Στό Διαδίκτυο ὡς γνωστόν κυκλοφορεῖ ἄπειρη σαβούρα καί πολλές μοῦφες. Μεταξύ τῶν τελευταίων εἶναι καί τό βίντεο μέ τήν ὁμιλία τοῦ Κούρδου βουλευτῆ Φερχάτ Ἐντσού στήν τουρκική Βουλή (https://youtu.be/Lxlh4DjqSn4), πού εἶχε ἀγγλικούς ὑπότιτλους ἄσχετους μέ ὅσα ἔλεγε ὁ βουλευτής. Κάποιος πονηρός ἔβαλε στό στόμα τοῦ Ἐντσού χοντράδες ὅπως ὅτι οἱ Τοῦρκοι κλέψανε τή γῆ τῶν Ἑλλήνων, τῶν Ἀρμενίων καί τῶν Κούρδων κτλ. Πλῆθος συνελλήνων κυκλοφόρησαν καλοπροαίρετα τό βίντεο – τό στείλανε καί σέ μᾶς – καί ὁ Φαῆλος Κρανιδιώτης ἔγραψε στή “Δημοκρατία” σχετικό ἄρθρο ἐπαινώντας τόν Κοῦρδο βουλευτή γιά ὅσα (δέν) εἶπε.

Τό θέμα δέν εἶναι πολύ σοβαρό, ὄχι. Ὅμως εἶναι σοβαρά μερικά συμπεράσματα πού ἄκοπα προκύπτουν ἀπό τήν ἱστορία αὐτή. Πρῶτον ἡ ἐπιπολαιότητα πού μᾶς διακρίνει σέ ὅλα. Γιατί καλά νά μήν ξέρεις τουρκικά ἀλλά νά μήν τό ψάξεις κἄν ὅταν σοῦ μεταφράζουν τέτοια ἀπίστευτα πράγματα ἄγνωστοι ἀπό τό Διαδίκτυο; Δεύτερον τό πρόβλημα τῆς ἔλλειψης τουρκομαθῶν. Δέν εἶναι κατάσταση αὐτή νά ἀγνοοῦμε τή γλῶσσα τοῦ ἐχθροῦ καί ὅσοι τήν μαθαίνουν (ἐσχάτως) νά τό κάνουν κατά κανόνα μέ ὅρους τουρκοφιλίας. Καί τρίτον ἡ ἄγνοια τῶν πραγματικῶν συνθηκῶν. Ἀκούει κανείς ἀπίστευτα πράγματα γιά τήν Τουρκία γενικῶς ἀλλά καί εἰδικά γιά τήν δράση της στή Θράκη. Δυστυχῶς ὁ κόσμος – ὄχι μόνο ὁ ἀνώνυμος ἀναγνώστης ἀλλά καί ἐπώνυμοι τῆς δημόσιας ζωῆς – εἶναι ἕτοιμος νά πιστέψει τίς πιό ἀπίθανες “πληροφορίες” ἄν αὐτές ταιριάζουν στά πιστεύω του, καί νά τίς διαδώσει προκειμένου νά ἐντυπωσιάσει, νά σοκάρει κτλ. Ἐδῶ, στόν “Ἀντιφωνητή” καί στά ἀδελφά tourkikanea.gr, δίνουμε τόν τόνο τῆς ἀξιοπιστίας καί τῆς σοβαρότητας, κόντρα στούς θρακέμπορους καί στούς τηλεφωνακλάδες, ἀπογοητεύοντας συχνά τούς σκανδαλοθῆρες ἀλλά διαφυλάσσοντας τήν ἐμπιστοσύνη τῶν ἀναγνωστῶν μας καί τήν ἐντιμότητα ἀπέναντι στά πράγματα καί στά πρόσωπα (καί τῶν ἀντιπάλων, φυσικά). Ὅσοι μᾶς διαβάζετε δυό δεκαετίες τώρα, τό ξέρετε καλά.

