Αντιφωνητής » ΑΡΔΗΝ

Ολοκληρωτισμός μασκαρεμένος σε δημοκρατία

kkar — Sun, 20 Sep 2020 17:03:28 +0000

Μέσα στους λίγους μήνες του 2020 ένας ακόμη διχασμός έχει διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό εγκάρσια, στην Ελλάδα και όχι μόνο. Σαν να μην μας έφτανε η κυρίαρχη την τελευταία 30ετία ρήξη των εθνοκεντρικών με τους εθνοφοβικούς, και με την παλιά διάσπαση αριστερών – δεξιών σε αποδρομή αλλά ακόμη παρούσα, έχουμε τώρα και την αντιπαράθεση των υπερασπιστών του πανδημικού αφηγήματος με τους αμφισβητίες του.

Τόσο ο παρών διχασμός όσο και οι προηγούμενοι είναι βεβαίως αντανακλάσεις των πραγματικών συγκρούσεων που συνδέονται με συμφέροντα και παιχνίδια εξουσίας. Επί Ψυχρού Πολέμου η αντιπαράθεση Αριστεράς και Δεξιάς είχε νόημα καθώς απεικόνιζε τον ανταγωνισμό της Σοβιετίας με την καπιταλιστική Δύση. Από το 1990 η παντοδύναμη υπερεθνική ελίτ προώθησε την ισοπέδωση των εθνών με τον multi-culti σχεδιασμό της, αξιοποιώντας την αμερικανική μονοκρατορία και την κινεζική παραγωγικότητα. Όμως η παγκοσμιοποιητική ατζέντα, παρά την θηριώδη προπαγάνδα, φρέναρε στις δυτικές χώρες, και τα ψήγματα της εναπομείνασας δημοκρατίας στάθηκαν αρκετά για να αναδειχθεί ο Τραμπ, να δρομολογηθεί το Brexit, να δικαιωθεί ο Όρμπαν, να …εθνικοποιηθεί ο Μακρόν. Σήμερα ζούμε μιαν επιχείρηση αντεπίθεσης των αφεντικών, προκειμένου να παρακαμφθεί η δημοκρατία και να αποφευχθεί η επανασυγκρότηση του συλλογικού βίου επί πραγματικής, εθνικής βάσεως. Όποιος θεωρεί πως περνάμε απλώς μια υγειονομική κρίση απλώς δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει τι συμβαίνει: ένα ισοδύναμο παγκοσμίου πολέμου χωρίς στρατούς. Μια ολική επανεκκίνηση (Great Reset) ξεδιπλώνεται εφιαλτικά μπροστά στα μάτια μας, με αφαίρεση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με οικονομική καταστροφή πολεμικών διαστάσεων, με λογοκρισία και έλεγχο μαζών οργουελικού τύπου.

Η παγκόσμια απάτη της «πανδημίας» είναι το εργαλείο με το οποίο τα αφεντικά – το 0,0001% του παγκόσμιου πληθυσμού – επιδιώκουν να τσακίσουν όλους τους υπόλοιπους, εφόσον δεν υπακούσουν. Τα μέχρι προχθές απίστευτα φαινόμενα του lockdown, της αστυνόμευσης της έκφρασης, της ποινικοποίησης της επιστημονικής κριτικής είναι η σφραγίδα της Νέας Εποχής. Η Αποκάλυψη πραγματώνεται κατά γράμμα και οι προφητείες μοιάζουν πλέον με ρεαλιστικές περιγραφές του αυριανού μας κόσμου. Έλεγε ο πατρο-Κοσμάς πως θα έρθει καιρός που οι τρελλοί θα βλέπουν έναν λογικό και θα τον λένε τρελλό. Είμαστε ακριβώς εδώ. Η παρουσία ίχνους ενός ιού με ένα αναξιόπιστο τεστ σε υγιή κατά τα άλλα άνθρωπο λογίζεται για «κρούσμα». Η υποψία για την ύπαρξη της ίωσης σε θάνατο από εγκεφαλικό ή καρκίνο, καταχωρεί τον νεκρό στα θύματα του …κορωνοϊού. Μια ίωση που αποβαίνει μοιραία (σχεδόν αποκλειστικά) για 80χρονους, κλείνει τα σχολεία σε όλον σχεδόν τον κόσμο. Δεσποτάδες αναρωτιούνται μήπως μολυνθεί όποιος κοινωνήσει στην εκκλησία. Το παράδειγμα μιας χώρας που ξεπέρασε οριστικά την δοκιμασία χωρίς σοβαρά μέτρα δεν αξιοποιείται από κανέναν. Νομπελίστες και κορυφαίοι ερευνητές που εκφράζονται κατά της κατεστημένης αφήγησης λοιδωρούνται ως άσχετοι και αναξιόπιστοι. Οι πολίτες που αντιλαβάνονται ότι καμμία πανδημία δεν ζούνε πέρα από εκείνην του υποδαυλιζόμενου πανικού, χαρακτηρίζονται ως συνωμοσιολόγοι. Κι ένα κομμάτι πανί στο στόμα γίνεται υποχρεωτικό, παρουσιάζεται ως δείγμα υπευθυνότητας και συναλληλίας (!) και αναδεικνύεται σε σύμβολο της υποταγής.

Στην Ελλάδα με την κοτζαμπάσικη κομματοκρατία, τις εξωνημένες ελίτ και το ανύπαρκτο κράτος είναι απίθανο να συγκροτηθεί ένας πολιτικός χώρος που να εκφράσει γνησίως και επαρκώς την αυθόρμητη λαϊκή αντίθεση στις ανωτέρω μεθοδεύσεις της διεθνούς εξουσίας. Οι προσταγές έρχονται έξωθεν, όπως συνέβαινε πάντα στην καθ΄ ημάς αποικία, και ουδείς διανοείται να εγείρει αντιρρήσεις. Και ναι μεν για τις συμμορίες και τα ανθρωπάκια που στελεχώνουν τα κυβερνητικά ή συνδικαλιστικά πόστα αυτό είναι αναμενόμενο, όμως η απογοήτευση έρχεται από κάποιους που για χρόνια πολέμησαν μαζί μας την πολιτικοϊδεολογική κοπριά του εθνομηδενισμού.

Προσπαθώ πραγματικά να αντιληφθώ την οπτική τους για το ζήτημα και ομολογώ πως αδυνατώ. Αν επρόκειτο για ανθρώπους πολιτικά αδαείς θα έλεγα ότι χάφτουν τα τηλεοπτικά παραμύθια αμάσητα, όμως τέτοια δικαιολογία δεν υφίσταται. Αν πάλι ήταν άνθρωποι του συμφέροντος ή του συστήματος, θα έλεγα ΟΚ, είμαστε πάντα απέναντι με κάθε σκουπίδι τύπου Εισαγγελάτου. Προφανώς λειτουργεί κάποιος ψυχολογικός μηχανισμός, ίσως η ανάγκη αναγνώρισης από τους παλιούς αντιπάλους ή από καθεστωτικούς κύκλους, δεν είναι και εύκολο να βρίσκεσαι διαρκώς στο περιθώριο με τους “deplorables” που είπε και η Killary. Σήμερα μάλιστα που η «πατριωτική» ρητορική των κυβερνώντων έναντι της τουρκικής ιταμότητας έρχεται να δικαιώσει όσα έλεγες επί χρόνια, δεν πας έτσι εύκολα πάλι απέναντί της. Πόσο μάλλον για ένα διεθνές θέμα που δεν πρόκειται να κριθεί στον τόπο μας αλλά σε κάποια μητρόπολη του δυτικού κόσμου. Πιθανολογώ, δεν ξέρω.

