Κάτι ἐπετειακὸ εἶπα νὰ γράψω σήµερα, ἀγαπητοὶ µου φίλοι, γιὰ νὰ τιµήσω κι ἐγὼ τὰ ἡµέτερα Ἐλευθέρια (ποὺ γιορτάσαµε πρὶν λίγες µέρες) καὶ γιὰ νὰ ξεφύγω βεβαίως καὶ λίγο ἀπὸ τὰ συνήθη παρακµιακὰ θέµατα µὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολοῦµαι…

Περὶ µπέλας Γκιουµουλτζίνας πάλι λοιπὸν ὁ λόγος, ἀλλὰ αὐτὴ τὴ φορὰ 90 χρόνια πρίν! Γκιουµουλτζίνα θὰ τὴν λέω σήµερα, γιὰ νὰ εἴµαστε καὶ στὸ πνεῦµα τῆς ἐποχῆς (καθὼς ἔτσι τὴν ἔλεγαν τότε) καὶ ἐλπίζω καὶ νὰ µὴ κατηγορήσει κανεὶς ντόπιος ἀνιστόρητος βλὰξ ὅτι χρησιµοποιῶ τούρκικες λέξεις, γιὰ νὰ µὴν χρειαστεῖ καὶ νὰ τοῦ πῶ δηλαδὴ ὅτι πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὴν παρεφθαρµένη τουρκικὴ ἀπόδοση τῆς βυζαντινῆς ὀνοµασίας (Κουµουτζηνά) τοῦ φρουρίου ποὺ ὑπῆρχε ἐδῶ ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 4ου αἰ. Καὶ εἰρήσθω ἀσφαλῶς ἐν παρόδῳ ὅτι πρόκειται ἀκριβῶς γιὰ τὸ ἴδιο φρούριο ποὺ ἄντεξε περιπέτειες καὶ περιπέτειες ἐπὶ 15 αἰῶνες (χώρια τὴ µοιραία φθορὰ τοῦ πανδαµάτωρος), ἀλλὰ ὄχι βεβαίως καὶ τὴν ἐσχάτη ἐπιδροµὴ τῶν Κοµοτηνέζων Καφρο-µαορὶ τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας τοῦ ’50, ποὺ γκρέµισαν µεγάλο του µέρος, γιὰ νὰ φτιάξουν δρόµους καὶ σπίτια, µὲ ἀποτέλεσµα σήµερα µόνο δυὸ ἀντικρυστὰ ὑπολείµµατα νὰ ἔχουν ἀποµείνει, ἐνῶ τὸ ὑπόλοιπο πῆγε καλιά του. Πάει αὐτό, πᾶµε παρακάτω…

Read the rest of this entry…

none