Ταυτόχρονα δέν χαριστήκαμε στά ἑλληνόφωνα κνώδαλα πού λυμαίνοντο τήν περιοχή, εἴτε ἀπό πολιτικό θῶκο εἴτε ἀπό ἀκαδημαϊκό βῆμα εἴτε ἀπό ἐπιχειρηματικό γραφεῖο. Ἤμασταν οἱ ΜΟΝΟΙ στή Θράκη πού τά ἔβαλαν μέ φαινόμενα προσιδιάζοντα περισσότερο σέ μαφία παρά σέ προβεβλημένα μέλη τῆς τοπικῆς ἐλίτ (καταβάλοντας καί τό ἀνάλογο τίμημα). Τήν ἴδια στιγμή, μέ γνώμονα πάντα τό κοινό καλό καί τό πολιτικά ἐφικτό, στηρίξαμε κατά καιρούς πρόσωπα πού ὄντως ὑπηρέτησαν τόν τόπο, ἔστω καί ἄν σέ ἄλλα ζητήματα μᾶς χώριζαν μεγάλες διαφορές ἀντιλήψεων. Τελικά – καί γιά νά μήν εἴμαστε μόνο λόγια – φτιάξαμε καί τόν τοπικό ΣΠΑΡΤΑΚΟ, μιά Παράταξη Πολιτῶν γιά τόν Δῆμο Κομοτηνῆς, πού σήμερα μέ τίς τρεῖς θέσεις στό Δημοτικό Συμβούλιο πρεσβεύουμε τοπικά τήν ἀναγκαία μετάβαση πού καί ὅλη ἡ χώρα μας ἄλλωστε χρειάζεται γιά νά ἐπιβιώσει.
Βεβαίως δέν ἔμειναν ἔξω ἀπό τήν ὀπτική μας γωνία οὔτε ἡ κεντρική πολιτική σκηνή τῆς πατρίδας μας ἀλλά οὔτε καί ἡ διεθνής. Μεταφέραμε ὅποιες εἰδήσεις κρίναμε πώς εἶχαν (κακῶς) θαφτεῖ, σχολιάσαμε – πάντα ἐκτός πολιτικῆς ὀρθότητας καί αὐτολογοκρισίας – ὅλα τά σπουδαῖα, ἀλλά ἐνίοτε καί τά ἀσήμαντα ὅταν κρίναμε πώς εἶχαν «ψωμί». Φτύσαμε στά μοῦτρα τήν καθεστωτική λογοκρισία τοῦ φιλοσημιτισμοῦ καί τοῦ ἀντιρατσισμοῦ, ἀμφισβητώντας τούς θεμελιώδεις μύθους τους μέ στέρεα ἐπιχειρήματα καί πραγματικά περιστατικά. Κι αὐτό ἦταν τό ἄλλο, ἐπίσης μοναδικό, χαρακτηριστικό πού ἔφερε ὁ «Α»…
Τέλος, δημοσιεύσαμε δεκάδες ἄρθρα γιά τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα, λογοτεχνικά κείμενα, ποιητικές δοκιμές, βιβλιοπαρουσιάσεις, συνεντεύξεις (ἀπό καλλιτέχνες, συγγραφεῖς, καθηγητές μέχρι τόν …τρομοκράτη Κάρλος ἤ τήν λιβανέζικη Χεζμπολά) καί – φυσικά – χιουμοριστικά ἄρθρα. Ἦταν τό στοιχεῖο πού πράγματι μᾶς κράτησε ζωντανούς, τό ὀξυγόνο μέσα στή μπόχα τῆς πολιτικῆς, καί χαιρόμαστε πολύ ὅταν κι ἐσεῖς τό ἀναφέρετε ὡς ἕνα βασικό προσόν τοῦ «Α». Ὅπως τό ἔχουμε ξαναγράψει, στήσαμε ὄρθιο ἕνα ξεραμένο δέντρο (σάν τόν πιτσιρικά στό καταληκτικό πλάνο τῆς «Θυσίας» τοῦ Ταρκόφσκι) καί τό ποτίσαμε μέ τήν κρυφή ἐλπίδα νά ἀνθίσει. Ἔ, πράγματι ἄνθισε τόσα χρόνια!
Καί τώρα; Τώρα πᾶμε γι’ ἄλλα. Ἕνας δρόμος ἔκλεισε, ἕνας ἄλλος ἴσως ἀνοίγει. Λυπούμαστε βεβαίως πολύ γιά τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ἀγάπησαν καί δέν ἔχουν πρόσβαση στό Διαδίκτυο ἀλλά θά προσπαθήσουμε νά κάνουμε κάτι καί γι’ αὐτούς, ἐρχόμενοι πρῶτα σέ τηλεφωνική ἐπαφή μαζί τους. Μετά ἀπό αὐτό τό φῦλλο θά κυκλοφοροῦμε μόνο διαδικτυακά (www.antifonitis.gr), σύντομα μέ ἀναβαθμισμένη μορφή. Εὐχαριστοῦμε θερμά ὅλους ἐσᾶς γιά τήν ἀγάπη καί τήν ὑποστήριξή σας καί συνεχίζουμε. Ὑπάρχει «ζωή» καί μετά τό …χαρτί!
Καλά Χριστούγεννα – Εὐτυχισμένο 2016 – καλή Ἀνάσταση στήν πατρίδα μας!

