Αντιφωνητής » Αχμαντινετζάντ

Αχμαντινετζάντ κατά παλαιών τεχνικών και …νέων τεχνολογιών

kkar — Sun, 05 Jul 2009 15:07:36 +0000

Πριν τέσσερα χρόνια ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ είχε υποσχεθεί «να φέρει τα χρήματα του πετρελαίου στο τραπέζι του λαού» και υπερψηφίστηκε από τον περσικό λαό. Σήμερα το κύριο διακύβευμα, για όσους ειλικρινά και χωρίς οπισθοβουλίες διαδηλώναν στο Ιράν, ήταν και πάλι η οικονομία κι όχι οι αλλαγές που φαντασιώνει η Δύση – και ίσως μία μικρή μερίδα της τοπικής άρχουσας ελίτ.

Από τις ημέρες του Χασεμί Ραφσατζανί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και των σκανδαλωδών ιδιωτικοποιήσεων, αποχαλινώθηκε στην ανώτερη ιρανική κοινωνία η επιθυμία για πλούτο και ευζωία. Στην υπόλοιπη κοινωνία η φτώχεια και η ανεργία περίσσεψαν και αυτοί είναι οι ψηφοφόροι που το 2005 είδαν στον Αχμαντινετζάντ έναν δικό τους άνθρωπο να υπόσχεται βοήθεια και δικαιοσύνη – και κείνος δεν τους διέψευσε! Η σύγκρουσή του βέβαια με τις τράπεζες του κόστισε και ίσως να του κοστίζει και τώρα ακόμη. Από την άλλη, ο Μουσαβί έχει την στήριξη του πλούσιου κατεστημένου και η πρωθυπουργία του (στα χρόνια 1981-1989) δεν παρείχε τίποτε από όσα τώρα υπόσχεται στον κόσμο. Γράφτηκαν πολλά για έγχρωμη επανάσταση ουκρανικού τύπου, ακόμα και πριν τις εκλογές (βλ. και τον Τούρκο Φικρέτ Ερτάν στο Journal of Turkish Weekly, 1/2/09). Μπορεί όμως να υπάρχει στο κίνημα των δρόμων μία δυναμική που να ξεπερνάει και τον Μουσαβί, χωρίς να γίνεται υποχείριο των ξένων δυνάμεων που προσδοκούν μία αποδυνάμωση της χώρας; Μπορεί, πράγματι. Το θέμα είναι όμως ότι τελικώς η έκβαση των πραγμάτων ήταν ομαλή και αυτό οφείλεται εν πολλοίς και στο Παρασκευιάτικο, σοφά ζυγισμένο κήρυγμα ενότητας του πνευματικού ηγέτη της χώρας, Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Μετά τήν ημέρα εκείνη το πλήθος στους δρόμους περιορίστηκε δραματικά σε αριθμό και πάθος.

Και πάμε στο θέμα της «νοθείας». Είναι αξιοσημείωτο ότι πέραν του Σαρκοζί κανένας ηγέτης της Δύσης δεν αμφισβήτησε το αποτέλεσμα των εκλογών και περιορίστηκαν όλοι σε νουθεσίες, κυρίως για μη βίαιη αντιμετώπιση των διαδηλωτών. Και πώς αλλιώς δηλαδή, όταν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα το είχαν προβλέψει όλες οι σχετικές έρευνες, ακόμη καί αμερικανική εταιρεία δημοσκοπήσεων (Washington Post, 15/6/09) και μάλιστα ακόμη πιο σαρωτικό (2:1), υπέρ του Αχμαντινετζάντ! Ποιοι δηλαδή θα ψήφιζαν τον υποψήφιο που ζητούσε ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού τομέα, οι εργάτες στις σχετικές βιομηχανίες; Οι αγρότες που επωφελήθηκαν από τα πρόσφατα φθηνά δάνεια; Οι νέοι που μαστίζονται από την ανεργία και βλέπανε στο πρόσωπο του Μουσαβί και στων οπαδών του τους ταξικούς εχθρούς τους; Όλη η επαρχία και όλες οι φτωχές γειτονιές των πόλεων μαύρισαν τον αγαπημένο των πλουσίων προαστείων της Τεχεράνης, ακόμη και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το ανατολικό Αζερμπαϊτζάν (όπου κέρδισε μόνο με μικρή διαφορά στην πρωτεύουσα Σαμπεστάρ).

