Eggonopoulos-Aleksandros_Pavlos_Melas

Από καιρό τα άθλια φερέφωνα του αποικιακού καθεστώτος στην πατρίδα μας όχι μόνο έχουν βάλει στο στόχαστρο το ελληνικό έθνος και τον λαό της Ελλάδος αλλά και το εκφράζουν ρητώς και ευθαρσώς. Δεν σταματούν να δηλώνουν δημοσίως την απέχθειά τους για καθετί «εθνολαϊκό», προσπαθώντας έτσι να απαξιώσουν και τις λέξεις που θεμελίωσαν την δημοκρατία. Άραγε χωρίς έθνος και λαό ποια δημοκρατία υπήρξε, υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει; Μόνο αυτή η μαϊμού – δημοκρατία που ταιριάζει στις μαύρες μέρες μας και στο άραχνο παρόν της πατρίδας μας. Αυτό στο οποίο τα μεν κόμματα εξακολουθούν να υπακούουν στον διαχρονικό ορισμό του Ροΐδη, ενώ τα πολιτικά μηδενικά εναλλάσσονται στην καρέκλα της εξουσίας έχοντας στο βιογραφικό τους μονάχα εξαπατήσεις, ιδεοληψίες, μηχανορραφίες, γονυκλισίες και αρπαχτές.

Read the rest of this entry…

Comments Off

poreia_diamartyria_maroysi_2017_14Το τι είναι είδηση για τα ΜΜΕ είναι ένα παλιό ερώτημα αλλά κάθε τόσο που επιβεβαιώνεται ο πρόστυχος ρόλος τους έχουμε μιαν αφορμή να απολαμβάνουμε το γεγονός της χρεωκοπίας τους στις μέρες μας. Σήμερα λ.χ. που όλοι θρηνούν για την απόσυρση του Έλληνα πολίτη στην ιδιώτευση, οι χασαποφυλλάδες συνεχίζουν να αποσιωπούν ή να υπερπροβάλουν όποιαν κινητοποίηση θέλουν, αναλόγως με τα συμφέροντα του καθεστώτος που υπηρετούν. Δύο πρόσφατα παραδείγματα από εφημερίδες αντίθετων δήθεν πολιτικών τοποθετήσεων, την “Καθημερινή” και την “Εφημερίδα των Συντακτών”:

Read the rest of this entry…

Comments Off

Ἐγώ θά σᾶς μεταφέρω μιάν εἴδηση πού βρῆκα στόν ξένο Τῦπο (μπορεῖ καί νά ἔπαιξε καί στά δικά μας ΜΜΕ, δέν τό γνωρίζω) καί σεῖς βρεῖτε τή σχέση τῆς πραγματικότητας πού περιγράφει μέ τή χώρα ὅπου ζοῦμε.