Δέν χρειάζεται νά ἀναφερθοῦμε στά προφανῆ πού κάθε ἐπαρκής ἀναγνώστης μας γνωρίζει. Ἔτσι, καί γιά νά μήν ἀνακυκλώνουμε κάθε Σεπτέμβριο τετριμμένα κλισέ, ἐφέτος εἴπαμε νά «γιορτάσουμε» τά γενέθλιά μας μέ μία πρωτοβουλία πού θά ἐκφράζει τή γραμμή καί τίς προτεραιότητες τοῦ ἐντύπου μας. Ξεκινᾶμε λοιπόν μιάν ἐκστρατεία κατά τῆς παρουσίας τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου στήν Κομοτηνή, ἐπαναφέροντας στήν τοπική καθημερινή ἀτζέντα ἕνα θέμα πού γιά χρόνια ἦταν ρητή ἤ ὑπόρρητη εὐχή κάθε θρακιώτη, ὅμως τίς τελευταῖες δύο δεκαετίες ἔχει ἀπαλειφθεῖ. Ἡ ἐπιβολή τῆς τοπικῆς «πολιτικῆς ὀρθότητας», ὁ ἄνωθεν ἐπιβεβλημένος ἑλληνοτουρκισμός, ἡ μιζέρια τοῦ ἀτομικοῦ μικροσυμφέροντος, ἀλλά ἐνίοτε καί ἡ ἀνεπάρκεια τοῦ πατριωτικοῦ χώρου νά ἀποδείξει τό ὀρθόν καί ἀναγκαῖον τοῦ αἰτήματός του, ἐξαφάνισαν ἀπό τόν δημόσιο λόγο στή Θράκη τό δημοκρατικό αὐτονόητο. Νομίζουμε ὅτι εἶναι ἡ ὥρα καί εἶναι πιά ἐπείγουσα ἀνάγκη νά καταδειχθεῖ ἡ κύρια πηγή πολλῶν προβλημάτων τῆς Θράκης καί αὐτό νά ἑδραιωθεῖ στή συνείδηση τοῦ κοινωνικοῦ σώματος. Φτάνει πιά μέ τά μισόλογα καί μέ τά συμπλέγματα αὐτοοικτιρμοῦ καί ἡττοπάθειας. Ὅταν μιά ξένη ὑπηρεσία δέν μᾶς χρειάζεται, δέν ἐξυπηρετεῖ τά συμφέροντά μας καί ἀντιθέτως ὑπάρχει πλῆθος αἰτιάσεων κατά τῆς (ἐμφανοῦς καί μή) δραστηριοποίησής της, πρέπει νά πάρει δρόμο. Τό πῶς θά γίνει αὐτό, τό πῶς θά ἀντιμετωπισθοῦν οἱ τυχόν παρενέργειες κτλ εἶναι ζήτημα καθαρά τεχνικό – διαδικαστικό πού θά τό ἐπεξεργαστοῦν οἱ ἁρμόδιοι καί ἡ πολιτεία. Ὅμως ἡ τοπική κοινωνία πρέπει, παραμερίζοντας τήν μακαριότητά της καί τίς ἐθνομηδενιστικές ἰδεοληψίες, νά ἐκφραστεῖ καί νά δείξει τό βάσιμο καί τό δίκαιο τοῦ αἰτήματος: ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ!

2) Στό Λιόπετρι Ἀμμοχώστου γίνεται φονική μάχη μαχητῶν τῆς ΕΟΚΑ κατά τῶν Ἄγγλων, πού λήγει μέ τούς 4 Ἕλληνες ἀντάρτες νεκρούς. Ἀφοῦ πολέμησαν μέ πολλαπλάσιες δυνάμεις, ἀναγκάστηκαν νά βγοῦν ἀπό τόν ἀχυρώνα ὅπου εἶχαν ταμπουρωθεῖ ὅταν ……..
Α) Ἑλικόπτερο ἔριξε ἐμπρηστικές βόμβες
Β) Συνειδητοποίησαν πώς κατά τήν ὀπτική τοῦ Ἄλλου/Ἄγγλου δέν ἦταν παρά ἀπεχθεῖς τρομοκράτες
Γ) Τραγούδησαν ἀπ’ ἔξω οἱ Ἄγγλοι τό All we need is love
Δ) Τελείωσαν τά πολεμοφόδιά τους

