Ὁ Ἰλχάν Σενέρ εἶπε τά ἀναμενόμενα: γιά «κάποιες ἀδικίες» τοῦ τουρκικοῦ παρελθόντος (κάποιες ἀδικίες – πογκρόμ, χαράτσια, τάγματα ἐργασίας… – πού ξεκλήρισαν 150.000 κόσμο!), γιά κάποιες καραμελίτσες πού μᾶς ἔδωσαν προσφάτως στήν Πρίγκηπο καί στή Σουμελᾶ (ὁπότε τί σοῦ ζητᾶνε κι ἐσένα κι ἀρνεῖσαι νά τά κατεβάσεις μωρέ μίζερε;…), γιά τήν «ἀλληλεγγύη πού ἐντέλουν οἱ θρησκεῖες μεταξύ γειτόνων» (δηλαδή τό ἰσλάμ μιλᾶ γιά ἀλληλεγγύη πρός χριστιανικές χῶρες;;;!!!) ἀλλά προχώρησε καί σέ πιό «καυτά» θέματα. Γιά τά θέματα θρησκευτικῆς ἐλευθερίας (!) τῶν ὁμογενῶν του ἐδῶ, γιά περιστατικά ἀκραίων ὁμάδων πού «προκαλοῦν θλίψη στή μειονότητα» πηγαίνοντας «στά τουρκομουσουλμανικά χωριά καί δείχνοντας τήν πόρτα πρός τήν Τουρκία στούς Τουρκομουσουλμάνους». Κι ἀφοῦ ἐπαίνεσε τά τσιράκια του (τούς «ἐκλεγμένους μουφτῆδες», ὅπως τούς ἀποκαλεῖ χαϊδευτικά) πού κάλεσαν τόν κόσμο νά μήν ἀπαντᾶ στίς προκλήσεις, εἶπε πώς τό θέμα αὐτό τό συζήτησε μέ τήν ἑλληνική Ἀστυνομία! Δέν τό φανταζόμουν ὅτι οἱ ὑπηρεσιακοί  μας παράγοντες ἀναφέρονται καί στόν Πρόξενο! Κάποιος λέει ψέμματα ἤ κάποιοι ξέφυγαν μέ τίς ὑποκλίσεις τους; Τέλος ἀναφέρθηκε στά τεμένη – σέ Γιάννενα, Τρίκαλα καί Σέρρες – ὅπου «δέν μπορεῖ νά γίνει σήμερα προσευχή», στήν «πολύ σκληρή ἐπίθεση» πού ἔγινε (ἀπό τό proxeneio-stop) στόν μητροπολίτη Ξάνθης γιά τή συνάντησή τους ἀλλά ἔθεσε κι ἕνα αἴτημα γιά μιναρέ στό τέμενος τῆς Ἀτάρνης τοῦ Ἕβρου (ὅ,τι πάρεις καλό εἶναι…).
     Τά χειρότερα ὅμως εἶναι ὅσα ἀποδίδονται («Ρόντοπ Ρουζγκαρί», 22/12/2012) στόν Δαμασκηνό. «…Πάντοτε ἤθελα νά ἔχω σχέσεις μέ τό τουρκικό προξενεῖο. Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ πού μοῦ δώσατε αὐτήν τήν εὐκαιρία. Μ’ αὐτή μας τήν συνάντηση μποροῦμε νά χτίσουμε γιά τό μέλλον τῆς περιοχῆς μας (!!!) Γιά αἰῶνες ζήσαμε μαζί καί θά ζήσουμε κι ἄλλους αἰῶνες μαζί (…) Γιά μᾶς τό νά πᾶμε στήν Κωνσταντινούπολη εἶναι πιό εὔκολο ἀπό τό νά πᾶμε στή Θεσσαλονίκη. Τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Ἀδριανούπολη τήν αἰσθάνομαι σάν σπίτι μου, διότι ἡ νοοτροπία τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖ εἶναι πολύ πιό κοντά σέ σχέση μέ ἄλλους λαούς. Κι αὐτό πηγάζει ἀπό τή συμβίωση πού εἴχαμε γιά αἰῶνες. Εἶναι ἀληθές ὅπως εἴπατε κι ἐσεῖς, ὅτι καί οἱ δύο πλευρές κατά καιρούς ἔκαναν λάθη. Χαιρετίζω τίς πολλές ἀλλαγές πού ἔκανε ἡ τουρκική κυβέρνηση καί ἐλπίζω καί ἐδῶ νά ἀλλάξουν πολλά (!!!;;;) Ἐξ ὅσων ἀντιλαμβάνομαι στή μητρόπολή μου στό Διδυμότειχο ἡ πλειοψηφούσα χριστιανική κοινότητα παραμένει ἀδιάφορη γιά τό θέμα τῆς μουσουλμανικῆς κοινότητας. Γι’ αὐτό προσπαθῶ ἐνίοτε νά ἐπισκέπτομαι καί χωριά πού ζοῦνε μουσουλμάνοι. (…) Ἐπιθυμῶ νά σᾶς καλέσω ἐπίσημα στή μητρόπολη Διδυμοτείχου, θά χαρῶ νά γευματίσουμε μαζί (…) Ἔχω πολύ καλές σχέσεις μέ τρεῖς ἀπό τούς δημάρχους τῆς περιφέρειας Ἀδριανούπολης, τούς δημάρχους σέ Χάβζα, Οὐζούνκιοπρού καί Αἶνο…».