Αλλά κι ας δεχθούμε πως κάποιος προσχωρεί σε έναν βαθμό στην καθεστωτική άποψη περί πανδημίας: ότι κινδυνεύουμε θανάσιμα, ότι τίποτε ριζικά διαφορετικό δεν μπορεί να γίνει, ότι χρειαζόμαστε την κάλτσα στα μούτρα για να επιβιώσουμε. Κι έτσι ακόμα, πώς γίνεται να παραβλέψεις τις τραγικές ασυνέπειες και την αυτοαναίρεση όσων κανοναρχούν τα «μέτρα»; Πώς δικαιολογείς τις τεράστιες διαφοροποιήσεις στις επιστημονικές απόψεις; Ρωτώ γιατί κάποιες συγκρίσεις (της μάσκας με την ζώνη ασφαλείας ή των αμφισβητιών της «πανδημίας» με τους οπαδούς της Επίπεδης Γης) δείχνουν είτε περιορισμένη νοημοσύνη είτε κακόβουλη προσέγγιση. Εκτός κι αν οι ευφυείς και υπεύθυνοι αυτοί αρθρογράφοι γνωρίζουν μελέτες ειδικών που κρίνουν επικίνδυνη τη ζώνη ασφαλείας ή αν ξέρουν πρυτάνεις, νομπελίστες και διευθυντές ινστιτούτων γεωγραφίας που να υποστηρίζουν επωνύμως και δημοσίως τους flatearthers. Επίσης, τα επιχειρήματά τους περί των εθνομηδενιστών (του αναρχοαυτόνομου – αριστερίστικου χώρου) που υποστηρίζουν τις ίδιες θέσεις με εμάς σχετικά με τον κορωνοϊό, δεν πείθουν. Είναι της ίδιας αξίας με κείνα που κατηγορούσαν την ταύτιση ή και συνύπαρξη αριστερών και δεξιών σε πατριωτικά σχήματα της δεκαετίας του ’90, όταν ο παλιός διπολισμός είχε πάρει να ξεφτάει. Όσο για την προσπάθεια γελοιοποίησης των κανονικών ανθρώπων με την παραποίηση των λεγομένων τους ή με γενίκευση κάποιων γραφικών περιπτώσεων, είναι πραγματικά θλιβερή. Για όσους τα ζήσαμε από τους κοπρίτες της χαβιαροαριστεράς στο θέμα της Μακεδονίας ή και παλιότερα με το Σχέδιο Ανάν και το βιβλίο της Ρεπούση είναι ντροπή η επανάληψή τους. Αυτές οι «housewives» που μάλλον δεν σπούδασαν Ιστορία, Ιατρική ή Διεθνείς Σχέσεις, ξέρουν τουλάχιστον να ξεχωρίσουν το λογικό από το παρανοϊκό, το καλό από το κακό. Όπως ήξεραν και στην προηγούμενη περίοδο ότι η μαζική λαθρομετανάστευση διαλύει την πατρίδα μας, ότι η Τουρκία ούτε φίλη γίνεται ούτε Ευρωπαία, ή ότι όλοι όσοι μιλάνε στην τηλεόραση είναι πουλημένα τομάρια. Κι ας μην είχαν ποτέ – ούτε και τώρα έχουν – μια φωνή που να τις εκφράζει στη δημόσια σφαίρα.

Κι ένα τελευταίο. Όλα μπορεί κανείς να τα καταπιεί, όμως το πιο δύσπεπτο για όποιον δηλώνει δημοκράτης (πρέπει να) είναι η ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης. Είμαστε πλέον έτη φωτός μακρυά από τη γνωστή ρήση του Βολταίρου για το δικαίωμα στην έκφραση και καθημερινά απομακρυνόμαστε με τρομακτική ταχύτητα. Ο κατήφορος είχε ξεκινήσει με τους «αρνητές του Ολοκαυτώματος», προχώρησε με τον «λόγο μίσους» κατά ΛΟΑΤΚΙ, ψευτοπροσφύγων κτλ και τώρα πια χρειάζεσαι μια λίστα ολόκληρη για να ξέρεις τι δικαιούσαι να γράψεις σε μιαν εφήμερη ανάρτηση στο FB. Ειδικά αυτό το διάστημα γίνεται απίστευτη λογοκρισία σε Google, Facebook, Youtube, Twitter για ο,τιδήποτε αφορά μάσκες, καραντίνες, ιούς και δεν γλυτώνουν ούτε οι επιφανέστεροι επιστήμονες, ούτε κι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Αμερικής! Τι λένε οι υπερασπιστές της υγειονομικής χούντας, καλώς καμωμένα κι αυτά; Θεωρούν κι αυτοί ότι Επιστήμη είναι ο δογματισμός του Π.Ο.Υ. και όποιος διαφωνεί είναι για την πυρά; Πανηγυρίζουν για τους δικαζόμενους ιερείς, για τους φιμωμένους εκπαιδευτικούς, για τους διωκόμενους γιατρούς; Νιώθουν καλά απέναντί μας, δίπλα στα μητσοτάκια του μισελληνικού συστήματος εξουσίας, στους σύψες, στους μόσιαλους και στους τατσόπουλους;

Πρέσπες και Δημοκρατία

kkar — Mon, 15 Oct 2018 18:19:29 +0000

Η Συμφωνία των Πρεσπών αποκάλυψε τους κυβερνώντες σε όλη τους την αθλιότητα: την αυταρχική τους νοοτροπία, την εθνοφοβική τους συμπλεγματικότητα, και πρωτίστως την χατζηαβάτικη ξενοδουλεία τους. Το σύνολο «μακεδονικό» θέμα ούτως ή άλλως αναδείχθηκε σε κόλαφο του ολιγαρχικού – κοτζαμπασικού μας συστήματος, αλλά σε αυτή την τελευταία φάση σκόρπισε και τα τελευταία προσχήματα.