3) Στίς 3 Σεπτεμβρίου 1998 ξεκινᾶ τήν ἔκδοσή του στήν Κομοτηνή ὁ «Ἀντιφωνητής». Ἑνα ἀπό τά 4 μέλη τοῦ βασικοῦ του πυρήνα δέν ἦταν Ἑλληνας ἀλλά ………
Α) Τοῦρκος
Β) Βούλγαρος
Γ) Φινλανδοπαναμέζος
Δ) Πυγμαῖος

4) Στίς 6 Σεπτεμβρίου ξεσποῦν τά Σεπτεμβριανά πογκρόμ τῶν Τούρκων κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινούπολης, μέ ἀποτέλεσμα τήν καταστροφή 4.500 καταστημάτων, 1000 κατοικιῶν, 73 ἐκκλησιῶν καί 37 σχολείων. Καί δέν εἶναι βέβαια μόνον οἱ ἰλιγγιώδεις ὑλικές ζημίες, οἱ 2000 βιασμοί (οἱ 200 καταγγέλθηκαν) καί οἱ 7 φόνοι ἀλλά καί ἡ ἀρχή τοῦ τέλους γιά τήν ἑλληνική παρουσία στή Βασιλεύουσα. Γιά τό πογκρόμ ἡ ἀφορμή δόθηκε μέ τήν προβοκάτσια τοῦ Κομοτηναίου Ὀκτάι Ἐγκίν πού ἔβαλε ἕναν ἐκρηκτικό μηχανισμό στό τουρκικό Προξενεῖο τῆς Θεσσαλονίκης, πού λέγεται καί «σπίτι τοῦ Κεμάλ». Ὁ Ἐγκίν, γιός πρώην βουλευτῆ, ἄν καί συνελήφθη ἀμέσως, ἀφέθηκε ἐλεύθερος γιά νά διαφύγει στήν Τουρκία μέσα στό πόρτ μπαγκάζ τοῦ Τούρκου προξένου Κομοτηνῆς, Ἀχμέτ Οὐμάρ, καί ἀποδείχθηκε ὅτι εἶχε δράσει σέ συνεννόηση μέ ὑπάλληλο τοῦ Προξενείου καί οἱ δύο βόμβες εἶχαν ἔρθει μέ τόν …διπλωματικό σάκο! Ρωτᾶμε: Ποιός διασφαλίζει τή Θράκη ἀπό μία ἀνάλογη προβοκάτσια ὅσο τό τουρκικό Προξενεῖο βρίσκεται στήν Κομοτηνή;
Α) Τό ἑλληνικό Κράτος
Β) Ἡ Ντόρα Μπακογιάννη
Γ) Ἡ ἑλληνοτουρκική φιλία
Δ) Ὁ φούφουτος

5) Στίς 11 Σεπτεμβρίου 1964 ἡ κυβέρνηση τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου ἐπιτρέπει τήν χρήση τῆς δημοτικῆς γλώσσας στήν Ἐκπαίδευση. Τό πρῶτο βῆμα στήν κατεύθυνση αὐτή εἶχε γίνει τό 1918, ὅταν ὁ Βενιζέλος καθιέρωσε τήν δημοτική γλῶσσα στά δημοτικά σχολεῖα καί τό τελευταῖο ἔγινε ἀπό τόν Καραμανλή τό 1976 μέ τήν ἐπιβολή τῆς δημοτικῆς καί τόν παραμερισμό τῆς καθαρεύουσας (τήν ἑπόμενη χρονιά καί στή δημόσια διοίκηση). Ποιός ἄλλος εἶχε φέρει πρίν τόν Παπανδρέου τήν δημοτική γλῶσσα στά δημοτικά μά καί στά γυμνάνια τῆς χώρας;
Α) Ὁ Νικόλαος Πλαστήρας
Β) Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς
Γ) Ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος
Δ) Ὁ Ἀλέξανδρος Παπάγος

