Αντιφωνητής » Αθήνα

Θύματα τῆς νεοελληνικῆς ὕβρεως

kkar — Fri, 17 Nov 2017 05:55:34 +0000

Οἱ κάπου 20 νεκροί καί οἱ τεράστιες καταστροφές στή Μάνδρα τῆς Ἀττικῆς ἔδειξαν τό ἀληθινό πρόσωπο καί τήν βαθειά παθολογία τῆς νεοελληνικῆς πραγματικότητας.

Ἔργα στό πόδι, μελέτες προσχηματικές, χτίσιμο τοῦ παντός, μπάζωμα τῶν ρεμάτων, ἀποψίλωση τῶν δασῶν, ἀνυπαρξία ἐλέγχων καί προβλέψεων… Ἡ καθημερινότητα πού ὅλοι γνωρίζουμε καί ὅλοι τροφοδοτοῦμε. Κι αὐτά μέσα σέ συνθῆκες μιᾶς προελαύνουσας κλιματικῆς ἀλλαγῆς πού φέρνει καιρικά φαινόμενα ἀπίστευτης ἔντασης σέ περιορισμένη τοπική κλίμακα.
Τό χειρότερο ὅλων: ἡ ἄρον ἄρον συγκέντρωση τοῦ μισοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας στό λεκανοπέδιο, μέ μοναδική αἰτία τήν παρασιτική φύση τῆς πρωτεύουσας. Ἡ Ἀθήνα συνεχίζει νά λειτουργεῖ ἔτσι ὅπως σχεδιάστηκε ἀπό τόν ξένο παράγοντα τό 1833 καί νά παράγει καταστροφικά ἀποτελέσματα γιά ὅλη τήν Ἑλλάδα.

Κωνσταντινούπολη vs Ἀθήνα

kkar — Tue, 15 Feb 2011 16:25:42 +0000

Καµµιά φορά τούς τουρκόφιλους ἑλληνόφωνους τῆς Ἀθήνας τούς λυπᾶµαι. Ἀλήθεια, δέν τό λέω µέ ἔπαρση ἤ περιπαικτική διάθεση. τούς λυπᾶµαι ἀκόµη κι ἄν βρίσκονται στήν κυβερνώσα συµµωρία ἤ στούς τσανακογλεῖφτες της, δηλαδή ἀνήκουν στούς σηµερινούς βιαστές τῆς πατρίδας µας. Εἶναι τόσο ἀγράµµατοι, τόσο ἀνόητοι, τόσο ἀναξιοπρεπεῖς, τόσο οὐτιδανοί, πού πασχίζουν νά ἀποκτήσουν ἀξία ἄλλοτε ἀπό τήν κόντρα τους µέ τήν Χρυσή Αὐγή, ἄλλοτε ὑπερασπιζόµενοι τό πιό ἀνθελληνικό ἰδεολόγηµα κι ἄλλοτε ἐπιτιθέµενοι µέ γελοίους νοητικούς τσαρλατανισµούς σ’ αὐτό πού οἱ ἴδιοι ὀνοµάζουν «πατριωτικό µπλόκ». Ἔτσι θαρροῦν πώς θέτουν τούς ἑαυτούς τους στήν φαντασιακή ἐµπροσθοφυλακή τοῦ «ψηφιακοῦ µέλλοντος», τῆς «εἰρηνικῆς συναδέλφωσης» καί ἄλλων ὑποκρισιῶν ἤ ὀνειρώξεών τους. Σκέτη θλίψη.