Ἡ ἑταιρεία js στίς ΗΠΑ, πού ἀνήκει στόν Τζέημς Σού (φωτό), ἐκμισθώνει συχνότητες σέ διάφορους ἀμερικανικούς ραδιοσταθμούς καί μεταδίδει «κινεζόφιλες εἰδήσεις καί προγράμματα» σέ καμμιά ντουζίνα πόλεις (Οὐάσινγκτον, Σάν Φρανσίσκο, Βοστώνη, Χιοῦστον, Φιλαδέλφεια…). Τό πρακτορεῖο Ρώυτερς ἀνακάλυψε πώς πρόκειται γιά μέρος ἑνός παγκόσμιου δικτύου πού λειτουργεῖ σέ 14 χῶρες μέ 33 ραδιοσταθμούς πού ἀποκρύπτουν τόν βασικό τους μέτοχο, πού εἶναι τό κρατικό China Radio International. Τό πρόγραμμα πού μεταδίδουν οἱ σταθμοί αὐτοί προέρχεται ἀκριβῶς ἀπό τό CRI, ἐνῶ οἱ ἰδιοκτῆτες εἶναι Κινέζοι μετανάστες – ἐπιχειρηματίες.
Τώρα λοιπόν οἱ ἀμερικανικές ὑπηρεσίες ψάχνουν τήν ὑπόθεση, μήπως πρόκειται γιά παραβίαση τῆς ἐγχώριας νομοθεσίας ἡ ὁποία ἀπαγορεύει σέ ξένες κυβερνήσεις καί ἀντιπροσώπους τους νά κατέχουν ἄδεια ραδιοσταθμοῦ. Ἐπίσης καί τό ποσοστό πού μπορεῖ κάποιος ἀλλοδαπός (πρόσωπο ἤ ἑταιρεία) νά κατέχει στό μετοχικό κεφάλαιο ἑνός σταθμοῦ εἶναι μέχρι 20% ἤ 25% γιά τήν μητρική ἀμερικανική ἑταιρεία. Μά καί πέρα ἀπό αὐτό, τό Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης ἐρευνᾶ τό ἐνδεχόμενο παραβίασης τῆς νομοθεσίας (Foreign Agents Registration Act) γιά τούς πράκτορες ξένων συμφερόντων πού ἐμπλέκονται σέ πολιτική δραστηριότητα μέ σκοπό τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιρροῆς τους στήν ἀμερικανική πολιτική ἤ στήν κοινή γνώμη!
Αὐτά συμβαίνουν στίς ΗΠΑ ἔναντι τῶν κινεζικῶν (κι ὄχι μόνο) ἐπιχειρήσεων ΜΜΕ. Στά αὐτιά τοῦ μέσου ἑλληνέζου, πού θεωρεῖ πολιτική πραγματικότητα τόν στοματικό θόρυβο τοῦ κομματάρχη του καί θαρρεῖ πώς τό ἐθνικό συμφέρον εἶναι ἀπολίθωμα τοῦ παρελθόντος ἤ ἐφεύρεση τοῦ καπιταλισμοῦ, ὅλα τοῦτα πρέπει νά ἠχοῦν περίπου συνωμοσιολογικά. Γιαυτό καί στόν πρόσφατο νόμο γιά τά ἰδιωτικά ΜΜΕ δέν ὑπάρχει καμμία πρόβλεψη γιά τούς τυχόν ξένους ἰδιοκτῆτες, γιαυτό καί στή Θράκη οὐδείς (πλήν ἡμῶν) ἀσχολεῖται μέ τά ἑβδομαδιαῖα φῦλλα τῶν τουρκοφρόνων, ὁρισμένα ἀπό τά ὁποῖα εἶναι τακτικά δελτία ἐθνοφυλετικοῦ μίσους. Ἐμεῖς ἄλλωστε εἴμαστε προοδευτικοί καί χαλαροί ἄνθρωποι, ὄχι σάν τούς Ἀμερικάνους – ποιός μᾶς ἀπειλεῖ ἄλλωστε;

Comments Off

 

beach-photoΔεῖγµα εἰδήσεων τῆς (ἰδιωτικῆς, βασικά) τηλεόρασης καί τῶν ἀντιπολιτευόµενων (κυρίως) ἀθηνοφυλλάδων:

Ἡ πανταχοῦ παρούσα συµµορία δολοφόνων τοῦ Βλαστοῦ. Ἡ κατάρρευση τῆς οἰκονοµίας καί τό ἇλµα τῆς ἀνεργίας. Ἡ πτώση τοῦ τουρισµοῦ πού θά εἶναι χειρότερη τό 2010. Ἡ Τουρκία πού κερδίζει διαρκῶς πόντους εὔνοιας ἀπό τήν κυβέρνηση Ὀµπάµα. Ἡ νέα γρίπη θά κοστίσει 600 τοὐλάχιστον ζωές στήν Ἑλλάδα τούς ἑπόµενους µῆνες, σύµφωνα µέ τόν τάδε καθηγητή. Οἱ µπόρες πού διακόπτουν φέτος τήν καλοκαιριάτικη ζέστη εἶναι ἐνδε-χοµένως σηµάδι µεταβολῆς τοῦ µεσογειακοῦ κλίµατος, λόγῳ τῆς κλιµατικῆς ἀλλαγῆς ἀπό τή µόλυνση… Ἔ, ἄι σιχτίρ κοπρίτες, δέν θά µᾶς κάνετε ὅλους ψυχωσικούς! Δέν ζοῦµε τά ἔσχατα τοῦ κόσµου, δέν εἶναι ὅλα µαῦρα, δέν χάθηκε κάθε ἐλπίδα. Ζοῦµε στήν ὡραιότερη χώρα τοῦ κόσµου, πού τή φυλᾶνε οἱ ἅγιοι – ἥρωές της, κι ἐδῶ πού φτάσαµε κάθε ἀλλαγή εἶναι εὐκαιρία ἀνάτασης. Ἀπό τό µέσον τοῦ ἑλληνικοῦ καλοκαιριοῦ σᾶς ἀπαντᾶµε: Βάλτε τίς «εἰδήσεις» σας ἐκεῖ πού ξέρετε!

none

 Φίλες και φίλοι, καλησπέρα

Το ζήτημα της χρήσης της γλώσσας στα ΜΜΕ είναι βεβαίως τεράστιο και δυσανάλογο με τις θεωρητικές μου προϋποθέσεις αλλά και πέρα από τις προσωπικές μου προθέσεις. Θέλω απλώς με την ευκαιρία της αποψινής βραδιάς να μοιραστούμε μερικές σκέψεις που αφορμώνται από την εμπειρία μας στον δεκαπενθήμερο ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ, ένα ιδιόρρυθμο έντυπο αδέσποτης γνώμης που βγάζουμε από δεκαετίας στην Κομοτηνή.

Αυτό που μας παρακίνησε αρχικά στην δημιουργία ενός εντύπου γνώμης ήταν η καταθλιπτική κυριαρχία των κατεστημένων ΜΜΕ στον δημόσιο βίο, τόσο των τοπικών όσο και των αθηναϊκών. Να ληφθεί εδώ υπ’ όψιν ότι μιλάμε για το 1998, εποχή της παντοδυναμίας του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού και της πολιτικής ορθότητας. Μέσα σε κείνες τις άθλιες συνθήκες, που εν πολλοίς βεβαίως διατηρούνται άθικτες, ξεκινήσαμε να ορθώσουμε από την περιφερειακή μας πόλη, την απολύτως ανυπόληπτη στον χώρο της παραγωγής λόγου, μια φωνή που θα λέει τα πράγματα με το όνομά τους και θα εκφράζει το δημόσιο αίσθημα, όσο τέλος πάντων από αυτό έχει απομείνει στις εποχές της ιδιώτευσης που ζούμε. Κανένας από την αρχική ομάδα δεν ήταν δημοσιογράφος, κανένας δεν υπήρξε μέλος οποιουδήποτε κόμματος αλλά όλοι μας είχαμε μια εμπειρία από τα κοινά και μας έπνιγε το αίσθημα πως ενώ ο βασιλιάς είναι όχι γυμνός αλλά ολοτσίτσιδος, ουδείς τολμούσε να το πει. Είτε επρόκειτο για τα τεκταινόμενα στο μειονοτικό ζήτημα της Θράκης – που είναι εξάλλου ένας προνομιακός χώρος της αρθρογραφίας μας – είτε για τα γεγονότα ελλαδικού ή και διεθνούς ενδιαφέροντος. Ο ρόλος του Τύπου, πέρα από τον βιοπορισμό που μπορεί να προσφέρει στους εμπλεκόμενους, ήταν για μας ξεκάθαρος: Είτε η συγκάλυψη της αλήθειας είτε η άσκηση ενός όχι και τόσο αξιοπρεπούς επαγγέλματος (συνυφασμένου κατά κανόνα με μορφές εκβιασμού: γράφω αυτό αν… ή δεν γράφω αυτό αν… ή το γράφω αλλιώς αν…).

