Αντιφωνητής » έκθεση

Ὑπέρ Νίκου Παπαδόπουλου

kkar — Thu, 13 Mar 2025 13:46:09 +0000

Κάτι λίγα ἀκόμη γιά νά τελειώνουμε μέ τίς καθεστωτικές πίπες περί Τέχνης καί “βανδαλισμοῦ” ἀπό πλευρᾶς Νίκου Παπαδόπουλου:

1) Τέχνη μέ τήν παραδοσιακή ἔννοια δέν ὑφίσταται πλέον, ἤδη ἀπό τίς ἀρχές τουλάχιστον τοῦ 20οῦ αἰώνα, ὅταν π.χ. ὁ Νταλί ὑπέγραφε μιά χέστρα καί τήν ἀνακήρυσσε σέ ἔργο Τέχνης. Ἡ νεωτερική Δύση προσπάθησε νά βάλει τήν “Τέχνη” στή θέση τῆς θρησκείας ἀλλά τό ἐγχείρημα διαλύθηκε ἀπό τήν κοινωνική ἀποσύνθεση καί τήν καλλιτεχνική πρωτοπορία, παραμένει δέ ἐν ἰσχύ μόνο στά (ἄδεια) κεφάλια τῶν διαφωτισμένων.

2) Οἱ δῆθεν φιλότεχνοι ἐπικαλοῦνται τήν ἀναφορά τῆς συγκεκριμένης ἔκθεσης μέ τή σειρά Los Caprichos τοῦ Γκόγια, μόνο πού δέν λένε ὅτι ἐκεῖνα τά ἔργα τοῦ Γκόγια σατίριζαν καί χλεύαζαν τήν ἰσπανική κοινωνία – ὄχι τά ἱερά καί τά ὅσιά της.

3) Γιά τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν ἦταν εἰκόνες ἀλλά ἔργα Τέχνης πού ἔπρεπε νά ἰδωθοῦν σέ ἄλλο πλαίσιο, σημειώνω πώς τήν ἐπίμαχη σειρά ὁ ἴδιος ὁ καλλιτέχνης τήν ὀνομάζει “εἰκονίσματα” καί ἄλλωστε γράφει ἐπάνω στήν καρικατούρα τοῦ Ἅη Γιώργη τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου καί μάλιστα στά ἑλληνικά καί στά ἀγγλικά! Ἄν αὐτό δέν λέγεται βλασφημία, τότε πῶς λέγεται;

4) Ὁ Νίκος Παπαδόπουλος, ἕνας ἁγνός πατριώτης πού βρέθηκε στή Βουλή, ἔπραξε αὐθόρμητα καί, ἄσχετα μέ ὅσα ἐλέχθησαν ἐκ τῶν ὑστέρων, ἐνήργησε ἀκτιβιστικά ἀπέναντι στήν διαρκή πρόκληση, καί κεῖ πάλι πολύ ἥπια τό ἔπραξε. Δυό προστατευτικά τζάμια σπασμένα δέν εἶναι δά καί …βανδαλισμός. Ὅλη ἡ φασαρία γίνεται γιά νά ἀποτραπεῖ κάθε σκέψη γιά ἀνάλογες δράσεις καί νά ἰσοπεδωθεῖ κάθε ζωντανός ὀργανισμός πού ἔχει δημοσιότητα.

5) Οἱ ἀληταράδες τῆς Βουλῆς τιμώρησαν μέ 50% μείωση μισθοῦ τόν Ν.Π. γιά τό πταῖσμα αὐτό, ὅταν τά λαμόγια καί οἱ ἐγκληματίες ἐκεῖ μέσα ζοῦν καί βασιλεύουν.