6) Στίς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ 1873 γεννιέται στό Βερολῖνο ὁ μέγας μαθηματικός Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ, τέκνο τοῦ Φαναριώτη Στέφανου Καραθεοδωρῆ (μέ καταγωγή ἀπό τό Μποσνοχώρι τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης) καί τῆς Χιώτισσας Δέσποινας Πετροκοκκίνου. Ποιός εἶναι ὁ λόγος πού ἡ ἵδρυση τοῦ Μουσείου Καραθεοδωρῆ στήν Κομοτηνή πυροδότησε κόντρα μέ τή Νέα Βύσσα;
Α) Ἡ ἀγάπη τῶν πολιτῶν τῶν δύο δήμων γιά τά μαθηματικά
Β) Ἡ ἀγάπη τους γιά τήν ἑλληνική ἱστορία καί τίς μεγάλες της μορφές
Γ) Ὁ ὑπερβάλλων τοπικισμός
Δ) Ἡ νεοελληνική μικρόνοια

7) Στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 1814 ἱδρύεται στήν Ὀδησσό τῆς Ρωσίας ἡ Φιλική Ἑταιρεία ἀπό τούς Νικόλαο Σκουφᾶ, Ἀθανάσιο Τσακάλωφ καί Ἐμμανουήλ Ξάνθο. Ἑνα τέταρτο ἱδρυτικό μέλος ἦταν ὁ Παναγιώτης Ἀναγνωστόπουλος. Ποιός ἐξ αὐτῶν, γνωστός καί ὡς μασῶνος, κατηγορήθηκε γιά φόνο Φιλικοῦ, γιά κατάχρηση καί γιά τήν ὅλη συμπεριφορά του (ἀμφισβητήθηκε ἀκόμη καί ἡ συμμετοχή του) μέσα στήν Ἑταιρεία;
Α) Ὁ Ν. Σκουφᾶς
Β) Ὁ Α. Τσακάλωφ
Γ) Ὁ Ε. Ξάνθος
Δ) Ὁ Π. Ἀναγνωστόπουλος
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:
1Β, 2Α, 3Α, 4Δ, 5Β, 6Δ, 7Γ

32 διορισμοί σέ δημοτική ΑΕ τῆς Κομο-τηνῆς, μέ ὑποβολή δικαιολογητικῶν Πα ρασκευή ἀπόγευμα καί 4 ὧρες Σαββα-τοκύριακο; Συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος ἤ …μόνον ὁ προφανής;

 «…Μαζέψτε τουφέκια, βόµβες, κανόνια καί κάντε µας µια καλή γενοκτονία. Άλλωστε σ’αὐτό τό θέµα ὑπάρχουν ἐκπαιδευµένοι καί ἔµπειροι ὁµοϊδεάτες σας, ἄτοµα πού σκέφτονται σάν κι ἐσᾶς, πού κατά τή γενοκτονία πού ἔγινε στή Βοσνία, µαζί µέ τούς ψυχοπαθεῖς Σέρβους ὁµόθρησκούς σας, ἔσφαξαν πολλούς τουρκοµουσουλµάνους ἐχθρούς».           (30/7/09, ἐφηµ. «Μιλλέτ»)

Μέ τόν γελοῖο, ψυχωτικό αὐτόν τρόπο σχολίασε ὁ Τζενγκίζ Ὀµέρ πρόσφατο δηµοσίευµα τοῦ «Α» στό ὁποῖο ἐπισηµαίναµε τόν ὀγκούµενο µειονοτικό φανατισµό µέ συγκεκριµένα παραδείγµατα (πρόστυχα δηµοσιεύµατα, προσβολές κατά ἐθνικῶν µας συµβόλων κτλ). Ἔχει γίνει πιά πάγια τακτική τοῦ φασιστικοῦ τουρκόψυχου ἑσµοῦ: Ὅταν τούς ἐγκαλεῖς γιά τίς προκλήσεις τους, πού µόνο χάρη στήν ἑλληνική µεγαθυµία (καί ἀδιαφορία) περνᾶνε στό ντούκου, σοῦ χυµᾶνε ὡς δῆθεν λυσσωδῶς ἀµυνόµενοι. Οὔστ ρέ!

Το ζήτημα της χρήσης της γλώσσας στα ΜΜΕ είναι βεβαίως τεράστιο και δυσανάλογο με τις θεωρητικές μου προϋποθέσεις αλλά και πέρα από τις προσωπικές μου προθέσεις. Θέλω απλώς με την ευκαιρία της αποψινής βραδιάς να μοιραστούμε μερικές σκέψεις που αφορμώνται από την εμπειρία μας στον δεκαπενθήμερο ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ, ένα ιδιόρρυθμο έντυπο αδέσποτης γνώμης που βγάζουμε από δεκαετίας στην Κομοτηνή.