Πριν προχωρήσω σε κάποια παραδείγματα, ας μου επιτραπεί μια περιγραφή σε αδρές γραμμές της κυρίαρχης ιδεολογίας των αφεντικών. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ, παίζουν πια σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Όμως αυτό δεν τους αρκούσε, έπρεπε να διαλύσουν μαζί με τα απομεινάρια του κολλεκτιβισμού και κάθε αίσθημα συλλογικότητας. Τότε μόνο θα μπορούσαν να μοιραστούν ανενόχλητοι τον αμύθητο πλούτο που παράγει η νέα τεχνολογία και η ζαλισμένη ανθρωπότητα. Όταν καθένας άνθρωπος του πλανήτη δεν θα είναι πια παρά μια μονάδα παραγωγής και κατανάλωσης, δίχως ρίζες και δεσμούς με τον τόπο και την κοινωνία που τον ανέθρεψε, τότε η επικράτησή τους θα είναι απόλυτη. Έτσι μας προέκυψε η πολυπολιτισμικότητα και ο αντιεθνικισμός, η αγιοποίηση των μεταναστών και των μειονοτήτων, η κατασυκοφάντηση του παρελθόντος και των μεγάλων ενοποιητικών μορφών του, η αποδόμηση του εθνικού κράτους μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και των ΜΚΟ κτλ κτλ.

