωνισμοῦ κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστης, ποὺ ἄλλως, καῖπερ προφανής, θὰ παρέμενε ἀνερμήνευτος. Εἶναι ὁ πόλεμος τῶν ἀναμενόντων ἕναν νέο Μεσσία, ποὺ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἐπείγονται νὰ καταστήσουν τὰ πάντα σκοτεινὰ καὶ κενὰ ἀπὸ ἐλπίδα, ἀναδεικνύοντας σὲ ψέμα τὴν ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια τοῦ ἤδη Ἐνανθρωπήσαντος.

     Καὶ ὁ πόλεμος αὐτός, ὡς γνωστόν, μαίνεται τὸ ἔκπαλαι. Πιὸ δυσδιάκριτος παλαιότερα, ἐντάθηκε καὶ ἔγινε πιὸ ἐμφανὴς μὲ τὴν ὑπεργιγάντωση τοῦ Σιωνισμοῦ κυρίως κατὰ τὸ β΄ μισό τοῦ 20οῦ αἰ. Κάποια στιγμὴ εἶχε στραφεῖ καὶ κατὰ τῆς ἱστορικότητας τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Σήμερα πιὰ βεβαίως κανεὶς σοβαροφανὴς ἀρνησίας δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ θέσει τέτοιο θέμα, γιατί θὰ γέλαγε καὶ ὁ κάθε πικραμένος. Ὁ πόλεμος λοιπὸν ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες διεξάγεται πλέον μὲ νέα ὅπλα, προβάλλοντας τὸν Χριστὸ ὡς ἕνα μύστη, δάσκαλο, ἐπαναστάτη ἢ «καλὸ ἄνθρωπο». Δηλαδή, καλὸ μέν, ἀλλὰ ἄνθρωπο. Τὸ ἀποτέλεσμα, ἂν τὸ μήνυμα περάσει, θὰ εἶναι ἀπολύτως τὸ ἴδιο. Τί διαφορὰ ἔχει ἕνας ἐντελῶς ἀνύπαρκτος Χριστὸς ἀπὸ ἕναν ἱστορικὰ ὑπαρκτὸ μέν, ἀλλὰ μόνο μὲ ἀνθρώπινη ὀντότητα; Καὶ πάλι ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀνύπαρκτος εἶναι, ὑπὸ τὴν ἔννοια πὼς δὲν μᾶς ἀφορᾶ. Σκασίλα μας μεγάλη δηλαδὴ γιὰ ἕναν… καλὸ ἄνθρωπο ποὺ σταυρώθηκε κάποτε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, ἀπέθανε, ἐτάφη καὶ τέρμα. Μᾶς εἶναι παγερὰ ἀδιάφορος, εἰ οὐκ ἀνέστη τὰ τοῦ Ἅδου σκυλεύσας βασίλεια καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα τῆς σαρκός. Εἶναι ἀδήριτη ἀλήθεια τὸ ὅτι, εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν. Ἂς γκρεμίσουμε τὶς ἐκκλησίες, ἂς κάψουμε τὰ πατερικὰ κείμενα κι ἂς τὸ ρίξουμε στὸ φαγοπότι. Εἶναι τὸ καλύτερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε. Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν. Ἀποθνήσκομεν καὶ (ἐπίσης) τέρμα…

     Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ πόλεμος ἐκπορεύεται πάντοτε ἀπὸ τὰ ἴδια κέντρα καὶ ἔχει πάντα τὸν ἴδιο στόχο. Δὲν ἐξετάζω ἐδῶ, ἐννοεῖται, τὴν περίπτωση τῆς ἁπλῆς ἀθεΐας. Ἂν εἶσαι ἄθεος, ἁπλῶς δὲν πιστεύεις καὶ τέλος. Τὸ ἀντιπαρέρχεσαι καὶ δὲν ἀσχολεῖσαι πιά. Όμως ἡ συκοφαντία, ἡ σπίλωση καὶ ἡ λάσπη εἶναι κάτι διαφορετικό, κάτι ἐμφανῶς στημένο καὶ ὑπογείως ἐνορχηστρωμένο. Εἶναι τυχαῖο δηλαδὴ τὸ ὅτι διάφοροι μυστήριοι, αὐτοφερόμενοι ὡς ἐπιστήμονες ἢ ὡς μελετητές, φέρνουν κάθε χρόνο στὸ φῶς κι ἀπὸ κάτι καινούργιο (καὶ μάλιστα ἐπίσης κατά… θαυμαστὴ σύμπτωση, συνήθως λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε Πάσχα); Πράγματα, ποὺ εἴτε φέρουν τὸν μανδύα τῆς ἐπιστημονικῆς ἀνακάλυψης, εἴτε καταχωροῦνται στὸ πεδίο τῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας (ὅπως ὁ προκείμενος «Κώδικας»), καὶ τὰ ὁποῖα φυσικὰ ποτὲ δὲν ἀποδεικνύουν τίποτα (στὴν πραγματικότητα ὅσοι ξέρουμε πέντε γράμματα καὶ λίγη Ἱστορία μᾶλλον καγχάζουμε ἀπηνῶς μὲ τὴν ἀπροσχημάτιστη σπουδὴ ὁρισμένων νὰ βγάλουν ἀπὸ τὴ μύγα ξύγκι), ἀλλὰ πάντως ὑποσυνείδητα περνοῦν τὰ μηνύματά τους στὸν μέσο ἐκπρόσωπο μίας θεωρητικὰ χριστεπώνυμης μάζας, ποὺ κατὰ βάθος ὅμως οὐδὲν γιγνώσκει καὶ ἐλάχιστα σκέπτεται, καθὼς ὁ ἐγκέφαλός του ἔχει σχεδὸν γίνει πιὰ κιμᾶς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ἀνέσεις καὶ τὴν ἀενάως κατὰ ριπάς ἐκπεμπόμενη τηλεοπτικὴ βλακεία. Ὁ ἐν λόγῳ ἐγκέφαλος εἶναι καὶ ὁ μόνος πραγματικὸς στόχος ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἐνορχηστρωμένου ὀχετοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ φορεῖς γνωρίζουν καλὰ ὅτι οἱ «ἀνακαλύψεις» τους δὲν μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὸ παραμικρὸ (τί νὰ ἀποδείξεις ἄλλωστε γιὰ ἕνα θέμα ποὺ ἐξαρχῆς καὶ ἐσκεμμένα ἐτέθη οὐρανόθεν ὡς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, ἐσφραγισμένον εἰς τοὺς μἡ ἔχοντας ὀφθαλμοὺς ὁρᾶν καὶ ὦτα ἀκούειν, κείμενον ὄχι μόνο εἰς ἀνάστασιν πολλῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς πτῶσιν;). Πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὴν παλαιόθεν γνωστὴ τεχνικὴ τοῦ «ρίχνουμε ἄδεια, γιὰ νὰ πιάσουμε γεμάτα». Μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι τὸ κόλπο δὲν βρίσκεται πιὰ ἁπλῶς ante portas. Ἐδῶ καὶ καιρὸ εἶναι πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν…

     Ὁ «Κώδικας ντὰ Βίντσι» (τὸ ἐπαναλαμβάνω, ὄχι ὡς διεστραμμένο ἀποκύημα ταραγμένου νοός, ἀλλὰ ὡς ἀπολύτως ἐσκεμμένο μυθοπλαστικὸ ἐπίτευγμα ἑνὸς σεσημασμένου νεοεποχίτη συγγραφέα) δὲν εἶναι παρὰ μία ἀκόμη ψηφίδα σ’ ὅλο αὐτὸ τὸ ψηφιδωτό. Δὲν εἶναι βεβαίως ἡ πρώτη, δὲν θὰ εἶναι σίγουρα οὔτε καὶ ἡ τελευταία. Εἶναι ἀσφαλῶς πιὸ ἐντυπωσιακὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες, καθότι πιὸ θορυβώδης καὶ ἀπροκάλυπτη, ἐνῶ ἐντυπωσιακὸ ἀναμφίβολα εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι γιὰ πρώτη φορά στὰ παγκόσμια χρονικὰ ἕνα βιβλίο μεταφέρεται τόσο γρήγορα καὶ στὸν κινηματογράφο (ἡ σχετικὴ διαδικασία μάλιστα δρομολογήθηκε πρὶν τὸ βιβλίο προλάβει κἄν νὰ γίνει best seller). Εἶναι ἡλίου φαιδρότερον ὅτι κάποιοι πλέον βιάζονται πολὺ καὶ πάνω στὴ βιασύνη τους δὲν τηροῦν πιὰ οὔτε τὰ προσχήματα. Κι ἂν κάποιους σοκάρει μὲ τὸ περιεχόμενό του, στὴν πραγματικότητα οὐδὲν τὸ περίεργον. Ἔχετε ἀκούσει τί ἀναφορὲς γίνονται στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὴ διάρκεια μασονικῶν ἢ σατανιστικῶν τελετῶν; Ἦρθε ἁπλῶς ἡ ὥρα ποὺ ὅλα αὐτὰ ἀρχίζουν πλέον νὰ βγαίνουν δειλά-δειλὰ καὶ πρὸς τὰ ἔξω. Στὸ ἐγγὺς μέλλον εἶναι ἀπολύτως βέβαιο πὼς θὰ ἀκολουθήσουν πολὺ χειρότερα… 