6) Καί μιά κουβέντα γιά τούς ὑπερασπιστές τῆς μή χέσω Τέχνης. Πρῶτον μιλᾶνε ἐπειδή θίχτηκε ὁ ἀνυπεράσπιστος Χριστιανισμός κι ὄχι κάποια ἄλλη θρησκεία πού θά τούς κόστιζε πολύ ἀκριβά. Δεύτερον οἱ ἴδιοι προωθοῦν συστηματικά τήν woke κουλτούρα στή γραμμή τῆς USAID μέσα στήν “Ἐθνική” μας Πινακοθήκη καί βγάζουν τόν σκασμό σέ περιπτώσεις πού λογοκρίνεται πχ ὁ Τσαϊκόφσκι ἤ ὅταν κλέβουν ἀπό τά χέρια τους κοτζάμ Πικάσο (καί δέν τρέχει τίποτε!). Καί τρίτον, μιλᾶνε γιά “σκοτάδι” ποιοί; ἡ ΑΣΚΤ καί τό σύστημα ἐξουσίας! Ἡ μέν πρώτη εἶναι τό ἀπόλυτο πολιτιστικό ἄντρο τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, ἐνῶ τό δεύτερο εἶναι ἡ πηγή ὅλων μας τῶν βασάνων. Καί μόνο γι΄ αὐτό κάθε σοβαρός ἄνθρωπος θά πήγαινε ἀπέναντι, ἀλλά φαίνεται ὅτι κάποιοι εἶναι τόσο προοδευτικοί πού συντάσσονται μέ τόν Μητσοτάκη ἀπέναντι στόν …Μεσαίωνα.

(12/3/2025, facebook)

ΕΚΘΕΣΗ (ΚΑΛΟΥΠΩΜΕΝΩΝ) ΙΔΕΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ … ΕΚΘΕΤΕΙ

kkar — Wed, 01 Oct 2014 10:24:50 +0000

Τα τελευταία 20 -25 χρόνια έχει παγιοποιηθεί ένα γραμματειακό είδος που το συναντάμε μόνο σε μαθητικά γραπτά και μάλιστα στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου: η Έκθεση ιδεών ή, όπως λέγεται τα τελευταία χρόνια, η Παραγωγή Λόγου. Το ιδιόμορφο αυτό είδος σταδιακά διαμόρφωσε τα δικά του χαρακτηριστικά μέσα στην εξεταστική αναγκαιότητα και στον κρίσιμο ρόλο που παίζει ο βαθμός στο μάθημα για την εισαγωγή του μαθητή στο Πανεπιστήμιο. Με τη συμβολή πολλών καθηγητών («εκθεσάδων» όπως λέγονται αγοραία) ο μαθητής έπρεπε να γράφει ήπια και ουδέτερα, πολιτικώς ορθά, να γράφει «όχι αυτά που πιστεύει, αλλά αυτά που πρέπει». Ως ένα βαθμό αυτό που συμβουλεύαν οι εν λόγω καθηγητές ήταν αποτελεσματικό. Σε έναν διορθωτή που το κεφάλι του είναι γεμάτο στερεότυπα πώς να υποστηρίξεις ότι οι αντιραστριστές ή οι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το έχουν παρακάνει; «Άσε, αυτά τα γράφεις για άλλη περίσταση. Όταν γράφεις εξετάσεις, κυνηγάς τον μέγιστο υψηλό βαθμό», λέει η φωνή του ρεαλισμού.