Επί δεκαετίες ολόκληρες το θέμα έμενε κρυμμένο στα πλαίσια της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και έπρεπε να έρθει η διάλυση της τελευταίας για να σκάσει πάλι μπροστά μας. Από τότε και μέχρι την προδοσία του περασμένου Ιουνίου, για 27 ολόκληρα χρόνια δεν πετύχαμε ως χώρα σχεδόν τίποτε, πέρα από κάποια προσχήματα και μια παράταση χρόνου. Ούτε διπλωματικά ούτε οικονομικά ούτε (φυσικά) στρατιωτικά μπορέσαμε να λυγίσουμε τον αλυτρωτικό μακεδονισμό των γειτόνων. Γιατί; Σύμφωνα με τους ας πούμε δικούς μας, οι ξένοι υποστηρίζουν τα Σκόπια: κάποια παρασκήνια, ο Σόρος, ο Σώρρας, δεν ξέρω. Κι από τότε που ανακάλυψαν την πρεμούρα των Αμερικανών να συμπεριλάβουν τους Ψευτομακεδόνες στο ΝΑΤΟ, βρήκαν νέο άλλοθι για την αχρηστία τους. Τι συνέβη όμως στην πραγματικότητα; Το αναμενόμενο: η κυβερνώσα πολιτική ψώρα, που δεν διαθέτει ίχνος εθνικής συνείδησης και προσωπικής αξιοπρέπειας, δεν εκπόνησε κανένα σχέδιο, δεν υιοθέτησε καμμία γραμμή άμυνας, δεν ασχολήθηκε στην πραγματικότητα σοβαρά ΠΟΤΕ με το θέμα. Η μόνη διάστασή του που τους απασχόλησε ήταν το ενδεχόμενο να κλονίσει την καρέκλα τους, τίποτε άλλο. Η Ενδιάμεση Συμφωνία ήταν ένας καλός μπερντές για να κρύβονται πίσω του τα προβλήματα και βόλευε τόσο που δεν ασχοληθήκαμε ως Ελλάς ούτε καν για να την καταγγείλουμε, όπως οφείλαμε αλλά και όπως θα μας εξυπηρετούσε πριν το Βουκουρέστι. Δεν το πράξαμε και καταδικαστήκαμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο! Τι κάναμε μονάχα; Επενδύσεις! «Είμαστε οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου» λέγαν αυτοί, «αγοράζουμε την πετρελαϊκή σας εταιρεία» απαντούσαμε εμείς. «Θέλουμε τη Χαλκιδική και τη Θάσο» λέγαν αυτοί, «ανοίγουμε Βερόπουλο» απαντούσαμε εμείς. « – Γειά σου Γιάνν΄!» « – Κουκιά σπέρνω!», ήταν η εκσυγχρονιστική τάση στις διεθνείς μας σχέσεις, άλλη μια μεγάλη εφεύρεση της Νέας Τάξης Πραγμάτων που δεν άφησε στον νεοελληνικό εγκέφαλο τίποτε όρθιο.
Όταν το 2008 ο κόμπος έφτασε για πρώτη φορά στο χτένι, ο Κώστας Καραμανλής κατάφερε να το χειριστεί αξιοπρεπώς, όμως κόμπος και χτένι μείνανε εκεί, στην ίδια θέση. Για να φτάσουμε στην αποφράδα ώρα του Σύριζα και του Κοτζιά και να λυθεί ο κόμπος με τον γόρδιο τρόπο, μόνο που τώρα στη θέση του Αλέξανδρου ήταν ο Ζάεφ. Πάρτε και όνομα και εθνικότητα και γλώσσα, δώστε μόνο ένα φύλλο βόρειας συκής και τα ρέστα – επιχειρηματικό, διεθνή σήματα, συνεργασίες κτλ – δικά σας. Όλα αυτά βέβαια δεν γίνανε επειδή οι άνθρωποι είναι προδότες της πατρίδας, ασυνείδητα τομάρια, λούστροι των ξένων, όοοοοχι! Γίνανε επειδή δεν είναι εθνικιστές οι δικοί μας. Κι επειδή είναι υπέρ της ειρήνης, ναι. Θα μου πείτε «και πού τον είδαμε τον πόλεμο;» Δεν έχει σημασία, τώρα ίσως τον δούμε, κι αν δεν δούμε πόλεμο σίγουρα θα δούμε μια «μακεδονική» μειονότητα να διεκδικεί την πραγματική Μακεδονία. Πάντως ο ερίτιμος ΥΠΕΞ μάς πληροφόρησε πως μας απάλλαξε από αυτό το άλυτο πρόβλημα που μας βασάνιζε καθημερινά επί 3 δεκαετίες!
Εδώ βέβαια υπάρχει ένα ζήτημα. Εξελέγη ο Σύριζα με υπόσχεση να λύσει το Μακεδονικό; (Καλά, για τον Κοτζιά δεν συζητάμε, αυτός δεν εξελέγη καν, διορίστηκε μόνιμος υπουργός Εξωτερικών πριν ακόμη και τις εκλογές του 2015, άγνωστο από ποιον). Αναιρέθηκε η δέσμευση των πολιτικών αρχηγών του 1992 με εξίσου έγκυρο τρόπο και δεν το μάθαμε; Δόθηκε το προαιώνιο ελληνικό όνομα στους Σλάβους χωρίς να ρωτηθεί καν η Κυβέρνηση ή η Βουλή; Κι αν ακόμη οι νυν άρχοντες συμφωνούν, δικαιούνται να προχωρήσουν σε τέτοιαν απόφαση χωρίς καν να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό; Εδώ πρέπει να θυμίσουμε ότι τα πολιτικά σούργελα που αμφισβητούν το δικαίωμα του ελληνικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του είναι αυτά που διοργάνωσαν δημοψήφισμα το 2015 – και μάλιστα για δημοσιονομικό ζήτημα που απαγορεύεται ρητώς από το Σύνταγμα – για να το αναποδογυρίσουν την επόμενη μέρα! Πώς λοιπόν να μας ξαναδώσουν τον λόγο τώρα που διαπίστωσαν ότι δεν αστειευόμαστε και που φοβούνται μια δεύτερη κοροϊδία στα μούτρα μας μέσα;
Στο σημείο αυτό θέλω να δώσω δύο απαντήσεις στις ενστάσεις για το θέμα του δημοψηφίσματος. Η μία αφορά το αν μπορούμε να βάλουμε ως ερώτημα ένα αδιαπραγμάτευτο εθνικό μας δίκαιο και η άλλη αν έχει κάποιο νόημα η έκφραση της λαϊκής βούλησης, με δεδομένα τα όπλα του καθεστώτος που μπορούν να το ακυρώσουν. Στην πρώτη ένσταση θα ανταπαντήσω πως δικαίωμα που δεν μπορείς να το υπερασπιστείς απλώς δεν υπάρχει. Εθνικό μας δίκαιο ήταν και η Σμύρνη και η Πόλη και η Χιμάρα και η Κερύνεια. Κι αν δεν γινόταν το δημοψήφισμα του 2004 στη Μεγαλόνησο, τώρα ο προηγούμενος κατάλογος θα ήταν μακρύτερος. Η πολιτική δεν γίνεται με όρους μεταφυσικούς, με επικλήσεις των νεκρών και των αγέννητων, γίνεται με βάση την ισχύ των εθνών και ένας λαός αποφασισμένος είναι μέγιστη ισχύς. Η δεύτερη ένσταση είναι πιο ρεαλιστική και εδράζεται στην τρέχουσα πραγματικότητα. Σε έναν βαθμό θα την δεχόμουν αλλά η απολυτοποίησή της οδηγεί στην μοιρολατρεία και στην παθητική αποδοχή των τετελεσμένων, άρα σε έναν φαύλο κύκλο. Φυσικά και δεν αγνοούμε ότι το δημοψήφισμα αγνοήθηκε προχθές στα Σκόπια, γελοιοποιήθηκε στην Ελλάδα το 2015, επαναλήφθηκε στη Δανία για την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993 και στην Ιρλανδία για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας το 2009, υπονομεύεται στην Αγγλία για το BREXIT, ακόμα και στο Κυπριακό παράδειγμα δεν κεφαλαιοποιήθηκε το κέρδος από την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και φτάσαμε να συζητάμε σήμερα παρόμοιες «λύσεις». Όμως αφενός πάντα κάτι κέρδιζε το έθνος που αντιστεκόταν στην άνωθεν επιβολή και αφετέρου άλλο όπλο δεν έχουμε και πρέπει όχι μόνο να το διεκδικούμε αλλά μετέπειτα να περιφρουρούμε και το αποτέλεσμά του.
Θα κλείσω με μιαν αναφορά στην πολυπόθητη διέξοδο που αναζητά όλος ο ελληνικός λαός ή τουλάχιστον το κομμάτι του εκείνο που δεν έχει δυσανεξία με την πραγματικότητα και με την εθνοθρησκευτική του ρίζα. Το Μακεδονικό στη φάση που βρίσκεται φαντάζει πράγματι ως ανεπανάληπτη ευκαιρία ανάταξης του πολιτικού σκηνικού και αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Τα κατεστημένα κόμματα, που μας οδήγησαν στην συνολική καταστροφή που βιώνουμε 9 χρόνια τώρα, αποδείχθηκαν ελεεινά και βεβαίως πλήρως αναξιόπιστα αλλά το σύστημα που κυβερνάει παραμένει ισχυρό. Η πολιτική ως επάγγελμα, το χρήμα ως κυρίαρχο πολιτικό πλεονέκτημα, ο Τύπος ως φίλτρο της εξουσίας, το παρασκήνιο με της πάσης φύσεως Στοές είναι πάντα εδώ. Μπορεί ένας αυθόρμητος βολονταρισμός από τα κάτω να αντιπαλέψει όλο αυτό το σύστημα; Στην ελληνική κοινωνία, που συνεχίζει την παρακμιακή της πτώση, δεν μπορώ να πω ότι βλέπω κάτι τέτοιο εφικτό και μακάρι να κάνω λάθος. Εν πάση περιπτώσει, ας πράξουμε όλοι αυτό που μας αναλογεί, χωρίς ψευδαισθήσεις και μεμψιμοιρίες, και ας ελπίσουμε ο Θεός της Ελλάδος να μην την έχει ακόμη ξεγράψει από τον μελλοντικό χάρτη των εθνών.

