Ἡ ἱστορία κρατάει χρόνια ἀλλά τό γκάζι σανιδώθηκε μέ τήν πανδημική ἀπάτη. Ἕνας ἰός πού κατασκευάστηκε στό ἐργαστήριο καί ἀμολύθηκε πάνω στίς κοινωνίες, μιά παγκόσμια παράκρουση πού ἄλλαξε τήν Ἰατρική ὅπως τήν γνωρίζαμε καί μιά παγκόσμια χούντα σάν ἕτοιμη ἀπό καιρό. Χιλιάδες ΜΜΕ, ἁρμόδιοι καί κυβερνήσεις συμφώνησαν ὅτι μόνο μέ τήν καταστροφή τοῦ πολιτισμοῦ μας καί μέ τήν κατάργηση τῶν ἐλευθεριῶν μας μποροῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε αὐτή τή γρίππη. Κι ὅποιος εἶχε ἀντίρρηση ἔγινε ἀποσυνάγωγος, δακτυλοδεικτούμενος, ἀρνητής τῆς Ἐπιστήμης καί τῆς ἀνθρωπιᾶς. Ζοῦμε ἀκόμη τόν ὁλοκληρωτισμό αὐτόν πού ἐλέγχει καί τήν παραμικρή μας ἔκφραση, μετακίνηση, ἐπαγγελματική δραστηριότητα – ὥς καί τόν τρόπο πού ἀνασαίνουμε! – καί τίποτε δέν φαίνεται ἀκόμη νά μπορεῖ νά τόν ἀναχαιτίσει.

Ἡ συνέχεια εἶναι τώρα μέ τήν ρωσική στρατιωτική ἐπέμβαση στήν Οὐκρανία. Λές καί ἡ Ἱστορία ξεκίνησε χθές, ὅλοι περιορίζονται στήν ρωσική ἀντίδραση. Σάν νά μήν προηγήθηκαν τρεῖς δεκαετίες ἐπιθετικῆς ἐπέκτασης τοῦ ΝΑΤΟ πρός τήν Ἀνατολή καί οἰκονομικῆς λεηλασίας τῶν ἡττημένων τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Σάν νά μήν ἀθετήθηκαν οἱ δυτικές ὑποσχέσεις, τά δημοκρατικά δικαιώματα μέ τό πορτοκαλί πραξικόπημα καί οἱ οὐκρανικές ὑπογραφές στό Μίνσκ, σάν νά μήν σκοτώθηκαν τόσες χιλιάδες Ρῶσοι στήν Οὐκρανία τήν τελευταία 8ετία. Τά κτήνη πού ἰσοπέδωσαν τόσες χῶρες ἤ ἀνέχτηκαν τόσους δυτικόφιλους ἐγκληματίες θυμήθηκαν τό Διεθνές Δίκαιο καί βρίσκουν “κακό” τόν Πούτιν, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ μόνος πού μπορεῖ νά ἀνασχέσει τίς κανιβαλικές τους στρατηγικές. Ἀλήθεια, ἡ Ἀθήνα πού μιλάει, πόσα ἐμπάργκο ἔχει κάνει κατά τῆς Τουρκίας καί πόσες κυρώσεις τῆς ἔχει ἐπιβάλει γιά ὅσα ἔκανε καί ἀκόμα κάνει στήν Κύπρο ἤ καί στό Αἰγαῖο;

Δέν εἶναι ὅμως μόνο ἡ ὑποκρισία καί ἡ ψευδολογία πού ἐνοχλεῖ, αὐτά πάντα ὑπῆρχαν. Τό νέο στήν τρέχουσα συγκυρία εἶναι τό κλῖμα τῆς μιᾶς καί μοναδικῆς ἄποψης πού ἐπικρατεῖ στίς δῆθεν δημοκρατικές χῶρες, τῆς πατρίδας μας συμπεριλαμβανομένης. Ὅποιος πεῖ μιάν ἄλλη ἄποψη ἀπό ὅσα ἀναμασᾶ τό καθεστώς γίνεται ὕποπτος, πιθανός πράκτορας τῆς Ρωσίας, προδότης σάν νά λέμε. Ἔχει ἐξαπολυθεῖ, στήν Εὐρώπη κυρίως, ἕνας πρωτοφανής πόλεμος κατά παντός ρωσικοῦ: φιμώνονται ρωσικά ΜΜΕ, διώχνονται Ρῶσοι φοιτητές καί ἐπιχειρηματίες, τίθεται σέ ἀπαγόρευση ἀκόμα καί ὁ Τσαϊκόφσκι, πράγματα πού δέν γίνονταν οὔτε στά ψυχροπολεμικά χρόνια. Κι ὅποιος ἀρνεῖται νά κάνει τόν τυφλό καί τόν μουγγό ἀπέναντι σ΄ αὐτή τή λαίλαπα, περιθωριοποιεῖται.