Από κει και πέρα, βέβαια, όσο οι εκθεσάδες έβλεπαν ότι οι μαθητές τους δεν είχαν καμμία επαφή με άρθρα εφημερίδων και περιοδικών, με δοκίμια και γενικά με επίκαιρο ζωντανό λόγο, όσο έβλεπαν ότι οι μαθητές της τελευταίας τάξης δεν είχαν το χρόνο να προβληματιστούν ή να παρακολουθήσουν τη διαλεκτική αντιπαράθεση των ιδεών σε προβλήματα του δημοσίου βίου (το ενδιαφέρον για τα κοινά δεν μπορεί να περιορίζεται στην τελευταία τάξη) και όσο από την βαθμολογία του μαθητή εξαρτιόταν και η εισπρακτική επιτυχία των μαθημάτων τους, τυποποίησαν το μάθημα σε βαθμό κακουργήματος (και γελοιότητας). Πραγματικά μαθητικά λεκτικά κλισέ: η ανάγκη είναι πάντα «αδήριτη», η λύση είναι πάντα «η ανθρωπιστική παιδεία» και στο τέλος «το συμπέρασμα συνάγεται αβίαστα». Πέραν των γλωσσικών στερεοτύπων ο μαθητής καλείται να μάθει 10 περίπου προλόγους και επιλόγους που «κολλάνε παντού», κατεβατά ολόκληρα με αιτίες και προτάσεις «δια πάσαν νόσον και μαλακίαν».
Πίσω απ’ αυτό το γλωσσικό και επικοινωνιακό λούστρο γίνεται προσπάθεια να κρυφτεί η κενότητα της σκέψης, η ρηχότητα, η τιποτολογία. Και η συνταγή γίνεται σιγά σιγά καθολική, καθώς όλοι, μαθητές και καθηγητές, παίρνουν το μήνυμα πώς το συνταγολόγιο ιδεών αποφέρει ένα 14-15, αρκετό για την εισαγωγή σε πολλά ΑΕΙ, αφού έτσι ξεπερνιέται ο σκόπελος της έκθεσης. Στα άλλα η αποστήθιση και η τυποποίηση είναι αποδοτικότερη. Φέτος, όμως, στην έκθεση είχαμε στατιστικά χαμηλούς βαθμούς.
Απλώς το πρώτο ζητούμενο ήταν διαπιστωτικό, ήθελε δηλαδή φαινόμενα που αποδείκνυαν το σημερινό έλλειμμα ανθρωπιάς και οι περισσότεροι έχοντας φορτωμένο το μυαλό τους με την αιτιολογία του φαινομένου έγραψαν … αιτίες. Πρόσθεσαν μετά και το γνωστό ευχολόγιο: «ανθρωπιστική παιδεία» μπλα μπλα, «οικογένεια» μπλα μπλα και «ΜΜΕ» μπλα μπλα!
Θα ήταν τα παραπάνω ωραίες αφορμές να κάνουμε λίγο κακεντρεχές χιούμορ, να αποφορτιστούμε λιγάκι, αν δεν επρόκειτο για τους σημερινούς δεκαοχτάχρονους και μια ολόκληρη γενιά, της οποίας τη σκέψη το εκπαιδευτικό σύστημα έκανε το παν για να την ευνουχίσει και να την αποτελειώσει. Γιατί τι άλλο καλλιεργούμε στους μαθητές παρά μιθριδατικό εθισμό στον ξύλινο λόγο (άρα και στην ξύλινη σκέψη), επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων, εγκλωβισμό σε στερεότυπα και εξοβελισμό κάθε φαντασίας και αιρετικού λόγου; Στην ουσία οι μαθητές αυτοί και αυριανοί πολίτες παύουν να είναι σκεπτόμενοι. Νωρίς νωρίς παίρνουν το μήνυμα ότι αρκεί να αναμασήσουν «πέντε πράγματα», για να πάρουν τον βαθμό κι όλα τα άλλα είναι «φιλοσοφίες και θεωρητικολογίες». Απορεί κανείς γιατί η νέα γενιά δεν είναι πολιτικοποιημένη;
Ακόμη όμως και κάποιοι νέοι να θελήσουν να διερευνήσουν περισσότερο τα πράγματα θα βρουν μπροστά τους μια προπαγάνδα … που δεν αστειεύεται. Με τι διανοητική σκευή να παλέψει κανείς την υπερεκμετάλλευση του φόβου, τη λογική των «μοναδικών λύσεων», τις μισές αλήθειες- μισά ψέματα που οδηγούν σε ολόκληρα ψέματα, τις απλουστευτικές εξηγήσεις της σημερινής κρίσης με προώθηση του κοινωνικού αυτοματισμού (πάντα φταίει ο διπλανός) και της αυτο-ενοχοποίησης; Τα υπερόπλα της προπαγάνδας απέναντι σε έναν λαό τελικά, που δεν έχει μάθει να σκέφτεται, που έχει μάθει να χρησιμοποιεί έτοιμες συνταγές και προσπαθεί να χωρέσει την πραγματικότητα είτε σε κάθε είδους διεθνιστικές και ταξικές εμμονές (χωρίς συναίσθηση για το πεπερασμένο κάθε ερμηνευτικού εργαλείου) είτε σε θεωρίες συνωμοσίας και πολιτικού αναχωρητισμού.
Εναπόκειται πραγματικά στον προσωπικό πνευματικό και διανοητικό αγώνα του καθενός να αναπτύξει τη σκέψη του και να συνειδητοποιήσει σε βάθος την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Ο θεσμός της εκπαίδευσης απουσιάζει εκκωφαντικά και η Έκθεση είναι μια μεγάλη
απόδειξη γι’ αυτό. Είναι φανερό πως το μάθημα με τη σημερινή του μορφή έχει κλείσει τον κύκλο του.

