Προ λίγων ημερών ο τελοσπάντων πρωθυπουργός μας θριαμβολόγησε από την Αλεξανδρούπολη για τον σταθμό LNG που θα κατασκευαστεί με ευρωχρηματοδότηση στα 6,2 μίλια από την θρακική ακτή δηλ. έξω (!) από τα χωρικά μας ύδατα. Αναμένεται η λειτουργία του σε 1,5 χρόνο, εξυπηρετεί τις αμερικανικές εξαγωγές (πανάκριβου) σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη κι ο Μητσοτάκης αμόλυσε πλήθος πομφόλυγες, παρουσίᾳ των ξένων επισήμων (Πέτκωφ, Κοβατσέφσκι, Βούτσιτς, Μισέλ). Είχε λχ το θράσος να αναφερθεί σε πρωτοβουλίες «μακριά από αδιέξοδους ανταγωνισμούς» ενώ μιλούσε για «εκβιασμούς της Μόσχας» και «ταχύτατη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο»! Στο παγιωμένο πια κλίμα του λυσσαλέου αντιρωσισμού αυτά δυστυχώς δεν ξενίζουν. Αξίζει όμως να δούμε εν τάχει την 30χρονη πορεία της ελληνικής Θράκης, την πλατωνική σχέση της με τη Ρωσία και το σημερινό πέρασμά της απέναντι, μαζί βέβαια με όλη τη χώρα.

Η γεωπολιτική αξία του θρακικού οικοπέδου επανανακαλύφθηκε με την πτώση του ανατολικού μπλόκ. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης πρώτος ανέδειξε τις δυνατότητες, μα ως φωνή διανοουμένου βοώντος εν τῃ ερήμῳ. Το 1993 ο επιχειρηματίας Ν. Γρηγοριάδης πρότεινε τη δημιουργία του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης μήκους 280 χλμ που θα έφερνε στην Ελλάδα ρωσικό πετρέλαιο, παρακάμπτοντας τα Στενά. Η πρόταση υποστηρίχθηκε από τους διαδοχικούς Έλληνες πρωθυπουργούς και μετά από 12 χρόνια συναντήσεων, επαφών και υπογραφών οριστικοποιήθηκε από τους Πούτιν –Παρβάνωφ – Καραμανλή, με την προοπτική να λειτουργήσει το 2010. Όμως μετά από πάμπολλες καθυστερήσεις τον Ιούνιο του 2010 ο Μπορίσωφ αποχώρησε από το σχέδιο υλοποίησης του αγωγού, καθώς απέρριψε την …περιβαλλοντική μελέτη (γνωστές οι βουλγάρικες οικολογικές ευαισθησίες…), κάτι εξαιρετικά βολικό για τον ΓΑΠ που ξεφούρνιζε παρόμοιες αιτιάσεις.

Ο αγωγός South Stream αναγγέλθηκε το 2007, όταν Eni και Gazprom υπέγραψαν μνημόνιο για την κατασκευή του. Tο 2008 Βούλγαροι, Σέρβοι, Ούγγροι και Έλληνες υπέγραψαν συνεργασίες για τα κομμάτια του αγωγού που τους αφορούσαν. Το 2009 στο Σότσι, Πούτιν, Μπερλουσκόνι και οι εταιρείες αερίου της Ρωσίας, της Ιταλίας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Ελλάδας υπέγραψαν συμφωνίες για την κατασκευή των τμημάτων του αγωγού που τους αφορούσαν. Σε 13 μήνες είχαν ήδη συμφωνήσει και Κροάτες, Σλοβένοι, Γάλλοι… To σχέδιο όμως ακυρώθηκε το 2014 πάλι με πρόσχημα τη Βουλγαρία και δρομολογήθηκε ο Turk Stream που φτάνει στην Αν. Θράκη από την περιοχή του Κρασνοντάρ και από το 2019-20 προμηθεύει την Τουρκία ρωσικό αέριο (συμπληρωματικά με τον προϋπάρχοντα Blue Stream), με την προοπτική να προμήθευε αργότερα και Βουλγαρία, Σερβία, Σκόπια.