Γιά τά σκουπίδια πού μᾶς διαφεντεύουν χθές ἤμασταν “ἀντιεμβολιαστές”, σήμερα “ρωσοπράκτορες”, αὔριο ἴσως “κλιματικοί ἀρνητές”. Ὅ,τι δέν συνάδει μέ τά καθεστωτικά συμφέροντα πάει νά τεθεῖ βίαια στό περιθώριο τῆς κοινωνίας καί ὀφείλουμε, ὅλοι ὅσοι καταλαβαίνουμε, νά ἀντιδράσουμε δημόσια. Ἄν βεβαίως μᾶς νοιάζουν πραγματικά ἡ ἐλευθερία, ἡ ἀλήθεια, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀξιοπρέπεια, αὐτά πού χαρακτηρίζουν τόν Ἕλληνα ἄνθρωπο. Οἱ ἄλλοι ἄς καθήσουν μπροστά στήν τηλεόραση νά ἀκοῦνε τόν Μητσοτάκη.

Ὑπάρχουν δύο γενικές κατηγορίες: ὅσοι τά παίρνουν κι ὅσοι …δέν τά παίρνουν. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ ἐπώνυμους (ἄς ποῦμε) πού γράφουν καί ξεστομίζουν κάθε βρωμιά ἐναντίον τῆς Ρωσίας ἐπειδή ἔχουν συμφέρον: εἴτε πῆραν χρήματα (ἄμεσα ἤ ἔμμεσα) εἴτε προσβλέπουν σέ κάποιο ὄφελος (ἐκλογικό λ.χ.) εἴτε παζαρεύουν τήν ἔνταξή τους στό καθεστωτικό σκηνικό. Ἐπιστρατεύουν καί τίποτε ἱστορικά στοιχεῖα μέ τόν τρόπο πού τούς βολεύει καί νά το: δέν μᾶς βοήθησαν οἱ Ρῶσοι, πότε πολεμήσαμε μαζί, τί ἔγινε μέ τόν Λένιν (!!!) στή Μικρασία… Ὅλη ἡ νεότερη ἱστορία μας κραυγάζει ὅτι εἴμαστε τιμάριο τῆς Δύσης καί αὐτή μᾶς διαγουμίζει ὁδηγώντας μας μέ μαθηματική ἀκρίβεια στόν ὄλεθρο ἀλλά οἱ λεγάμενοι δέν ἔχουν νά ποῦνε τίποτε σχετικά. Τούς φταίει ἡ Μόσχα, ὁ σταλινισμός, οἱ ἐξωγήινοι… Ὅλη ἡ ἱστορία καί ἡ γεωγραφία κραυγάζει πώς ὁ καταστατικός ἐχθρός τῆς Τουρκίας εἶναι ἡ Ρωσία (17 πόλεμοι ἀπό τόν 16ο αἰώνα!) ἀλλά αὐτοί κουφοί! Νομίζουν ὅτι μέ εὐφυολογήματα καί ρητορικές στρακαστροῦκες θά παραπλανήσουν τόν κόσμο πού διατηρεῖ ἀπό τά χρόνια τοῦ Καποδίστρια καί τοῦ Κολοκοτρώνη τήν ἀμοιβαία συμπάθεια πρός τόν ὁμόδοξο σλαβικό κόσμο.

Ὑπάρχουν βέβαια καί οἱ ἀφελεῖς. Ὅσοι βλέπουν τό πολιτικό γίγνεσθαι μέ νοοτροπία ὀπαδοῦ ἤ ὅσοι παρασύρονται ἀπό ἕναν ψευτοπατριωτισμό τύπου μετεμφυλιακῆς ἐθνικοφροσύνης. Ἀκοῦνε κάθε ἰσορροπημένη προσέγγιση ὡς ρωσική προπαγάνδα κι ἀπαιτοῦν σέ κάθε πρόταση νά περιλαμβάνεται κι ἕνα ἀνάθεμα στόν “δικτάτορα Πούτιν”. Βεβαίως τήν ὀλιγόνοια δέν μπορεῖ κανείς νά τήν ἀντιπαλέψει ἀλλά θά ἄξιζε νά ἀναρωτηθεῖ κανείς γιά ποιάν ἐλευθερία καί δημοκρατία μιλᾶμε στά καθ΄ ἡμᾶς. Αὐτήν πού ἀπολαμβάνουμε στή χώρα μας, μέ τόσες ἐπιλογές στά πολιτικά πράγματα; Αὐτήν πού χαιρόμαστε ἀπό διετίας μέ ὅλες τίς ἐλευθερίες μας ὑπό ἀναστολή γιά λόγους “πανδημίας”; Αὐτήν πού μᾶς ἐπιδαψίλευσαν ἀπό 12ετίας μέ τά Μνημόνια πού μηδένισαν κάθε ἐθνική καί λαϊκή κυριαρχία;

Ἡ Δύση μισεῖ τή Ρωσία τοῦ Πούτιν γιατί ἡ τελευταία διεκδικεῖ τήν αὐτονομία της ἀπό τήν παρακμιακή/ἀνθρωποφαγική γραμμή τῶν ἀφεντικῶν κι ὅποιος ἀντιπαλεύει τήν Νέα Τάξη Πραγμάτων βλέπει στόν Βλαδίμηρο ἕναν ἐν δυνάμει σύμμαχο. Τό εἴδαμε στή Συρία, λιγότερο στή Βενεζουέλα, εὔχομαι νά τό δοῦμε κι ἀλλοῦ.

(facebook, 1/3/22)