Παν . Καρακολίδης

Πάλι ἔκθετοι…

kkar — Sun, 15 Mar 2009 22:04:04 +0000

Ἡ ἐπίσκεψη Μακντούγκαλ τό περασµένο φθινόπωρο στήν Ἑλλάδα (Ἀθήνα, Μακεδονία καί Θράκη) γέννησε τελικά τήν ἔκθεση πού δηµοσιοποιήθηκε πρό ἡµερῶν. Κατόπιν τό µπαλλάκι πέρασε στήν Ἑλληνική κυβέρνηση πού ἀπάντησε στίς 13-3-09 τά …καθιερωµένα στό Συµβούλιο τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωµάτων στή Γενεύη. Τί µᾶς καταλόγισε ὅµως ἡ «ἀνεξάρτητη ἐµπειρογνώµων» γιά τήν µειονοτική µας πολιτική στή Θράκη;

Κατέγραψε τούς ἰσχυρισµούς τουρκοφρόνων καί ἑλληνικῶν Ἀρχῶν καί στά συµπεράσµατά της φαίνεται µία προσπάθεια νά συγκεράσει τά διεστῶτα καί νά µήν πολυδυσαρεστήσει κανέναν.

Σηµειώνει λοιπόν τόσο τίς αἰτιάσεις τῶν Τούρκων γιά τόν χαρακτηρισµό τῆς µειονότητας (καί τά λόγια κάποιων ὅτι οἱ λέξεις «Τοῦρκος» καί «Μουσουλµάνος» γι’ αὐτούς συµπίπτουν), τίς ἑλληνικές ἀντιρρήσεις µέ βάση τήν τριµερή ἐθνοτική σύνθεση τῆς µουσουλµανικῆς κοινωνίας µά καί τήν ἐπισήµανση ἀπό τήν πλευρά µας τῶν πολιτικῶν σκοπιµοτήτων τῆς Τουρκίας πίσω ἀπό τό ψευδεπίγραφο αἴτηµα τοῦ «συλλογικοῦ αὐτοπροσδιορισµοῦ». Τό σπουδαιότερο ὅµως εἶναι ὅτι ἀναφέρεται καί στίς συναντήσεις της µέ ἐκπροσώπους τῆς µή τουρκογενοῦς µουσουλµανικῆς κοινωνίας: «Ὡστόσο, ἡ ἀνεξάρτητη εἰδικός συναντήθηκε µέ ἄτοµα πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Ποµάκοι καί Ροµά, οἱ ὁποῖοι περιέγραψαν τίς πιέσεις νά µάθουν καί νά µιλοῦν τουρκικά ἀντί γιά ποµακικά καί νά ἐξοµοιωθοῦν µέ τούς Τούρκους. Κάποιος περιέγραψε ἕνα κλῖµα ἐκφοβισµοῦ καί πίεσης στά παιδιά τους νά πᾶνε στά µειονοτικά σχολεῖα. Μερικοί σηµείωσαν ὅτι µέλη τῶν κοινοτήτων τῶν Ποµάκων καί τῶν Ροµά ὑφίστανται διακρίσεις ἄν δέν αὐτοπροσδιοριστοῦν ὡς Τοῦρκοι.»