Βεβαίως δεν ναυάγησαν όλα τα επενδυτικά σχέδια στην περιοχή, δεν ήταν όλα …ρωσικά: ο τουρκοελληνικός αγωγός μήκους 280 χλμ Καρατζάμπεη – Κομοτηνή εγκαινιάστηκε το 2007 φέρνοντας φυσικό αέριο από το τουρκικό δίκτυο, χωρίς κανένας να ανησυχεί για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις στην ευαίσθητη περιοχή. Το 2007 επίσης σχεδιάστηκε ο TAP που από ενάμιση χρόνο φέρνει με αμερικανική επίνευση το αζέρικο αέριο από το κοίτασμα Σάχ Ντενίζ προς Ελλάδα, Αλβανία και κυρίως (85%) Ιταλία. Στη χώρα μας δεν πληρώνει τέλη διέλευσης, κάνει απλώς μικροδωρεές στους δήμους από τους οποίους διέρχεται. Μάλιστα ο κλάδος IGB που ολοκληρώνεται με πυρετώδεις ρυθμούς θα προμηθεύει από την Κομοτηνή τη Βουλγαρία αέριο – κυρίως αμερικανικό – για να καλύψει μέρος των αναγκών της, τώρα που κόπηκε το ρώσικο. Επίσης σχεδιάζεται να δοθεί αέριο σε 34 ελληνικές πόλεις όπου πλέον προχωράνε τα εσωτερικά δίκτυα. Ούτε εδώ σκοτίζεται κανείς για την εξάρτησή μας από τον τουρκοαζέρικο αγωγό, δυτικών βεβαίως συμφερόντων (ΒΡ κ.α).

Πολύ σημαντική ήταν η παραχώρηση της βάσης στην Αλεξανδρούπολη, όπου προβλέπεται να εγκατασταθούν 400 περίπου Αμερικανοί. Ήδη με την ουκρανική κρίση είδαμε στρατιωτικό υλικό να προωθείται από το λιμάνι προς Βουλγαρία-Ρουμανία και η εγγύτητα με τη Ρωσία και τα Στενά δείχνει τη σημασία της. Η πόλη έχει φυσικά στοχοποιηθεί από τους Ρώσους και μόνη μας παρηγοριά μένουν οι τούρκικες υστερίες κατά των ΗΠΑ, αφού είναι σαφές ότι η Άγκυρα δεν θέλει έναν αστάθμητο, ισχυρό ξένο παράγοντα στην Ε/Τ μεθόριο, το έδειξε και με την πρόσφατη υπέρπτηση στα 2,5 μίλια από το αεροδρόμιο. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει τίποτε για τον ρόλο που ενδεχομένως θα παίξουν σε μια κρίση οι Αμερικανοί, όπως είδαμε λχ και στη Ροζάβα.

Τέλος, ώς τον Δεκέμβριο ολοκληρώνεται η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, που από τον Γενάρη του 2019 το χρησιμοποιούν τζάμπα οι ΗΠΑ (δεν είμαστε τίποτε μίζεροι…) κι όπου μετέχουν 4 επενδυτικά σχήματα, ένα του ΟΛΘ με τον Ιβάν Σαββίδη μέσα, κι ένα αμερικανικό με την ΤΕΡΝΑ. Θα στοιχημάτιζε άραγε κάποιος για την επικράτηση του πρώτου;…

Κάπως έτσι λοιπόν εννοεί το αθηναϊκό καθεστώς την «γεωπολιτική ανάδειξη» της περιοχής μας. Να εξυπηρετούνται οι Αμερικανοί και οι 4-5 ολιγάρχες που εμπλέκονται επιχειρηματικά, χωρίς το παραμικρό όφελος για τη χώρα ή για τη Θράκη (σαν εκείνα που προέβλεπε λχ ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης). Αρκεί να πληγούν τα ρωσικά συμφέροντα και να μας ρίξει ένα βλέμμα στοργικό ο Πάιατ… Κι όλα αυτά όταν μέχρι προ τριετίας αναπτύσσονταν στην περιοχή σχέσεις με τη Ρωσία αυτοδιοικητικές, εκκλησιαστικές, μορφωτικές, πρωτόκολλα συνεργασίας, φιλοξενίες μαθητών κτλ κτλ. Το 2019 κάποιος γύρισε τον διακόπτη κι όλα έσβησαν σαν όνειρο.