Αυτό που μας παρακίνησε αρχικά στην δημιουργία ενός εντύπου γνώμης ήταν η καταθλιπτική κυριαρχία των κατεστημένων ΜΜΕ στον δημόσιο βίο, τόσο των τοπικών όσο και των αθηναϊκών. Να ληφθεί εδώ υπ’ όψιν ότι μιλάμε για το 1998, εποχή της παντοδυναμίας του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού και της πολιτικής ορθότητας. Μέσα σε κείνες τις άθλιες συνθήκες, που εν πολλοίς βεβαίως διατηρούνται άθικτες, ξεκινήσαμε να ορθώσουμε από την περιφερειακή μας πόλη, την απολύτως ανυπόληπτη στον χώρο της παραγωγής λόγου, μια φωνή που θα λέει τα πράγματα με το όνομά τους και θα εκφράζει το δημόσιο αίσθημα, όσο τέλος πάντων από αυτό έχει απομείνει στις εποχές της ιδιώτευσης που ζούμε. Κανένας από την αρχική ομάδα δεν ήταν δημοσιογράφος, κανένας δεν υπήρξε μέλος οποιουδήποτε κόμματος αλλά όλοι μας είχαμε μια εμπειρία από τα κοινά και μας έπνιγε το αίσθημα πως ενώ ο βασιλιάς είναι όχι γυμνός αλλά ολοτσίτσιδος, ουδείς τολμούσε να το πει. Είτε επρόκειτο για τα τεκταινόμενα στο μειονοτικό ζήτημα της Θράκης – που είναι εξάλλου ένας προνομιακός χώρος της αρθρογραφίας μας – είτε για τα γεγονότα ελλαδικού ή και διεθνούς ενδιαφέροντος. Ο ρόλος του Τύπου, πέρα από τον βιοπορισμό που μπορεί να προσφέρει στους εμπλεκόμενους, ήταν για μας ξεκάθαρος: Είτε η συγκάλυψη της αλήθειας είτε η άσκηση ενός όχι και τόσο αξιοπρεπούς επαγγέλματος (συνυφασμένου κατά κανόνα με μορφές εκβιασμού: γράφω αυτό αν… ή δεν γράφω αυτό αν… ή το γράφω αλλιώς αν…).

Πριν προχωρήσω σε κάποια παραδείγματα, ας μου επιτραπεί μια περιγραφή σε αδρές γραμμές της κυρίαρχης ιδεολογίας των αφεντικών. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ, παίζουν πια σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Όμως αυτό δεν τους αρκούσε, έπρεπε να διαλύσουν μαζί με τα απομεινάρια του κολλεκτιβισμού και κάθε αίσθημα συλλογικότητας. Τότε μόνο θα μπορούσαν να μοιραστούν ανενόχλητοι τον αμύθητο πλούτο που παράγει η νέα τεχνολογία και η ζαλισμένη ανθρωπότητα. Όταν καθένας άνθρωπος του πλανήτη δεν θα είναι πια παρά μια μονάδα παραγωγής και κατανάλωσης, δίχως ρίζες και δεσμούς με τον τόπο και την κοινωνία που τον ανέθρεψε, τότε η επικράτησή τους θα είναι απόλυτη. Έτσι μας προέκυψε η πολυπολιτισμικότητα και ο αντιεθνικισμός, η αγιοποίηση των μεταναστών και των μειονοτήτων, η κατασυκοφάντηση του παρελθόντος και των μεγάλων ενοποιητικών μορφών του, η αποδόμηση του εθνικού κράτους μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και των ΜΚΟ κτλ κτλ.