            Ποια είναι τα κόλπα με τα οποία περνάνε εμμέσως από τα έντυπα ΜΜΕ όλα τούτα; Η επιλογή των ειδήσεων: Τι θα δημοσιευθεί και τι όχι. Είναι για παράδειγμα είδηση προς αναπαραγωγή η τάδε προκλητική δήλωση ενός μειονοτικού παράγοντα της Θράκης ή όχι; Ακόμη κι όταν είναι δεδομένο ένα γεγονός, γίνεται είδηση στην συνείδηση του κόσμου μονάχα αν νομιμοποιηθεί από τα κατεστημένα ΜΜΕ. Το γραψε καμμιά αθηνοφυλλάδα; Το έπαιξε κανένα από τα βοθροκάναλα; Αν ναι, καλώς. Αλλιώς είναι σαν να μην συνέβη. Η αποσπασματικότητά τους: Όταν θέλουμε συνδέουμε μια είδηση με άλλες συναφείς για να φωτιστεί το νόημά της, αλλιώς την αφήνουμε μετέωρη και χωρίς νόημα. Τι σημαίνει ότι είχαμε μια επίθεση αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ; Μήπως αν παρετίθετο και η χθεσινή αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ κατά αμάχων έδειχνε αλλιώς; Τι σημαίνει μια δολοφονία τριών αλλοδαπών από Αλβανό ένοπλο; Μήπως η παράθεση μερικών στατιστικών για την βαρειά εγκληματικότητα των Αλβανών θα έλεγε κάτι; Η διατύπωσή τους: Είναι το ίδιο να γράψεις ότι «δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις στο Ιράκ» και να γράψεις ότι «οι Κατοχικές Δυνάμεις των ΗΠΑ επιτέθηκαν και σκότωσαν δέκα Ιρακινούς, εκ των οποίων οι 8 ήταν άμαχοι»; Ποιες μαρτυρίες παραθέτεις στο άρθρο (εμπλεκομένων ή ουδέτερων) και τι διαλέγεις να προβάλεις από αυτές; Ποια είναι η τελευταία φράση του άρθρου που εντυπώνεται καλύτερα στον αναγνώστη; Η τιτλοφορία τους: Ως γνωστόν ο τίτλος ενός άρθρου είναι το παν για τις εντυπώσεις του αναγνώστη, πόσο μάλλον που οι περισσότεροι σταματάνε την ανάγνωση εκεί. Όταν λοιπόν επιγράφεις την πώληση του ΟΤΕ, για να πάμε σε κάτι επίκαιρο, με τη φράση «στρατηγική συμμαχία με την Ντόιτσε Τέλεκομ» κι όχι π.χ. «στους Γερμανούς ξεπουλήθηκε ο ΟΤΕ», προφανώς προωθείς την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, ακόμη κι αν το κείμενο που ακολουθεί και τις δύο φορές δεν διαφέρει καθόλου. Οι συνοδευτικές φωτογραφίες: Μια ελκυστική φωτογραφία θα αναδείξει το κείμενο, η απουσία της το θάβει. Επίσης, για έναν κακό – τύπου Αχμαντινετζάντ – υπάρχουν μόνο φωτογραφίες με μορφασμούς, εκφράσεις κωμικές κτλ, ενώ για έναν καλό, έστω και διανοητικά καθυστερημένο σαν τον Μπους ή σήριαλ κίλερ σαν τον Μπλαίρ αυτό δεν το βλέπεις πουθενά. Η χρησιμοποιούμενη ορολογία: Ο Τσάβες είναι ένας «λαϊκιστής ηγέτης» ή ο «δημοφιλής πρόεδρος» της Βενεζουέλας; Η Χεζμπολά είναι μια «τρομοκρατική οργάνωση» ή «ο σωτήρας του Λιβάνου στον πόλεμο του 2006»; Το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Σερβίας είναι «το μεγαλύτερο κόμμα» της χώρας ή «το αντιευρωπαϊκό» της κόμμα; Η ετερόκλητη παράθεσή τους: Το βλέπουμε πια παντού, ότι μια επικείμενη μεταγραφή ποδοσφαιρικής ομάδας ή μία ανακοίνωση γάμου δύο κινηματογραφικών αστέρων παρατίθεται δίπλα σε ένα νομοθέτημα που καταστρέφει χιλιάδες ζωές ή και σε έναν πόλεμο. Η κατάργηση οποιασδήποτε αξιολόγησης των ειδήσεων και διάκρισης σημαντικών και ασήμαντων, είναι το μεταμοντέρνο δόγμα της αγοραίας ισοτιμίας των πάντων και έχει εφαρμογή παντού, όχι μόνο στην ειδησεογραφία. Εφόσον, λέει, κάποιοι ενδιαφέρονται τόσο ζωηρά για τον Μιζαναβολικό ή τον Παναθλιακό «δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις προτιμήσεις τους»! Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Χριστίνα Κουλούρη, η οποία είναι επικεφαλής της ομάδας συγγραφής βιβλίων ιστορίας κοινών για τους βαλκανικούς λαούς στο Κέντρο για την Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη, να μιλάει στην Κομοτηνή για τις πολλαπλές ταυτότητες καθενός μας (εθνική, θρησκευτική, σεξουαλική…) και να αναφέρεται στην οπαδική που μάλιστα «πολλοί δείχνουν να την θεωρούν επικρατέστερη όλων στη ζωή τους»! Πόσο βολική είναι η λοβοτομή των μαζών για όσους θέλουν να μας σαλαγάνε σαν πρόβατα, έ;