Το γεωπολιτικό ξύπνημα της κόρης έφερε το απαγορευμένο φλέρτ και πλέον ο κηδεμόνας αποκαθιστά την ηθική τάξη με εγκλεισμό στο ευρωπαϊκό Κωσταλέξι.

(Κείμενο παρέμβασης του Κώστα Καραΐσκου στην ημερίδα για τη Γεωπολιτική του Ελληνισμού, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης 28/5/2022)

Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές για την τιμή που μου κάνανε, να μου δώσουν τον λόγο ενώπιόν σας. Θέλω να σας συγχαρώ από καρδιάς όλους, να συγχαρώ τους υγειονομικούς που ετέθησαν σε αναστολή κι αντιμετωπίζουν μήνες τώρα την βάρβαρη επίθεση του καθεστώτος – είστε οι μόνοι άνθρωποι που σήμερα αγωνίζονται στην Ελλάδα, έναν άνισο προσωπικό αγώνα αλλά με τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο.

Το ιατρικό μέρος του ζητήματος αυτού που υφιστάμεθα όλοι 20 μήνες τώρα, το εξήγησαν οι αγαπητοί φίλοι, πανεπιστημιακοί και γενναίοι άνθρωποι που παρευρίσκονται σήμερα εδώ. Εγώ θα πρόσθετα μόνο μία λέξη, Σουηδία! Αν τα καρναβάλια που βγαίνουν στην τηλεόραση έχουν να πούνε κάτι σοβαρό επ΄ αυτού, να το ακούσουμε, διαφορετικά θα έπρεπε να βγάλουν τον σκασμό. Θα μιλήσω λοιπόν μόνον πολιτικά για την μετάλλαξη του πολιτεύματος από κοινοβουλευτικό σε ολοκληρωτικό, και τη μετάλλαξη μεγάλης μερίδας της κοινωνίας από πολίτες σε αποχαυνωμένους τηλεθεατές που κάθονται και παρακολουθούν την αποδόμηση της ελευθερίας μας και της όποιας δημοκρατίας είχε απομείνει σαν να μην συμβαίνει τίποτε.

Επειδή δεν πρέπει να ζούμε σαν να γεννηθήκαμε εχθές στον τόπο αυτόν, θα θυμίσω λιγάκι το αληθινό πρόσωπο του συστήματος εξουσίας που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, ποιοι είναι δηλαδή αυτοί που επικαλούμενοι σήμερα την «Επιστήμη» τσακίζουν τις ζωές μας. Την Επιστήμη της άρχουσας τάξης, που έλεγε κι ο Γκράμσι, δηλαδή των αφεντικών.

Είναι αυτοί που αρχής γενομένης πριν 12 χρόνια ξεπούλησαν τη χώρα βάζοντάς την στον ζυγό των Μνημονίων κι εκχωρώντας τα πάντα στους ξένους δανειστές. Τότε όσοι φωνάζαμε πως το δήθεν σχέδιο σωτηρίας ήταν ο τάφος της χώρας ήμασταν «λαϊκιστές». Τι μας έλεγε η «Επιστήμη»; Πρώτα πρώτα είχαμε την Στατιστική του Γεωργίου δια της ΕΛΣΤΑΤ. Και η πλειοψηφία των οικονομολόγων, αναλυτών κτλ συμφωνούσε πως το χρέος ήταν βιώσιμο και πάμε σε εξυγίανση. Πού βρισκόμαστε σήμερα; Χρωστάμε αναλογικά υπερδιπλάσια χρήματα, χάσαμε το ¼ του ΑΕΠ μας, ξεπουλήθηκε η δημόσια περιουσία κι ακόμα ξεπουλιέται, τώρα μάλιστα που είναι στα πράγματα στα πράγματα και ο πλέον αρμόδιος, η νεολαία μας έφυγε στα ξένα και τόσα άλλα που όλοι καλά γνωρίζουμε.