            Ποια είναι τα κόλπα με τα οποία περνάνε εμμέσως από τα έντυπα ΜΜΕ όλα τούτα; Η επιλογή των ειδήσεων: Τι θα δημοσιευθεί και τι όχι. Είναι για παράδειγμα είδηση προς αναπαραγωγή η τάδε προκλητική δήλωση ενός μειονοτικού παράγοντα της Θράκης ή όχι; Ακόμη κι όταν είναι δεδομένο ένα γεγονός, γίνεται είδηση στην συνείδηση του κόσμου μονάχα αν νομιμοποιηθεί από τα κατεστημένα ΜΜΕ. Το γραψε καμμιά αθηνοφυλλάδα; Το έπαιξε κανένα από τα βοθροκάναλα; Αν ναι, καλώς. Αλλιώς είναι σαν να μην συνέβη. Η αποσπασματικότητά τους: Όταν θέλουμε συνδέουμε μια είδηση με άλλες συναφείς για να φωτιστεί το νόημά της, αλλιώς την αφήνουμε μετέωρη και χωρίς νόημα. Τι σημαίνει ότι είχαμε μια επίθεση αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ; Μήπως αν παρετίθετο και η χθεσινή αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ κατά αμάχων έδειχνε αλλιώς; Τι σημαίνει μια δολοφονία τριών αλλοδαπών από Αλβανό ένοπλο; Μήπως η παράθεση μερικών στατιστικών για την βαρειά εγκληματικότητα των Αλβανών θα έλεγε κάτι; Η διατύπωσή τους: Είναι το ίδιο να γράψεις ότι «δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις στο Ιράκ» και να γράψεις ότι «οι Κατοχικές Δυνάμεις των ΗΠΑ επιτέθηκαν και σκότωσαν δέκα Ιρακινούς, εκ των οποίων οι 8 ήταν άμαχοι»; Ποιες μαρτυρίες παραθέτεις στο άρθρο (εμπλεκομένων ή ουδέτερων) και τι διαλέγεις να προβάλεις από αυτές; Ποια είναι η τελευταία φράση του άρθρου που εντυπώνεται καλύτερα στον αναγνώστη; Η τιτλοφορία τους: Ως γνωστόν ο τίτλος ενός άρθρου είναι το παν για τις εντυπώσεις του αναγνώστη, πόσο μάλλον που οι περισσότεροι σταματάνε την ανάγνωση εκεί. Όταν λοιπόν επιγράφεις την πώληση του ΟΤΕ, για να πάμε σε κάτι επίκαιρο, με τη φράση «στρατηγική συμμαχία με την Ντόιτσε Τέλεκομ» κι όχι π.χ. «στους Γερμανούς ξεπουλήθηκε ο ΟΤΕ», προφανώς προωθείς την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, ακόμη κι αν το κείμενο που ακολουθεί και τις δύο φορές δεν διαφέρει καθόλου. Οι συνοδευτικές φωτογραφίες: Μια ελκυστική φωτογραφία θα αναδείξει το κείμενο, η απουσία της το θάβει. Επίσης, για έναν κακό – τύπου Αχμαντινετζάντ – υπάρχουν μόνο φωτογραφίες με μορφασμούς, εκφράσεις κωμικές κτλ, ενώ για έναν καλό, έστω και διανοητικά καθυστερημένο σαν τον Μπους ή σήριαλ κίλερ σαν τον Μπλαίρ αυτό δεν το βλέπεις πουθενά. Η χρησιμοποιούμενη ορολογία: Ο Τσάβες είναι ένας «λαϊκιστής ηγέτης» ή ο «δημοφιλής πρόεδρος» της Βενεζουέλας; Η Χεζμπολά είναι μια «τρομοκρατική οργάνωση» ή «ο σωτήρας του Λιβάνου στον πόλεμο του 2006»; Το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Σερβίας είναι «το μεγαλύτερο κόμμα» της χώρας ή «το αντιευρωπαϊκό» της κόμμα; Η ετερόκλητη παράθεσή τους: Το βλέπουμε πια παντού, ότι μια επικείμενη μεταγραφή ποδοσφαιρικής ομάδας ή μία ανακοίνωση γάμου δύο κινηματογραφικών αστέρων παρατίθεται δίπλα σε ένα νομοθέτημα που καταστρέφει χιλιάδες ζωές ή και σε έναν πόλεμο. Η κατάργηση οποιασδήποτε αξιολόγησης των ειδήσεων και διάκρισης σημαντικών και ασήμαντων, είναι το μεταμοντέρνο δόγμα της αγοραίας ισοτιμίας των πάντων και έχει εφαρμογή παντού, όχι μόνο στην ειδησεογραφία. Εφόσον, λέει, κάποιοι ενδιαφέρονται τόσο ζωηρά για τον Μιζαναβολικό ή τον Παναθλιακό «δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις προτιμήσεις τους»! Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Χριστίνα Κουλούρη, η οποία είναι επικεφαλής της ομάδας συγγραφής βιβλίων ιστορίας κοινών για τους βαλκανικούς λαούς στο Κέντρο για την Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη, να μιλάει στην Κομοτηνή για τις πολλαπλές ταυτότητες καθενός μας (εθνική, θρησκευτική, σεξουαλική…) και να αναφέρεται στην οπαδική που μάλιστα «πολλοί δείχνουν να την θεωρούν επικρατέστερη όλων στη ζωή τους»! Πόσο βολική είναι η λοβοτομή των μαζών για όσους θέλουν να μας σαλαγάνε σαν πρόβατα, έ;

