Αντιφωνητής » Απελευθέρωση Θράκης

Γιορτάζουμε Απελευθέρωση, όχι ενσωμάτωση της Θράκης!

kkar — Sun, 09 Feb 2020 14:37:22 +0000

Καθώς συμπληρώνουμε εφέτος τα 100 χρόνια από την είσοδο του ελληνικού Στρατού και την ένταξη της Θράκης – Ροδόπης και Έβρου, για την ακρίβεια – στην ελληνική πατρίδα, γίνεται μία υπόρρητη μα έντονη προσπάθεια να αλλάξει αρχικά η ονομασία και τελικά η ουσία του γεγονότος και της επετείου. Ακούμε παντού για «ενσωμάτωση» κι όχι για Απελευθέρωση, όπως την ξέραμε τόσα χρόνια, κι αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο ή αμελητέο.

Για πάνω από μισό αιώνα γιορτάζονται στην περιοχή τα «Ελευθέρια», μάλιστα οι εκδηλώσεις γίνονται κάθε χρόνο και σημαντικότερες. Η Απελευθέρωση ήταν πάντα η λέξη που κυκλοφορούσε σε όλα τα επίπεδα, επίσημα και μη, και μόνο τα τελευταία χρόνια που ο ψευτοεκσυγχρονισμός άλωσε περιοχές του δημόσιου λόγου εμφανίστηκαν αναφορές στην «ενσωμάτωση». Ο λόγος αυτός εκπορεύτηκε αρχικά άνωθεν (κατεστημένα ΜΜΕ, ορισμένοι Πανεπιστημιακοί, κρατικοί αξιωματούχοι…) και, επιμένοντας στο τελικό αποτέλεσμα των ιστορικών γεγονότων όσον αφορά την κρατική κυριαρχία, παρακάμπτει την απελευθέρωση του ελληνικού λαού της Θράκης. Όταν επισημαίνουμε την τακτική αυτή ο αντίλογος της άλλης πλευράς είναι δύο μορφών: άλλοτε επικεντρώνεται στο ότι δεν προηγήθηκε πολεμική σύγκρουση για την αλλαγή της κυριαρχίας (άρα χωρίς μάχες και νεκρούς τι απελευθέρωση ήταν;) κι άλλοτε δέχεται ότι συνέβησαν και τα δύο αλλά ισχυρίζεται πως η χρήση της μιας λέξης (πάντα όμως της ίδιας!) δεν απαγορεύει την άλλη.
Η απάντηση στον πρώτο ισχυρισμό είναι εύκολη: οι πολεμικές συγκρούσεις που τελικά απέδωσαν την ΝΔ Θράκη στην Ελλάδα ήταν οι βαλκανικοί πόλεμοι και ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Η Ελλάδα ήταν και τις τρεις φορές στην πλευρά των νικητών, αντίθετα με τους τοπικούς της αντιπάλους, Τούρκους και Βούλγαρους. Η Κομοτηνή λοιπόν δέχθηκε ως ελευθερωτή 7 χρόνια νωρίτερα (14-7-1913) τον ελληνικό Στρατό πού θριάμβευε στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, απλώς η ρευστότητα των πραγμάτων και των συμφερόντων κατέληξε στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου που καθυστέρησε την τελική απόδοση της Θράκης στους νικητές, εκχωρώντας την προσωρινά στη Βουλγαρία.
