Βέβαια μην φαντάζεστε τίποτε το εξωτικό, άλλος ένας παρακρατικός μηχανισμός είναι και απόδειξη αυτού είναι η παρουσία της χήρας του Σαδίκ Αχμέτ στην διοίκησή του (παρούσα στη συνάντηση ήταν και η ίδια η Ισίκ Αχμέτ αλλά και κάποιος Σερέφ Ουζ, διευθυντής του Λυκείου “Δρ. Σαδίκ Αχμέτ”). Προσέξατε όμως ονομασία; “Γέφυρα”! Δηλαδή σύμφωνα με την διεθνή μόδα του βάσει της οποίας ο κάθε μαλακοκάβλης σε Ελλάδα, Σουηδία ή Αμερική μιλάει για “γέφυρες κόντρα στα τείχη”, δοξάζοντας την παγκοσμιοποίηση και τα σχέδια των αφεντικών.
Όμως οι Τούρκοι δεν είναι μόνο λόγια, όχι. Όταν μιλάνε για γέφυρες φιλίας (μεταξύ των δύο λαών, των δύο πλευρών του Αιγαίου και άλλα τέτοια), τις κατασκευάζουν κιόλας. Να, για παράδειγμα οι αυτοκινούμενες γέφυρες SAMUR του Στρατού τους, που πήραν θέση στον Έβρο. Τι άλλο θα κάνουν οι άνθρωποι για να γεφυρώσουν το χάσμα που άνοιξε εκείνη η αχαριστία μας πριν 196 χρόνια…