Είναι αυτοί που εδώ και τρεις δεκαετίες προπαγανδίζουν τον λαθροεποικισμό της πατρίδας μας, τον λεγόμενο «εμπλουτισμό» της, με αφροασιάτες φτωχοδιάβολους, αυτοί που μασκάρευαν τις ειδήσεις και μαγείρευαν τις στατιστικές της Αστυνομίας για να μην φαίνεται υψηλή η εισαγόμενη εγκληματικότητα, αποκαλούσαν δε «ρατσιστές» όσους αντιδρούσαν ή ανησυχούσαν! Τι έλεγε τότε η «Επιστήμη»; Οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτικοί επιστήμονες και άλλοι μας βομβάρδιζαν με όσα βόλευαν την λαθρολάγνα εξουσία, ντόπια και διεθνή. Τι ζούμε σήμερα; Τον απόλυτο εφιάλτη μιας Ελλάδας αφελληνιζόμενης και μιας πρωτεύουσας σαν εθνολογικό πάρκο.

Είναι αυτοί που εδώ και τρεις δεκαετίες πασχίζουν να διαλύσουν την εθνική μας συνείδηση και αυτοπεποίθηση επιτιθέμενοι σε μεγάλες μορφές του συλλογικού μας παρελθόντος και στο σύνολο της ελληνικής Ιστορίας. Μιλώντας για ελληνική εθνογένεση μόλις το …1821, εξωραΐζοντας την Τουρκοκρατία, εξυψώνοντας τομάρια σαν τον Μαυροκορδάτο, κατηγορώντας ήρωες σαν τον Κολοκοτρώνη, αμφισβητώντας τον χορό του Ζαλόγγου ή το Κρυφό Σχολειό, αγνοώντας φέτος τα 200χρονα της Επανάστασής μας… Τι λέει σχετικά η «Επιστήμη»; Όλα τα ανωτέρω είναι η απολύτως κυρίαρχη γραμμή στα ιστορικά Τμήματα των Πανεπιστημίων μας, αλλοίμονο, να μας πούνε «εθνικιστές»;! Εξυπακούεται ότι ο ομιλών ανήκει σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες…

Ε, λοιπόν αυτοί οι ίδιοι είναι που τώρα μέσα στην αγωνία για την …υγεία μας, προσπαθούν να μας προφυλάξουν από αυτόν τον τερατώδη ιό και εμείς δεν το καταλαβαίνουμε! Δεν καταλαβαίνουμε ότι το μητσοτακέικο έχει οικογενειακή αποστολή, κάτι σαν τάμα, να υπηρετεί αφιλοκερδώς την Ελλάδα, ότι οι προδότες της Μακεδονίας θα μας φέρουν με το ζόρι ή με το καλό στον ίσιο δρόμο (όπως τότε με το δημοψήφισμα, αν θυμάστε…), ότι η σοσιαληστρική πανούκλα ή οι σταλινικοί γιαχωβάδες ξέρουν κι αυτοί καλύτερα από μας. Μάλιστα κύριε, εσύ που φωνάζεις ότι έπρεπε σήμερα η πλειοψηφία όλων αυτών να βρίσκεται στη φυλακή δεν καταλαβαίνεις από πολιτική, γιατί είσαι ψεκασμένος, όπως λέει και ο πρωθυπουργός. Γιαυτό ακριβώς και επιβάλλεται η λογοκρισία, δεν μπορείς να λές ό,τι σου κατέβει και να υποσκάπτεις την αξιοπιστία του εμβολίου, των νοσοκομειακών στατιστικών, του ΕΣΥ, του Λιγνάδη, του ΝΟΟΡ 1 και της Ζήμενς γενικότερα.