            Θα μπορούσαμε να μπούμε σε άπειρες λεπτομέρειες και σε μιαν απέραντη περιπτωσιολογία, αν αυτό θεωρούσαμε ότι θα είχε νόημα, όμως δεν το βλέπω σκόπιμο. Πώς αντιμετωπίζεται, θα αναρωτιόταν εύλογα κανείς, αυτή η κατάσταση; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να μας ενδιαφέρει; Ναι, απαντούμε εμείς, εφόσον θέλουμε να λογαριάζουμε τον εαυτό μας για ανθρώπους ζωντανούς και αξιοπρεπείς. Κι αυτό το τελευταίο, δυστυχώς, δεν είναι πια και τόσο αυτονόητο όπως ακούγεται. Αυτό που ζούμε στις μέρες μας είναι μια τεράστια παρακμή, μια προσχώρηση στη μοιρολατρεία και στο τίποτε. Δεν κατάλαβα, επειδή δηλαδή η επί χρόνια αριστερή πρωτοπορία της κοινωνίας παραιτήθηκε ενώπιον των αδιεξόδων της – ή και προσχώρησε στον αντίπαλό της – κι επειδή η καημένη η συντήρηση δεν γνωρίζει πια τι πρέπει να συντηρήσει και τι όχι, θα πάμε όλοι άκλαφτοι; Τον κόσμο ίσως δεν μπορούμε να τον αναποδογυρίσουμε, όμως και τους χαζούς δεν μπορούμε να τους παριστάνουμε. Την αλήθεια όλη δεν μπορούμε να τη γνωρίσουμε, όμως και τα χονδροειδή ψέμματα είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε. Και πετάμε στα μούτρα των προσκυνημένων και των ανεγκέφαλων τη φωνή μας. Γράφοντας για τα πάντα, από την άκρη της Ελλάδος, με τρόπο ρηξικέλευθο, ώστε να ενδιαφέρει Έλληνες σε όλη την επικράτεια. Χρησιμοποιώντας λόγο πρωτότυπο και αιρετικό, κάποιες φορές αυτοσχεδιαστικό, ακόμη και εκφράσεις που σοκάρουν, χωρίς κανέναν σεβασμό στα ταμπού της σύγχρονης κοινωνίας, με όλη την ψυχή μας στο χαρτί. Η γραφή μας κατά κανόνα στο παραδοσιακό, το λεγόμενο πολυτονικό, σύστημα θέλει να δώσει μιαν ακόμη μαρτυρία πως επιμένουμε στο δικαίωμα της μνήμης, της αισθητικής μέριμνας, της γλωσσικής συνέχειας. Θα ξαναπούμε τις αιώνιες ανθρώπινες αλήθειες, θα ξαναδιαβάσουμε την ελληνική Ιστορία, θα ξαναβρούμε στην τρέχουσα πραγματικότητα τον καημό της Ρωμηοσύνης με τρόπο όμως νεωτερικό, αφού όλοι είμαστε παιδιά της εποχής μας. Καταφέραμε κάτι; Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα μας δικαίωσε πέρα από κάθε μας αισιόδοξη πρόβλεψη. Άλλοι μπορεί να τα κατάφερναν ακόμη καλύτερα, μακάρι να υπάρξουν κι εύχομαι οι Σέρρες να είναι ο τόπος μιας τέτοιας αυριανής προσπάθειας. Παραμένουμε μικροί; Ναι, αλλά κι ο σπόρος είναι μικρός, ωστόσο μπορεί να γεννήσει ένα θεόρατο δέντρο. Ή, για να ανατρέξουμε στη φωτογραφία που έχουμε επιλέξει για εισαγωγή στην ιστοσελίδα μας και που χρησιμοποιούμε συνήθως στα γενέθλιά μας – είναι μια θαυμάσια φωτογραφία από τη «Θυσία» του Ταρκόφσκι, με ένα παιδάκι ξαπλωμένο κάτω από ένα ξερό δέντρο που το ποτίζει – φυτέψαμε ένα δέντρο σε συνθήκες απαγορευτικές, κρυφοελπίζοντας σε μια θαυματουργή του άνθιση.

none


ΕΞΩ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ!



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Τουρκικά Νέα
Ο τουρκόφωνος τύπος στη Θράκη και στον Κόσμο


Παρατηρητήριο Μέτε
Τα νέα του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε


Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr
Ενα Καράβι Για Τη Γάζα



Σχετικά...

Αρθρογραφία

Μόνιμες στήλες

ΑΡΧΕΙΟ

Λέξεις

Επισκέπτες

free counters