Ομιλία στην εκδήλωση ΠΡΕΣΠΕΣ STOP, 12-10-18, Θεσσαλονίκη, με Γ. Καραμπελιά (φωτό), Στ. Παπαθεμελή, Π. Σαββίδη και τον μητροπολίτη Καβάλας και Φιλίππων Στέφανο

Ἐπιστροφή τῆς κοινῆς λογικῆς

kkar — Fri, 27 Jan 2017 20:43:05 +0000

Ἡ ὁρκωμοσία Τράμπ καί οἱ παγκόσμιες (!) διαδηλώσεις πού ἀκολούθησαν κρατοῦν διαρκῶς στό προσκήνιο τήν δραστική μεταβολή τοῦ πολιτικοῦ ὁρίζοντα. Ὁ κόσμος ἀλλάζει καί ἡ συμμορία τῆς παγκοσμιοποίησης μαίνεται ἐναντίον τῆς λαϊκῆς βούλησης (γιά ἐπιστροφή στήν κοινή λογική), ὅπου κι ἄν αὐτή σηκώνει κεφάλι, ὁποιανδήποτε μορφή κι ἄν χρησιμοποιεῖ. Μπήκαμε λοιπόν στό 2017 ἔχοντας πρόεδρο στίς ΗΠΑ τόν Ντόναλντ Τράμπ καί στή Ρωσία τόν Βλάντιμιρ Πούτιν, μέ τήν Ἀγγλία νά ἀποχωρεῖ ἀπό τήν ΕΕ καί τήν Γαλλία νά ἀποφεύγει (;) μιά προεδρία τῆς δημοφιλοῦς Λεπέν μόνο λόγῳ ἐκλογικοῦ συστήματος. Ποιά δυτική δύναμη ἀπομένει “ἀπέναντι”; Ἡ Γερμανία, πού χρησιμοποιεῖ τήν καθεστωτική ἀρλουμπολογία γιά νά ἀξιοποιεῖ τά ἐθνικά της συμφέροντα μέσῳ Βρυξελλῶν.

Μέσα στό σκηνικό αὐτό, ἡ χώρα μας δείχνει (καί) πολιτικά ἀπό ἄλλον πλανήτη ἤ ἀπό ἄλλη ἐποχή. Ἔχουμε μιά Κυβέρνηση μέ κορμό ἕνα κόμμα πού πασχίζει νά συμβιβάσει τίς νεανικές ὀνειρώξεις καναπεδίστικης ἐπανάστασης μέ τήν ἀντίξοη πραγματικότητα πού μόλις ἀντιλήφθηκε. Κι ἀπό τήν ἄλλη ἔχουμε μιάν ἀντιπολίτευση πού δέν ἔχει νά πεῖ τίποτε ἀπολύτως, πού ἔμαθε ἐπί δεκαετίες μόνο τόν ρόλο τοῦ μπάτλερ στά ξένα ἀφεντικά, πού καταλήστευσε τή χώρα δημιουργώντας ἕνα ὁμοίωμα κράτους τό ὁποῖο κατέστρεψε τόν ἑλληνικό λαό. Ἐναλλακτικές γιά τήν λαϊκή ψῆφο σήμερα δέν ὑπάρχουν, ἀφοῦ ὅποιος μιλάει ἀντισυστημικά εἴτε ἐκτρέπεται σέ μπαροῦφες εἴτε περιορίζεται σέ μιά συνθηματολογία πού στοχεύει μόνο στό θυμικό τοῦ κοινοῦ. Λείπει ἡ πολιτική ἐκείνη δύναμη πού
- θά ὑπερασπίσει τήν πατρίδα μας χωρίς συμπλέγματα ἐνοχῆς, χωρίς νά ντρέπεται γιά τήν ἱστορική μοναδικότητά της, χωρίς φαντασιοπληξίες γιά τό τριτοκοσμικό παρόν της
- θά σέβεται τήν θρησκευτική παράδοση τοῦ λαοῦ μας, θά ἐκτιμᾶ τόν ρόλο τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καί δέν θά κλείνει τά μάτια στά τεράστια σημερινά της προβλήματα
- θά τσακίσει τήν πολιτική ὀρθότητα καί τούς λογοκριτικούς μηχανισμούς πού νομιμοποίησαν καί νομοθέτησαν οἱ μηντιακοί καί κομματικοί τσάτσοι τῶν ἀφεντικῶν ἀπό χρόνια
- θά περιφρουρήσει τόν θεσμό τῆς οἰκογένειας (καί τήν δημογραφική μας ἐπιβίωση) ἀπό τήν διαλυτική “ἐξατομίκευση” καί τήν στανική ἐπιβολή κάθε ἀνωμαλοφιλίας
- θά ἐμπνεύσει τελικά τήν κοινωνία μέ τίς ἀξίες πού ἁρμόζουν σέ ἀνθρώπους (κι ὄχι σέ καταναλωτικές μονάδες), διαποτίζοντας μ’ αὐτές τήν λειτουργία τοῦ Κράτους καί τῆς Ἐκπαίδευσης.

Χρειαζόμαστε, ἔστω καί ὡς οὐραγοί τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἔστω καί τήν ὕστατη αὐτήν ὥρα μιάν ΑΡΔΗΝ ἀλλαγή πορείας. Παρότι ἐμεῖς θά ἔπρεπε νά τήν εἴχαμε σηματοδοτήσει, τοὐλάχιστον ἄς ἀκολουθήσουμε τούς ἄλλους λαούς.

ΚΙΝΗΜΑ ΑΡΔΗΝ: Διακήρυξη της 28ης Οκτωβρίου 2013

kkar — Sun, 03 Nov 2013 11:42:12 +0000

Η 28^η Οκτωβρίου του 1940 αποτελεί μια κομβική και σημαδιακή ημερομηνία. Τότε, όπως και το 1821, ξεσηκώθηκε σύσσωμος και ομόθυμος ο ελληνικός λαός. Τότε, όπως και το 1821, άλλοι μεν βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή και άλλοι στα μετόπισθεν, αλλά όλοι φλογίζονταν εξ ίσου από το πάθος της αντίστασης και της αγάπης για την ελευθερία.

Σήμερα, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε συνθήκες που απαιτούν τη συστράτευση ολόκληρου του λαού. Γι’ αυτό και επιμένουμε στον προφανή συμβολισμό της 28^ης Οκτωβρίου γι’ αυτή την πρώτη πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Κινήματός μας:

Γιατί απευθυνόμαστε σε όλους τους Έλληνες, άσχετα και πέρα από ιδεολογική και κομματική προέλευση.