Μα δεν είναι μόνον οι πολιτικοί, έχουμε απέναντι και δημοσιογράφους, γιατρούς, δεσποτάδες… Για τους δημοσιογράφους δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις, η δουλειά τους είναι ακριβώς αυτή: με μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέμματα να κατασκευάζουν την εικονική πραγματικότητα που θέλουν τα αφεντικά τους. Άλλοτε ήταν η ισχυρή Ελλάδα, ο Εκσυγχρονισμός, η Τρομοκρατία, η Ενωμένη Ευρώπη, έ, τώρα είμαστε στο επεισόδιο της Πανδημίας, δεν θα χαραμίσω σάλιο γι΄ αυτούς, τουλάχιστον όχι για να μιλάω γι΄ αυτούς. Για κάποιους δεσποτάδες, σεβόμενος το σχήμα τους, θα πω μόνο ότι οφείλουν να το σέβονται κι αυτοί καμμιά φορά. Είπαμε, κι εμάς μας πληρώνει το κράτος αλλά δεν κάνουμε κι έτσι! Όσο για τους γιατρούς που τρέχουν να επιδοκιμάσουν τις μεθόδους της εξουσίας, τι να πω… Τα απίστευτα πράγματα που ξεστομίζουν κάποιοι δείχνουν ασύλληπτη αγραμματοσύνη, ύποπτα κίνητρα και απουσία κάθε ενσυναίσθησης. Ο γιατρός δεν είναι πια ο μάγος του χωριού απέναντι στους ιθαγενείς, ο κόσμος έχει αλλάξει με την διαδικτυακή διάχυση της γνώσης. Και η απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής στήριξης των συναδέλφων τους σε αναστολή, που δεν κήρυξαν μια σοβαρή απεργία όταν πετάχτηκαν στον δρόμο οι άνθρωποι με τους οποίους μέχρι χθες εργάζονταν μαζί, είναι ανεξίτηλο στίγμα του συνδικαλισμού τους.

Τι μένει όρθιο λοιπόν γύρω μας, αγαπητοί φίλοι; Το κομμάτι του ελληνικού λαού που δεν υποτάχτηκε. Ακόμα κι αν μέσα του κυκλοφορούν κι ορισμένες υπερβολές ή θεωρίες αναπόδεικτες, όσοι αμφισβητούν το επίσημο αφήγημα, εναντιώνονται στις φασιστικές πρακτικές του κι αντέχουν στις ανήθικες πιέσεις, αποτελούν την ελπίδα για το αύριο. Ένα αύριο όπου η πραγματική επιστημονική γνώση θα σπάσει τον σημερινό νάρθηκα της οικονομικοπολιτικής εξουσίας και ο πολίτης θα αποκαταστήσει την αξιοπρέπειά του και τις ελευθερίες του.

Κλείνοντας θέλω να συγχαρώ και τον …εαυτό μου, που κατάφερα να μιλήσω κάπου δέκα λεπτά για τους κορωναζήδες χωρίς να πω μια βρισιά από τις αμέτρητες που τους αρμόζουν!

(Κώστας Καραΐσκος, επικεφαλής της Παράταξης Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ)

Η σημαντικότερη είδηση που αφορά τη Θράκη (και όχι μόνο αυτήν) πέρασε σχεδόν …ανεπαίσθητα από την επικαιρότητα και ουδείς ασχολήθηκε. Φαίνεται ότι για τα κυρίαρχα ΜΜΕ η δημιουργία μιας αμερικανικής βάσης στον τόπο μας δεν έχει και τόση βαρύτητα όσο οι κοκκορομαχίες του πολιτικού μας προσωπικού σχετικά με το ποιος είναι χειρότερος από τον άλλον.