Ποιοί ήταν λοιπόν αυτοί που διαδήλωναν στους δρόμους σε άψογα αγγλικά; Ήταν η παραγωγή των νέων αμερικανικών υπερόπλων: Κινητά – Διαδίκτυο – Τηλεόραση. Για τα δύο πρώτα γράφτηκαν ήδη πολλά. Το ποιος τελικά διακινούσε όλα αυτά τα μηνύματα που καλούσαν σε ανυπακοή και εξέγερση, δεν θα γίνει ποτέ γνωστό (αν ήταν από τους δρόμους της Τεχεράνης ή από τα γραφεία του Λάγκλεϋ). Βεβαίως κι από μόνο του το γεγονός ότι όλοι σχεδόν οι λογαριασμοί στο Twiter άνοιξαν στις 13/6, οι μισές είχαν την ίδια φωτογραφία φόντο, όλες τους είχαν πλήθος επισκεπτών αλλά ελάχιστους «φίλους» (για την ακρίβεια ο ένας είχε εγγεγραμμένο τον άλλον!), γράφονταν όλες σχεδόν στα αγγλικά και προβλήθηκαν πρωτίστως από την Jerousalem Post, λέει κάτι…

Ειδικά όμως για την τηλεόραση, αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια που είχε χρησιμο- ποιήσει ο νυν πρωθυπουργός του Ισραήλ προς τις ΗΠΑ στις 6 Σεπτεμβρίου του 2002. Μιλώντας σε κυβερνητική Επιτροπή (House Government Reform Committee) πρότεινε την υπονόμευση του ισλαμικού καθεστώτος του Ιράν με άσεμνα δορυφορικά προγράμματα και με την ποπ κουλτούρα. Αναφερόμενος στα εκατοντάδες χιλιάδες δορυφορικά πιάτα των Ιρανών, ο Νετανιάχου πρόκρινε ότι μία επανάσταση κατά του συντηρητικού ιερατείου θα μπορούσε να προκληθεί με υλικό τύπου “Beverly Hills 90210” και “Melrose Place”, όπου νέοι άνθρωποι ζουν υλιστικό και έκλυτο βίο. «Πρόκειται για εξόχως υπονομευτικό υλικό, τα παιδιά του Ιράν θα θέλουν ωραία ρούχα που θα βλέπουν στα σώου, θα θέλουν τις πισίνες και θα φαντασιώνουν λάιφσταϊλ», είχε πει ο Νετανιάχου.

Και ρωτάμε κι εμείς: «Μόνο του Ιράν τα παιδιά; Πού αλλού αυτό το πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη και τι αποτελέσματα έχει ήδη παράξει;»

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΕΡΣΕΣ!