            Θα μπορούσαμε να μπούμε σε άπειρες λεπτομέρειες και σε μιαν απέραντη περιπτωσιολογία, αν αυτό θεωρούσαμε ότι θα είχε νόημα, όμως δεν το βλέπω σκόπιμο. Πώς αντιμετωπίζεται, θα αναρωτιόταν εύλογα κανείς, αυτή η κατάσταση; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να μας ενδιαφέρει; Ναι, απαντούμε εμείς, εφόσον θέλουμε να λογαριάζουμε τον εαυτό μας για ανθρώπους ζωντανούς και αξιοπρεπείς. Κι αυτό το τελευταίο, δυστυχώς, δεν είναι πια και τόσο αυτονόητο όπως ακούγεται. Αυτό που ζούμε στις μέρες μας είναι μια τεράστια παρακμή, μια προσχώρηση στη μοιρολατρεία και στο τίποτε. Δεν κατάλαβα, επειδή δηλαδή η επί χρόνια αριστερή πρωτοπορία της κοινωνίας παραιτήθηκε ενώπιον των αδιεξόδων της – ή και προσχώρησε στον αντίπαλό της – κι επειδή η καημένη η συντήρηση δεν γνωρίζει πια τι πρέπει να συντηρήσει και τι όχι, θα πάμε όλοι άκλαφτοι; Τον κόσμο ίσως δεν μπορούμε να τον αναποδογυρίσουμε, όμως και τους χαζούς δεν μπορούμε να τους παριστάνουμε. Την αλήθεια όλη δεν μπορούμε να τη γνωρίσουμε, όμως και τα χονδροειδή ψέμματα είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε. Και πετάμε στα μούτρα των προσκυνημένων και των ανεγκέφαλων τη φωνή μας. Γράφοντας για τα πάντα, από την άκρη της Ελλάδος, με τρόπο ρηξικέλευθο, ώστε να ενδιαφέρει Έλληνες σε όλη την επικράτεια. Χρησιμοποιώντας λόγο πρωτότυπο και αιρετικό, κάποιες φορές αυτοσχεδιαστικό, ακόμη και εκφράσεις που σοκάρουν, χωρίς κανέναν σεβασμό στα ταμπού της σύγχρονης κοινωνίας, με όλη την ψυχή μας στο χαρτί. Η γραφή μας κατά κανόνα στο παραδοσιακό, το λεγόμενο πολυτονικό, σύστημα θέλει να δώσει μιαν ακόμη μαρτυρία πως επιμένουμε στο δικαίωμα της μνήμης, της αισθητικής μέριμνας, της γλωσσικής συνέχειας. Θα ξαναπούμε τις αιώνιες ανθρώπινες αλήθειες, θα ξαναδιαβάσουμε την ελληνική Ιστορία, θα ξαναβρούμε στην τρέχουσα πραγματικότητα τον καημό της Ρωμηοσύνης με τρόπο όμως νεωτερικό, αφού όλοι είμαστε παιδιά της εποχής μας. Καταφέραμε κάτι; Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα μας δικαίωσε πέρα από κάθε μας αισιόδοξη πρόβλεψη. Άλλοι μπορεί να τα κατάφερναν ακόμη καλύτερα, μακάρι να υπάρξουν κι εύχομαι οι Σέρρες να είναι ο τόπος μιας τέτοιας αυριανής προσπάθειας. Παραμένουμε μικροί; Ναι, αλλά κι ο σπόρος είναι μικρός, ωστόσο μπορεί να γεννήσει ένα θεόρατο δέντρο. Ή, για να ανατρέξουμε στη φωτογραφία που έχουμε επιλέξει για εισαγωγή στην ιστοσελίδα μας και που χρησιμοποιούμε συνήθως στα γενέθλιά μας – είναι μια θαυμάσια φωτογραφία από τη «Θυσία» του Ταρκόφσκι, με ένα παιδάκι ξαπλωμένο κάτω από ένα ξερό δέντρο που το ποτίζει – φυτέψαμε ένα δέντρο σε συνθήκες απαγορευτικές, κρυφοελπίζοντας σε μια θαυματουργή του άνθιση.