Ἡ ἔκθεση µάλιστα µᾶς ἐπεφύλασσε καί µία θετική ἔκπληξη, καθώς γράφει στό καταληκτικό της κεφάλαιο: «Ἐνῶ τά µέλη τῆς µουσουλµανικῆς µειονότητας εἶναι πλήρως πολίτες τῆς Ἑλλάδος, ἐπιτρέπεται στήν Τουρκία νά ἔχει ἕνα Προξενεῖο στήν περιοχή τῆς Δυτικῆς Θράκης καί νά ἐµπλέκεται σέ θέµατα πού ἀφοροῦν τήν µουσουλµανική µειονότητα σχετικά µέ τή Συνθήκη τῆς Λωζάνης»! Τί ἔχουµε νά ἀπαντήσουµε ὡς πολιτεία στήν εὔλογη αὐτή ἀπορία; Ὅτι τό αἴτηµα αὐτό ἔχει σχεδόν ποινικοποιηθεῖ ἀπό χρόνια; Ὅτι δέν τολµᾶµε νά πράξουµε τό αὐτονόητο, ξηλώνοντας τό Προξενεῖο ἀπό τήν Κοµοτηνή, µήπως καί µᾶς κάνει ντά ἡ καλή µας γειτόνισσα;

Πάντως κατά τά ἄλλα ἡ ἔκθεση ἦταν ἄθλια σέ βάρος µας, κυρίως σέ σχέση µέ τούς Ψευτοµακεδόνες. Γιά τή Θράκη µᾶς σύστησε νά καταργήσουµε τή Σαρία, νά ἐκλέγουµε τούς µουφτῆδες*, νά δίνουµε δίγλωσση προσχολική ἐκπαίδευση κτλ κτλ. Ἄν ἀναλογιστεῖ κανείς ὅτι αὐτή ἡ τελική µορφή τῆς ἔκθεσής της εἶναι ἡ καλύτερη πού µπορέσαµε νά πετύχουµε, µπορεῖ νά φανταστεῖ κανείς τί θά µᾶς περίµενε στήν πρωτόλεια µορφή της. Τό ζήτηµα ὅµως εἶναι νά τρέχουµε κάθε φορά πίσω ἀπό ὅποιον ἀµολύσει ἡ Τουρκία ἐναντίον µας; Ἡ Κύρα Ἀδάµ στήν «Ἐλευθεροτυπία» (6-3-09) ἔγραψε τό πῶς ἀπαγόρεψε ἡ γείτων τίς ἁπα-νταχοῦ ἐπιθεωρήσεις. Ἐµεῖς γιατί δέν βάλαµε τή ρήτρα πού µιλᾶ µόνο γιά τίς ἀναγνωρισµένες µειονότητες; Μπορεῖ ὁ καθένας νά ἔρχεται καί νά µᾶς ἐγκαλεῖ γιά ὅ,τι θυµᾶται καί µεῖς νά πασχίζουµε νά τοῦ ἐξηγήσουµε ὅλα τά παιχνίδια πίσω ἀπό τή βιτρίνα πού ἐκεῖνος προλαβαίνει νά δεῖ; Καί πότε θά ξυπνήσει ἡ τοπική κοινωνία γιά νά ἀντιδράσει σέ τοῦτο τό χάλι; Πῶς τοποθετεῖται στά ζητήµατα αὐτά πού τήν ἀφοροῦν ἄµεσα καί πῶς συνδράµει τήν ἀµυνόµενη πολιτεία; Ποιά σωµατεῖα, ποιές ΜΚΟ ἀσχολοῦνται στοιχειωδῶς; Πρέπει νά φτάσει σέ κοσοβάρικες καταστάσεις γιά νά ξυπνήσει καί νά ἐνδιαφερθεῖ; Ἄµ, τότε θά εἶναι πολύ ἀργά…