kkar — Wed, 21 Dec 2005 16:55:02 +0000

   Μετά ἀπό 142 χρόνια ζωῆς, ὁ γνωστός μας Ἐρυθρός Σταυρός καταργήθηκε. Τό σύμβολο γιά τίς ἴδιες ὑπηρεσίες πλέον θά εἶναι ὁ «κρύσταλλος» πού βλέπετε δίπλα, προϊόν πιέσεων ἀπό τίς ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ, μέ ἀποκλειστικό ἐνδιαφερόμενο τό δεύτερο. Γιά χάρη τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους, ἀπό τό 2000 οἱ Ἀμερικανοί δέν πλήρωναν τίς ὀφειλές τους στόν ὀργανισμό Ἐρυθρός Σταυρός – Ἐρυθρά Ἡμισέληνος, ἐκβιάζοντάς τον μέ ἀλλαγή πλεύσης. Ἔτσι (κι ὅπως μόνον ἐμεῖς ἐδῶ καί μῆνες τό γράφαμε), ἦρθε τό θέμα σέ ψηφοφορία καί τό ἀποτέλεσμα (98-27 καί 10 ἀποχές) δικαίωσε τόν περιούσιο λαό. Τώρα ὅλος ὁ κόσμος θά ἀποσύρει τόν σταυρό ἤ τήν ἡμισέληνο στό κέντρο τοῦ ρόμβου, γιατί ἔτσι ἤθελε τό ἀφεντικό! Χαρακτηριστικές ἦταν καί οἱ δηλώσεις τῶν νικητῶν. Ὁ ἰσραηλινός ΥΠΕΞ μίλησε γιά διπλωματική νίκη τῆς χώρας του καί ἀναβάθμιση τοῦ διεθνοῦς της στάτους, ὅσο γιά τήν Ντέβορα Γκόλντμπεργκ (Σ.Σ.:!!) πού ἐκπροσωπεῖ τίς ΗΠΑ (δῆθεν) στόν διεθνή ὀργανισμό, αὐτή θριαμβολόγησε πώς «ὄχι μόνο δημιουργεῖται ἕνα οὐδέτερο ἔμβλημα ἀπαλλαγμένο ἀπό πολιτιστικές, πολιτικές καί θρησκευτικές συνδηλώσεις ἀλλά ἀνοίγει καί ὁ δρόμος γιά τούς Ἰσραηλινούς»!
   Δικαιοῦται κανείς νά βγάλει κάποιο συμπέρασμα ἀπό τήν μικρή αὐτή ἱστορία διπλωματικῆς τρέλλας; Νομιμοποιεῖται νά συμπεράνει κάτι γιά τήν σχέση ΗΠΑ – Ἰσραήλ; Εἶναι θεμιτό νά συνδυάσει τίς ἀνωτέρω ἐξελίξεις μέ τήν ἐγκληματική πολιτική καί μέ τήν δεδηλωμένη ρατσιστική φυσιογνωμία τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους; Ναί, ἄν εἶναι ἕτοιμος γιά τήν ἀνεργία, τό περιθώριο ἤ καί τήν… φυλακή, ὅπως βλέπουμε ἐσχάτως σέ κάποιες περιπτώσεις. Ὅλη ἡ Δύση – κι ἐδῶ μέ τόν ὅρο αὐτόν ἐννοοῦμε κάθε κράτος ἐνταγμένο στό κατεστημένο σύστημα ἰσχύος – ἔχει ἀποδεχθεῖ τήν ἑβραϊκή ἐξαίρεση: Κανείς δέν δικαιοῦται νά μιλᾶ ἐναντίον τοῦ ἑβραϊκοῦ παρελθόντος, τοῦ ἐξαγιασμένου στό Ἄουσβιτς, καί ὅποιος ἐξακολουθεῖ νά ἀναφέρεται στό ἑβραϊκό παρόν εἴτε «ἀσεβεῖ» ἔναντι τῶν «ἕξι ἑκατομμυρίων νεκρῶν» εἴτε «συνωμοσιολογεῖ». Τό ἔχουμε γράψει κι ἄλλοτε, μά ἀξίζει νά ὑπενθυμιστεῖ: Στό πρότυπο τοῦ «οὐ λήψει τό ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ», ἔχει οὐσιαστικά ποινικοποιηθεῖ κάθε μή ἐξυμνητική ἀναφορά στά πεπραγμένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ ὡς συνόλου ἀλλά καί μεμονωμένων ἀνθρώπων μέ τήν συγκεκριμένη καταγωγή ἤ θρηκεία. Ἀνοίγεις τό στόμα σου μονάχα ἄν εἶναι γιά νά γλείψεις. Ἔτσι, οἱ μόνοι πού ἀπέμειναν νά μιλοῦν γιά τά αὐτονόητα εἶναι οἱ γενναῖες ἐκεῖνες ἐξαιρέσεις πού ἀνακηρύχτηκαν ἀπό τά ἀφεντικά ὡς… «αὐτομισούμενοι» (self hating) Ἑβραῖοι!