Γιατί οι παλιές ιδεολογικές μορφές και διαχωρισμοί, όπως έχουν εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, όχι μόνο έχουν αποδειχτεί ξεπερασμένοι και αναντίστοιχοι προς τις σημερινές ανάγκες του λαού μας αλλά και γιατί σήμερα δεν περισσεύει κυριολεκτικά κανείς. Όλοι μας κρινόμαστε, πλέον, όχι από γενικόλογες διακηρύξεις αλλά από τις πράξεις μας.

Πιστεύουμε πως είναι ανάγκη για έναν νέο, τρίτο κύκλο αγώνων του νεώτερου ελληνισμού. Αυτός θα ολοκληρώσει ό,τι άφησαν λειψό οι δύο προηγούμενοι, και θα απαντήσει καταφατικά στην πρόκληση της εποχής – πρόκληση επιβίωσης για τον ελληνικό λαό.

*****

Ο πρώτος κύκλος αγώνων σφραγίζεται από την επανάσταση του 1821 και ολοκληρώνεται το 1922. Οι εκατόχρονοι αγώνες για την ανεξαρτησία του ελληνισμού θα μείνουν ημιτελείς, διότι δεν θα κατορθώσουν να απελευθερώσουν το σύνολο των ιστορικών ελληνικών εδαφών και θα τσακιστούν πάνω στα βράχια των εμφυλίων πολέμων και της Εξάρτησης.

Ο δεύτερος κύκλος σφραγίζεται από την Εθνική Αντίσταση του 1940-1944, τον Αντιαποικιακό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-1959 και τους μεγάλους λαϊκούς αγώνες της περιόδου 1960-1974 για Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία. Κι αυτοί οι αγώνες, παρότι θα οδηγήσουν στην αποτίναξη του ζυγού του παλατιού και την κατάκτηση σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, θα δοκιμαστούν από τους εμφυλίους και την Ξενοκρατία, ενώ δεν θα αποφύγουμε μια νέα εθνική συρρίκνωση στην Κύπρο.

Οι Έλληνες θα πληγούν παράλληλα από τις νέες, ύπουλες «σφαίρες από ζάχαρη» μιας ψευδεπίγραφης «Αλλαγής», η οποία θα εκφυλίσει τις ευγενικές αξίες και αρχές της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, επιδιώκοντας να μεταλλάξει και τον ίδιο τον ελληνικό λαό σε μια μάζα μοναχικού πλήθους δίχως μνήμη και ταυτότητα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών το γεγονός ότι η πατρίδα μας απειλείται από ένα νέο, αμείλικτο φάσμα ολοκληρωτικής υποτέλειας· που κομίζει, ταυτόχρονα, την εθνική υποδούλωση στη γερμανική Ευρώπη και την ισχυροποιούμενη νεο-οθωμανική Τουρκία, αλλά και την κοινωνική εξαθλίωση, καθώς θεριεύει η ασυδοσία των Δυνατών και η εκμετάλλευση των Αδυνάτων, η λεηλασία του εθνικού μας πλούτου, κοινωνικού και εθνικού, και ο βιασμός του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Έτσι, ο νέος κύκλος των αγώνων κουβαλάει μέσα του τους άλλους δύο ως ανεκπλήρωτη παρακαταθήκη, την ίδια στιγμή όμως τους ξεπερνάει, καθώς πρέπει να απαντήσει στις σύγχρονες προκλήσεις:

Από τη μία, στο θεμελιώδες ζήτημα του παγκόσμιου χάους και της διεθνούς ανασφάλειας που προκαλούν οι δομικές ανισορροπίες ενός άδικου παγκόσμιου συστήματος, θεμελιωμένου επάνω στην αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση έθνους από έθνος. Αφ’ ετέρου, στο αμείλικτο πολλαπλό αδιέξοδο, κοινωνικό, ανθρωπολογικό και οικολογικό, της ασύδοτης κεφαλαιοκρατίας – που απειλεί να ρίξει τις ανθρώπινες κοινωνίες στην άβυσσο ενός «πολέμου όλων εναντίον όλων».

Σε αυτό το ασφυκτικό διεθνές πλαίσιο, ο νεώτερος ελληνισμός αντιμετωπίζει μια κυριολεκτικά υπαρξιακή κρίση: απειλείται με εδαφική και δημογραφική συρρίκνωση, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση. Απειλείται με μια καθολική και τελεσίδικη παρακμή, έχοντας απολέσει κάθε ταυτότητα και υπόσταση, μεταβαλλόμενος σε «συνοριακό χώρο» και απλό «πέρασμα» λαών. Στον 21^ο αιώνα, ή θα ζήσουμε, πληρώνοντας όλα τα ληξιπρόθεσμα γραμμάτια της ιστορίας των τελευταίων αιώνων, είτε θα οδηγηθούμε στο ιστορικό μας τέλος ως αυτόνομο συλλογικό υποκείμενο – έθνος. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

*****

Ο ελληνικός λαός καλείται σήμερα και ταυτοχρόνως: να αποκαταστήσει όλους τους δεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, καθώς η Πρόνοια καταρρέει, η ανεργία θεριεύει και το Κράτος της Αποικίας Χρέους στέκεται απέναντι, έτοιμο να κατασπαράξει ακόμα και το λιγοστό βιος που έχει απομείνει στη λαϊκή πλειοψηφία. Την ίδια στιγμή, πρέπει, και πάλι μόνος, να προχωρήσει στη διαμόρφωση ενός νέου οράματος για τον ελληνισμό του 21^ου αιώνα, οράματος για μια νέα πολιτεία, δημοκρατική, δίκαιη και εξισωτική – την ίδια στιγμή που θα αγωνίζεται για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την πνευματική αναγέννηση:

Σε αυτόν τον τόπο, που έχει μεταβληθεί σε «οικόπεδο και αποικία», τίποτα δεν χαρίζεται και ακόμα και οι νέοι που επιθυμούν να μείνουν και να δώσουν τον αγώνα θα πρέπει οι ίδιοι να επινοήσουν τα μέσα του βιοπορισμού τους. Γιατί η παρασιτική οικονομία και κοινωνία έχει καταρρεύσει εντελώς, ενώ τα ερείπιά της είναι τοξικά και δεν έχουν τίποτα να «δώσουν» ώστε να αναδειχθούν οι νέες δυνατότητες που μας προσφέρουν η ιστορία και οι προοπτικές μας.

Παράλληλα, καλούμαστε να επεξεργαστούμε μια νέα εθνική στρατηγική που θα αποτρέψει την ολοκληρωτική υπαγωγή μας σε ξένες σφαίρες επιρροής. Μια στρατηγική για τα εθνικά θέματα και τις περιφερειακές συνεργασίες στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, που θα ενώσει τη δύναμη όλων των μικρών, απειλούμενων λαών και θα ορθώσει αποφασιστικό εμπόδιο στα σχέδια των περιφερειακών και παγκόσμιων υπερδυνάμεων για την καθυπόταξή μας.

Τέλος, και ίσως το σημαντικότερο, καλούμαστε να ανατρέψουμε δεκαετίες πολιτισμικής αποσύνθεσης και ηγεμονίας των αξιών της παγκοσμιοποίησης, της ισοπέδωσης, του αχαλίνωτου κέρδους, του εθνομηδενισμού, της διάλυσης των προτύπων, ακόμα και της ίδιας της ιστορικής μας συνέχειας, που είχαν σαν άμεση και έμμεση συνέπεια την ηθική εξαχρείωση που κυριαρχεί. Μια εξαχρείωση η οποία εκπορεύεται από τα «πάνω», από τις κλεπτοκρατικές και διεφθαρμένες ελίτ, και διακλαδίζεται σε όλο το κοινωνικό σώμα, προσπαθώντας να κατασκευάσει μια κοινωνία συνενοχής.