Όσον αφορά τον δεύτερο ισχυρισμό, ότι «μιλώντας για την ενσωμάτωση της περιοχής δεν αρνούμαστε πως απελευθερώθηκε», εδώ μάλλον κυριαρχεί η υποκρισία. Τι σημαίνει η ενσωμάτωση; Πρώτα πρώτα αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της προσάρτησης, αφού ενσωματώνονται στο όλον και μέρη τα οποία δεν είναι απαραιτήτως ομοειδή. Αποσιωπάται λοιπόν η ελληνική ταυτότητα της Θράκης, αν δεν αμφισβητείται. Δεύτερον μένει έξω από τη γιορτή το λαϊκό στοιχείο, αφού για τον ελληνικό πληθυσμό το πρωτεύον ήταν η ελευθερία που κέρδισε μετά από 5,5 αιώνες (!) σκλαβιάς. Μπορεί κανείς να φανταστεί τους κατοίκους της Θράκης, εκείνους που έραιναν με άνθη τους Έλληνες στρατιώτες, να πανηγυρίζουν την …ενσωμάτωση της περιοχής; Για ποιον λόγο να κυριαρχήσει ένας όρος αφυδατωμένος από κάθε συναισθηματικό στοιχείο και περιορισμένος στην κρατική επέκταση; Γιατί, απαντώ, το διεθνές καθεστώς, κυρίαρχο δυστυχώς και στην πατρίδα μας, απεχθάνεται τον λαό και το έθνος. Έτσι δεν φτάσαμε να ακούγεται περίπου σαν βρισιά το «εθνολαϊκό» στοιχείο; Το καθεστωτικό Newspeak έχει βάλει στο στόχαστρο όλον τον δημόσιο βίο, μαζί και το συλλογικό μας παρελθόν. Η Απελευθέρωση ενοχλούσε, παρέπεμπε σε έναν δεσμώτη και έναν δεσμοφύλακα, άρα διέλυε τους μύθους περί μακρόχρονης – άρα και ανέφελης, ίσως και ευκταίας; – ελληνοτουρκικής συμβίωσης. Επίσης σήμαινε έναν σκλαβωμένο λαό, άρα πήγαινε προ του 1361, υποννοώντας την συνέχεια του ελληνικού έθνους – κι όχι την δημιουργία του το 1821-1830, όπως ισχυρίζονται οι καινοφανείς κενολογίες. Ταυτοχρόνως απέδιδε ελληνικότητα στον τόπο, πράγμα απαράδεκτο για όσους παριστάνουν τους μηχανικούς της ανθρωπότητας και μας θέλουν όλους άρριζους, εναλλάξιμους και ασύνδετους με οποιονδήποτε τόπο και παράδοση (βλ. και σύγχρονη αγιοποίηση των προσφύγων και μεταναστών, με ή χωρίς εισαγωγικά).
Κλείνοντας, διευκρινίζω πως δεν αρνείται κανείς το γεγονός της ενσωμάτωσης της Θράκης στον εθνικό κορμό. Αυτό που επισημαίνω είναι πως η καθολική επικράτηση αυτού του όρου με την παράλληλη εξαφάνιση της «Απελευθέρωσης» από το λεξιλόγιο των επισήμων είναι υπονομευτικό του εθνολαϊκού φρονήματος και δηλωτικό των σχεδίων των ελίτ. Δεν μπορεί να διαβάζουμε ότι «συγκροτήθηκε η επιτροπή της Περιφέρειας ΑΜ-Θ για τα 100 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θράκης», ότι «τελικά με τη Συνθήκη του Νεϊγί η Ελλάδα προσάρτησε τη Θράκη» (https://el.wikipedia.org/), ότι το Υπουργείο Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας και Θράκης) «με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ενσωμάτωση της Θράκης στον εθνικό κορμό πραγματοποίησε εκδήλωση στην Αθήνα…», ότι το Υπουργείο Οικονομικών ανακοινώνει την προγραμματισμένη έκδοση αναμνηστικού δίευρου με θέμα «100 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θράκης» κτλ κτλ. Δεν μπορεί ο Δήμος Αλεξανδρούπολης να υιοθετεί στο λογότυπό του (φωτό) για την μοναδική αυτή επέτειο την ίδια ορολογία και να μην αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά κάτι σημαίνουν!