Τέτοιες σκέψεις κάναµε καί µέ τήν ἐκποµπή τῆς Τσόκλη γιά τήν «Ἰστανµπούλ» καί – κυρίως – µέ τό δελτίο Τύπου τοῦ δήµου Ἀθηναίων, στό ὁποῖο ὁ Γ. Καµίνης ἀναφερόταν στή συνάντησή του µέ τόν «δήµαρχο τῆς Istanbul Kadir Topbas». Τί νά σχολιάσεις; Ὅταν ξέρεις µέ ποιά ἄτοµα (Καµπύλης καί βάλε…) στελεχώθηκε τό γραφεῖο τοῦ «ἀνεξάρτητου» δηµάρχου, δέν ἐκπλήσσεσαι. Νά ἐπιχειρηµατολογήσεις γιά τόν καθιερωµένο ἐξελληνισµό τόσων καί τόσων κυρίων ὀνοµάτων (Λονδῖνο, Βερολῖνο, Μόναχο…) σύµφωνα µέ τά διεθνῶς κρατοῦντα; Νά ἐπισηµάνεις τήν ἱστορικότητα τοῦ ὀνόµατος «Κωνσταντινούπολη», πού τό χρησιµοποιοῦσαν Ρωµαῖοι, Ἕλληνες κι Ὀθωµανοί γιά 1600 χρόνια; Ἤ τήν καθιερωµένη διεθνῶς χρήση τῶν παγιωµένων ἐξωνύµων τέτοιου τύπου; Γιά τή σχέση τῆς Κωνσταντινούπολης µέ τήν ἐθνική µας µνήµη δέν τό συζητῶ, τί νά πεῖς σέ ἀνελλήνιστα ἀνθρωπάκια; Αὐτά παπαγαλίζουν µόνο τίς µποῦρδες πού τούς ἔµαθε ἡ νεοταξίτικη ἀγέλη, περί «στερεοτύπων», «ἐθνικισµοῦ», «πισωγυρισµάτων» κτλ. Πάντως οἱ δυτικοί µας πάτρωνες, πού µόχθησαν δυό αἰῶνες νά καταστρέψουν τήν προσήλωσή µας στήν ἀδιάσπαστη συνέχειά µας καί στήν ὑπαρκτή ρίζα µας στή Ρωµανία, πρέπει νά νιώθουν δικαιωµένοι καί νά κοιµοῦνται ἥσυχοι. Σήµερα καί ἡ ἁπλή µνεία τῆς πατρώας Πόλης ἔχει ποινικοποιηθεῖ ἀπό τά ἐνθάδε πνευµατικά τους τσιράκια, τά ὁποῖα µέσα σέ µιά ἀεθνική κι ἀµνήµονα τσιµεντούπολη νιώθουν σάν τό ψάρι στό νερό.

Κάπως ἔτσι λοιπόν πρέπει νά δοῦµε κατάµατα τήν πραγµατικότητα καί νά ἀπαλλαχτοῦµε ἀπό τίς φενάκες περί «ἐθνικῆς ἑνότητας». Ὁ λαός µας εἶναι τεχνητά µά βαθειά διχασµένος, µέ ἕνα σηµαντικό του µέρος νά ἀκολουθεῖ τήν λεγόµενη ἐλίτ στόν ἀντίποδα τῶν ἀληθινῶν συµφερόντων του. Δυστυχῶς δέν εἶναι λίγοι ὅσοι θεωροῦν πώς λ.χ. ὁ Βερέµης, ἡ Φραγκουδάκη, ὁ Λιάκος ἤ ὁ Παπαχελάς ἔχουν σχέση µέ τόν τόπο καί τόν λαό µας καί συντάσσονται µέ τήν ἀνθελληνική τους γραµµή. Ὅσοι διατηροῦµε µιά στοιχειώδη σχέση µέ τήν πραγµατικότητα καί τήν λειτουργία τῆς αὐτοσυντήρησης ἄς εἴµαστε σέ ἐγρήγορση: ἡ παρούσα κρίση θά φωτίσει ἀποκαλυπτικά τόν πεµπτοφαλαγγίτικο ρόλο τῆς ἀθηναϊκῆς «διανόησης».

ΑΘΗΝΑ

kkar — Sat, 05 Sep 2009 20:37:14 +0000

Πρωτεύουσα θέση μεταξύ των σημαντικότερων προβλημάτων της χώρας (δημογραφικό, εθνικά, καθολική διαφθορά κοκ), έχει χωρίς καμμία αμφιβολία αυτό καθεαυτό το Κλεινόν Άστυ. Το αδηφάγο τέρας που το μόνο κλέος που του απέμεινε είναι το όνομα, αφού κατασπάραξε όλη τη χώρα, καιρό τώρα τρώει τις σάρκες του. Το γνωστό και ως αθηνοκεντρικό μοντέλο οργάνωσης και ανάπτυξης, είναι ολοφάνερο ότι έχει εκμετρήσει προ πολλού το ζην του. Οι πρόσφατες πυρκαγιές ήταν ένα ακόμη κερασάκι στην τούρτα!