*****

Όπως κατέδειξε η τελευταία απόπειρα του λαϊκού ξεσηκωμού στις πλατείες της χώρας, την περίοδο 2010-2011, η αγανάκτηση δεν αρκεί. Γι’ αυτό, αποφασιστικό ρόλο δεν θα παίξει μόνο η καταπολέμηση της περιρρέουσας κατάθλιψης και η αναβίωση της αντιστασιακής διάθεσης αλλά και η επεξεργασία ενός νέου αντιστασιακού σχεδίου.

Απαιτείται μια καθολική ρήξη με τον παλαιό πολιτικό κόσμο, τα χαρακτηριστικά και τις συνήθειές του, που εν πολλοίς έχουν μολύνει και το ίδιο το λαϊκό σώμα, και, ταυτόχρονα, η διαμόρφωση, βήμα το βήμα, ενός ρηξικέλευθου και καινοτόμου πολιτικού προγράμματος. Ενός προγράμματος που απευθύνεται κατ’ εξοχήν στη μεγάλη μάζα των «αόρατων» ή «ανώνυμων» – δηλαδή, όσων αισθάνονται σήμερα αποξενωμένοι από το φθαρμένο και διεφθαρμένο σύστημα. Απευθύνεται σε αυτόν τον κόσμο που κινήθηκε σε «υπόγειες διαδρομές», κατά την ύστερη μεταπολίτευση, αισθανόμενος αηδία και αποτροπιασμό για την πορεία παρακμής που έχει ακολουθήσει ο τόπος. Απευθύνεται προπαντός στους νέους που απειλούνται με νέο ξεριζωμό και «παιδομάζωμα».

Έχοντας συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της ιστορικής περιόδου και πιστεύοντας ότι κομίζουμε κάτι ριζικά καινούργιο, για την αναγκαία νέα πολιτική και ιδεολογική σύνθεση που αυτή απαιτεί, συγκεντρωθήκαμε στην Αθήνα, την 28^η Οκτωβρίου 2013, απ’ όλες τις γωνιές του ελλαδικού χώρου, της Κύπρου και της διασποράς, για να πραγματοποιήσουμε ένα βήμα προς τη μεγάλη πορεία της συγκρότησης ενός νέου αντιστασιακού πόλου, που θα παλέψει για μια πατρίδα ελεύθερη και δίκαιη, μέσα σε έναν δημοκρατικό, πολυπολικό κόσμο. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να συγκροτήσουμε ένα νέο πολιτικό σχήμα, το Κίνημα Άρδην, οι βασικές αρχές του οποίου περιγράφονται από το πεντάπτυχο: Πατριωτισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, άμεση δημοκρατία, πνευματική αναγέννηση.

Δεχόμαστε και επιζητούμε τη δημιουργική αφομοίωση όλων των παραδόσεων και διδαγμάτων της ιστορίας του πλανήτη μας, όλες τις κατακτήσεις των άλλων λαών, θέλουμε όμως να τις εντάξουμε οργανικά στη δική μας παράδοση (το ελληνορθόδοξο ήθος, την αρχαιοελληνική αμεσοδημοκρατική μεσότητα, την κοινοτική παράδοση). Καλούμαστε, επί τέλους, επί ποινή ιστορικής εξαφανίσεως, να πάψουμε να μαϊμουδίζουμε ή απλώς να κοιτάμε προς τα πίσω. Αρνούμαστε το δίπολο εισαγόμενος εκσυγχρονισμός ή παρελθοντολογική παράδοση, και επιθυμούμε μια σύγχρονη σύνθεση που συνοπτικά αποκαλούμε «εκσυγχρονισμό της παράδοσής μας».

*****

Το Κίνημά μας επιθυμεί να παρεμβαίνει ενεργά στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ως πρώτο γενικότερο πολιτικό στόχο θέτουμε την επιδίωξη της καθόδου μας στις Ευρωεκλογές του 2014, καθώς και στις δημοτικές εκλογές, όπου αυτό είναι εφικτό.

Παράλληλα, προγραμματίζουμε πέντε μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές εκστρατείες, που θα διασαφηνίσουν στην πράξη τις επιδιώξεις και τον χαρακτήρα μας.

Πρώτον, μια πλατειά εκστρατεία ενάντια στη νέα γερμανική Κατοχή με:

Α) Το μποϋκοτάρισμα των γερμανικών προϊόντων και της γερμανικής πολιτιστικής διείσδυσης. Β) Την καταγγελία των νέων γκαουλάιτερ (Ράιχενμπαχ-Φούχτελ) και των μεθοδεύσεών τους για το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου. Γ) Την αποκάλυψη των ντόπιων συμφερόντων που ταυτίζονται με τις δυνάμεις Κατοχής. Δ) Την πρακτική και ομόθυμη αντιμετώπιση της παρουσίας της τρόικας στην Ελλάδα.

Δεύτερον, μια εκστρατεία ενάντια στη φυγή των νέων, εν πολλοίς πτυχιούχων, από τη χώρα. Διότι πρόκειται για τη χειρότερη λεηλασία που υφίσταται η χώρα μας σήμερα.

Τρίτον, μια ευρύτατη πρωτοβουλία για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης.

Τέταρτον, τη διαμόρφωση μιας νέας, ανεξάρτητης εθνικής στρατηγικής υπέρ της ειρήνης, της αυτοδιάθεσης των λαών, και ενός δημοκρατικού πολυπολικού κόσμου.

Πέμπτον, μια συστηματική παρέμβαση ενάντια στη διαφθορά και την κλεπτοκρατία, καθώς και για την αναθεώρηση του Συντάγματος προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας.

****

Παράλληλα, συνειδητοποιούμε την ανάγκη νέων μορφών οργάνωσης. Το ζητάει ο τόπος και η εποχή: Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι να σηκώσουμε το δημοκρατικό ιδεώδες από τις λάσπες της φαυλοκρατίας, της διαπλοκής και της παντοδυναμίας του χρήματος, και να του δώσουμε νέο περιεχόμενο.

Κι αυτό θα ξεκινήσει από τους ίδιους τους εαυτούς μας. Οργανωνόμαστε με βάση τις αρχές μας. Θέτουμε στο επίκεντρο ένα προγραμματικό κείμενο συμφωνίας και επιδιώκουμε την ενότητα στη βάση της ιδεολογικής συμφωνίας. Συγκροτούμε οργανώσεις και το δίκτυο της οργάνωσης. Οι πρώτες διαθέτουν την αυτοδυναμία τους, ενώ, την ίδια στιγμή, εντάσσονται οργανικά στο δίκτυο, διαμορφώνοντας δευτεροβάθμια όργανα, τα οποία λειτουργούν με τις αρχές της πραγματικής δημοκρατίας: προβλέπεται ανακλητότητα και έλεγχος από τη βάση, ενώ παλεύουμε για τον συστηματικό περιορισμό των διαφορών μεταξύ αυτών που αποφασίζουν και εκείνων που απλώς εκτελούν. Όλα αυτά, τέλος, θα είναι κενό γράμμα, αν αφήσουμε την πολιτική δομή να ισοπεδώσει το άτομο και να εξαφανίσει τις ποιοτικές ιδιαιτερότητες και διαφορές. Στοχεύουμε ιδιαίτερα στη συμμετοχή των νέων ανθρώπων ώστε να ξεπεραστούν, χωρίς καμία λογική ισοπέδωσης, οι ανισότητες πόλης-χωριού, νέων-ηλικιωμένων, ανδρών-γυναικών. Τέλος, αλλά εξ ίσου σημαντικό, επειδή αντιστρατευόμαστε έμπρακτα τον αθηνοκεντρισμό και την κυριολεκτική απομύζηση του ελληνισμού από την πρωτεύουσά του, δίνουμε προτεραιότητα στη συμμετοχή της περιφέρειας στις αποφάσεις χρησιμοποιώντας και τις δυνατότητες που δίνει η τεχνολογία – τηλεδιασκέψεις, διαδικτυακή ισότιμη ενημέρωση, διαδικτυακά δημοψηφίσματα.