Προ εβδομάδων λοιπόν έσκασε η είδηση πως στην Αλεξανδρούπολη αποσυναρμολογή-θηκαν δέκα ελικόπτερα «UH-60 Blackhawk» της Αεροπορίας του Αμερικανικού Στρατού, προκειμένου να μεταφερθούν μέσω Ισπανίας στις ΗΠΑ. Τα ελικόπτερα βρίσκονταν στη Ρουμανία για να συμμετάσχουν στη μεγάλη πολυεθνική άσκηση του ΝΑΤΟ με την επωνυμία «Carpathian Eagle ‘17». Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Λιμενικό και η Ελληνική Ακτοφυλακή έλαβαν τα θερμά συγχαρητήρια τόσο της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ (EUCOM), όσο και του Αμερικανού Πρέσβη Τζέφρι Πάιατ («Πρώτο Θέμα», 6/11/2017). Ήταν η δεύτερη χρήση της περιοχής του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης για ΝΑΤΟϊκούς σκοπούς, και μάλλον κρίθηκε πως αυτό θα είναι το μέλλον του. Έτσι διαβάζουμε πως συμφωνήθηκε να δημιουργηθεί επί τόπου μια μόνιμη βάση συναρμολόγησης και αποσυναρμολόγησης ελικοπτέρων (υπάρχει στην Ευρώπη άλλη μία, στη Γερμανία), σχέδιο στο οποίο αναφέρθηκε και η εμπλοκή της κορυφαίας αμερικανικής εταιρείας TESLA. Όλα γίνανε με ταχύτατες διαδικασίες που διευκολύνθηκαν από τις επιτόπιες επισκέψεις των στελεχών της Πρεσβείας των ΗΠΑ και μάλλον το θέμα πρέπει να έχει τελειώσει. Σχεδόν ταυτόχρονα ξεπήδησε και το θέμα για την δημιουργία στον χώρο του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης μιας μόνιμης βάσης των ΗΠΑ, όπως της Σούδας. Η είδηση διέρρευσε από δημοσιογράφους που συνόδευσαν τον Αλέξη Τσίπρα στο ταξίδι του στην Αμερική και την επιβεβαιώνουν όσα είπε ο Πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ, στο 1ο Ενεργειακό Φόρουμ στην πρωτεύουσα του Έβρου αλλά και στο 7o συνέδριο «Navigator 2017, The Shipping Decision Makers Forum» (Πειραιάς, 3/11), για την στρατηγική αξία της περιοχής. Ο ίδιος ο Π. Καμμένος ερωτηθείς απάντησε πως γίνονται συζητήσεις για ένα «κέντρο εκπαίδευσης και συντήρησης ελικοπτέρων» για το οποίο ερευνώνται διάφορες θέσεις εγκατάστασης («Ριζοσπάστης», 3/11).
Κοντολογίς είμαστε προ της δημιουργίας μιας μόνιμης στρατιωτικής βάσης των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη, με άγνωστη ακόμη την ακριβή αποστολή της. Βεβαίως καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτή εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό για έλεγχο της βαλκανικής ενδοχώρας και κατά της ρωσικής ενεργειακής (και άλλης) διείσδυσης.  Οι κάθετοι άξονες της Εγνατίας, η σιδηροδρομική γραμμή που ανακοίνωσαν Τσίπρας και Μπορίσωφ, οι αγωγοί ΤΑΡ – IGB δυτικών συμφερόντων, ο σταθμός LNG που ανακοινώθηκε ότι θα διεκπεραιώνει αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο, η αναμενόμενη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, όλα εντάσσονται στον ανωτέρω σχεδιασμό. Πόσο μάλλον που μια ενδεχόμενη απώλεια της Τουρκίας θα καταστήσει έτι δυσχερέστερο τον έλεγχο των εξελίξεων στην περιοχή.