* Ἀλήθεια, ποῦ τό βρῆκε αὐτό πού γράφει «Religious leaders should be chosen by their religious communities»; Σέ ποιά χώρα γνωρίζει νά ἐκλέγονται οἱ µουφτῆδες καί τό ζητάει κι ἀπό µᾶς;

State Department: Ἄλλη µία καλή ἔκθεση γιά τή Θράκη

kkar — Sun, 01 Mar 2009 10:59:54 +0000

Στίς 25 Φεβρουαρίου δόθηκε στή δηµοσιότητα ἡ Ἔκθεση τοῦ Στέητ Ντηπάρτµεντ γιά τά Ἀνθρώπινα Δικαιώµατα ἀνά τόν κόσµο. Παρότι σιχαινόµαστε τήν ἐπιθεώρηση ἀπό ἐκείνους πού εἶναι οἱ βασικοί καταπατητές τῶν ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν, ἐντός κι ἐκτός ΗΠΑ, παρακολουθοῦµε τίς ἑκάστοτε ἐκθέσεις τόσο λόγῳ τῆς ἀµερικανοελληνικῆς σχέσης ἰσχύος ὅσο καί λόγῳ τῆς γενικότερης βαρύτητας πού ἔχουν αὐτές (π.χ. στήν …Βασιλίσσης Σοφίας). Πάντως ἡ ἔκθεση καί φέτος εἶναι καλή γιά τή Θράκη.

Διαβάζουµε λοιπόν στήν φετεινή ἔκθεση τοῦ ἀµερικανικοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν µία οὐδέτερη καταγραφή ὅλων τῶν ὑποθέσεων πού σχετίζονται µέ τά ἀνθρώπινα δικαιώµατα ἀνά τήν Ἑλλάδα καί ἐπικεντρώνουµε στή Θράκη. Βλέπουµε ὅτι, σύµφωνα µέ τήν ἔκθεση, διεκδικοῦν ἀναγνώριση ὡς µειονότητα ἤ µειονοτική ὁµάδα «Ἕλληνες πολίτες πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Τοῦρκοι, Ποµάκοι (σλαβόφωνοι µουσουλµάνοι), Βλάχοι (βαλκανική µειονοτική ὁµάδα πού µιλᾶ µία ρουµάνικη διάλεκτο), Ροµά, Ἀρβανίτες (Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πού µιλοῦν µιάν ἀλβανική διάλεκτο), ἤ Μακεδόνες».

Ἐπίσης καταγράφεται ξανά (ὅπως καί πέρυσι) ἡ πραγµατικότητα πού ἀρνοῦνται οἱ τουρκόφρονες τῆς περιοχῆς: «Μερικά µέλη τῆς Ποµάκικης κοινότητας ἰσχυρίστηκαν ὅτι πιέζονταν ἀπό µέλη τῆς τουρκόφωνης κοινότητας γιά νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη ποµάκικης ταυτότητας ξέχωρης ἀπό τήν τουρκική. ΜΜΕ στή Θεσσαλονίκη ἀνέφεραν τόν Ὀκτώβριο ὅτι δύο ἐκδότες τῆς «Μιλέτ», τοπικῆς ἐφηµερίδας πού τυπώνεται στήν τουρκική, καταδικάστηκαν σέ 12 µῆνες φυλάκιση γιά διασπορά µίσους κατά τῆς Ποµάκικης κοινότητας.» Ποµάκικη κοινότητα, µέ τό «Π» κεφαλαῖο, καί «τουρκόφωνη κοινότητα»! Φανταστεῖτε τά µοῦτρα τῶν ἐπαγγελµατιῶν Τούρκων ὅταν τό πληροφορηθοῦν!