Το ευρύτερο μέτωπο ανατροπής που πρέπει να συγκροτηθεί στην πατρίδα μας θα πρέπει να στηρίζεται σε κοινές βασικές αρχές και κοινή δράση. Το εγχείρημά μας δεν σκοπεύει να θυσιάσει σε τίποτα τη φρεσκάδα του και τον ριζικά διαφορετικό πολιτικό του λόγο στον βωμό ευκαιριακών συμμαχιών και συγκολλήσεων.

Τέλος, για να υπερκεράσουμε την υπονόμευση και τον αποκλεισμό που ασκεί η «τηλε-ολιγαρχία», απέναντι σε κάθε αυθεντική φωνή, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αποφασιστικά τα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παράλληλα με τις πολιτικές καμπάνιες και παρεμβάσεις, τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία μας.

*****

Έχοντας ως απαρέγκλιτες αρχές τον διαρκή αγώνα για πραγματική δημοκρατία, τη συνέπεια και την ειλικρίνεια, καλούμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες σε έναν παρατεταμένο και δύσκολο αγώνα. Συγκροτούμαστε στη βάση των αρχών μας, αντιπαλεύουμε αποφασιστικά την καθολική παρακμή και διεκδικούμε μια άλλη ποιότητα για την πολιτική μας έκφραση: Το πέρασμα από «το εγώ στο εμείς» του Μακρυγιάννη και, βέβαια, το «να κάνουμε τη ζωή μας ένα έργο τέχνης», όπως οραματίστηκαν τα τελευταία μεγάλα κινήματα χειραφέτησης. Ερχόμαστε από μακριά και σκοπεύουμε να πάμε ακόμα μακρύτερα, ακόμα ψηλότερα.

Ούτε Ραγιάδες – Ούτε Δραπέτες, Ελεύθεροι

28 Οκτωβρίου 2013

ΑΡΔΗΝ

Κίνημα για Εθνική Ανεξαρτησία, Κοινωνική Χειραφέτηση, Οικολογική ισορροπία, Άμεση Δημοκρατία και Πνευματική Αναγέννηση

Χαγάνοι ὀρνεοκέφαλοι βυσσοδομοῦν…

kkar — Fri, 26 Aug 2005 14:06:31 +0000

Φίλες καί φίλοι, εὑρισκόµενος ἐνώπιον ἀκροατηρίου ἐντίµου καί πολιτικῶς ἐγγραµµάτου κι ἐπειδή κι ἡ τρέχουσα ἐπικαιρότητα τό καλεῖ, θά ‘θελα νά πῶ ἀνοιχτά µερικά λόγια γιά τό µεῖζον θέµα – ταµπού τῆς σύγχρονης διεθνοῦς πολιτικῆς ζωῆς.

Πολύς λόγος ἔγινε προσφάτως γιά τήν ἀπόσυρση τῶν Ἰσραηλινῶν ἀπό τή Λωρίδα τῆς Γάζας καί µέ τήν ἀφορµή αὐτή γίναµε πάλι µάρτυρες τοῦ τηλεοπτικοῦ σώου «Οἱ αἰωνίως ὑποφέροντες Ἑβραῖοι». Δέν θά σταθῶ στό τί πραγµατικά σηµαίνει ἡ ἀπόσυρση αὐτή καί πόσο διαστρεβλωµένα παρουσιάστηκε, περίπου ὡς… θυσιαστική παραχώρηση τοῦ Ἰσραήλ χάριν τῆς εἰρήνης. Θά περιγράψω ἐν τάχει τό περιβάλλον µέσα στό ὁποῖο ἐπισυµβαίνουν ὅλα αὐτά καί µεῖς καλούµαστε νά ἐπιβιώσουµε ὡς ἐνεργεῖς συνειδήσεις.

- Στό Ἰσραήλ τό Τεῖχος τοῦ Αἴσχους συνεχίζει τήν πορεία του µέσα ἀπό παλαιστινιακά χωριά, χωράφια καί σπίτια, χωρίς νά ζητᾶ κανείς τήν ἐφαρµογή τῆς περσινῆς ἀπόφασης τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου πού τό καταδίκασε ὡς παράνοµο. Ἡ δηµοκρατία στόν νάρθηκα τοῦ ἑβραϊκοῦ – ρατσιστικοῦ κράτους, µέ τό ρεκόρ τῶν περιφρονηµένων ἀποφάσεων τοῦ ΟΗΕ καί τά πυρηνικά ὅπλα πού ὅλοι ξέρουν καί κανείς δέν τολµᾶ ν’ ἀναφέρει…

- Στά Κατεχόµενα ἡ καθηµερινή κόλαση τοῦ γηγενοῦς πληθυσµοῦ τερµατίζεται µόνον ὅταν κάποιος στρατιώτης ἤ ἔποικος πατήσει τή σκανδάλη, πρᾶγµα διόλου σπάνιο. Προνοµιακή µεταχείριση ἀπό τήν ἄποψη αὐτή ἔχουν τά παιδιά – 686 νεκρά σέ 5 χρόνια. Ὁ ἐποικισµός στή Δυτική Ὄχθη στερεώνεται, ἡ Ἀνατολική Ἱερουσαλήµ τµηµατικά καί ντέ φάκτο προσαρτᾶται… Ἄ, φυσικά καί θά δηµιουργηθεῖ Παλαιστινιακό κράτος, ἁπλῶς δέν θέλει βιασῦνες…

- Στίς ΗΠΑ ἡ σιωνιστική – νεοσυντηρητική συµµορία (Πέρλ, Γούλφοβιτς, Φέηθ, Λεντήν, Μπράιεν, Ζακχάιµ, Σέρτωφ, Κάγκαν, Χάας, Φρούµ, Ἄµπραµς, Ἄντελµαν, Γκόλντσµιθ, Λούτβακ, Γκρόσµαν, Βούρµσερ…) πού ἐλέγχει τήν ἀµερικανική διοίκηση βρίσκει τό ἀπαραίτητο ἀποκούµπι της στά ἐλεγχόµενα ΜΜΕ τῶν Λεβίν, Ἄισνερ, Ρέντστοουν, Σουλτσµπέργκερ ὅπου προσφέρουν τά φῶτα τους κάποιοι Χόφµαν, Ποντχόρετζ, Κρίστολ, Μίλλερ, Κοέν, Κραουτχάµµερ… Χύµηξε ἤδη στό Ἰράκ (ὅπου εὐτυχῶς γιά ὅλους µας δυσκολεύεται ἀκόµη) καί σειρά παίρνουν οἱ ὑπόλοιποι ἀντίπαλοι τοῦ Ἰσραήλ στή Μέση Ἀνατολή.