Κώστας Καραΐσκος, Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
(Δημοσιεύθηκε στον σημερινό ΧΡΟΝΟ, 8-2-20)

ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΙΚΟ ΚΟΥΪΖ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

kkar — Fri, 01 May 2009 15:30:32 +0000

1) Τήν Πρωτοµαγιά τοῦ 1976 σκοτώνεται σέ αὐτοκινητιστικό «δυστύχηµα» στή Λεωφόρο Βουλιαγµένης ὁ Ἀλέκος Παναγούλης, ὁ κορυφαῖος ἀντιστασιακός ἐπί Χούντας. Ἔγινε διάσηµος γιά τήν ἀπόπειρά του νά σκοτώσει τόν Παπαδόπουλο ἀλλά καί γιά τήν ἀπίστευτη ἀντοχή του στά βασανιστήρια (στό κελλί τῆς ἀποµόνωσής του ἔγραφε ποιήµατα µέ τό ἴδιο του τό αἷµα). Τήν ἐκτέλεσή του µαταίωσε ἡ παρέµβαση τῆς διεθνοῦς κοινότητας καί µετεκλογικά ἐξελέγη βουλευτής µέ τήν Ἕνωση Κέντρου, ἀπό τήν ὁποία ἀνεξαρτητοποιήθηκε ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι ὁ καθ. Δηµήτρης Τσάτσος ἦταν συνεργάτης τῆς Χούντας. Ὡς ἄνθρωπος σπου- δαῖος καί ἐλεύθερος δέν χώρεσε σέ κανένα κόµµα καί ἐπεφύλαξε σκληρή κριτική γιά τήν πολιτική ἡγεσία τῆς χώρας – π.χ. χαρακτήριζε «Μουσολίνι τῆς Ἑλλάδας» καί φασίστα τόν…

Α) Ἀνδρέα Παπανδρέου

Β) Κωνσταντῖνο Καραµανλή

Γ) Γεώργιο Μαῦρο

Δ) Κωνσταντῖνο Μητσοτάκη

2) Στίς 3 Μαΐου 1932 ἀπορρίπτεται ἀπό τό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν ΗΠΑ ἡ ἔφεση τοῦ Ἀλ Καπόνε καί ὁδηγεῖται στίς φυλακές τῆς Ἀτλάντα. Πότε λέτε θά δοῦµε κάτι ἀνάλογο καί στήν Ἑλλάδα, µέ τόν ἀντίστοιχο Κρητικό µαφιόζο Δόν πίσω ἀπό τά σίδερα;

Α) Ποτέ

Β) Κατά τό 2385 ἴσως, πού θά ἔχει (ἐνδεχοµένως) γεράσει κάπως

Γ) Πρίν τίς ἑπόµενες ἐκλογές

Δ) Μά τί λές παληκάρι µου, ποῦ ζεῖς;

3) Στίς 5 Μαΐου 553 ἀρχίζει τίς ἐργασίες της στήν Κωνσταντινούπολη ἡ 5η Οἰκουµενική Σύνοδος µέ θέµα τήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισµοῦ. Ποιό ἦταν τό πολιτικό αἴτηµα πίσω ἀπό τήν υἱοθέτηση τῆς συγκεκριµένης αἵρεσης στίς ἀνατολικές ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκρατορίας;

Α) Ἡ χαλάρωση τῆς σκληρῆς κεντρικῆς διοίκησης

Β) Ἡ ἄρση τῆς πρωτοκαθεδρίας τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως

Γ) Ἡ προστασία ἀπό τίς ἀραβικές ἐπιδροµές

Δ) Ἡ διατήρηση τῶν φορολογικῶν τους προνοµίων

4) Στίς 6 Μαΐου τοῦ 1405 γεννιέται ἀπό Ἀλβανό πατέρα καί Σερβίδα µητέρα ὁ ἐθνικός ἥρωας τῶν Ἀλβανῶν, Γκέργκι Καστριώτη. Ἐξισλαµίστηκε µικρός, κατατάχτηκε στόν ὀθωµανικό στρατό κι ἐκεῖ ἔλαβε τό προσωνύµιο Σκεντέρ µπέης (Ἀλέξανδρος) γιά τίς στρατιωτικές του ἱκανότητες. Τό 1443 αὐτοµόλησε στίς τάξεις τῶν χρστιανῶν, βαφτίστηκε Γεώργιος, νυµφεύτηκε τή βυζαντινή Ἀνδρονίκη Κοµνηνή καί ἀναχαίτισε µέχρι τόν θάνατό του τήν πρός δυσµάς προέλαση τῶν Τούρκων, ἀποκρούοντας τρεῖς κατά σειρά ἐκστρατεῖες σουλτάνων. Σ’αὐτόν ἀφιέρωσε µία ὄπερά του ὁ…