Τι κατάφερε 175 χρόνια τώρα, ιδίως τα τελευταία 50-60; Μάζεψε τον μισό πληθυσμό του κρατιδίου στο λεκανοπέδιο καταστρέφοντας (οριστικά;) δια της μπετονοποίησης ένα απαράμιλλου κάλλους φυσικό περιβάλλον, δημιουργώντας μια από τις πιο μολυσμένες μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Αποξένωσε τους ανθρώπους μεταξύ τους, από τη γη τους, τις εστίες τους, από κάθε έννοια πατρίδας. Τους ομογενοποίησε επιτυγχάνοντας οικονομίες κλίμακας, παράγοντας εκθηλισμένους metrosexual, χαρωπούς καταναλωτές προϊόντων, ελεγχόμενων και κατευθυνόμενων ειδήσεων, άχρηστων πληροφοριών, μαζικής παγκοσμιοποιημένης υποκουλτούρας. Εξέθρεψε το μοναδικό παγκοσμίως είδος του αθηνέζου ανθρώπου που είναι μόνος του στον κόσμο και όλοι του χρωστάνε, τα ξέρει όλα, είναι μάγκας, αγενής, καταφερτζής, πολυλογάς με άποψη για όλα, παρτάκιας, λαμόγιο, που κονομάει πουλώντας αέρα, ξεκοκκαλίζοντας προγράμματα, κλέβοντας κατά προτίμηση δημόσιο χρήμα και οπωσδήποτε την Εφορία, οδηγεί το SUV του στους ιδιωτικούς του δρόμους όπως γουστάρει μιλώντας στο κινητό και καπνίζοντας ταυτόχρονα κι ο νους του κι ο λογισμός είναι πώς και πού θα διασκεδάσει. Συγκέντρωσε το 90% της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας, μιας οικονομίας παρασιτικής –ανύπαρκτης στην πραγματικότητα- που δεν παράγει τίποτε άλλο από αέρα κοπανιστό, σκουπίδια και κάθε είδους τρωκτικά. Εξέθρεψε τη χειρότερη στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο αστική τάξη/ οικονομική elite κατσαπλιάδων, κλεφτών, ψευτοεπιχειρηματιών που κάνουν business αποκλειστικά σχεδόν με το Δημόσιο και το μόνο που ρισκάρουν είναι το μέγεθος της θαλαμηγού ή τα στρέμματα της βίλας στην Εκάλη/Φιλοθέη/Ψυχικό/Γλυφάδα και πάει λέγοντας. Δημιούργησε ένα πολιτικό προσωπικό εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου, ολοκληρωτικά σχεδόν ελεγχόμενο από την προηγούμενη τάξη, που εξαντλεί τα όρια της ύπαρξής του στη virtual reality των δυσανάλογα πολλών σε σχέση με τον πληθυσμό ΜΜΕ (κυρίως βοθροκάναλων). Εγκατέλειψε το σύνολο της χώρας χωρίς υποδομές σε τραίνα, αυτοκινητόδρομους, λιμάνια και κυρίως ανθρώπινο δυναμικό, απολύτως ανέτοιμη να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε από τις προκλήσεις του μέλλοντος. Ακόμα και σήμερα που η λαμογιά και η ρεμούλα έχουν χτυπήσει κόκκινο, εν έτει σχεδόν 2010 δεν έχει καταφέρει να συνδεθεί με τη συμπρωτεύουσα με κλειστό αυτοκινητόδρομο!

Δεν χρειάζεται πολλά. Αρκεί να φανταστεί κανείς τα αυτονόητα, πώς θα γινόταν η Ελλάδα δηλαδή με μια σταδιακή, προγραμματισμένη μείωση του πληθυσμού της Αθήνας σε 1,5-2.000.000 κόσμο. Με 8-10 μεγάλα αστικά κέντρα των 400-500.000 κατοίκων ανά την επικράτεια και ζωντάνεμα της νησιωτικής χώρας, με οργανωμένη και αυστηρά τηρούμενη πολεοδόμηση, με αυτόνομη οικονομική δραστηριότητα με τοπικά χαρακτηριστικά μέσω της ανάδειξης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε περιοχής (νότια Ελλάδα τουρισμός, Πειραιάς εμπορική ναυτιλία, βόρεια Ελλάδα βιομηχανία, ενέργεια, μεταφορές κοκ), με δημόσια σχολεία, βρεφονηπιακούς σταθμούς, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, μαιευτήρια, πολιτιστική δραστηριότητα υψηλού επιπέδου. Με μετρημένους ανθρώπους, με ήθος και αξιοπρέπεια, που παράγουν αγαθά, τεχνολογία αιχμής, ιδέες, πολιτισμό. Δεν χρειάζεται να ξαναανακαλύψουμε το ζεστό νερό, το πανάξιο εκείνο κομμάτι των συμπατριωτών μας που ζούνε και προκόβουν στο εξωτερικό, διατηρώντας ταυτόχρονα την πιο αγνή και αυθεντική αίσθηση της μητέρας πατρίδας, δείχνει το δρόμο.

Διαβάσαμε πρόσφατα ένα ευφυολόγημα του Γιάννη Τσαρούχη ο οποίος είχε πει για την Αθήνα, ότι οι σημερινοί ευεργέτες της θα είναι όχι αυτοί που κτίζουν και δωρίζουν σημαντικά δημόσια κτίρια, αλλά αυτοί που γκρεμίζουν κτίρια και δωρίζουν ελεύθερο χώρο. Τον θυμηθήκαμε με τις πρόσφατες πυρκαγιές της ΒΑ Αττικής οι οποίες υπό την έννοια της ανάδειξης ενός εφιαλτικού μέλλοντος (το νέο Ρυθμιστικό προβλέπει 8.000.000 για την Αθήνα) -πέραν της τρομακτικής οικολογικής καταστροφής- είχανε τελικά εξέχουσα σημασία.

Δ.Ν.