   Μέ δεδομένα ὅλα αὐτά (καί ἄλλα μύρια ὅσα συναφῆ) πῶς νά μήν νιώσεις «Πέρσης» ἀκούγοντας τόν Ἰρανό πρόεδρο Μαχμούντ Ἀχμαντινετζάντ; Ἀλήθειες πού πιστεύει εἶπε ὁ ἄνθρωπος, πού κανένας στήν πολιτικά ὀρθή (καί ἀνοικτά φασίζουσα) Δύση δέν τολμάει νά τίς ξεστομίσει. Εἶναι ψέμματα οἱ φυλακίσεις ἱστορικῶν καί ἄλλων μελετητῶν πού ἀρνήθηκαν νά δηλώσουν πίστη στό «Ὁλοκαύτωμα»; Εἶναι ψέμματα ὅτι τό Ἰσραήλ στήθηκε πάνω στίς ἐνοχές τῶν Εὐρωπαίων καί σέ βάρος τῶν Παλαιστινίων; Εἶναι ψέμματα ὅτι ὅλη ἡ ὑφήλιος κάνει τά στραβά μάτια στά γνωστά πυρηνικά τοῦ Ἰσραήλ καί θαμάζεται μέ τά ὑποτιθέμενα τοῦ Ἰράν; Ποιός νοήμων ἄνθρωπος θά δεχόταν ἀμίλητος κατηγορίες ὅτι σκέφτεται νά κλέψει, μέ τιμητή τόν… Ἀλ Καπόνε;
   Χαρακτηριστική ἡ ἀμερικάνικη δήλωση ὅτι θεωρεῖ πώς ὁ Ἀχμαντινετζάντ δέν μετέχει τοῦ… πολιτισμοῦ «μας». Αὐτό ἔλειπε, ὁ ἡγέτης μιᾶς τόσο μεγάλης χώρας καί παράδοσης σάν τήν περσική νά εἶναι ἴσα κι ὅμοια μέ τό σκυλολόι τοῦ Γκουαντανάμο! Ἐξίσου κουραδοειδής καί ἡ παρέμβαση τοῦ Ἀνάν πού ξιπάστηκε μέ τίς ἀμφιβολίες γιά τό «Ὁλοκαύτωμα», ἀλλά μέ τό ἄτομο αὐτό δέν ἀσχολούμαστε μετά τόν Ἀπρίλη τοῦ 2004…
   Μέ τή χώρα του στή μπούκα τῶν ἀφεντικῶν, ὁ Ἰρανός ἡγέτης δέν πρόκειται νά σιωπήσει*. Μέ τό σταυρωμένο Ἰράκ νά αἱμάσσει ἀκόμη δίπλα του, μέ τούς συνεχεῖς φόνους στόν Λίβανο πού στοχεύουν τήν Συρία, μέ τήν νεοσυντηρητική ἀγέλη νά κυβερνάει ἀκόμα τόν Λευκό Οἶκο (ὁδηγώντας τον κι αὐτόν στήν καταστροφή), μέ τήν ΙΑΕΑ νά πιέζει γιά ὁλοένα καί μεγαλύτερες ταπεινώσεις στόν τομέα τῆς πυρηνικῆς (μή) δραστηριότητας καί μέ ἕνα Συμβούλιο Ἀσφαλείας πού ἡ ἀτζέντα του καθορίζεται ἀπολύτως ἀπό τίς ΗΠΑ, τό Ἰράν δέν ἔχει παρά νά κερδίσει ἔδαφος γιά τήν ὅποια μελλοντική διαπραγμάτευση ἀλλά καί τίς καρδιές ὅσων ἀκόμη μποροῦν νά σκέφτονται στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Ὁ θρίαμβος τῆς σιιτικῆς Ἑνωμένης Ἰρακινῆς Συμμαχίας στίς προχθεσινές ἐκλογές καί τῆς Χαμάς στήν Παλαιστίνη (μά καί ἡ ἐπίσκεψη μέ τίς δηλώσεις ἀλληλεγγύης τοῦ ἡγέτη της Χαλέντ Μεσχάλ στήν Τεχεράνη) εἶναι καλοί οἰωνοί. Ὅσο γιά τό ἄν ἡ χώρα ἔχει ἤδη πυρηνικά; Τόσο τό καλύτερο!
                                                                                                                                                                                                                                Κ.Κ.

* Ἐδῶ δέν δίστασε νά δηλώσει δημοσίως ὅτι τή στιγμή πού μιλοῦσε στή Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ – τόν περασμένο Σεπτέμβριο – ξεκινώντας στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἔνιωσε «νά τόν περιλούζει ἕνα φῶς» κι ἔνιωσε ὑπέροχα (μετρῆστε ἀπόσταση ἀπό τά δυτικά ἠθικολογικά νιανιά)