Α) Μπετόβεν

Β) Βιβάλντι

Γ) Μπάχ

Δ) Καρβέλας

5) Μαθητὲς καὶ φοιτητὲς στὶς 10 Μαΐου τοῦ 1859 βγῆκαν περίπατο στὸ Πεδίο τοῦ Ἄρεως φορώντας ψάθινα καπέλα («σκιάδια») ἀπὸ τὴ Σίφνο, ζητώντας ἔτσι στροφή στὴν ἀγορὰ ἑλληνικῶν προϊόντων γιὰ τήν ἐνίσχυση τῆς ἐγχώριας παραγωγῆς. Ὅµως οἱ εἰσαγωγεῖς καπέλων ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ποὺ πλήττονταν ἀπὸ αὐτὴ τὴν πρωτοβουλία, ἔστειλαν στὸ Πεδίο τοῦ Ἄρεως ὑπαλλήλους τους ποὺ φοροῦσαν ἀστεῖα καὶ κουρελιασµένα σκιάδια γιὰ νὰ διακωµωδήσουν τοὺς νέους, µὲ ἀποτέλεσµα νὰ γίνουν ἐπεισόδια. Ἡ ἀστυνοµία στράφηκε κατὰ τῶν φοιτητῶν καὶ συνέλαβε ὁρισµένους. Τὴν ἑποµένη φοιτητὲς καὶ λαός διαδήλωσαν ἀπαιτώντας τὴν παύση τοῦ διευθυντῆ τῆς Ἀστυνοµίας, Δηµητριάδη καί ζήτησαν νὰ ἐµφανισθοῦν καὶ ἐνώπιον τοῦ Ὄθωνα γιὰ τὸ ἴδιο θέµα. Ἐκεῖνος ἀρνήθηκε, ὁ κόσµος ἐπέστρεψε στὸ Πανεπιστήµιο καὶ καθὼς ἡ συγκέντρωση ἄρχισε νὰ παίρνει ἀπειλητικότερο χαρακτήρα ὁ φρούραρχος τῆς Ἀθήνας, Μιχαὴλ Σοῦτσος ἔδιωξε τοὺς συγκεντρωµένους µὲ στρατιωτικὴ δύναµη. Ὁ γερουσιαστὴς Δηµήτριος Χρηστίδης χαρακτήρισε τὴν ἔφοδο τοῦ Στρατοῦ στὸ Πανεπιστήµιο «πράξη κατὰ τοῦ ἀσύλου τῶν ἐπιστηµῶν» καὶ ζήτησε νὰ ἰσχύει τὸ ἀπαραβίαστο γιὰ τοὺς πάντες. Τὴν ἴδια µέρα παύθηκε ὁ Δηµητριάδης καὶ ἀποφυλακίσθηκαν οἱ συλληφθέντες. Πεῖτε µία διαφορά τῶν «Σκιαδικῶν» τοῦ 1859 καί τῶν «Δεκεµβριανῶν» τοῦ 2008.

Α) Ὁ χῶρος τοῦ Πανεπιστηµίου

Β) Ἡ λαϊκή κινητοποίηση

Γ) Τό αἴτηµα τοῦ ἀσύλου

Δ) Ἡ κοινωνική δυσαρέσκεια

6) Στίς 14 Μαΐου 1920 ὁ Στρατός µας µπῆκε σέ Κοµοτηνή καί Ἀλεξανδρούπολη, φέρνοντας τήν Ἑλλάδα πίσω στά θρακικά ἐδάφη (καί στά περίχωρα τῆς Βασιλεύουσας), ἕξι αἰῶνες µετά τήν κατάληψή τους ἀπό τούς Ὀθωµανούς. Ρωτῶ: Γιατί γιορτάζουµε σήµερα τόν θρίαµβο ἐκεῖνον τῆς Μεγάλης Ἰδέας, πού ἔφερε τή γαλανόλευκη στή Θράκη, ἐφόσον ὁ µεγαλοϊδεατισµός καταδικάζεται ὡς σωβινισµός ἀπό τήν πλειοψηφία τῶν σύγχρονων καθηγητάδων (καί) ἱστορικῶν µας;

Α) Γιατί τούς γράφουµε στά τέτοια µας

Β) Γιατί ὥς τότε κερδίζαµε τίς µάχες

Γ) Γιατί µᾶς κατατρύχουν ἐθνικιστικά σύνδροµα

Δ) Καλός ἐκσυγχρονιστής ὁ νεκρός ἐκσυγχρονιστής

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:

1Α, 2Δ, 3Α, 4Β, 5Β, 6Γ