       Νά μᾶς ἐπιτρέψει ὁ Σεβασμιώτατος νά τοῦ ποῦμε πώς ὅλα τοῦτα θά εἶχαν νόημα μόνο ἄν ἐξακολουθούσαμε νά βρισκόμαστε ὑπό τουρκικό ζυγό. Ὅτι δέν μποροῦμε νά μιλᾶμε μέ τόν Τοῦρκο Πρόξενο ὡς ἐκπρόσωποι δύο …«κοινοτήτων»! Προφανῶς ὡς ἐκκλησιαστικός ἄνδρας καί νεόφερτος στή Θράκη δέν γνωρίζει ΤΙΠΟΤΑ γιά ὅσα συνέβησαν καί συμβαίνουν στήν περιοχή, ἡ ὁποία, σημειωτέον, ΔΕΝ ὑπάγεται στήν Πύλη. Ὅ,τι χτίζεται λοιπόν ἐδῶ χτίζεται ἀπό τήν Ἑλλάδα καί καμμία δουλειά δέν ἔχει κανένας Πρόξενος. Ἄραγε τί σκοπιμότητα ἐξυπηρετοῦσε ἡ ὑπόμνηση στόν Τοῦρκο  διπλωμάτη, πού ἐπαινοῦσε τήν ὀθωμανική περίοδο, τό «καλύτερα σαρίκι τούρκικο παρά τιάρα παπική»; Ζοῦμε σέ παραμονές κάποιας Ἅλωσης; Ὅταν ὁ στριμωγμένος Πρόξενος ἀναζητᾶ νομιμοποίηση εἶναι ἀδιανόητο νά τοῦ τήν προσφέρουν ἀπλόχερα οἱ δεσποτάδες τῆς Θράκης, πόσο μᾶλλον νά τοῦ ἀνοίγουν καί Κερκόπορτα πρός τόν βόρειο Ἕβρο!
   Σεβασμιώτατε μέ τό συμπάθειο ἀλλά ἄν στό Φανάρι αὐτή ἡ τακτική καί φρασεολογία ἔχει μία ἐλάχιστη ψευτοδικαιολογία, στήν ἑλληνική Θράκη δέν ἔχει ΚΑΜΜΙΑ!

Δεν θα ξεχάσουμε όμως βέβαια και τον φλογερό πατριωτισμό του, καθώς και τους αγώνες που έδωσε για τα εθνικά μας θέματα, μη διστάζοντας να συγκρουστεί πολλές φορές με τα κέντρα πολιτικής εξουσίας, όταν ένιωθε ότι αγνοούσαν και αδικούσαν τη Θράκη. Μπορεί μέσα σε όλα αυτά να διέπραξε ασφαλώς και λάθη, όπως άλλωστε κάθε άνθρωπος – και αυτά όμως οφείλονται στον μαχητικό και δυναμικό χαρακτήρα του και καθόλου δεν μπορούν να μειώσουν την τεράστια προσφορά του.

Εκφράζοντας τη βαθύτατη θλίψη μας για την απώλεια του αγαπητού μας μητροπολίτη, ευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του και να την κατατάξει «εν χώρα ζώντων και εν σκηναίς δικαίων». Ευχόμαστε όμως ακόμη όλα τα θετικά στοιχεία που επέδειξε ως ποιμενάρχης να βρουν άξιους συνεχιστές. Ο Μαρωνείας και Κομοτηνής Δαμασκηνός ήταν ένας άνθρωπος ανιδιοτελής, αγνός και ευαίσθητος, που ζώντας σε μία περιοχή με τις γνωστές πολιτισμικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, είχε βρει τον τρόπο να συνδυάζει την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη με εκείνη του ορθόδοξου ιεράρχη, να ισορροπεί δαηλαδή ανάμεσα στην αγαπητική στάση προς όλους τους ανθρώπους – ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος – και στην αγάπη προς την πατρίδα. Όσες ανοησίες και αν λένε κάποιοι επικριτές του, όσοι από εμάς τον γνώρισαν καλά, ξέρουμε πως αυτή η ισορροπία τον έκανε να μην εχθρεύεται καθόλου τους μουσουλμάνους συντοπίτες μας (το αντίθετο μάλιστα), αλλά απλώς να αντιδρά και να εξεγείρεται απέναντι στη σκοτεινή υπονομευτική δράση της Τουρκίας στην περιοχή μας (πράγμα εξάλλου που ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα). Ελπίζουμε ο νέος μητροπολίτης που σύντομα θα εκλεγεί, να διαθέτει πέρα από την αυτονόητη ηθική ακεραιότητα και παρόμοιες ευαισθησίες. Ελπίζουμε ακόμη πως η εκλογή του θα πραγματοποιηθεί πρωτίστως με γνώμονα τα πνευματικά και εθνικά συμφέροντα της περιοχής και δεν θα επιβληθεί από ταπεινές σκοπιμότητες και μικροπρέπειες. Λυπούμαστε πολύ που το επισημαίνουμε, αλλά η Θράκη εμφανίζεται αυτή τη στιγμή ελλειμματική σε επίπεδο εκκλησιαστικής ηγεσίας, με δυναμικό αντιστρόφως ανάλογο των πληθυνόμενων, τεραστίων κινδύνων αλλά και των απαιτήσεων της εποχής εν γένει. Η ευρύτερη κατάσταση είναι πραγματικά τραγική, εξαιτίας όχι μόνο της ραγδαίως εξελισσόμενης οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, αλλά και της βαθύτατης αξιακής κρίσης και πνευματικής μας παρακμής. Ευχόμαστε λοιπόν ο νέος μας μητροπολίτης να είναι κάποιος που θα μπορέσει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα ζητήματα με αποφασιστικότητα και αίσθημα ευθύνης. Είναι επιτακτική ανάγκη των καιρών.