Για τις ΗΠΑ τα οφέλη είναι προφανή, το ερώτημα αναφύεται για μας: εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα η εγκατάσταση μιας αμερικανικής βάσης στη Θράκη; Εκ πρώτης όψεως η απάντηση είναι θετική, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι στη δυσχερή θέση που βρισκόμαστε ως χώρα χρειαζόμαστε συμμαχίες, ενδεχομένως και με την επιτόπια παρουσία τους. Η αμερικανοτουρκική κρίση φαίνεται να βαθαίνει και, λογικά, όσο παγιώνεται τόσο μας ευνοεί. Γιατί λοιπόν να έχουμε ενδοιασμούς προκειμένου να ταυτιστούμε με την υπερατλαντική σύμμαχο; Θα απαριθμήσουμε τρεις λόγους κατωτέρω.
1) Τα συμφέροντα των ΗΠΑ μεταβάλλονται και η σημερινή σχιζοφρενική κατάσταση στα κλιμάκια εξουσίας της υπερδύναμης δεν εγγυώνται καμμία σταθερότητα (βλ. και την εγκατάλειψη των Κούρδων). Το δε καθεστώς στην Τουρκία είναι προσωποπαγές και μια έκλειψη από το προσκήνιο της προσωπικότητας του Ταγίπ Ερντογάν μπορεί εύκολα να αλλάξει όλο το πλαίσιο των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Αλλά κι αν ακόμη επίκειται μια σύγκρουση της Δύσης με την Τουρκία για λόγους που αφορούν εκείνους, μας συμφέρει να εκτεθούμε ακόμη περισσότερο, όντας στην πρώτη γραμμή;
2) Είναι φανερό πως η δυτική υστερία κατά της Ρωσίας συνεχίζεται, παρά την είσοδο του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Η δε δημιουργία αμερικανικής βάσης στη Θράκη στοχεύει σαφώς στην υπονόμευση της ρωσικής επιρροής στην Βαλκανική, πόσο μάλλον σε έναν χώρο όπου διακυβεύεται και μια μετατόπιση της Τουρκίας. Εμείς, ως Ελλάς, έχουμε συμφέρον να στραφούμε ολόπλευρα εναντίον της Μόσχας; Ακόμα και στα ψυχροπολεμικά χρόνια βάζαμε κάποια αυγά στο ρωσικό καλάθι (ιδίως …κυπραίικα), μπορούμε τώρα να το αφήσουμε άδειο; Κι αυτά που ήδη βάλαμε μέσω των σχέσεων του δήμου Αλεξανδρούπολης με τους Ρώσους;
3) Εν προκειμένω μιλάμε για μιαν εγκατάσταση όχι σε οποιανδήποτε περιοχή της χώρας αλλά στην πιο κρίσιμη: με το μεγαλύτερο μέρος του Στρατού μας μπροστά στα ελληνοτουρκικά σύνορα και με την παρουσία μιας μειονότητας που ο αλυτρωτισμός δεν της είναι άγνωστος. Ο εύκολος αντίλογος είναι πως ούτως ή άλλως δεν έχουμε κάτι να χάσουμε και «τι θα πάθουμε από μια αμερικανική βάση», όταν οι δυνατότητες που έχουν οι σύμμαχοί μας είναι ήδη γνωστές. Είναι όμως σήμερα απεριόριστες; Δεν θα αποκτήσουν πρόσθετες δυνατότητες πληροφόρησης αλλά και παρέμβασης όντας επί τόπου; Θυμίζω μόνο τον ρόλο της βάσης του Ιντσιρλίκ στο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν, ακόμη κι εκεί, σε μια χώρα δηλαδή όπου κάποιος έλεγχος ήταν υποτίθεται εφικτός…
Εν κατακλείδι, συμμεριζόμαστε την πεποίθηση πως η αμερικανική παρουσία στην περιοχή δια των επενδύσεων είναι απολύτως ευπρόσδεκτη. Όταν όμως μιλάμε για μόνιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, εκεί αλλάζει το πράγμα και δεν μπορούμε έτσι απλά να τα αφήσουμε όλα στην διακριτική ευχέρεια κάποιου ξένου, όποιος κι αν είναι αυτός. Και η απόφαση που θα ληφθεί σήμερα δεν θα μπορεί να ανατραπεί εύκολα στο μέλλον, δεν μπορεί επομένως να ληφθεί επιπόλαια. Με δεδομένη λοιπόν την ελλαδική αδυναμία ελέγχου ενός αυριανού παράγοντα τέτοιας ισχύος και δίχως να έχουμε ακόμη λάβει κανένα απτό – οικονομικό, έστω – αντάλλαγμα για την ταύτισή μας με την (εγκληματική) πολιτική των ΗΠΑ, η αισιοδοξία των κυβερνητικών κύκλων φαίνεται ακατανόητη. Και βέβαια δεν αναφερόμαστε διόλου στην «αριστερή» ιδεολογία τους, ας κρατήσουμε ένα επίπεδο σοβαρότητας στην ανάλυση…