- Στή Ρωσία, µετά τό πλιάτσικο τοῦ αἰώνα, ὅπου ὁ ἀµύθητος πλοῦτος τῆς χώρας χαρίστηκε σέ µία δράκα 8 «ὀλιγαρχῶν», ἐκ τῶν ὁποίων σύµφωνα καί µέ τούς Νew Υork Τimes οἱ 7 (Μπερεζόφσκι, Γκουζίνσκι, Χόφµαν, Ἀµπράµοβιτς, Χανταρκόφσκι, Τσουµπάις…) δέν ἐργάζονταν ἡµέρα Σάββατο, ὁ Πούτιν προσπαθεῖ νά ἰσορροπήσει µεταξύ τῆς δίωξης κάποιων ἀπό τούς µαφιόζους (πού συνήθως καταφεύγουν στή Δύση ἤ στό Ἰσραήλ) καί τῆς ἐπιβίωσης, τῆς δικῆς του µά καί τοῦ ρώσικου ἔθνους.

- Στήν Εὐρώπη, πέρα ἀπό τόν ἔλεγχο µεγάλης µερίδας τῶν ΜΜΕ καί τοῦ χρήµατος, εἶναι τό στῖγµα τοῦ λεγόµενου ἀντισηµιτισµοῦ πού παγώνει ἤ περιθωριοποιεῖ κάθε κριτική στή βαρβαρότητα. Κι ὅταν χρειάζεται καί κατιτίς παραπάνω, αὐτό βολεύεται µέ προβοκάτσιες σάν αὐτές πού εἴδαµε προσφάτως στή Γαλλία µέ αὐτοτραυµατισµούς ραββίνων, ἐµπρησµούς, φανταστικές ἐπιθέσεις στό παρισινό µετρό κτλ.

- Στήν Ἑλλάδα γιά κάποιους λόγους τό κλῖµα δέν εἶναι ἀκόµη τόσο βαρύ. Λίγο ἡ πολύχρονη συµπαράσταση στόν Παλαιστινιακό ἀγώνα, λίγο ἡ ἱστορική µνήµη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἡ διάκριση πού τόν χαρακτηρίζει συντελοῦν ὥστε τό µαῦρο νά µήν περνιέται γιά ἄσπιλο λευκό. Δέν παύουν ὅµως καί στόν τόπο µας νά µεταφέρονται τά φληναφήµατα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας, τῶν ἐγκληµάτων ἔκφρασης µίσους, οἱ σοφιστεῖες περί τῶν ἀδικηµένων δηµίων καί ἡ θρησκεία τοῦ Ὁλοκαυτώµατος. Τελευταῖο σύµπτωµα ἡ θρασσεία ἐπίθεση κατά τῆς ὀρθόδοξης πίστης γιατί ἐφόσον ἑδραιώθηκε πάνω σέ πρόσωπο πού σκοτώσαν οἱ Ἑβραῖοι εἶναι… ἀντισηµιτική! Βεβαίως ἡ πολυχρησία κατήντησε ἤδη γελοῖο τόν ὅρο (ἀρκεῖ νά θυµηθοῦµε ὅτι ἔτσι χαρακτηρίστηκε ὥς κι ὁ… Σαρόν λόγῳ τῆς ἀπόσυρσης ἀπό τή Γάζα!) µά δέν παύει νά ἀποτελεῖ φόβητρο γιά κάθε δηµόσιο πρόσωπο.

Νοµίζω πώς ὅσοι καταλαβαίνουµε τό τί κάνει νιάου νιάου στά κεραµίδια ὀφείλουµε µέ σύνεση καί αἴσθηση τῆς πραγµατικότητας νά πάρουµε θέση. Εἶναι εὐνόητος ὁ κίνδυνος νά ταυτιστεῖ κανείς εἴτε µέ τά ψώνια εἴτε µέ τούς φασίστες πού ἀρέσκονται στή σχετική παραφιλολογία. Καί βεβαίως κανένας νοήµων ἄνθρωπος δέν αὐτοστοχοποιεῖται. Ὅµως ἔχουµε χρέος νά συµπαρασταθοῦµε τοὐλάχιστον στίς τίµιες φωνές πού ὑψώνονται κατά τῶν ἀφεντικῶν, συχνά καί µέσα ἀπό τό Ἰσραήλ. Δέν µπορεῖ οἱ ὀρθόδοξοι Ἑβραῖοι τῆς Νeturei Karta νά µιλοῦν γιά τή συνεργασία σιωνιστῶν καί ναζιστῶν ἤ ὁ Νόρµαν Φινκελστάιν νά γράφει γιά τή «βιοµηχανία τοῦ Ὁλοκαυτώµατος» καί µεῖς νά µυξοκλαῖµε στό ἄκουσµα τῆς λέξης Ἄουσβιτς. Δέν µπορεῖ ὁ Ἴλαν Πάπε καί ὁ Γκιλάντ Ἀτζμόν (φωτό) νά ζητοῦν πολιτιστικό µποϋκοτάζ τῆς χώρας τους ἤ ὁ Ἴσραελ Σαµίρ καί ὁ Ἴσραελ Σαχάκ νά ἐκθέτουν τή ρατσιστική βάση τῆς πίστης στόν Γιαχβέ καί µεῖς νά ἐκστασιαζόµαστε µέ τήν ἑβραϊκή πνευµατικότητα. Δέν µπορεῖ ὁ Γιδεών Λεβί νά γράφει στή Χααρέτζ µέ κάθε ἀνατριχιαστική λεπτοµέρεια τήν ἀλήθεια γιά τό Ἀπαρτχάιντ τῆς πατρίδας του ἤ ὁ Μορδεχάι Βανούνου νά µένει 18 χρόνια φυλακή γιά νά σώσει ἀπό τόν πυρηνικό Ἀρµαγεδώνα τήν περιοχή καί µεῖς νά ζυγίζουµε καί τήν τελευταία µας λέξη µήπως καί δέν βγεῖ ἀπολύτως ἰσορροπηµένη ἡ τοποθέτησή µας.

Ἄν σ’ αὐτό πού ὁ Νέλσον Μαντέλα χαρακτήρισε µέγιστο ἠθικό ζήτηµα τοῦ καιροῦ µας ἤ στά ἄλλα ἠθικά µά καί πρακτικά ζητήµατα πού κάθε τόσο ἀνακινεῖ διεθνῶς ἡ παντοδυναµία κάποιων λόµπυ ἡ παρουσία µας εἶναι – ἄς τό ποῦµε – «διακριτική» ἤ συνίσταται σέ µιά τουφεκιά καί ἀµέσως µετά φυγή τροχάδην, φοβᾶµαι πώς οἱ χαρακτηρισµοί πού µᾶς ἁρµόζουν εἶναι ἐλάχιστα κολακευτικοί. Τό «Ἄρδην» ἔδωσε σηµαντική µαρτυρία πρός τή σωστή κατεύθυνση πέρυσι µέ δύο τεύχη του. Κι ἐµεῖς στόν «Ἀντιφωνητή» συνεχῶς ἰσορροποῦµε στήν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ, ἐκµεταλλευόµενοι τό µικρό εἰδικό µας βάρος. Κι ἄλλοι φίλοι, ἐδῶ παρόντες, κάνουν συχνά ὅ,τι περνάει ἀπό τό χέρι τους. Θέλω νά πῶ: Ὅσο τοὐλάχιστον ἡ ἐµπεδωµένη στήν πράξη ἀντίληψη περί τῆς ἑβραϊκῆς ἀνωτερότητας δέν ἔχει γίνει ἀκόµη ἀναγκαστικός νόµος, νά γίνουµε περισσότεροι καί νά γίνουµε τολµηρότεροι!

(Κ.Κ., 26-8-05, Μόλυβος Λέσβου, ἐτήσια σύναξη ΑΡΔΗΝ)