     Καὶ φυσικὰ ἡ λύση ἀπέναντι σ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τὸ νὰ βγεῖ κανεὶς στοὺς δρόμους ὡς μπουλούκι ἐποχιακὸ κι εὐάριθμο. Ἄλλωστε ἀκόμη καὶ περὶ σοβαρῆς διαμαρτυρίας ἂν ἐπρόκειτο, εἶναι δεδομένο ὅτι τὰ στημένα καὶ ὑποκείμενα σὲ ἐντόπιες παλλακίδες τῶν ἴδιων ὑπερεθνικῶν ἀφεντάδων βοθροκάναλα πάλι θὰ τὴν εὐτέλιζαν καὶ θὰ τὴν ἀκύρωναν, ἑστιάζοντας πάνω σέ γελοῖες φυσιογνωμίες τύπου Λουκᾶ καὶ στὰ σαλεμένα βλέμματα εὐαρίθμων Ταλιμπάν παλαιοημερολογιτῶν. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτεῖται εἶναι ὄχι μεμονωμένες καὶ σπασμωδικὲς ἀντιδράσεις, ἀλλὰ πραγματικὴ ἀντίσταση. Ἀντίσταση ὄχι ἁπλῶς ἀπέναντι στὸν κάθε «Κώδικα» (ποὺ δὲν εἶναι παρὰ μία σταγόνα στὸν ὠκεανό), ἀλλὰ ἀπέναντι στὸν ἴδιο τὸν ὠκεανό. Ἀντίδραση συνολικὴ ἀπέναντι στὴ Νέα Τάξη καὶ σ’ ὅλα ὅσα ἀπεργάζεται, εἴτε εἶναι διαθρησκειακὰ τουρλού, εἴτε πολυπολιτισμικὲς ρώσικες σαλάτες, εἴτε σχέδια πολέμου, εἴτε ὑποτιθέμενοι ἀντιτρομοκρατικοὶ νόμοι ἐλέγχου καὶ παρακολούθησης, ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν ὡς στόχο οὔτε τὶς Ἀλ Κάιντες, οὔτε τὶς Στυμφαλίδες Ὄρνιθες, οὔτε κανένα ἄλλο μυθολογικὸ τέρας, ἀλλὰ μόνον ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Τὸ σύστημα δὲν εἶναι ἄτρωτο, γιατί ἔχει πετάξει πιὰ τὰ προσωπεῖα του καὶ πάνω στὴ βιασύνη του κάνει καὶ λάθη. Ἡ ἀντίσταση ὅμως μοιραῖα περνάει μόνο μέσα ἀπὸ τὴ γνώση καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία. Μόνο τότε θὰ πάψει νὰ εἶναι παρεΐστικη καὶ θὰ γίνει μαζική, ἄρα καὶ δυνητικὰ ἀποτελεσματική. Κατ’ ἀρχὰς ὅμως ἂς πάψουμε τουλάχιστον νὰ νιώθουμε ἔκπληξη μ’ ὅσα συμβαίνουν, ἂς πάψουμε νὰ κοιμόμαστε καὶ νὰ ξυπνᾶμε γιὰ λίγο ἀπότομα, πρὶν ξαναλλάξουμε πλευρό. Καιρὸς γιὰ ὁριστικὴ ἀφύπνιση, καιρὸς γιὰ μόνιμη νήψη καὶ περισυλλογή. Ἔτσι ὥστε, ἀκόμη καὶ ἂν δὲν γίνει τίποτε καὶ οἱ Μῆδοι τελικὰ διαβοῦνε, νὰ εἴμαστε ἔστω ἕτοιμοι γιὰ τὸ τελευταῖο προπύργιο – ποὺ αὐτὸ τοὐλάχιστον θὰ μᾶς ἔχει σίγουρα ἀπομείνει καὶ δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ κανεὶς νὰ μᾶς τὸ πάρει, ἂν δὲν τὸ παραδώσουμε ἀπὸ μόνοι μας. Τὴν προσωπικὴ ἀντίσταση μέσα μας, ὁ καθένας ἐνώπιος ἐνωπίῳ μὲ τὸν ἑαυτό του. Σὰν ἕτοιμοι ἀπὸ καιρό, τότε ποὺ θὰ ἔρθουν οἱ ἀκόμη χειρότερες μέρες…