Βεβαίως δέν ἀποσιωπῶνται καί τά τούρκικα αἰτήµατα: «Πολλά ἄτοµα πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς µέλη µειονότητας δυσκολεύονται νά ἐκφράσουν τήν ταυτότητά τους ἐλεύθερα καί νά διατηρήσουν τόν πολιτισµό τους. Ἡ χρήση τῶν ὅρων Τοῦρκος καί Τουρκικός ἀπαγορεύεται στόν τίτλο σωµατείων, παρότι οἱ ἰδιῶτες νοµίµως αὐτοαποκαλοῦνται Τοῦρκοι.» Σηµειώνεται ἐπίσης τό ἑλληνικό καραγκιοζλίκι, µέ τήν ψήφιση νόµων πού δέν ἐφαρµόζονται ποτέ: «Οἱ προϋποθέσεις τοῦ νόµου τοῦ 2007 γιά τά ΜΜΕ, περί βασικῆς χρήσης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σέ ραδιόφωνα καί τηλεοπτικούς σταθµούς, δέν εἶχε καµµία πρακτική ἐπίπτωση στούς ὑπάρχοντες τουρκόφωνους ραδιοσταθµούς τῆς Θράκης». Τέλος, γίνεται µία ὕποπτα ἐκτενής ἀναφορά στή Σαρία, στίς ἱεροδικαστικές ἁρµοδιότητες τῶν µουφτήδων. Ἰσορροπηµένη µέν, ἐκτενής δέ. Μαγειρεύεται τό πρᾶγµα γιά τήν κατάργησή τους (καί τήν συνακόλουθη ἐκλογή τοῦ µουφτῆ), εἶναι προφανές…

Ἕνα σηµεῖο πού ἀγνοούσαµε ἦταν ὅτι µετά τό νοµοσχέδιο γιά τήν µισθοδοσία τῶν 240 ἰµάµηδων ἀπό τό ἑλληνικό Δηµόσιο, ἡ ἑβραϊκή κοινότητα ζήτησε ἀπό τήν Κυβέρνηση νά πληρώνει καί τούς µισθούς τῶν ραββίνων, ὅπως κάνει ἤδη καί µέ τούς ὀρθόδοξους ἱερεῖς (!) ἀλλά ἀκόµη δέν ἔλαβε ἀπάντηση. Ἄραγε αὐτοί δέν φοβοῦνται τόν ἔλεγχο τῶν θρησκευτικῶν τους λειτουργῶν ἀπό τίς ἀλλόδοξες Ἀρχές, πού ἐπικαλοῦνται οἱ τουρκόφρονες πρακτοράντζες οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν στή Θράκη;

Ἀντιθέτως, ἄκρως ἐπικριτικός ἦταν ὁ ἐπίτροπος τοῦ Συµβουλίου τῆς Εὐρώπης γιά τά Ἀνθρώπινα Δικαιώµατα, Τόµας Χάµαρµπεργκ. Ὄχι µόνο ζητᾶ ν’ ἀναγνωρίσει ἡ Ἑλλάδα κι ἄλλες µειονότητες ἀλλά καί πιέζει ν’ ἀποδώσουµε τήν ἰθαγένεια σέ ὅσους τήν στερήθηκαν βάσει τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Ἑλληνικοῦ Κώδικα Ἰθαγένειας (καί στούς ἐπιγόνους τους!) καί νά τούς ἀποζηµιώσουµε δεόντως! Καί βεβαίως ἀνησυχεῖ γιά τή «Σαρία» κι αὐτός, τί θά ΄ταν κανένας ὀπισθοδροµικός, ν’ ἀνέχεται τήν προαιρετική διατήρηση ἀνατολικῶν παραδόσεων; Θά χρειαστεῖ µεγάλος ἀγώνας γιά νά περιφρουρήσουµε τά ἐθνικά µας δίκαια καί συµφέροντα καί δέν βλέπουµε ποιός θά εἶναι αὐτός πού θά τό πράξει…